Mai Lene Fløysvik Hæåk

Alder: 25
  RSS

Om Mai Lene

Kommentator i Vårt Land

Følgere

Lågkyrkjeleg frykt for det liberale

Publisert rundt 3 år siden

Det er fullt ut mogleg å vere likestilt kvinne og kristen i 2018. Dette bør dei lågkyrkjelege misjonsorganisasjonane vere tydelege på.

I oktober 2018 vart Aud Karin Kjølvik Ringvoll intervjua i Dagen om seminaret «Ikke ypp deg med damene våre» som vart haldt på leiarkonferansen til Indremisjonsforbundet (ImF) i 2017. Seminaret vart føreslått etter at Kjølvik Ringvoll opplevde at enkelte elevar ved Bibelskulen Bildøy hadde eit langt meir konservativt syn på underordning og tenestedeling enn det som har vore vanleg i ImF.

Eit av sitata til Kjølvik Ringvoll beit eg meg spesielt merke i: «Selv opplever jeg at noen i god mening ikke slipper damene til, for å være på den sikre siden.» Her set ho fingaren på noko viktig eg trur kan gjelde for fleire tema som omhandlar kvinner og kristendom. I nokre samanhengar blir det kanskje snakka meir om korleis kvinner bør bli avgrensa enn korleis dei kan bli heia fram.

Vagt om underordning

Eit døme er på dette er temaet underordning og ekteskap. Lågkyrkjelege misjonsorganisasjonar tar avstand når ei utsegn om underordning er for ytterleggåande, men det blir ofte litt vagt og forsiktig. Dei ønsker å ta avstand frå ei bokstaveleg tolking av det som står om underordning, men vil samstundes ikkje framstå motstandarar av ideen. Det er alltid eit lite atterhald fordi dei ikkje vil gi inntrykk av å vere liberale eller at dei går bort frå det organisasjonen meiner.

Det er i alle fall inntrykket eg får når eg les avisartiklar om underordning. Det eg sit igjen med er at dei lågkyrkjelege misjonsorganisasjonane ikkje vil gå bort frå å snakke om at underordning er ein del av skaperordninga. Samstundes blir det ofte presisert at i praksis har det lite å seie at mannen er overordna kvinna sidan han skal elske og ære henne, og viss det har noko å seie i praksis er det vanskeleg å få eit grep om korleis misjonsorganisasjonane meiner det skal praktiserast. 

Ei slik tilnærming til underordning er problematisk på fleire måtar. For det første, om underordning ikkje har nokre praktiske konsekvensar og alle kan leve liva sine slik dei gjer, kvifor må det då snakkast om underordning? For det andre, om det blir praktisert, kan ikkje underordning fort føre til undertrykking, og særleg om misjonsorganisasjonane ikkje er tydelege på korleis det skal praktiserast?  

Eg trur Aud Karin Kjølvik Ringvoll sette fingaren på noko viktig då ho snakka om korleis redsla for å gjere noko feil kan føre til at kvinner får færre oppgåver enn dei kunne hatt. Det er ei oppfatning av at det er best å vere 100 prosent på den sikre sida. Det same trur eg me ser i spørsmålet om underordning: Heller snakke om det, sjølv om det i praksis ikkje har noko å seie, enn å ikkje snakke om det og dermed bli oppfatta som mindre bibeltru.

«Og innrett dykk ikkje etter denne verda»

Når eg les på Facebook-grupper og diverse nettsider med kristent innhald finn eg ofte tekstar kor feminisme blir sett på som eit brot med skaperordninga til Gud. Det blir gjort eit skilje mellom det som er av denne verda, likestilling i ekteskapen, og det som ikkje er av denne verda: underordning. Mykje av det eg kan finne om temaet har ei langt meir restriktiv haldning enn det eg har oppfatta at dei lågkjyrkjelege misjonsorganisasjonane har. Likevel er dette meir tilgjengeleg og langt meir tydeleg.

Når dei som snakkar mest ope om underordning gjer det i store bokstavar på ein måte som kan få dei som er usamde til å føle seg for verdslege, for lite radikale og for lite bibeltru, då er det eit problem at dei lågkyrkjelege misjonsorganisasjonane ofte er utydelege og forsiktige i møte med temaet. Etter seks år på kristen internatskule og fleire sommar på kristen festival har eg knapt høyrt nokon forklare meg på ein god måte kva som eigentleg er meint med underordning, og sjølv om det heiter seg at eg som kvinne bør underordne meg veit eg lite om korleis dette burde føregått i praksis. 

Kristen og likestilt

For eigen del veit eg kor eg står. Eg veit at mi tilråding alltid vil vere å praktisere likestilling i eit forhold i staden for å fokusere på eit ideal som er vanskeleg å leve opp til på ein god måte. Det er viktig å gi jenter og unge kvinner vissheit om at dei kan vere kristne og framleis vere i eit likestilt forhold og nytte fordelane av å vere kvinne i arbeidslivet og i familielivet i 2018. Denne bodskapen har òg dei lågkyrkjelege misjonsorganisasjonane ansvar for å sende til jenter, og kanskje ikkje minst gutar, på kristne internatskular, på kristne festivalar og i forsamlingane. Eg trur ein kan vere meir sikker på å gjere det riktige då enn om ein gir monopol på temaet til dei som er meir kompromisslause og konservative når dei snakkar om underordning.

 

Denne kommentaren ble publisert i Vårt Lands papiravis tirsdag 03. juli.

Gå til innlegget

Angela Merkel i flyktningtrøbbel

Publisert over 3 år siden

Striden om immigrasjons- og flyktningpolitikk i den tyske regjeringa viser kor skjør storkoalisjonen i Tyskland er.

«Regjeringskrise» vart eit hyppig brukt ord i Tyskland førre veke, og immigrasjons- og flyktningpolitikk var nok ein gong i sentrum av konflikten. Angela Merkels mantra om europeiske løysingar for europeiske problem vart sett på prøve då Horst Seehofer, innanriksminister i Tyskland for Christlich-Soziale Union (CSU), la fram det han kalla. «Masterplan Migration».

Seehofer og partiet han representerer har lenge vore for å kunne stoppe flyktningar på grensa til Tyskland, og det var dette punktet i Masterplan Migration som vart vanskeleg å svelge for Merkel og Christlichdemokratische Union (CDU). Dermed låg alt til rette for open konflikt mellom forbundskanslaren og innanriksministeren på eit politikkområde som er svært betent både i Tyskland og i forholdet mellom Merkel og Seehofer.

Kravstor veslesyster. For Merkels parti er CSU den yngre, kravstore og meir konservative veslesystera. Likevel går dei til val saman, CSU i Bayern og CDU i resten av Tyskland. I Forbundsdagen dannar dei partifraksjonen Union. Merkel har på ingen måte råd til å ignorere Seehofer og partiet hans sidan dei er med på å danne fleirtal for regjeringa i den tyske Forbundsdagen. Sagt på ein annan måte: Ingen støtte frå Seehofer, ingen Bundeskanslerin Merkel.

Seehofer har i fleire omgangar pressa Merkel hardt på immigrasjons- og flyktningspolitikk. Medan Merkel si tilnærming til flyktningkrisa var «Wir schaffen das», ønska Seehofer og partifellene seg ei langt strengare linje. Partiet har tidlegare hylla tilnærminga den ungarske statsministeren, Victor Orban, har hatt til fllyktningkrisa, og no har Seehofer i tillegg fått ein ny forbundskansler å sjå opp til: Sebastian Kurz i Austerrike.

Veljarkamp om ytre høgre. Før delstatsvalet i Bayern 14. oktober prøver CSU så godt dei kan å minske gapet mellom seg sjølv og Alternativ für Deutschland (AfD) og å markere seg sterkt i immigrasjons- og flyktningpolitikk. Utsegn om at islam ikkje høyrer til i Tyskland og vedtak i delstatsregjeringa i Bayern om å henge opp krossar i alle offentlege bygningar er berre to av døma på korleis kristendemokratane i Bayern kjempar om veljarane på ytre høgre. I oktober i fjor måtte Angela Merkel dra i land eit kompromiss med partiet om ei årleg maksimal grense for antal flyktningar på 200 000 for å få med politikarar frå systerpartiet inn i ein regjeringskoalisjon.   

Likevel har dette ført til langt mindre spenningar mellom partia enn Masterplan Migration. Forslaget til Seehofer om å stoppe immigrantar på grensa splittar den sentrumsorienterte storkoalisjonen som mest av alt var ei naudløysing for å unngå nyval. Då hjelper det heller ikkje at Seehofer er klar på at  han ikkje kan godta å legge fram «ein halv plan med latskapskompromiss». No har han gitt Merkel to veker på å finne ei europeisk løysing i immigrasjons- og flyktningpolitikken, ei løysing som òg må tilfredsstille Seehofer og partiet hans.  

Samarbeidet mellom Merkel og Seehofer har fleire gonger blitt sett på prøve, og på eit tidspunkt etter Masterplan Migration vart lagt fram vidareformidla Reuters nyheiter om at Union-fraksjonen i Forbundsdagen var historie. Dette viste seg etterkvart å vere falske nyheiter. Likevel viser den opne konflikten i den tyske regjeringa at forholdet akkurat no er iskaldt.

Vakuum til høgre. På eit overordna nivå handlar ikkje Masterplan Migration og andre konfliktar mellom CDU og CSU berre om immigrasjons- og flyktningpolitikk. Det handlar like mykje om kor Union som fraksjon i den tyske forbundsdagen skal legge seg i den politiske landskapen. Det er difor orda til tidlegare partiformann Franz Josef Strauß om at det ikkje skal vere noko vakuum til høgre for CSU stadig blir repetert. Den store oppslutninga til Alternativ für Deutschland har for Seehofer og andre sentrale politikarar i partiet blitt tatt som eit signal om at Merkel har dratt kristendemokratane for langt mot sentrum og dermed lagt eit rom i politikken lagleg til for hogg.

På kort sikt kan Masterplan Migration bidra til høgt konfliktnivå i den tyske storkoalisjonen. På lang sikt er det ein peikepinn på korleis regjeringssamarbeidet dei neste fire åra vil bli og kor langt CSU er villige til å presse Merkel for å få gjennom eigen primæpolitikk. Regjeringskoalisjonen i Tyskland er skjør, og Horst Seehofer og CSU viser at dei er villige til å setje styringsvilja til Merkel på prøve.

 

Denne kommentaren ble publisert i Vårt Lands papiravis onsdag 20. Juni

Foto: Markus Schreiber, Ap/NTB-Scanpix

Gå til innlegget

Kvinner kan òg spele fotball

Publisert over 3 år siden

Gjennom heile historia har kvinner blitt fortalt kva dei ikkje kan gjere og kva dei bør gjere. Det er i ferd med å betre seg, men framleis har me ein langt veg å gå.

I 2016 var det EM-fest på Kontraskjæret i Oslo. Eg var der under opningskampen mellom Frankrike og Romania. Stemninga var slik den ofte er når noko me har gleda oss til lenge startar. Litt spent på korleis det blir, mest glede fordi det endeleg er i gang og dei neste vekene blir fylt med det nokre av oss liker aller mest.

Likevel var ikkje alt fint og flott og rosenraudt. På den tyske TV-kanalen ZDF kommenterte Claudia Neumann EM-kampar som første kvinnelege EM-kommentator i historia. Ho vart møtt med kommentarar om at kvinner ikkje kan kommentere EM i fotball for menn, og fleire av tilbakemeldingane var sexistiske. I Norge har Lise Klaveness fått sin del av hetsen som ekspertkommentator for NRK. Tydelegvis kan ikkje kvinner meine noko om herrefotball, men menn kan meine noko om kvinnefotball.

Dei negative haldningane mot kvinner i fotballverda finst ikkje berre på TV og på toppnivå. Det er òg døme frå idrettslag som viser at damelaget og herrelaget i ein og same klubb har ulik status, ulike rettar, ulike pliktar og ulike støtteordningar trass i at dei speler i same divisjon. Ein gong eg snakka med ein kamerat om dette temaet vart eg møtt med: «Men fotball er jo ikkje ein kvinnesport då.»

For eigen del vart eg ikkje veldig såra av den kommentaren. Eg har ikkje spelt ein einaste fotballkamp sidan eg la opp som niåring til fordel for pianospeling. Men eg blir sint på vegne av dei som trener fleire timar nesten kvar dag for å kunne gjere det dei liker. Det er dyktige damer i Norge som reiser langt og lengre enn langt for å spele kampar og gjere det dei liker meir enn noko anna. Å bli møtt med at dei ikkje drive med dette fordi dei er kvinner og ikkje menn provoserer meg meir enn eg kanskje vil innrømme. 

«Hun kan ikke gjøre mannens gjerning, og hun vil ikke gjøre kvinnens gjerning. Hva blir hun da? Hun blir et vanskapt misfoster, hun blir et neutrum», sa biskop Johan Christian Heuch for omkring hundre år sidan i debatten om stemmerett for kvinner. Stemmerett er kanskje ein meir grunnleggande rett enn retten til å spele fotball, men argumentasjonen mot stemmerett for kvinner og kvinner som speler fotball bygger på den same premissen: Det er enkelte ting kvinner ikkje kan gjere fordi dei er kvinner.

I 2015 utføre Tankesmien Agenda ei undersøking blant ei gruppe studentar kor dei såg på korleis haldningane til ein kvinneleg toppleiar og ein mannleg toppleiar varierte. Resultatet av undersøkinga viste at ein mannleg toppleiar vart sett på som ambisiøs, målretta og ein «typisk leiar» medan kvinna vart sett på som kald, egoistisk og ei dårleg mor. Særleg hos dei mannlege studentane var skilnaden på korleis dei omtalte den mannlege og den kvinnelege toppleiaren stor.

Sylvi Listhaug fekk mykje kritikk då ho på Lindmo sa at det aller viktigaste for mange kvinner er å finne riktig mann å gifte seg med. Først fekk eg hakeslepp, men då ho følgde opp med at det var viktig å velje ein mann som òg unner kona si å ha ein karriere nikka eg anerkjennande. Dessverre er det alt for mange der ute som meiner at menn heilt fint kan ha full jobb og barn medan kvinner ikkje kan det.

Tilbake i sportsverda kan me sjå at det framleis er ein lang veg å gå før kvinner og menn blir likestilt. Ikkje berre er mange flinke til å seie tydeleg i frå om kva kvinner ikkje kan gjere, som til dømes å spele fotball eller kommentere herrefotball, men i fleire idrettar har dei òg blitt redusert til eit sexy sidekick når sigersmannen blir heidra. Til dømes var det sterke reaksjonar då Sykkelforbundet bestemte seg for å droppe podiumsdamer under sykkel-VM i Bergen og heller la norsk ungdom i sykkelmiljøet dele ut medaljane. Det er få arenaer kor kvinner er meir på utstilling og mindre deltakande enn i enkelte sportsgreiner.

Håpet mitt er at ein dag kan kvinner og menn ha like rettar og moglegheiter og at det ikkje skal vere personar som seier at noko av det menn kan gjere kan kvinner ikkje gjere. Dessverre viste Global Gender Gab Report i 2017 at det vil ta 118 år før kvinner og menn er likestilte i arbeidslivet og kjønnsgapet globalt er større enn det var i 2016. Når eg ser tal som dette blir eg like provosert som når nokon seier at fotball ikkje er ein sport for damer. Ikkje berre i fotballverda, men òg i arbeidslivet og på andre arenaer er det dyktige damer som fortener å få lov til å vise kva dei er gode for. Dei har talent og kunnskap dei kan bidra med for å skape ei betre verd. Potensialet er så uendeleg stort, men strukturar gjer det framleis vanskeleg for kvinner verda over å nytte kompetansen dei har.

Me høyrer ofte snakk om å «knuse glastaket» som ein metafor for å bryte barrierar eller gjere noko kvinner før ein ikkje har gjort. Det er viktig at kvinner kjemper seg opp og fram, men minst like viktig er det at menn gjer ein innsats og endrar eigne haldningar. Til dømes kan det vere ein god start å innrømme at ikkje berre menn, men òg kvinner kan spele og meine noko om fotball.

 

Først publisert på mailenefh.com

Gå til innlegget

Politikk først, KrF

Publisert over 3 år siden

Det er provoserande at når leiinga i KrF legg opp til å diskutere det politiske prosjektet først, startar andre delar av partiet med å diskutere regjeringsdeltaking.

Under landskonferansen til KrF i starten av februar var Knut Arild Hariede tydeleg på at KrF står overfor eit vegval, og ein del av det er å klargjere kven KrF kan samarbeide med. Det mange ser ut til å ha oversett er at han gjorde det klart at først må KrF finne ut kva som er det politiske prosjektet til partiet.

 

Valkampevaluering

Då evalueringa av valkampen vart lagt fram var eit manglande politisk prosjekt noko av det som vart trekt fram som negativt for valresultatet. KrF makta ikkje å kommunisere kva dei ville utrette i politikken på eit overordna plan. Vidare kunne me lese i evalueringa at samarbeidsvedtaket gjorde det vanskeleg å snakke om politikk.

Sett i lys av dette er det veldig rart at enkelte KrFarar, som til dømes forslagsstillarane bak ein resolusjon til fylkesårsmøtet i Rogaland KrF denne helga, allereie no konkluderer med at KrF bør gå inn i regjering med FrP, Høgre og Venstre. I staden for å gripe sjansen til å diskutere politikk, startar dei med det som skal vere ein del av konklusjonen på strategiarbeidet. Viss delar av KrF først klagar på at det blir for mykje snakk om samarbeid, men etterpå legg opp til å diskutere regjeringsdeltaking, har dei berre seg sjølv å takke.

Gruppa som evaluerte valkampen til KrF skreiv i rapporten sin: «Det er nødvendig at vi i partiet først må klare å bygge en intern forståelse for at sakene er viktigere enn valg av side, uavhengig av om strategiarbeidet skulle lede til valg av side eller ikke.» Denne interne forståinga ser det endå ikkje ut til at dei klart å skape når det største fylkeslaget startar med å diskutere samarbeid og ikkje politikk. Eit anna problem som vart nemnt i same rapport ser òg ut til å vere vedvarande i denne samanhengen: Manglane truskap til planar lagt i partiet. Når Hariede seier: «Først politikk, så samarbeid» må det kunne gå an å følge denne veldig enkle oppskrifta. 

 

Politisk prosjekt er avgjerande

Det er heilt avgjerande at KrF klarer å tydeleggjere det politiske prosjektet sitt. Det handlar ikkje om lærarnorm, reformstopp, eingongsstønad eller andre enkeltsaker KrF har fronta. Det er så enkelt og så vanskeleg som å setje seg ned og spørre: Korleis og i kva retning vil me påverke Norge?

Eg har høyrt nok talar på landsmøte og landskonferanse til å vite at meiningane om kva parti KrF skal vere sprikar. Nokon seier KrF må bli det nye næringslivpartiet medan andre seier at kultur eller samferdsel må bli satsingsfelt. I arbeidet med strategi og eit politisk prosjekt må alle ta innover seg dei tillitsvalte har ulike hjartesaker og ulike meiningar om kva som burde vere satsingsområde. På same tid er nødvendig at dei som er med i prosessen ikkje vurderer eigne hjartesaker som så viktige at det bør vere det overordna fokuset til heile partiet dei neste åra.

 

KrF må halde ord

Rogaland KrF hadde sjansen til å gå føre og vise korleis eit fylkesparti kan diskutere politikk og retninga vidare. I staden for bestemte dei seg for å gå i gang med regjeringsdiskusjonen. Ikkje berre kjem det på feil tid i strategiprosessen, men det bryt med den utsegna som vart repetert flest gonger av KrF i valkampen: «Det er for stor avstand mellom KrF og FrP til at partia kan sitje i same regjering.»

Alle visste at det var ein sjanse for at KrF kunne hamne på vippen og at Erna Solberg kunne velje Framstegspartiet i staden for KrF. At Venstre kom til å gå inn i regjering var ikkje like opplagt, men det rettferdiggjer ikkje ein u-sving. KrF må klare å skape tillit til partiet og vedtaka dei har gjort. Det gjer ein ikkje ved å ombestemme seg etter valet fordi eit anna parti har valt å gjere det. Vebjørn Selbekk skreiv 1. februar i år: «En ting skal KrF ha. De har i alle fall holdt ord. Hareide & co har etter valget gjort nettopp det de sa de skulle gjøre før valget.»

Oppfordringa mi til dei som er tillitsvalte i KrF, og særleg dei som i helga skal delta på fylkesårsmøtet i Rogaland, er å tenkje politikk først. Endringane som er etterspurte i evaluering av valkampen kan ikkje bli vedteke av og iverksette av sentralstyret. Det er opp til alle i partiet å ta innover seg det som står i rapporten og jobbe ut frå det. Ein god plass å starte er å vise truskap til planar som er lagt og diskutere politikk før statsrådpostar.

Gå til innlegget

Det er mogleg å vere både norsk og muslim

Publisert over 3 år siden

Ein stat som knyt religion for sterkt opp til nasjonal identitet set ikkje religionsfridomen høgt nok.

Ikkje langt frå meg ligg ein stabel med bøker om religion og nasjonal identitet. Den siste tida har eg stifta kjennskap til den britiske professoren David Miller som har skrive fleire bøker og tekstar om nasjonalitet og religion. I 2014 forsvarte han forbodet i den sveitsiske grunnlova mot å bygge fleire minaretar i landet. Argumentet hans var at muslimar som tilhøyrer ein minoritetsreligion ikkje kan ha same rett til å uttrykke religiøs tru i offentleg rom som majoritetsreligionen. 

Det teoretiske grunnlaget David Miller bruker for å grunngje standpunktet sitt blir ofte kalla liberal nasjonalisme. Denne retninga framhevar kor viktig det er å ha noko felles, som til dømes kultur, verdiar og religion. Det kan verke uskyldig og nesten litt sosialdemokratisk. At me alle er ein del av ein viktig fellesskap er i seg sjølv ikkje kontroversielt å hevde. Problemet oppstår når tankane om denne fellesskapen bli ekskluderande.

 

Toleranse

I 1762 skreiv Jean-Jacques Rousseau i boka On Social Contract: «Tolerance should be given to all religions that tolerate others, so long as their dogmas contain nothing contrary to the duties of citizenship.» Denne tankegangen omkring religion er lett å kjenne igjen frå Norge i 2018. Skal samfunnet tolerere at enkelte grupperingar ikkje har dei same haldingane til seksuell orientering, abort og kvinner som det fleirtalet har? Stadig kjem det opp saker kor religiøse organisasjonar må forsvare at dei tenkjer annleis omkring visse tema. Fleire samfunnsdebattantar har i slike situasjonar stilt seg bak Rouseeau og sagt at me kan ikkje tolerere religiøse standpunkt som ikkje skaper toleranse for andre.

Dei som likevel er best på å framheve dette standpunktet er ikkje dei som møter opp i Dagsnytt atten for å debattere «det liberale dilemma» og retten religiøse organisasjonar har til å følge eige samvit. Dei som er aller flinkast på å påpeike at me ikkje kan tolerere religionar som ikkje tolerer andre er skribentane på nettsida til Human Rights Service, dei som er aktive i kommentarfeltet i «Fedrelandet viktigst» og tilhengarane til Merete Hodne.

 

Den kristne og humanistiske arven

Tanken om at nasjonal identitet og religion heng saman har fått nytt oppsving dei siste åra etter kvart som populistiske parti og politikarar har fått auka oppslutning. Milos Zeman, nyleg attvalt president i Tsjekkia, uttalte i 2016 at det er umogleg å integrere muslimar. Den nederlandske politikaren Geert Wilders sa i 2017 at islam ikkje kan sameinast med fridom og at nederlandske verdiar har grunnlag i kristendommen, jødedommen og humanismen. Liknande utsegner kan ein finne frå høgreorienterte populistiske politikarar i fleire andre europeiske land.

I den norske grunnlova står det i §2: «Verdigrunnlaget skal framleis vere den kristne og humanistiske arven vår». Før valet 2017 vart det nesten ein konkurranse om kva parti som var best på å framheve kristne verdiar, og nokre sette òg likskapsteikn mellom kristne og norske verdiar. Norske skuleelevar deltek i julegudstenester før jul. Me har eit parti på Stortinget som bygger ideologien sin hovudsakleg på kristne verdiar. Kva er skilnaden mellom dette og liberal nasjonalisme?

Hovudskilnaden er at me kan hevde at Norge er eit kristent land utan å ekskludere andre. Det er mogleg å seie at den kristne kulturarva skaper ein form for fellesskap mellom innbyggjarane i Norge utan å behandle religionar ulikt eller regelrett ekskludere dei. Å vere norsk og muslim treng ikkje vere meir kontroversielt enn å vere norsk og kristen sjølv om me bygger verdigrunnlaget på den kristne og humanistiske arven.

 

Islam og nasjonal identitet

Likevel finn me mange som vil knytte religion og nasjonal identitet direkte opp mot kvarandre og seie at i Norge er me kristne og ikkje muslimar. Det er ikkje nødvendigvis ei sterk kristen tru som fører til denne konklusjonen, men frykta for det Samuel Huntington i 1993 kalla «The Clash of Civilizations» i eit essay i Foreign Affairs. Han argumenterte for at det er ikkje lengre statar eller ideologigar som er i krig med kvarandre, men sivilisasjonar. Ifølge han var den vestlege sivilisasjonen ikkje mogleg å sameine med islam. Denne tankegangen finn ein stadig igjen i dag, ikkje minst i den engelske tittelen på boka til Hege Storhaug, Islam the Plague – Europe Invaded, America Beware.

Det kanskje mest paradoksale med tankegangen om ein vestleg, kristen sivilisasjon som motstykket til islam er korleis mange på den eine sida snakkar om den felles nasjonale identiteten vår og framhevar oss som ein sameint nasjon med stor grad av meiningslikskap, men på andre sida trekkjer seg tilbake i lukka forum på Facebook og melder seg ut av den offentlege debatten. Det er få ting som øydelegg fellesskapen så mykje som ekkokammer, mistenkeleggjering og hets.

Religionsfridom er heilt essensielt for eit demokrati. Retten alle har til å tru og meine det dei vil, både i det offentlege og private rom er sikra i den same grunnlova som det står at verdigrunnlaget til Norge er bygd på den kristne og humanistiske arven. David Miller sine tankar om liberal nasjonalisme, og Rousseau sine idear om religion, er vanskelegare å sameine med eit liberalt demokrati enn religionsfridom for alle, òg religionar som i enkelte saker kan verke intolerante.

 

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere