Lars-Toralf Utnes Storstrand

Alder: 57
  RSS

Om Lars-Toralf Utnes

Familiefar. Politisk aktiv liberalist. Bachelor i Kultur og Samfunnsvitskap (Engelsk og Historie) ved UIB. Overtydd um at kapitalisme og fri marknad er naudsynt for vekst og utvikling. Absolutt protestant Filosofisk og profetisk medviten Fri-Tenkjar (kfr. Joh 8:36). Lukkeleg gift med Darya, og far til to, stykfar til ein. Hebraisk namn: אליעזר גדול-חוף

Følgere

Hvor lå Edens hage?

Publisert nesten 12 år siden

<!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} p.MsoFootnoteText, li.MsoFootnoteText, div.MsoFootnoteText {mso-style-noshow:yes; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} span.MsoFootnoteReference {mso-style-noshow:yes; vertical-align:super;} a:link, span.MsoHyperlink {color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;} a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {color:purple; text-decoration:underline; text-underline:single;} span.il {mso-style-name:il;} /* Page Definitions */ @page {mso-footnote-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/Bruker/LOKALE~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") fs; mso-footnote-continuation-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/Bruker/LOKALE~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") fcs; mso-endnote-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/Bruker/LOKALE~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") es; mso-endnote-continuation-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/Bruker/LOKALE~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") ecs;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -->

Det har vært gjort utallige forsøk på å finne ut hvor Edens hage engang “lå”. De aller fleste av dem har strandet på en manglende tillit til Bibelens eget ord om saken, fordi man har unnlatt å ta Bibelens ord om at bare et ord kan opplyse et annet ord. Guds Ord er uomtvistelig sannhet (jfr. Sal 33:4 og Heb 6:16-18). Guds Ord er absolutt (Jfr. Sal 119:89; 1Pet 1:23-25). Videre slår Guds Ord fast at det er først når Ordet “åpner seg” at vi forstår det, jfr. Sal 119: Luk 24:45.

Men for å begynne med oppgaven på en riktig måte må vi først stille noen spørsmål som må besvares, og deretter vil svaret på disse spørsmålene i seg selv gi svaret på hvor Edens hage lå, for etter mitt syn taler Bibelen like klart om dette som de andre spørsmål den berører. Du kan selvsagt velge å tro det eller ei, men Bibelen gir oss faktisk entydige svar på alle disse spørsmålene, og ut fra det, kan vi slutte oss ganske enkelt til hvor Eden lå – og hvorfor Eden er så viktig – fremdeles i dag, nær 6000 år senere.

HVA SIER BIBELEN OSS OM EDEN/EDENS HAGE?

Dette er et viktig og grunnleggende spørsmål, fordi uten et entydig svar på dette, vil vi fort komme ut i en bakevje som gjør at samme hva vi deretter gjør roter oss bort fra sannhetens kjerne.

Legg merke til at ’Eden’ og ’Edens Hage’ ikke er synonyme størrelser. Bibelen sier klart at Gud plantet en hage ’i Eden’ og ’mot Øst’. Vi kan altså slå fast at ’Edens Hage’ (Gan Eden; HaParad) er et eget adskilt område innen ’Eden’, nesten som (av mangel på et bedre bilde) en stat i staten. [1Mos 2]

Legg videre merke til hvordan de fire elvene som rant ut, rant ut ’fra Eden’ ikke ’fra Edens Hage’, men for å vanne hagen. Det betyr at landområdet ’Eden’ nødvendigvis må ha omfattet deler av Anatolia/Øst-Tyrkia oppover mot Armenia og Van-sjøen, der både Eufrat (Frat) og Tigris (Achidekel) begynner.

Dette har hos flere spekulanter vært med på å underbygge det at man slutter seg til at Edens Hage må ha ligget i området rundt den fruktbare halvmåne (mellom Eufrat og Tigris). Det er i seg selv en feil slutning, men det skal jeg komme tilbake til siden.

Bibelen nevner som nevnt ovenfor fire elver, ikke to. De to andre elvene heter (legg merke til at jeg sier heter, ikke het, for begge elvene eksisterer den dag i dag.), Pishon og Gichon. 

For den som er kjent med sin Bibel er det ingen hemmelighet at det blant annet lå to kilder/dammer. En av disse kildene/dammene heter Shiloach (Siloa) og er det stedet der hvor profetene Sadok, Natan og Benaja fikk i oppdrag å salve Shlomo/Salomo til konge etter David. Husker du så hva kilden ble kalt på den tiden?

Svaret er at den ble kalt for Gichon-kilden (1Kong 1:33-38). Når vi så geologisk, like så vel som teologisk vet at det renner en elv under Jerusalem, og ikke bare under Jerusalem, men under selve tempelberget, som i fremtiden skal sprekke og la vannet strømme fram i det som profeten Ezekiel kaller dobbelbekken, fordi den skal strømme ut i to retninger. Dermed har vi identifisert den ene av de to “forsvunne” elvene, Gichon. Idag ligger dette innen den arabiske bydelen Silwan umiddelbart syd for gamlebyen.

Så fins det altså en elv til. Den kalles Pishon. Hvor i all verden er så den?

For omkring 30 år siden reiste den messiastroende jøden Simcha Pearlmutter ut i Negev-ørkenen. Her opprettet han en liten gård, først alene og senere i samarbeid med andre (moshav). Før han begynte driften hyret han inn et borefirma og satte igang boring for å finne vann. Vann er som kjent nødvendig for å dyrke – kanskje ikke minst i ørkenen. Pearlmutter var hellig overbevist – ut fra Skriften – at her fantes det vann. Boreselskapet boret på hans anvisninger – og boret – og boret. Omsider, etter å ha boret dypere enn de noensinne hadde boret, fant de vann. Men det var ikke boreselskapets fortjeneste, fordi de flere ganger ville gi opp. De fortsatte bare på Pearlmutters insistens, og vannet de fant fantes i så enorme mengder og hadde så god kvalitet at de knapt visste hva de skulle tro.

Utenombibelske kilder som Siraks bok nevner også de fire elvene, og her er i 24:25 sagt spesifikt at Pishon er spesielt vannrik. På 90-tallet skrev journalisten Jacob ben Amir i den israelske finansavisen Globes[1] (http://www.globes.co.il) at det var oppdaget en elv under nordenden av Dødehavet med en enorm vanngjennomstrømning.

Bibelen forteller ellers at hele Jordan-sletten og Arava-dalen (som strekker seg fra Dødehavet til Eilat) var “fruktbar og vannrik som en Herrens hage” (1Mos 13:10). Det skal svært mye til for at denne vannkilden ikke er Pishon.

ATLANTIS, JORDEN OG EDEN

Fra begynnelsen av vet vi at “all jord var samlet på ett sted” og omgitt av havet. Spør du en geolog/evolusjonist vil også de bekrefte dette, men de plasserer dette useriøst langt inn i en ikke-eksisterende fortid. Bibelens tidsangivelser på omkring 6000 år siden Adams skapelse er høyst troverdige, og flommen/syndfloden skjedde 1656-1657 år senere. Dette samlede kontinentet, som etter flommen – og som en direkte årsak av flommen ble splittet opp i ulike deler – ble en meget hurtig kontinentalforskyvning til del, kan meget vel være grunnlaget for legendene om Atlantis – som gikk under.

Den amerikanske forskeren/akademikeren Bernard Northrup mener at det er stor sjanse for at Jobs bok beskriver de jordskjelv som og rystelser som forårsaket kontinentalforskyvningen, uten at jeg kan gå nærmere inn på det her. Det er imidlertid ikke mer urimelig enn at den Gud som skapte jorden på 6 døgn á 24 timer kunne gjennomføre kontinentalforskyvningen på like kort tid – uten at det dermed er sagt at Han gjorde det. Jeg forstår meget godt at dette kan være vanskelig for enkelte å tro på, men spørsmålet det hele koker ned til er faktisk: Hvor stor er din Gud?

SATAN – FØR DET FØRSTE FALLET

Det neste vi må se nærmere på er satan. Hva lærer Bibelen oss om denne personen – før han ble satan (hebr: HaSatan; motstanderen).

Punktvis kan vi slå fast at vi lærer at han var en engel, og at han hadde ansvaret for lovsangen, jfr. Ezek 28:13ff

I Eden, Guds hage, bodde du; kostbare steiner dekket deg, karneol, topas og diamant, krysolitt, onyks og jaspis, safir, karfunkel og smaragd, og gull; dine trommer og fløyter var i fullt arbeid hos deg; den dag du ble skapt, stod de rede.

Videre lærer vi at han gjorde opprør mot Gud.

 Jesaja 14:12-14 Hvor er du ikke falt ned fra himmelen, du strålende stjerne, du morgenrødens sønn! Hvor er du ikke felt til jorden, du som slo ned folkeslag! Det var du som sa i ditt hjerte: Til himmelen vil jeg stige opp, høyt over Guds stjerner vil jeg reise min trone, og jeg vil ta sete på gudenes tingfjell i det ytterste nord,  jeg vil stige opp over skyenes topper, jeg vil gjøre meg lik den Høyeste.

Begrepet “du strålende stjerne, du morgenrødens sønn” er i enkelte engelske bibler gjengitt med ordet “Lucifer”. Det er imidlertid i seg selv et latinsk ord, oversatt fra det hebraiske “Helel” (He-Lamed-Lamed). Legg merke til at “Helel” korresponderer med det hebraiske ordet “Halel” som betyr “lovsang”. Siden a/e fonetisk sett er samme lyd i arabisk/hebraisk vil man få følgende interessante kombinasjoner: Helel (arabisk med dialektiske varianter Hilel, Hilil, etc. ) betyr “nymåne”, eller “månesigd”. Den samme bokstavkombinasjonen er å finne igjen i ulike kombinasjoner i “Halal” som er muslimsk offerkjøtt (jfr. Apg 15:20, 29 og 21:25), og dessuten i en annen kombinasjon som gir tittelen “allah”, som betyr “guden”.

Videre lærer vi fra Ezek 28:14 at han var engel med særlig opphøyd tjeneste:

Du var en salvet kjerub med dekkende vinger, og jeg satte deg på Guds hellige fjell; der gikk du omkring blant skinnende steiner.”

Vi lærer at Gud plasserte ham på et spesifikt sted på jorden, i.e. “Guds hellige fjell” (mange oversettelser oversetter dette med “det hellige gudefjellet”, som er en feil oversettelse).

Så kommer vi til kjernepunktet. Bibelen forteller oss at hans/Helels tilholdssted var Eden, i Guds hage. Det forklarer hvorfor han i form av en slange viste seg i Eden. Dette var hans opprinnelige domene, Ezek 28:13a.

TREET TIL KUNNSKAP OM GODT OG ONDT

La oss så ta et lite sidesprang der vi ser nærmere på “treet til kunnskap om godt og ondt”, og den frukten som Adam og Chava (Eva) spiste fra dette treet.

De fleste av oss er vante med å tenke “eple”. Men sannheten er nok noe enklere enn det. Og å hevde at Bibelen IKKE sier noe om “frukten” – det er i alle fall helt feil.

Du som leser dette har helt sikkert gått på epleslang i din barndom/ungdom. Forsøk om du kan, hvordan du og dine venner i nattens mulm og mørke snek deg over gjerdet til en eller annen fruktdyrker for å plukke epler, pærer, plommer eller kanskje moreller. Dere visste at dersom du holdt deg utenfor de vinduene det var lys i, ville det være umulig for menneskene inne i huset å se dere, på grunn av refleksen/motlyset ((joda, jeg HAR vært på epleslang, jeg også!)

Når dere likevel mot formodning ble oppdaget, kunne dere gjøre to ting. Du kunne forsøke å gjemme deg, eller du kunne stikke av. Ser du parallellen fra Adam og Chavas situasjon? De forsøkte å tildekke sin nakenhet. På samme måte med oss. Vi dukker oss ned, skjuler oss for dem som kan se. Den som springer avgårde blir ofte forfulgt, og lettere tatt.

For snart tretti år siden, ble jeg fortalt følgende av en her ikke navngitt teolog: “Adam visste naturligvis at fikentreet, hadde store dekkende blader, og han var jo vokteren av hagen og visste hvor fikentreet stod – derfor sprang han og Eva dit og fant tak i dette løvet og dekket seg med det.”

Dette holder naturligvis ikke mer akademisk enn enn praktisk. Det blir som å si at alle som ble oppdaget på epleslang sprang og gjemte seg, enda de fleste av oss instinktivt vet at vi ville dukket oss ned og skjult oss der hvor vi stod.

Her må vi ta et sidesprang: Tanken om at Adam og Chava spiste epler kommer fra gresk mytologi. Det er i gresk mytologi en kjent sak at “eplet” representerer kunnskap. Eplet er ofte forbundet med Athene, visdommens gudinne. Enkelte statueske billedliggjørelser av Athene viser henne endog med et eple i hånden. Derfor kan vi slutte oss til at ideen om et “eple” har sine røtter i gresk mytologi heller enn i Bibelen.

La det være sagt; jeg aner ikke hvordan Adam og Chava tenkte, men jeg vet hvordan jeg ville reagert i deres situasjon. Jeg ville grepet til det første og beste for å dekke meg med det, og hvis jeg da dekket meg med fikenblader, er det vel ikke helt usannsynlig at de stod under et fikentre allerede? Sagt med andre ord: Adam og Chava røsket til seg bladene fra treet de hadde spist fra og surret dem om livet for å skjule sin nakenhet.

Et nytt lite sidesprang her: Visste du at det treet Gautama Buddha satt under var et fikentre (Ficus Religiosa)? Det kan tradisjonelt være med å styrke denne påstanden – fordi det var her han oppnådde å bli opplyst og få visdom... Noe som styrker dette er hinduismens lære om at verdenstreet Ashvasta er et tre av samme slag.

Fins det så noe nytestamentlig skrifsted som kan kaste ytterligere lys over dette? Svaret på det må være ja. 

Matt 21:17-19: “17 Og han forlot dem og gikk utenfor byen til Betania, og var der natten over. 18 Om morgenen, da han gikk til byen igjen, ble han sulten, 19 og da han så et fikentre ved veien, gikk han bort til det, men fant ikke noe på det uten bare blader. Da sa han til det: Aldri i evighet skal det mer vokse frukt på dig. Og straks visnet fikentreet

Mark 11:12-14: “ 12 Og den næste dag, da de gikk ut fra Betania, ble han sulten. 13 Og da han så et fikentre langt borte, som hadde blad, gikk han dit, om han kanskje kunde finne noe på det, og da han kom bort til det, fant han ikke noe, bortsett fra blader; for det var ikke fikentid. 14 Og han tok til orde og sa til det: Aldri i evighet skal noen mere ete frukt av deg! Og disiplene hørte det.

I det følgende skal vi ta oss den friheten det er å parafrasere disse tekstene:

”Jesus var på vei fra Betania. Det var i påskeuken, like før han skulle lide døden for menneskenes synder; da så han et fikentre, og gikk bort til det, men fant ingen frukt på det, for det var ikke sesong for fiken. Da forbannet han treet og sa: “Nå skal jeg opp for å sone for menneskehetens synder, og når det er gjort, skal aldri noen, noensinne mere ete frukt fra deg”

Hva har så dette med lokaliseringen av Edens hage å gjøre?

Svaret på det er ALT. Som Sann Gud og Fullstendig Menneske, visste naturligvis Jesus hvor treet til kunnskap om godt og ondt vokste. Kanskje dette treet var det samme? Jeg vet ikke, og det får vi nok neppe avklart før vi er hjemme i himlen.

Samtidig var det et annet tre i Edens hage; det var livets tre. Hvis vi ser på korstreet (og her er det viktig å ta med seg at Jesus ikke ble korsfestet på et tradisjonelt tømret kors, slik vi ser det billedliggjort, men på en tverrbjelke, som ble hengt opp i et vanlig tre. På den måten hang han og de to røverne også nært nok til at de kunne føre en samtale – midt i den svært smertefulle situasjon de var. Hadde de hengt tre meter fra hverandre, slik tømrede kors ville ha krevd, hadde de måttet rope til hverandre, og det var fysisk umulig for en korsfestet.

Fikentreet vokste et eller annet sted mellom Beit Ani (Betania, som forøvrig betyr “Fikenhuset” og lå på oljeberget – som er/var en del av stor-Jerusalem.)

Korsfestelsen fant sted på Oljeberget, nær det alteret som kalles Mifkad – hvor den røde kvigen ble ofret og brent for å lage lut og til syvende og sist såpe som prestene skulle rense seg med før de gikk til tempeltjeneste. Dette stedet het “Utenfor leiren”. Dette var også det eneste stedet hvor soldatene kunne se forhenget i Templet rivne. Det er fysisk umulig fra både gravkirken – og Gordons Golgata.

 

JERUSALEM, JERUSALEM!

Som du sikkert har forstått er jeg overbevist om at Edens hage må ha ligget hvor Jerusalem ligger i dag. Men ser vi nærmere på grensene til Løfteslandet, slik det er gitt til Abraham, dekker det følgende område: Øst-Tyrkia (Anatolia), Syria, Libanon, Jordan (Trans-Jordan), muligens Kuwait, Nordre del av Saudi-Arabia (Havila, der hvor Pishon rant), Sinai (hvor Gichon fortsetter underjordisk og muligens kobles sammen med Nilen; noe det fins geologiske funn som omtaler, i tillegg til Josefus).

En annen ting som styrker dette er profetiene fra Sakarja om at Gud skal gjøre Jerusalem til en tumleskål og en løftestein for folkene omkring.

Spørsmålet vi må stille for å få svar på dette er: Hvorfor er denne ustrategiske byen, ubetydelig i krig og finanser så viktig for muslimene? og FN? og EU? og alle verdens makter?

Jeg tror svaret ligger i Salme 2:1-3:

Hvorfor larmer hedningene og grunder folkene på det som fåfengt er?  2 Jordens konger reiser sig, og fyrstene rådslår sammen mot Herren og mot hans salvede:  3 La oss sprenge deres bånd og kaste deres rep av oss!

og naturligvis det faktum at Edens hage – det var Helels domene – før han ble satan. Naturligvis vil han ha tilbake sitt domene... ville ikke du, om du var i samme situasjon???

La oss så samle noen tråder, helt til sist:

Hvilke slutninger kan vi så trekke ut av dette? La oss gjøre det punktvis for overblikkets skyld:

1. “Guds hellige fjell” lå i Edens hage, fordi Helels tilholdssted var Edens hage.

2. Det fins mange “hellige fjell” i nær sagt alle religioner. Samaritanerne har sitt Garisim, Buddhistene har sitt Fujiama. Men det er bare ett eneste fjell som i Bibelen kalles “Guds hellige fjell” – det er Moriafjellet. Moriafjellet ligger i Jerusalem.

3. Gichon, den ene av de fire elvene, renner under Jerusalem og fører vann til den historiske Shiloach-kilden, hvor Jesus/Jeshua helbredet en blind mann. Gichon/Shiloach ligger i Jerusalem.

4. Fikentreet, som vokste i Edens hage, vokser ikke i Mesopotamia, der hvor mange har ment at Edens hage lå.

Alle disse fire punktene, og sikkert ytterligere punkter som jeg ikke har drøftet her, understreker at Edens hage bare kan ha ligget der hvor Jerusalem ligger i dag. Det er primærgrunnen til at Jerusalem er et stridens eple – eller en varm potet i mange hender i dag. Ytterligere lesning om dette kan du finne her

 

Northrup, Bernard: The Genesis of Geology <http://ldolphin.org/genages.html> 22.05.2010

Northrup, Bernard: Taphonomy; A tool for studying Earths biblical history <http://ldolphin.org/taphon.html> 22.05.2010

Northrup, Bernard: Of Peleg and Pangaea. <http://www.biblearchaeology.org/post/2006/05/of-peleg-and-pangaea.aspx> 22.05.2010

Northrup, Bernard: “Continental Drift and the Fossil Record,” Repossess the Land (Minneapolis, Minnesota: Bible Science Association, 1979), pp. 165-166

 



[1] Ben Amir, Jacob: ”Freshwater was discovered in the northern part of the Dead Sea”, Globes, 26. mars 1993

Gå til innlegget

Kva er det som hender med USA?

Publisert nesten 12 år siden

<!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} p {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -->

Eg trur at USA sossom me kjenner det, er i ferd med å gå dukken. Det er fleire årsaker til det, men den framste og viktigaste er at Gud er i ferd med å samla dei resterande seks-sju millionane av sitt folk heim til Israel; du veit dei som nok stør Israel, men som trur dei kan stø Israel betre med å bli verande i USA, i staden for å ta med seg alle pakkenellikane sine og reisa heim.

Kva fylgjer kan så det få for USA? Den russiske professoren Igor Panarin meiner USA kan bli delt i seks delar – allereide no i sommar...

Eg ser for meg ein ny depresjon. Kan henda ein djupare depresjon enn den som råka heile den vestlege verda i 1929.

Når det er sagt: Kan henda ein sovoren depresjon vil vera til det beste?

BP, som stend for British Petroleum, kan det sjå ut som fører ein krig mot Amerika. Utviklinga i området vil visa kva som skjer. Den som lever fær sjå. Det som frå byrjinga av vart kalla ei ”ulukka” eller skulda på ”inkompetanse” syner seg meir å meir å liggja på eit heilt anna nivå. Mykje tyder på at alt som hev hend i Mexicogulfen så langt hev vore iskald kalkulering. I likskap med ei rad andre hendingar frå ”ulukker” til ”terroråtak” var det planlagd – nær sagt til minste detalj.

Sentrale personar ombord på riggen Deepwater Horizon fortel om ting som hende i minuttane etter ”det gjekk gale” som meir enn tyder på at det ”gjekk gale”, men snarare at det var meint å skulle ”gå gale.” Sagt med andre ord: Ei samanding (for deg som ikkje kan nynorsk: en konspirasjon).  

Her ligg også bakgrunnen til at det tok så lang tid før noko vart gjort for å stoppa det heile. For dette må ikkje stoppast, tenkjer dei som sit bak og styrer...

Gigantfirmaet Halliburton, som under krigen i Irak har spela ei sentral rolle innan ”gjenoppbygginga av landet” har i tida etter ulukka stått i ei særstilling. Ikkje berre har dei fått statlege kontraktar utan å fremja tilbod, men dei hev sugerøyr rett i den amerikanske statskassa.

Påstandar som er fremja i rettsapparatet legg skulda for ulukka på Halliburton, avdi deira arbeidarar medvite utførde ein feil då dei skulla sementera ein borebrunn. Forvitneleg nok: Stutt tid før ulukka sikra Halliburton seg ein avtale der dei tok kontroll over det største spesialistselskapet for å stoppa sovone ulukker, Boots & Coots, skipa av den legendariske Boots Hansen, mannen som mellom anna samarbeidde med ”Red” Adair under utblåsinga på Bravo-plattforma i Nordsjøen i 1978.

Boots & Coots er den fremste spesialistane på både opprensking av olje og blowouts og gass og olje-brannar i verda. Men var det berre eit lukketreff for Halliburton?

Kvifor selde både Tony Hayward (direktør i BP) sine 1,4 millionar pund i aksjar i selskapet ein månad før ulukka, samstundes som Goldman-Sachs selde nær 4,7 millionar aksjar i vekene før ulukka? Dette minner mistenkeleg om aksjedumping, basera på innsideinformasjon.

Det same hende med sal av “put-options” i dagane og vekene før 11.september 2001, då nokre få aksjespekulantar regelrett ”vedda” på at aksjane i amerikanske flyselskap kom til å falla brått og uventa.

Her er det viktig å hugsa på parafraseringa av eit gamalt munnhell: ”Det du (folk flest) ikkje veit, har ikkje me (politikarar) vondt av.”

Eit godt mål av sunt vit ligg i eit anna umgrep: Follow the money, honey! Kven er det som eig Halliburton? Og kven er det som eig BP? Kva er deira planar? Har du verkeleg lyst til å vita det?

 

 

Gå til innlegget

Proposjonar

Publisert nesten 12 år siden

<!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} a:link, span.MsoHyperlink {color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;} a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {color:purple; text-decoration:underline; text-underline:single;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -->

Muslimar utgjer rundt rekna kring 1,4 milliardar menneske på verdsbasis. Det i seg sjølv utgjer sånn rundeleg 20 prosent av verdas totale folketal. Meir nøyaktig er det vandt å segja det, fordi folketalet er i kontinuerleg endring.

Kva så med jødane? Det er per i dag (offisielt tal) kring 17 millionar jøder i verda. Det utgjer sånn omtrentleg 0,42 prosent av verdas totale folketal.

No kan ikkje dei to storleikane liknast sånn utan vidare, for den eine er en religiøs storleik, medan den hin er ein genetisk storleik. Men berre for skuld argumentet, skal me sjå vekk i frå ulikskapane.

Statistisk sett utgjer talet på jødar 1,25 prosent av det totale muslimske folketalet. Det burde i seg sjølv gjeva muslimarne eit mentalt overtak som burde gjera dei meir trygge på seg sjølv, enn det dei tydelegvis er.

Problemet er at muslimar en masse trur på leidarane sine om at jødane utgjer ei fåre for verda, fordi dei ifylgje påstandane eig nær sagt all viktig business i verda, og kontrollerer alle medier. Det i seg sjølv er ein fåmeint påstand, fordi arabiske oljemilliardærar eig fleire mediehus/konsern og temmeleg mange store businessforetak, og mange fleire er eigd utav personar/konglomerat som er sterkt muslimvenlege – eller i det minste smiskar for alt som finst av muslimske maktkonsentrasjonar.

NOBELPRISANE

Strengt tatt burde forholdet når det gjeld tildeling av nobelprisar vore 1:80 mellom jødane og muslimane, folketalet teke til umsyn. Altså at for kvar nobelpris som vart ein jøde til del, burde det vorte 80 gjeve til muslimar.  Røyndomen viser korsom er noko heilt anna. Av samtlege nobelprisar som har vorte tildelt dei to folkegruppene har knappe 8 –åtte– blitt arabarane til del, medan jødane har fått tildelt 166. Lat meg understreka dette: Jødane, som utgjer 1,25 prosent av den totale verdsbefolkninga har 20,75 gonger fleire nobelprisvinnarar enn muslimane. Den første muslimen som fekk ein nobelpris (i medisin) var Peter Brian Medawar (1960), deretter fylgjer i kronologisk rekkefylgje: Fredsprisen: Anwar Sadat (delt med ein jøde, Menachem Begin! I 1978), deretter ein litteraturpris i 1988 til Najib Mahfooz. Den neste (fredsprisen) var ogso delt; mellom terroristen Jassir Arafat (denne gongen med to jødar) i 1994,  før Ferid Mourad fekk nobelprisen i medisin i 1998, of Ahmed Zewail fekk fysikkprisen i 1999. Eit lite hopp fram til 2003, då Shirin Ebadi fekk fredsprisen, etterfølgd av Mohamed El-Baradei i 2005 og Muhammad Junus i 2006.

Jamvel har altså jødar fått 166 nobelprisar, av desse 12 nobelprisar i litteratur (ein todelt, i 1966),  ni fredsprisar (tre av desse var altså delte; to i to og ein i tre delar). Dei har fått 27 nobelprisar i kjemi (to i to delar og ein i tre delar), 25 nobelprisar i økonomi (fire i to delar og ein i tre delar), 52 nobelprisar i medisin (av desse var ti delt på to personar) og 41 nobelprisar i fysikk (åtte delt på to personar og ein delt på tre personar).

Totalt har jødar over dei 108 åra som Nobelprisen har vore utdelt fått nobelprisar i 75 av åra. I dei 33 åra dei ikkje har fått prisar var det i 1940, 1941, 1942 ikkje udelt nokon pris i det heile. Fysikkprisen vart ikkje utdelt i 1916, 1931 og 1934; kjemiprisen vart ikkje utdelt i 1916, 1917, 1919 og 1933. Medisinprisen vart ikkje utdelt i 1915, 1916, 1917, 1918, 1921 og 1925. Litteraturprisen vart ikkje utdelt i 1914, 1918, 1943; Fredprisen vart ikkje utdelt i 1914, 1915,1916 og 1918, 1923, 1924, 1928, 1932, 1939, 1943, 1948, 1956, 1966, 1967, 1972. Nobelprisen i økonomi, som vart skipa i 1969, har vore utdelt kvart år sidan, av desse har prisen i 20 av gongene gått til jødar.

Det er med andre ord rom for eit statistisk interessant arbeid her.

LEVANDE OG DØDE

Me kan trekkja det eit steg vidare;

Det var drepe nærare sju millionar jødar under andre verdskrigen. Det utgjorde 2/3 av alle jødar i Europa, 1/3 av alle jødar på verdsbasis. På arabisk side har det vorte drepe (eg tek med nokre få døme her): 120 menn i Deir Jassin (ingen kvinner, slik arabisk propaganda hevdar), under ”massakren i Sabra og Shatila” har det vorte hevda at fleire tusund døydde, det røynelege talet er 465, og Israel stod ikkje bak det. Etter ”massakren i Jenin” byrja media å melda (frå arabiske kjelder) at 5000 vart drepne. Det endelege talet vart 52, av desse vart 5 drepne av israelske soldatar. Og så har me sjølvsagt premieeksempelet Srebrenica der det vert hevda at 8000 muslimar vart drepne – endå FN har fått overlevert udiskutable prov på at talet ikkje var meir enn i underkant av 400 – og at det ikkje var nokon massakre (sjå artikkelen min i bladet Målmannen, www.sambandet.no), og at det heile er ein godt iscenesett bløff for å svekka det jødiske holocaust.

Men for å koma til poenget. Hamas har i fleire år sete med ein jødisk soldat, Gilad Shalit, i fangenskap. Dei hev framsett eit krav om å byta han ut med totalt over tusund arabisk/muslimske terroristar.

Kor lite sjølvtillit går det eigenleg an å ha? Kor lite sjølvkjendsla, når ein vurderer sine eigne folk verd mindre enn ein promille av eit anna folk?

Eg er glad eg ikkje er arabar eller muslim, for so liti sjølvkjensla; det kunne ikkje eg levd med.

(Til slutt; i fall du skulle meina at denne artikkelen ber preg av rasisme – hugs då at det var muslimarne som sette fram påstanden om at ein jøde er verdt meir enn tusund gonger ein muslim!)

Gå til innlegget

Stakar Amerika

Publisert nesten 12 år siden

<!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:344981850; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-296833920 68419607 68419609 68419611 68419599 68419609 68419611 68419599 68419609 68419611;} @list l0:level1 {mso-level-number-format:alpha-lower; mso-level-text:"%1)"; mso-level-tab-stop:36.0pt; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt;} ol {margin-bottom:0cm;} ul {margin-bottom:0cm;} -->

Prøv å sjå fyre deg deg fylgjande høve; du vert brått sjuk og du må under kyndig handsaming, helst frå ein lækjar.

Du kontaktar fyrst fastlækjaren din, som seier; eg vil leggja deg inn for å få klara opp i dette”, så fyller han ut dei naudsynte dokumenta, og sender deg til sjukehuset.

Når du kjem til sjukehuset, ein torsdag midt på dagen, vert du innskriven, men du får veta at ”det er ein vanskeleg dag å vera innlagd på”, fordi det jo er snart helg, og lækjarane er alt ferdig med dagens runde, og fredag sluttar dei tidleg, så det vert ikkje gjort noko med saka di fyre måndagen kjem. Dermed får du ”velgja” mellom:

a)      å bli liggjande yrkeslaus på sjukehuset og venta på at det skal verta måndag.

b)      å reisa heim, bli heime i helga, og koma attende måndag morgon, i tide til at lækjarane fær sett på deg.

Dei fleste vilde, så sant dei er i stand til det, velgja å fara heim. Kven vil vel liggja på eit sjukehus og stira tomt inn i veggene i overkant av 72 timar? Det ringlar ei bjølla frå ein av lærarane mine på ungdomsskulen, som sagde det sosso: ”You’ve got to be patient, to be a patient”.

Du reiser difor heim. Der kan du i det minste sitja saman med familien din og sjå på TV, utan å gå ut på eit kaldt ”fellesrom” og sitja like åleine som inne på rommet du er plassert på.

Måndag vender du attende, kring klokka 09:00...

So blir du liggjande å venta. Og venta. Og venta. Lækjarvisitten kjem, men sidan det ikkje er tatt prøvar av deg fyre helga, er ingenting analysert, og lækjarane veit ingenting. Etter visitten er over blir du henta inn på eit undersøkingsrom og utsett for ein grundig undersøking. Det vert teke blodprøve og ymse andre prøvar, du vert klemt og trykt og kjend på og så vert du send inn på rommet ditt att, i von om å få eit svar ved lækjarvisitten neste morgon. Men utover det, vert du liggjande i uvissa.

Neste morgon kjem lækjarvisitten på sin vanlege runde, men du får ikkje vìta noko. Det tek tid å få analysert alle prøvane og få gjort ein konklusjon kva det er som feilar deg, men du kjenner det på deg at du er redd for at det kan vera kreft.

Dagen etter vert du fortalt av ein lækjar at også dei er redde for at det kan vera kreft; i tarmsystemet ditt. Dette stadfestar tankane dine, og du kjenner ein knute veksa fram i mageregionen. Du har ikkje lyst til å døy, og kreft har jo ualminneleg stor dødsrate, då.

Det går ein dag til. Så får du veta at dei har sjalta ut høvet for kreft. Det vil seia: I tarmsystemet. Men dei vil ikkje heilt sleppa tanken på at det kan vera kreft likevel, så neste dag skal du innom ytterlegare prøvar.

Slik går dagane. Til slutt kjem lækjarane til kort, og seier at dei ikkje veit kva det er, men dei vil senda deg vidare i systemet, til eit sjukehus med større ressursar og høve til å finna ut kva det kan vera. Du vert utskrive, og sendt heim, men fortalt at du vil verta innkalla til det neste sjukehuset innan 14 dagar.

Du går nokre dagar heime, og du har like vondt som fyrr du blei innlagd, og det blir ikkje mindre vondt av uvissa du kjenner på.

Dagane går, du får dagleg hjelp av sjukepleiar som kjem heim til deg, og etter tre dagar vert du innlagd på nytt. For så berre å verta utskriven att dagen etter. Vissa har ikkje blitt større, men det har uvissa. Du tærest opp innvendig – som det står i Salomos Ordspråk: ”eit nedtrykt sinn tek margen or beini”.

- - -

Dette er berre eitt døme.

Her kjem eitt anna.

- - -

Du vaknar om morgonen, føler deg frisk og fin, og går i dusjen for å gjera unna morgonritualet. Du skal ein tur til lækjaren for å trekkja nokre sting etter eit lite kutt eit par veker tidlegare.

Medan du står i dusjen, kjenner du brått ei jagande smerte gjenom underlivet. Du krøkjer deg saman som for å tryggja deg sjølv. Med nød og neppe greier du gjera deg ferdig, kle på deg og koma deg til bussen. Smertene er himmelropande.

Medan du ventar på bussen ringer du til lækjarkontoret sin nødtelefon, og forklarar stoda. Dei seier: ”Kom med det same!” sidan du jo alt er på veg. Eit kvarter seinare krekar du deg inn døra på lækjarkontoret – og fell saman på golvet.

Då går det fort. Du blir undersøkt, det blir tinga ambulanse, og du blir køyrt til det store sjukehuset i byen. Her blir du diagnostisert og innan det er gått ein time ligg du på operasjonsbordet med epidural i ryggen.
Meir hugsar du ikkje før du vaknar utpå kvelden.

Ei sjukesyster kjem til deg og forklarar kva som er hendt. Du har hatt noko som heiter Testes-torsjon, som tyder at eine testikkelen hadde løysna inne i pungen og vridd seg rundt, så blodtilstrøyminga hadde stogga. Men no er alt i orden. Operasjonen var vellukka, og du er trygg.

Dagen etter ligg du der, og etter kor operasjonen var, har du sjølvsagt ”litt vondt”. Men utpå kvelden kjem ein lækjar og seier til deg, at du vert utskriven no, og kan reisa heim att.

Du ser på lækjaren med lammeaugo, og klarer å overtyda han om at du får liggja ei natt til før du vert utskriven.

Dagen etter ber det heim att, med helsebuss til heimkommunen og derfrå med drosje til heimen.

Dagen går sakte, og du greier deg – etter stoda bra, liggjande i senga. Knaskande Paralgin Forte, og med TVen på veggen fyre deg.

Den natta snur alt seg på hovudet.

Først vert det torevér og den lokale mobilsendaren vert slegen ut. Det som verre er, er at det går verk i operasjonssåret – og du vaknar med ein testikkel som er ein elefant verdig, og ein smerte som ikkje kan malast ut i ord.

Du ringer 113; så vondt gjer det.

Men mobilnettet er nede, og det tek tre timar før du kjem gjennom. Så vert du henta av ambulanse og køyrd til sjukehuset, kor du vert liggjande heile dagen med smertestillande. Før du klokka fem vert send på ultralyd, og klokka sju får høyra at du får ny medisin og vert send heimatt same kvelden.

Du har framleis like vondt og ligg yrkeslaus i senga og ventar. Og ventar. Og vonar, at smertene skal avta og normallivet skal venda attende. Men tre dagar seinare er det framleis like gale, og du ringjer 113 og tiggar om hjelp.

Ambulansen kjem, du får ein halv dose morfin, og litt seinare ein halv dose morfin til. Du vert operert på nytt, og får ny medisin. Denne gongen vert du liggjande til du er frisk.

- - -

I ein tidlegare Sovjetrepublikk skjer noko liknande som det fyrste dømet. Du må rett nok betala for sjukebehandlinga sjølv, men det første som skjer når du kjem inn på sjukehuset er at ein lækjar møter deg, snakkar med deg, stiller nokre spørsmål – og tingar eit veritabelt hav av ulike testar. Innan det er gått 24 timar har dei fått svar på nokre av testane, og innan 48 resten. I mellomtida har dei dryfta saka di seg imellom i eit lækjarpanel, og ”sjekka ut” kva det ikkje kan vera.

Etter ei veke på sjukehus har dei identifisert problemet, og om mogeleg fjerna problemet. Du vert rekonvalesent eit par dagar – og så vert du sendt heim. Livet går atter sin vane gang.

- - -

I USA vert ein annan mann det same til del som deg, og han vert køyrd til sjukehuset. Lukkelegvis har han forsikring. Han vert operert, og medisinert, og i løpet av ei veke er han attende på føtene og får reisa heim. Han blir ikkje rista som ei filledokke, innskriven, utskriven, innskriven og utskriven, innskriven og utskriven igjen.  Men blir liggande til han er frisk.

Jamen, det er så dyrt i USA...

Ja, det er dyrt i USA. Til tider altfor dyrt. Det skal eg ikkje dryfta her.

Men er det sikkert at det er så mykje billegare i Noreg? Når alt kjem til alt? Eller er det berre det at du aldri får vita kor mykje det kostar – og derfor slepp å bry tankane dine med det problemet?

Du får vurdera det sjølv. Hugs kor mykje du betaler i skattar og avgifter her til lands.

- - -

Kan henda finst det ikkje noko ideellt helsesystem nokon stad. Men Noreg er langt frå so ideellt og so bra som me trur.

Men i andre land vert det gjort alt som står i lækjarane si makt for å finna problemet, anten det er måndag, tysdag, onsdag, torsdag, fredag, laurdag eller sundag. Anten det er påske eller jól. Der hev ein skiftsystem for lækjarane, som ikkje gjer at sjukehuset går på sparebluss fordi det er helg.

Det er fyremuna med eit privat helsesystem.

I det statlege vert pasienten salderingspost. Og det er difor me ser det som har vore sagt og skrive i seinare tid, at jo eldre du blir; jo vandskelegare kan det bli å få det du etter velferdsstatprinsippet har rett på fordi du har betalt deg blå gjenom eit skyhøgt skattetrykk og vanvittige avgiftsregulativ.

Det er nemleg slik at til sjuande og sist er det du som betaler allikevel. Men i eit privat system, der får du i det minste det du betaler for.

- - -

Stakar Amerika, som no skal omkalfatrast til å få eit liknande system som Noreg. Det kjem til å bli betre for dei fattige, kan henda, men for middelklassen kjem det til å bli mykje, mykje verre. Er det så mykje betre? Er det rettferdig?

Gå til innlegget

<!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Arial Unicode MS"; panose-1:2 11 6 4 2 2 2 2 2 4; mso-font-alt:Arial; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} @font-face {font-family:"Bookman Old Style"; panose-1:2 5 6 4 5 5 5 2 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Bookman Old Style"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} h1 {mso-style-next:Normal; margin-top:12.0pt; margin-right:0cm; margin-bottom:3.0pt; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; page-break-after:avoid; mso-outline-level:1; font-size:16.0pt; font-family:Arial; mso-font-kerning:16.0pt;} h3 {mso-style-next:Normal; margin-top:12.0pt; margin-right:0cm; margin-bottom:3.0pt; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; page-break-after:avoid; mso-outline-level:3; font-size:13.0pt; font-family:Arial;} span.MsoEndnoteReference {mso-style-noshow:yes; vertical-align:super;} p.MsoEndnoteText, li.MsoEndnoteText, div.MsoEndnoteText {mso-style-noshow:yes; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Bookman Old Style"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} span.unicode {mso-style-name:unicode;} /* Page Definitions */ @page {mso-footnote-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/Bruker/LOKALE~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") fs; mso-footnote-continuation-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/Bruker/LOKALE~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") fcs; mso-endnote-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/Bruker/LOKALE~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") es; mso-endnote-continuation-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/Bruker/LOKALE~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") ecs;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1; mso-endnote-numbering-style:arabic;} -->

Dette stykket kunne vore ein syttandemai-tale. Eller kan henda rettare sagt, det burde vore ein syttandemai-tale. Underskrivne er nemleg ovkeid av vasne, drøvtygde syttandemai-talar der han kvar einaste syttande mai vert innpoda med det same anti-nasjonalistiske oppgulpet uppatt og uppatt, krydra jamvel med herming av «Internasjonalen», som endåtil har fått eiga rom i «den store barnesangboka» [1]

Syttande mai er som kjend nasjonaldagen vår. Det gjer faktisk syttande mai til ein dag der nasjonalismen, og nasjonalistiske kjensler, burde stå i høgsetet.

Vandemålet er og blir berre at ’bolsjevikane’ [2] ,  i stor grad har teke kontroll over språket vårt, som i ’beste’ Orwell-stil har vakse fram til å vera overvelda av ein ’nytale’ der ord, har fått heilt andre meiningar enn det dei opphaveleg hadde.

 

GJENOM SPEGELEN

Den britiske forfattaren Lewis Carroll skriv i boka «Alice gjennom speilet og det hun fant der» at då Alice gjekk gjenom spegjelen blei det svarte kvitt og det kvite svart. Det er eit godt bilæte på vår tid.

For å greida dette nærare ut, lyt eg definera umgripet ’nasjonalisme’ nærare.

Eit onnor ord for ’nasjonalisme’ er  fedrelandskjærleik’  . Det er det som er samlad i fedrelandssongen vår, «Ja, vi elsker!» og som segjer at «Ja!» me  elskardettelandet, sossom det reiser seg over vatni, furdut og verbite, dette landet som Harald berga, Håkon verga, og som Olav med blodet sitt malte krossen på.  Dette  landet, er me som nasjonalistar viljuge til å slå lægr for – og døy for, om so skulde vera...   Det er ogso ei kjendsla eg trur dei aller fleste nordmenn og -kvende deler.

Det er  nasjonalisme  i eit nataskal.

Kva er det då ’bolsjevikane’ meinar når dei snakkar om ’nasjonalisme’ i negativ ljossetting? Eg vågar hevda at det dei tenkjer på er ei vrengjing av nasjonalismen som sovore, anten ved å leggja eitkvart til eller trekkja eitkvart frå nasjonalismen [3] . Sluttproduktet vert dermed noko heilt anna enn det røynelege, og noko me difor lyt taka uppgjerd med, medmindre me skal verta fanga i göbbelske snarer, eller som Sir Walter Scott seier det i det episke diktet «Marmion»:

 «Åh, for ein vasete vev me vevar, når fyrst me freistar å forgjera» . [4]

NAZISMEN OG ULTRANASJONALISMEN

Det sérmerkte med nazismen [5] , er deira  ultranasjonalistiske  [6]  framstilling av (serskilt) det tyske idealet som ’betre’ enn ’alle andre’ nasjonale ideal. Her er det viktig å skyna at utleggingi av ordet ’nazisme’ er nasjonal-sosialisme. Det var dette som kom fram i det verset som ikkje lengre vert sunge offisielt som ein del av den tyske nasjonalsongen:  «Deutschland, Deutschland, über alles» . [7]

Med ultra- som fyrenemning meines med andre ord at nazismen ynskte å fremja sine verdiar, sine tankar, sin kultur som meir verd, betre, finare og meir høgvyrd enn andre nasjonale kulturar, samstundes som jødisk kultur vart rekna for mindreverd og urein.

Difor fanst det ikkje rom for eit ’fargerikt fellesskap’ i det tyske riket. Alt skulde einast, underleggjast og korrigerast etter det tysk-kulturelle idealet. Den som ikkje vilde bøygja seg, bli eit A4-menneske, skulde bøygja seg – eller tvangsbøygjast. Den som ikkje let seg tvangsbøygja, måtte eliminerast.

Her er forrestan tydelege parallellar til grunntanken i islamsk filosofi – og som kjem til yta i kampropet «allahu aqbar» –  allah er større . Det er difor ikkje til å undra seg over at Hitler og stormuftien av Jerusalem fann kvarandre gode vener – og at «stormuftien» Haj-Amin al-Husseini kunne segja:  Halvmånen og Hakekrossen har ein sams fiende: Davidsstjerna.  

Det er med botn i sovorne kulturar at det vert rom for tankar om ’dhimmi’ og ’üntermensch’ – at det finst menneske som er mindre verd enn andre, noko som ikkje berre er i strid med Guds Ord, men med menneskerettane, slik dei er fasttømra i FN si verdserklæring – og før det i den amerikanske sjølvstendeerklæringi.

Med utspring i desse tankar, fekk ein fyrst Nürnberglovene, som forbaud ’ariske’ tyskarar å gifta seg med jødar, og seinare fekk jødar heller ikkje sitja i t.d. offentlege posisjonar, eller inneha framståande posisjonar som advokatar, etc.

 

 

KOMMUNISMEN OG
SUPERNASJONALISMEN

Marx, Engels, Lenin og Stalin sine læresetningar, på hi sida, var supernasjonalistiske (alt. Internasjonalistiske). Utleggingi av ordet ’supernasjonalisme’ tyder ’over-’, ’høgvyrd’, ’ein betre form for’ nasjonalisme. Dette kokar ned til tanken um at ein ynskte eit internasjonalistisk samfund – ei samla verd – under ein leidar – med ein sams ideologi; kommunismen, eller om du vil, sosialismen.«

Her var det ikkje det kulturelle som var det viktugaste, men det ideologiske. Ogso her skulde ein djupast set vera samde um alt – og difor var det heller ikkje her rom for eit røyneleg ’fargerikt fellesskap’.

Folk vart tvangsflytta frå ein del av landet – til ein annan. Dei fekk knapt taka med seg det dei stod og gjekk i, og innan 24 timar måtte sume fara frå Riga til Omsk, frå Leningrad til Magadan, eller frå storbyen til der-ingen-skulde-tru-at-nokon-kunde-bu.

Sume kulturelle verdiar, som mattradisjonar, songar og dikt, kunde korso ikkje takast frå deim, og desse vart difor naturleg, um enn unaturleg kontrollert, spreidd over heile det russiske imperiet. Sibirske «pelmeni» vart ein interrussisk matrett, i staden for berre sibirsk, og ukrainsk «borsch» vart same lagnaden ved del.

Samstundes var det ved lov forbôde for sovjetiske kvende å gifta seg med ikkje-sovjetiske borgarar, og det same gjaldt sovjetiske menn, arvematerialet korkì skulde eller kunde ’utvatnast’ eller ’svekkjast’ so og segja. Bestefar til kona mi, hevda, ifylgje kona mi, strengt at ingen av hans ætt nokon gong skulle giftast med ein ikkje-sovjetar.

Grunntanken i læra  er og blir dermed verande  den same.

Her er det forvitneleg å trekkja fram Winston Churchill:

 «Fascism was the shadow or ugly child of Communism. […] As Fascism sprang from communism, so Nazism developed from Fascism»   [8]

 

GLOBALISERING

’Globalisering’ er eitt heitt tema i vår tid. Når det er sagt, må ein kunna understryka at ’globalisering’ ikkje er det same som ’globalisme’ – og ogso at ’globalisering’ ikkje er udelt negativt.

I ei globalisert verd kan til dømes eg og du reisa nær sagt kvar me vil, vitja kven me vil, eta kva mat me vil, og um me finn einkvan me elskar – gifta oss med denne personen – på nær sagt eigne premissar.

’Globalismen’ derimot snakkar varmt um ’einskap på tvers av landegrensor’ og er ein slag sekularisert «ekumenikk». Ein ivrar etter å riva ned grensone, skapa ei verdsregjering, som skal styra alle menneske på tvers av kulturar er til sjuande og sist ei samansmelting av sosialismens, fascismens og nazismens framste ideal – statsismen, for å skapa ein slag ytre einskap, som djupast set aldri blir anna enn ein falsk einskap.

Det handlar um staten si absolutte makt over deg og meg. Det handlar um at dine og mine born til eikvar tid kan takast i frå oss og setjast bort til indoktrinering. Det handlar um fridom på staten – ikkje individets – premiss, og den dagen det vert ein røyndom – har ikkje manneætta lenge att.

Den amerikanske grundlovsfaderen Samuel Adams sa i ein tale til den interstatlege regjeringa i Pennsylvania den 1. august 1776:

 «Ver ved godt mot brør, landsmenn, dette handler ikkje berre om fridom for oss sjølve, men om det skal finnast vågnad på jorda for individuell og åndeleg fridom».

NASJONALISMEN, REINDYRKT

Noreg er eit ovfagert land. Høyr berre på kva turistane segjer, når dei kjem her for å sjå fjell og fjordar, fossefall og fiskevær.

Men det tyder ikkje at Noreg er eit betre land enn noko anna land. Fagrare å sjå til, på mange plan, ja visst, men også det avheng av auga som ser. Inst inne er korsom ikkje nordmenn det spor betre enn andre folk. I folkesjela hjå det norske folket finst det like mykje grums som hjå andre folkeslag.

 

Det viktige her er korsom at du merkar deg skilnaden millom «Ja, vi elsker», «Det er et yndigt land» og «Du gamla, du fria!», «Stars and Stripes forever» og den israelske «Hatikva» på den eine sida, og den upphavelege tyske nasjonalsongen: «Deutschland, Deutschland über alles,
Über alles in der Welt,» [9] . Vispa saman med Nietzsches syfilisperverterte tankar og tankane til tilsvarande kvasifilosofar leidde dette til ei bloddrenkt jord [10] , der ultranasjonalismen vaks seg so sterk at folk flest (’mensjevikane’) let seg blinda av det røynelege mindretalet (’bolsjevikane’) og lukte augo for kva som hende. Det at ein ikkje vil sjå det gale som hender, tyder ikkje at ein unnslepp den straffa som fylgjer etter. Slik er lova om årsak og verknad.

Ekte, og sunn, nasjonalisme handlar um at «her er eg fødd og her vil eg leva, og når tidi kjem vil eg ogso døy her.» [11]

Det tyder ikkje at ein person frå ein nasjon ikkje kan finna seg ein ny nasjon og eit nytt folk å slå seg ned i, men ein må  kunna rekna for sannlikt at den det gjeld sjølv ynskjer å bliva integrert i sitt nye samfund. Likeeins må det samfundet han/ho flytter til visseleg kunna rekna med at vedkomande vil lata seg integrera, slik moabittinna Rut, som trass i at hennar jødiske mann var daud, fylgde svigermor si til Israel – og vart israelinne –   «Ikkje tel meg til å snu att og ganga frå deg! for der du gjeng, vil eg og ganga, og der du stanar, der vil eg og stana. Ditt folk er mitt folk, og din Gud er min Gud.  Der du døyr, vil eg og døy, og der vil eg verta jorda. Herren late meg bøta for det no og sidan, um noko anna enn dauden skulde skilja meg frå deg!»    [12]

Samstundes  må dettevera eit personleg kjos, og kan i fridomens namn aldri tilskrivast statleg eller religiøs overstyring.

Ein muslim må vel reisa til Noreg og driva ’misjon’ for sin religion, for me har religionsfridom i Noreg, so lenge han spelar med opne kort um kva han gjer. Snikislamisering, femtekolonisering og invasjon – det takkar me nei til, for det hamnar i same korga som undergravingsverksemd.

Me vil gjerne eta både  Injerawhot  frå Etiopia, og  Chop Suey frå Kina og  Chowder  frå New England, eller ei herleg skål  Borsch  frå Ukraina, med ein god rjomeklatt i. Men det tyder ikkje at me vil påtvingast  halalkjøt  gjenom manglande merking, eller alternativt ved eit seinare leite å neittast å eta kjøtkaker i brunsaus med kålstuing, og komler med saltkjøt og kålrotstappe.

Det handlar um at ein person frå Langtvekkistan eller der i kring gjerne skal få lov å kle seg nasjonalt på nasjonale dagar og festdagar – slik som me gjeng klædd i bunad på tilsvarande dagar. Men ein gjeng då ikkje i bunad til dagleg, gjer ein?

Tiedemand og Gude sine nasjonalromantiske fantasiar av norske bønder i bunad til kvardags er like utilpass i det daglege Noreg som muslimske kvende i Burkha – i det daglege Noreg. Dette har ingenting med nasjonalisme å gjera – men botnar i super- eller ultra-nasjonalisme, som er eit vrengebilete av røyneleg nasjonalisme.

 

EIN KONKLUDERANDE SLUTTDIGRESJON

I Apostelgjerningane 17:26-27 stend det «Han [Gud] har late alle folkeslag av eitt blod bu over heile jordkringen og fastsett deim visse tider og landemerke for deira bustad, for at dei skulde leita etter Gud, um dei då kunde kjenna og finna honom». Av det skynar me at nasjonsgrensene er noko som er sett av Gud, og dermed kan me slutta at ogso nasjonalismen/fedrelandskjærleiken er gìven av Gud. Guds mål er at folk skal søkja Gud og finna honom, og dét gjer det ogso lettare å skyna kvifor sosialismen – i alle sine ulike nyansar gjer alt dei kan for å vrengja nasjonalismen vekk frå sitt upphav.

 

Avdi eg er ein sovoren nasjonalist, som umtala ovanfyre, og korkje ultranasjonalist eller supernasjonalist, kan eg med handa på hjarta kvedja med i, «Ja, vi elsker!»

 

Kan du?

   

 

BOKSTØD



 [1]  http://www.aschehoug.no/barnogungdom/katalog?productId=862849

 [2]  Då Lenin og Stalin byrja kampen for å breida ut sitt syn i det russiske imperiet, var dei eit ’mindretalsparti’ – men valde medvite å bruka ordet ’bolsjevik’ av russisk большинство [bolshinistvo] som tyder ’fleirtal’, vel vitande at dei ikkje var eit røyneleg fleirtal – noko dei i grunnen heller aldri kom til å verta. Det motståande russiske ordet меньшинство [menshinistvo] tyder mindretal – endå dei, i tal, var langt fleire enn ’bolsjevikane’ var. Denne medvitne bruken av ordet ’bolsjevik’ (og språkvrenginga) var med andre ord lykjelen til den propagandaen sosialismen bygde og byggjer på.

 [3]  Her: forvitneleg parallell til Openberringsboki 22:18-19!

 [4]  Scott, Sir Walter: Marmion, Canto VI. Stanza 17

 [5]  Nazisme, samandraging av Nasjonal og Sosialisme frå partinamnet National Sosialistische Deutsche Arbeiter Partei (NSDAP).

 [6]  Norske medier har ein tendens til å vri også på dette ordet, og kallar den sekulærnasjonalistiske politikaren Avigdor Lieberman i Israel ”ultranasjonalist”, endå han berre er ålmenn nasjonalist – med sekulært fyrenemning.

 [7]  Det er ikkje dermed sagt at August von Fallersleben la denne meininga i songen, men det gjorde nazistane.

 [8]  Churchill, Sir Winston: The Second World War, Volume 1: The Gathering Storm, p.12

 [9]  Norsk: ”Tyskland, Tyskland, over alle – betr’ enn alle land  på jord.”

 [10]  Nytt perspektiv på ”blut und boden” – blod og jord?

 [11]  Kfr. Sveriges nasjonalsong, ”Du gamla, du fria”: ” Nej, jag vill leva, jag vill dö, i Norden.

 [12]  Rut 1:16

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere