Johannes Morken

Alder: 61
  RSS

Om Johannes

Frå 1.2.2017 Redaktør og medierådgjevar i Stefanusalliansen. Alt eg har skrive før den tid vart gjort som tilsett i Vårt Land - frå 1987, skrivande i avisa sidan 1980. Var reporter på ulike felt innanriks (helse og etikk), utanriks (Midtausten) og kyrkjeliv i mange år til eg blei vaktsjef hausten 2003. Debattleiar frå hausten 2011. Debattredaktør frå hausten 2012 til 31.12.2016.

Følgere

Kyrkja forsvinn

Publisert rundt 2 år siden

I landsbyar i Egypt er muslimske mobbar i stand til å tvinga tryggingsstyrkane til å stengja kristne gudshus.

I fader Karras-kyrkja i landsbyen al-Halila i Luxor, sør i Egypt, hadde kristne sidan 1990-talet halde gudstenester – i eit enkelt bygg. I 2015 utvida dei bygget og starta med gudstenester kvar sundag. Lokale muslimar og tryggingsstyrkane var godt informerte.

I god tru. 

Det er lett å få byggja moskear i Egypt, men det er og har alltid vore svært vanskeleg å gå godkjent kyrkjebygg.

I september 2016 blei det vedteke ei ny lov som skulle sikra tilgang på kyrkjer. Eitt år etterpå hadde nesten 3.800 kyrkjelydar søkt om godkjenning av bygg som dei – i mangel av godkjenning – hadde brukt til truslivet. Fader Karras-kyrkjelyden trudde at dei endeleg skulle få eit godkjent og vigsla gudshus.

Men 16. april i fjor kom dusinvis av lokale ungdommar. Dei ropte slagord mot kyrkja og presten. Tryggingsstyrkar oppløyste demonstrasjonen. Men dei stengde også kyrkja. For godt. 120 familiar var brått utan kyrkje. Straumen vart kutta 28. april.

Stor mangel på kyrkjer. 

Egypt har den klart største kristne minoriteten i Midtausten – innpå ti prosent av folket. Dei viser oss eit aktivt og livskraftig kyrkjeliv som vesten bør bli inspirert av. Bibelarbeidet viser også vekst og kraft. Kristne lever ut trua i diskriminering og tidvis forfølging.

Men i alle år har kristne lidd under stor mangel på kyrkjer. For ortodokse kristne spelar eit vigsla kyrkjebygg ei mykje større rolle i truslivet enn for mange andre kristne.

I Det ottomanske riket, som Egypt var ein del av fram til samanbrotet i 1923, skulle sultanen godkjenna kyrkjer. Egypt overtok systemet. Men når alle saker om reparasjon og kyrkjelege nybygg skulle inn til sentralmakta, stod eit enormt byråkrati klart til å stikka kjeppar i hjula – gjerne på vilkårleg grunnlag.

Dessutan har Egypt eit tryggingsapparat som kan nekta ei kyrkje der denne vil utløysa muslimsk uro. Lang nok avstand til næraste moské og fare for lokal motstand har vore pålagde sjekkpunkt i alle kyrkjebyggsaker.

Islamistiske angrep.

Valdelege åtak på kyrkjer vart ein del stader i Øvre Egypt trappa opp dei to åra Mohammad Morsi var president og Brorskapen prøvde å islamisera landet etter revolusjonen i 2011.

Etter militærkuppet i 2013 har president Abdul Fattah al-Sisi lovd kristne vern mot terror – og nye kyrkjer. I september 2016 kom ei ny lov som skulle gjera det enklare å få bygd kyrkjer og reparert gamle. Lova skulle også gjera det lettare å få godkjent bygg som er brukte som gudshus i mangel av godkjende kyrkjer.

Men enkelt er det ikkje blitt.

I september 2017 hadde nær 3.800 kyrkjelydar søkt om godkjenning. Ved utgangen av november var berre 508 av dei godkjende – og det berre mellombels, inntil dei har oppfylt strenge og dyre tiltak.

Stengde kyrkjer. 

Med ein slik fart vil det ta årevis å koma gjennom bunken. Desse 508 kyrkjene ligg dessutan i område der det er minst spenningar. Kva vil skje med i dei område der det er sterkast motstand?

Egyptian Initiative for Personal Rights har ein fersk rapport dokumentert 15 tilfelle av sekterisk vald mot kyrkjer som søkte om godkjenning – frå september 2017 til november 2018.

I ni av tilfella vart gudshusa stengde av offentlege organ eller tryggingsstyrkane. Fader Karras-kyrkja var ei av dei. «Føremålet med den nye lova er totalt underminert», skriv EIPR som kallar dette ei dårleg lov.

Trakassering. 

Framleis driv tryggingstenester trakassering under gudstenester. Og framleis vil tryggingsstyrkane «løysa» konfliktar gjennom lokale «forsoningsråd», utan å ta sakene til retten. Det er ein del av systemet mange stader, og ein viktig del av diskrimineringa.

I landsbyen Komir i Luxor marsjerte fleire hundre muslimar 31. mars 2018. Dei protesterte mot at Mar Girgis-kyrkja skulle bli godkjent. Dei kravde bygget stengt.

Dei kasta steinar og ropte: «Kyrkja fall og presten er død, vi vil ikkje ha noka kyrkje». Dei 1.000 koptiske kristne heldt seg inne. Ein tryggingsstyrke stogga demonstrasjonen og arresterte 15 muslimar og 7 kristne.

Ifølgje politirapporten hadde det gått rykte om at kristne gjorde eit gjestehus om til kyrkje. Kyrkjelyden svarte at dette ikkje var eit gjestehus, men ei kyrkje der det hadde vore gudstenester i 33 år.

Avmakt. 

Saka vart teken til eit lokalt forsoningsråd. Ifølgje rapporten drog partane der tilbake alle krav. I staden for å bli godkjent som kyrkje, blei kyrkja stengt.

Det er ein utbreidd praksis at tryggingsstyrkane tek valds- og konfliktsaker til forsoningsråd og ikkje til retten. Den svake parten vert der tvinga til å forsona seg med overgriparen.

Ein annan fersk rapport om kyrkjebygg, «Prayers Unanswered», frå Project on Middle East Democracy, fortel at berre åtte heilt nye kyrkjer er godkjende under al-Sisi. Ni er altså stengde.

I januar opna president al-Sisi Midtaustens største kyrkje utanfor Kairo – ei stor symbolsk handling. Men eg trur katedralen vil få lite å seia. Dei egyptiske kristne treng kyrkjer der dei bur – og tryggleik for at gudshusa ikkje blir øydelagde av ekstremistar eller stengde av regimet.

Gå til innlegget

Brutal iransk julehelsing til kristne

Publisert rundt 2 år siden

Det går elendig med salet av boka til Per Sandberg og Bahareh Letnes, les eg. Derimot går det unna med arrestasjonar av kristne i Iran.

Medan kjærasteparet Sandberg/Letnes var på den omdiskuterte sommarturen til ferieparadiset Iran i juli, blei fire kristne taua inn for å starta soninga av lange fengselsstraffer – på ti år og meir.

No har Sandberg/Letnes vore i Iran igjen og dessutan i all hast publisert ei bok med oppgjer mot mange kantar – og brenning av ei Oslo-avis. 

Eg har diverre ikkje hatt tid til å lesa boka. Det er så altfor travelt med å følgja med på meldingar om nye overgrep mot muslimar som er blitt kristne i det shia-muslimske prestestyret. Vi i Stefanusalliansen prøver å følgje Iran tett sidan vi støttar utvikling av den iranske kyrkja i og utanfor Iran gjennom vår partner Pars Theological Center.

Påfallande mange
I november blei 142 kristne arresterte i 10 eller 11 ulike byar. På berre ei veke blei 114 arresterte. Det opplyser Manjour Borji i organisasjonen Article 18 til World Watch Monitor. Dette er del av ein kampanje for å «åtvara» kristne mot å evangelisera blant muslimar i julehøgtida, meiner Borji.

2. desember blei fire kristne til arresterte, dei vart henta av sivilkledde menn frå Revolusjonsgarden, melder Middle East Concern.

Det er lov å feira jul i Iran. Men det gjeld berre dei godkjende kristne minoritetane – armensk-ortodokse og assyriske kristne. Og det er berre i orden når dei held gudsteneste på sine eigne språk, ikkje på nasjonalspråket farsi. Og dei må halda seg i gudshusa eller heimane sine.

Arrestasjonane er altså prestestyrets julehelsing til muslimar som er blitt kristne og til leiarane deira. Dei arresterte visste frå før veit at dei har levd i fare med trua si. Men dei har ikkje visst om overvakingspolitiet faktisk var på sporet av dei. No veit dei det. Dei skal verkeleg ikkje få julefred, meiner prestestyret.

Omfanget av denne arrestasjonsbølgja er påfallande stort. Regimet har dei siste åra forsterka presset for å nøytralisera den veksande bevegelsen av muslimar som vender ryggen til statsreligionen. Dette er ein skrekk for ayatollahane.


Press           
Mange av dei arresterte fekk reisa heime etter nokre timar eller dagar. Dei fleste arrestasjonane i Iran er kortvarige, men meldinga denne gongen er ekstra klar sidan så mange er arresterte i samordna aksjonar: Regimet trugar dei kristne og overvakar dei og legg press på konverterte muslimar og leiarane deira.

Borji seier at dei arresterte så mange kristne at dei ikkje visste kva dei skulle gjera med alle. Men alle har fått beskjed om at dei kan venta å bli kontakta av overvakingspolitiet. Alle fekk mobiltelefonane inndregne. Leiarane er blitt verande i varetekt.

Det konservative og halvoffisielle iranske nyhendebyrået Mehr melde laurdag at styresmaktene hadde arrestert «evangeliske kristne, med band til sionistisk kristendom», melder Radio Farda.

Mehr kalla dei arresterte for «ei sekt sionistiske kristne», og det heitte at dei var trena til å bruka iranske namn for å skjula kva dei høyrer til.

Iran stemplar kristendommen som ein vestleg eller sionistisk fare, i alle fall når muslimar byrja å lytta og konvertera.

Dette er shia-politisk nytale.

Frykt
Dei arresterte denne gongen måtte skriva ned detaljar frå kva dei har gjort som kristne, og har fått beskjed om at dei ikkje må ha meir kontakt med andre kristne. 

Ute av fengsel kan dei ikkje ta sjansen på å kontakta andre kristne – då er overvakingspolitiet i hælane på dei og dei andre kristne.

Her skal nettverk kvelast.

Manjour Borji gjesta Oslo tidlegare i haust under ein konferanse om iranske konvertittar i norsk asylpraksis. Han sa han ikkje vill gå inn i norsk asyldiskusjon, men la til at «alle medlemmar av iranske huskyrkjer lever i fare for å bli arresterte». Borji sa også at forfølginga er aukande.

Lange straffer
Over tid har til dømes lengdene på fengselsstraffene til dei som vert dømde, auka frå kring 5 år til ti til 15 år. For tida er minst 12 kristne dømde til minst ti år i fengsel – fleire er i gang med soning, andre ventar på endeleg dom. 

Ein av dei som er i gang med soninga, er Yusuf Nadarkani som er dømt til ti års fengsel og to års indre eksil. Han og fleire andre starta soninga i sommar.

Det er dei mest modige og aktive som får så lange straffer – dei som mest aktivt deler trua med muslimar eller leier arbeid blant muslimar som er blitt kristne. Andre blir pressa ut av landet gjennom korte arrestasjonar, høge kausjonar, overvaking, press og trugsmål om fengsel.

Overvaka 
«Ron» som Stefanusalliansen møtte i sommar, var pastor i ei stor pinsekyrkje i Teheran fram til 2013. Han vart arrestert og truga med fem eller ti års fengsel dersom han blei verande i Iran. 

Ute av fengsel etter arrestasjonen vart han overvaka og pressa til å reisa frå Iran. Han og kona drog i 2013, med reiseløyve frå flyplassen i Teheran. Kyrkja – Teheran Assembly of God – blei stengt etter press frå regimet.

Vi må gjerne handla med Iran, men berre dersom vi ope og tydeleg protesterer mot undertrykkinga. Så langt har Iran utan internasjonale protestrop kunna heva straffene for kristne leiarar.

Den brutale undertrykkinga går hardast ut over muslimar som er blitt kristne – bahaiar. Når det går mot jul, må protestropet runga: Set fangane fri i Iran.

Oppdatert utgåve av kronikk først publisert i Dagen

Gå til innlegget

Å sjå fortida med to augo

Publisert rundt 2 år siden

Skrevet av Ed Brown og Johannes Morken, Stefanusalliansen.

Takk til Arild Vøllestad («Et sprang i tiden», 
10.12.) for nyttig kommentar til kronikken vår («Tung arv av maktmisbruk», 5.12.).

Vi tok ikkje mål av oss til ei djup drøfting av ­arven etter Konstantin og forholdet mellom ­kyrkje, makt og samfunn. Men vi la vekt på ikkje å vurdera historia berre med eitt auga. Det er, som vi skreiv, viktig at Konstantin førte trusfridom inn i Romarriket. Det er viktig at forfølginga av kristne tok slutt, som Vøllestad framhevar Og vi henta fram alle dei viktige impulsane som kristen­dommen gjennom hundreåra har gjeve samfunnet. Vøllestad utfyller dette. Men er viktige salmar avhengige av makt for å bli til?

Vi skreiv ikkje at «katakombekristendommen» var einaste vegen, det har vi ikkje teke stilling til. Vårt poeng er at vi må sjå vår eiga historie med to augo:

Vi må sjå framstega vi har fått i ytringsfridom og trusfridom. Vi framheva også skilnaden ­mellom forteljingane i Det nye testamentet og Koranen og islams utfordringar. Og samstundes må vi sjå baksida av ei kyrkje i maktposisjon saman med staten.

Vi kunne skrive om Luther som pressa fram ytringsfridom i kyrkja. Men verken Luther eller Eidsvollsmennene sikra jødane. Kristne frikyrkjer blei det først rom for her i landet for drygt 150 år sidan. Og vi må heilt opp til i dag til vi får ein solid gjennomgang av overgrepa mot samar og kvenar.

Når vi legg press på regime som på til dømes nasjonalreligiøst eller anna autoritært grunnlag undertrykkjer trusfridom og minoritetar, skal vi ta med den gode arven i vår kulturkrins. Samstundes må vi vera opne og ærlege om dei vonde sidene ved vår eigen arv med ei kyrkje i makt­posisjon. Den lærdomen kan gjera oss audmjuke og samstundes gje oss skjerpa blikk for forholdet mellom religion, makt og minoritet.


Gå til innlegget

Tung arv av maktmisbruk

Publisert rundt 2 år siden

Autoritære herskarar brukar ekstremisme som grunn til å ramma vanleg religiøst liv. Det har skjedd i Noreg også. Hans Nielsen Hauge blei sperra inne etter å ha blitt samanlikna med den ideologiske­ grunn-leggjaren av IS.

Skrevet av Ed Brown, generalsekretær 
i Stefanusalliansen og Johannes Morken, redaktør 
i Stefanusalliansen.

For vel 200 år sidan utfordra den vandrande predikanten Hans Nielsen Hauge statsreligionen. Han nekta å bøya seg for at all forkynning skulle godkjennast av presten.

Så kom det vanheilage tospannet – presten med lensmannen på slep – til samlingane til Hauge. Han hamna nokre veker i arresten – ti gonger på sju år før 1804. Folket skulle tru slik stats- og kyrkjemakta ville at dei skulle tru.

Ekstremist-trussel. 

I 1804 hadde biskop Peder Hansen i Kristiansand fått nok. I eit harmdirrande brev til Det Danske Kanselli åtvara han mot Hauges «fanatiske lære». Biskopen refsa «svermeren» og emissærane hans. Dei skapte «mistillit mot Statens øverste autoriteter og særlig lærerstanden» – det var prestane biskopen var uroleg for. Faren var uhyrleg, for det ser «ut som Hauge har valgt å ligne muhammedaneren Abdul Vechab».

Abdul Vechab heitte eigentleg Muhammad ibn Abd al-Wahhab. Han grunnla wahabismen, den strenge og «reinsa» forma for islam som vart og er statsreligionen i Saudi Arabia. Frode Ulv-
und har i Historisk Tidsskrift vist at dei skremsla som sultanen i Istanbul stod bak mot wahabismen, stod i avisene på tida Hauge verka.

Biskopen brukte altså det farlegaste dømet på religiøs fanatisme han visste om for med hjelp av makt å verna religionsmonopolet. Tek vi biskopens samanlikning inn i vår tid, likna altså Hauge på mannen som vart ideologisk grunnleggjar av terrorrørsla IS.

Tvang til dåp og nattverd. 

Oskar­ Skarsaune, professor i kyrkjehistorie, har i boka Etterlyst: Bergprekenens Jesus henta fram att samanlikninga. I boka set Skarsaune fingeren på dei ømmaste punkta i vestleg og norsk kyrkjearv – bygging av kyrkjer med makt og tvang. Boka fortener meir debatt enn ho så langt har utløyst, både om kva ei sann kyrkje er og om vilkåra for trusfridom.

Kristendommen har gjennom historia gitt mange gode impulsar til samfunnet – i undervisning, vitskap og helsestell. Men døma på maktbruk, tvang og undertrykking er diverre mange. Det skulle vore annleis.

Forteljingane i Det nye testamentet handlar om ein kristen minoritet som kjempar for fridom til å praktisera trua si. Styre-
smaktene skulle, les vi i Rom 13, handheva lov og orden, ikkje ei bestemt tru.

Muslimske stemmer. 

Det er annleis i Koranen som er skriven med det som premiss at islam beherskar samfunnet og sharia er lova alle skal følgja. Det er på eitt vis som i Israel i Det gamle testamentet. Der var Israels folkefellesskap og trusfellesskap samanfallande, og dei juridiske ordningane gjaldt heile folket. Men medan judaismens lov gjeld jødane, er islams politiske ambisjon universell. I muslimske land er minoritetar andre eller tredjerangs borgarar. Gledeleg nok har vi mange og tydelege muslimske stemmer i Noreg som står opp for trusfridom, ytringsfridom og demokrati.

IS har med sitt blodige valdsregime faktisk tvinga lærde på bana for å tolka viktige vers i Koranen motsett av IS. Vi ventar nervøst på om dette og diskusjonen om borgarrettar faktisk vil endra islam og lovverket i muslimsk­e land.

Jødisk-kristen arv. 

I Det nye testamentet er adressaten for det første bodet det enkelte mennesket, ikkje folket. Trusfridommen og ytringsfridommen er i vår kultur grunnlagt i gudstrua og den plassen som den jødisk-kristne arven gjev mennesket som skapt i Guds bilete og som forvaltar over Guds skaparverk.

Denne krafta har diverre slite tungt i møte med maktstruktur-
ane. Vi må likevel ikkje mista viktige nyansar av syne. I Romar-
riket, der kristendommen oppstod, måtte undersåttane ofra til keisaren. Den første trusfridommen kom med Konstantin i 312, den første kristne keisaren. Dette er også ein del av arven.

Men så gjekk det gale igjen nokre­ tiår etter Konstantin. Kyrkja klarte ikkje å motstå freist-
inga som ligg makt og undertrykking. Det skulle vara lenge. Den dansk-norske kongen og prestestyret hans – som bygde kyrkje med makt – øydela helsa til Hans Nielsen Hauge i ei fengselscelle mellom 1804 og 1811 og med to års slaveri frå 1813.

Iransk prestestyre. 

Det er ikkje heilt det same dei held på med i dagens Iran. Men noko liknar. Sentrale leiarar for raskt veksande huskyrkjer er nyleg dømde til ti og 15 år i fengsel. Den mest kjende skal også sona to års indre eksil. Regimet fryktar huskyrkjerørsla som ikkje bøyer seg for den sjiaislamske stats-
religionen.

Det iranske prestestyret er sjølvsagt hardare enn den dansknorske kongemakta var. Iran trugar potensielt kvar einaste omvende muslim og leiarane deira med arrestasjon, avhøyr, fengsling og psykologisk mishandling. Overvakinga er langt meir omfattande og avansert. Men Kongens embetsmenn måtte senda rapportar om Hans Nielsen Hauge­ som «spinner sitt nett over Norges rike», ifølgje biskopen. Det dansk-norske preste-
styret gjorde det dei kunne.

Riv ned krossar. 

Kina brukar i dag frykt for ekstremismen som orsaking for å ta statleg kontroll over all religionsutøving. Krossteikn blir rivne ned av godkjende kyrkjebygg. Regimet både stengjer og sprengjer kyrkjer som ikkje vil vera statskontrollerte. Mange er arresterte.

Den russiske kriminaliseringa av misjon i 2016 kom i ei pakke med lover som skulle verna landet mot terrorisme. I prinsippet kan alle religiøse ytringar som ikkje er godkjende, straffast.

Putins lovverk rammar minoritetar som den statslojale ortodokse kyrkja ser på «som ugras», for å låna orda til Trond Bakkevig. I Noreg gjekk det 41 år frå biskop Peder Hansens varsku mot «svermeren» Hans Hauge, til det norske «ugraset» endeleg fekk starta frikyrkjer. Dissenterlova av 1845 sikra det første rommet for kristne utanfor statskyrkja. Andre minoritetar måtte venta. Kva Noreg gjorde med jødane er eit stort tema – først i 1851 blei den skammelege jødeparagrafen i Grunnlova oppheva.

Overgrep. 

Fornorskingspolitikken mot samar og kvenar viste til fulle korleis makta vart brukt for å tvinga minoritetar til å gje opp tru, språk og kultur. Først nyleg har Stortinget oppnemnt ein sannings- og forsoningskommisjon for å ta tak i desse overgrepa.

Vi har all grunn til å kjempa for trusfridom og rettane til minoritetar i Kina, Russland, Iran, Myan-
mar, Pakistan og andre land. Å feia skikkeleg for eiga dør kan gje oss skjerpa blikk og større truverde.

Gå til innlegget

Truet på livet i pakistansk blasfemistrid

Publisert over 2 år siden

Ekstreme islamister i Pakistan krever Asia Bibi hengt, og de truer landets høyesterettsdommere på livet før avgjørelsen faller i saken mot den dødsdømte kvinnen Asia Bibi. Situasjonen er spent.

Da Pakistans høyesterett, ledet av sjefen for domstolen selv, 8. oktober i år endelig tok ankesaken fra Asia Bibi og hennes advokat, stilte de tre høyesterettsdommerne en rekke kritiske spørsmål til bevismaterialet. stef

Dommerne påpekte også at bønnelederen i landsbyens moské, som hadde anmeldt henne, ikke selv hadde vært vitne til det som hadde skjedd. Kan han ha vært redskap for noen andre? spurte en av dommerne. i et referat i den pakistanske avisen dawn.com

Siden 8. oktober har Asia Bibi, hennes familie og hennes støttespillere ventet på domsavsigelsen. De håper dødsdommen blir omgjort og at hun frikjennes. Ingen kvinne er hengt i Pakistan og ingen er så langt henrettet for blasfemi, selv om mange er dømt til døden. De som etter årelange prosesser frikjennes i rettssystemet, risikerer å bli tatt livet av i møte med ekstremistene så fort de er ute. Derfor lever mange frikjente i skjul.

Ekstremistene venter nemlig også på domsavsigelsen. Det ytterliggående islamske partiet Thereek-e-Labaik Pakistan (TLP) rettet på en pressekonferanse overført på YouTube, sterke trusler mot høyesterettsdommerne. 

Dommerne vil få en «fryktelig» slutt dersom Asia Bibi frikjennes, lyder trusselen. Det melder telegrambyrået AFP. Lederen av Den røde moskeen i Islamabad krever at høyesterett gir henne reiseforbud dersom Asia Bibi settes fri. «Vestlige krefter prøver å få henne ut av landet, men hun burde henges», sier moskeens talsmann, vel vitende om at Asia Bibis familie allerede har forlatt landet på grunn av truslene. Fredag 12. oktober, mens vi gledet oss over at Andrew Brunson ble satt fri i Tyrkia, tok ekstremistiske partier til gatene i Pakistan med krav om at Asia Bibi henges.

Dette er en dramatisk situasjon. 

– De ekstremistiske partiene er farlige, sier vår partner Sajid Christopher Paul i Human Friends Organization i Lahore i Pakistan.

I november i fjor tvang det samme ekstremistiske partiet – Thereek-e-Labaik Pakistan (TLP) – Pakistans justisminister til å gå av.

Legg press
 Vi ber innstendig norske myndigheter legge press på Pakistans regjering for å beskytte både dommerne, Asia Bibis støttespillere og Asia Bibi selv.

I lys av den dramatiske situasjonen i Pakistan fremstår samfunnsdebattant Muhammed Qasim Alis forslag om et forbud mot karikaturer av profeten Muhammed mildest talt tøvete. Qasim Ali viste til at den pakistanske statsministeren Imran Khan har bedt Organisasjonen for islamsk samarbeid om å ta karikaturspørsmålet opp med FN.

Er det noe vi ikke skal lære av Pakistan, er det landets blasfemilovgivning. Der brukes blasfemiloven for å mobilisere politisk, og falske blasfemianklager brukes for å true folk på livet. Ledende politikere er drept, som guvernør Salman Taseer som i 2011 ble tatt av dage etter å ha forsvart Asia Bibi.

Jeg vil gjerne utfordre Qasim Ali: Når han først viser til Pakistan – hva mener Qasim Ali om dødsdommen mot Asia Bibi og truslene mot landets høyesterettsdommere? Og er Pakistans erfaring virkelig at blasfemiforbud hindrer radikalisering?

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere