Hans Olav Brendberg

63

Europa vaklar vidare

Ein sterkt svekka NATO-allianse fører no minst to ulike typar utanrikspolitikk andsynes den næraste stormakta.

Publisert: 10. feb 2015

Europa sjanglar vidare

«Der to eller tre av dykk er samla i mitt namn, er eg med dykk». Det var ikkje Obama som sa dette, men han kunne nok godt ha sagt det. Det er allereide avslørt at Obama har smuglytta på Merkels mobiltelefon, men overvakinga går lenger enn som so. Og i tyske og franske tryggleikstenester er det nok fleire som rapporterer til amerikanarane enn det Merkel og Hollande har oversikt over. Det var nok difor ikkje utan grunn at dei to reiste til Kreml for å ha lange samtalar med Vladimir Putin. I Kreml finst ikkje amerikansk avlyttingsutstyr, og når dei to berre hadde med seg ein tolk og ein stenograf inn i møtet fann dei truleg den einaste freda pletten på kontinentet der dei kunne snakka uforstyrra, utan at Obama lytta på dei. Ingenting tyder på at dei to hadde med seg nokon plan. Det dreidde seg nok helst om det som blir kalla «openhjarta samtale», der alle sider av konflikten skulle opplysast slik at dei to kunne gjenvinna politisk initiativ.

Vel tilbake frå Moskva nemnte Merkel «autonomi» - altså ei føderalisering av Ukraina. Dette har vore tabu til no. Sarkozy heldt ein tale i helga der han slo fast at han forstod folk på Krim, som hadde valt Russland i staden for Ukraina. Og Hollande sa tydeleg at alternativet til ei diplomatisk løysing er «verkeleg krig».

Kva er det?

Gjennom Frankfurter Algemeine lek tyske tenester at båe sider i krigen held tapstala sine hemmelege, og pyntar veldig på dei. I følgje dei offisielle tala er tapa no vel 5 000 mann. I følgje tyske tenester er no 50 000 drepne i denne krigen. Det siste talet rimer langt meir med det inntrykket eg har. Før omringinga i «den sørlege gryta» midt i juli hadde eg kome til kring 10 000. Men det var mykje folk i den sørlege gryta, og eg såg videoar av ukrainske soldatar som hadde kome seg ut som sa: «Ikkje tru på det de høyrer på TV. Det er berre løgn. Vi blir mosa til kjøtdeig. Totalt mosa». Etterpå kom kampane i august, der det var noko svært hardt som råka den ukrainske hæren. At talet no er 50 000 til saman på båe sider høyrest rimeleg ut. Men dette er ikkje «verkeleg krig». Verkeleg krig er det vi i følgje Hollande får om det no ikkje kjem noko diplomatisk løysing.

I fjor vår trudde mange det var mogleg å dytta på russarane i denne saka med økonomiske sanksjonar. I tillegg trudde mange at den ukrainske hæren var i stand til å ta seg av problemet. Som vanleg har krigen so langt vore ein «reality check». Russarane flyttar seg ikkje. Ukrainarane har så langt gått på to store – verkeleg store – nederlag.

Vil amerikanske våpensendingar hjelpa? Våpen er sjølvsagt kjekke å ha i krig, men våpen er ikkje noko vidundermiddel. Russarane kallar det som skjer «voentorg» - halvoffisiell våpenlevering over grensa til opprørarane. Opprørarane finn også ein del vestlege våpen på slagmarka – det finst eit vestleg «voentorg» også. Mange av dei nye NATO-landa er fulle av gamalt sovjet-utstyr, og det er ikkje noko problem å skyssa ein del av dette til Ukraina utan å kalla det «våpenleveransar». Det amerikanarane snakkar om inneber våpenleveringar i ein heilt annan skala.

Men du vinn ikkje denne krigen med amerikanske våpenleveransar. Den ukrainske hæren er demoralisert etter store nederlag og store blodtap, og nye våpen vil ikkje i seg sjølv endra dette. Når 50 000 i røynda er drepne i staden for 5 000 veit folk at det er noko gale med informasjonen frå styresmaktene. Rykta går. Soldatar som blir mobilisert gøymer seg eller flyktar til Russland. Nye våpenleveransar vil forlenga krigen, men dei kan ikkje vinna denne krigen. Krigen er tapt for Kiev.
Men om dei vestlege landa byrjar pøsa inn meir våpen og meir pengar, freistar dei vinna spelet ved å auka innsatsen i potten. Og kva gjer ein så når også den nye innsatsen er i ferd med å gå tapt?

Her finst det ein underliggjande logikk som ein bør vera svært klar over. Professor Iver B. Neumann dreiv i eit intervju i Dag og Tid sist fredag høgttenkjing om at NATO burde bomba opprørarane i Donbass. Det høyrest sikkert lurt ut. Bortsett frå ein ting: I tilfelle skal dei bomba i eit område der dei ikkje har luftherredøme. Det bør du ikkje gjera utan først å få russiske garantiar om at det er greitt for Moskva med slik bombing. Det får du ikkje. Om du freistar bomba lell, vil resultatet først og fremst bli at du mistar bombeflya. Altså: Innsatsen i potten aukar og aukar – og for kvar gong du legg meir i potta blir tapet større.

Dette er det Hollande kallar «verkeleg krig». Det som svært raskt kan bli NATO-intervensjon i eit område som vil bli forsvart av Russland.

Naturlegvis står vestleg makt og prestisje på spel i Ukraina. Men di fortare vi kjem oss ut, di mindre blir dette tapet av makt og prestisje. Vi burde kome oss ut allereide i fjor vår, før ein hadde regulære hærar på mange titusen mann i direkte kamp. Vi burde kome oss ut i haust, ved å gje støtte til Minskprotokollane slik at våpenkvila vart røynleg – utan artilleriregn over Donetsk. Vi har sjansen til å koma oss ut no. Men vi veit ikkje kor lenge døra er open.

Om vi ikkje kjem oss ut bør vi så fort som råd finna ut kva det er vi slåss for. Om målet er å venda tilbake til ein ukrainsk einskapsstat inkludert Krim bør vi ha gode planar for felttoget mot Moskva. Og då må vi også ha gode planar for forsvaret av det nordlege Noreg, som ikkje kan stå uforsvart i tilfelle NATO går mot Moskva.

Er det ein ukrainsk einskapsstat inkludert Donbass (men utan Krim) vi vil ha må vi gjera desse tinga:

For det første bør vi slutta snakka om menneskerettar ei stund. I ein ukrainsk einskapsstat vil det ikkje vera menneskerettar i Donbass dei første åra.

For det andre må vi ha bakkestyrkar på 30 000 å setja inn i tillegg til den ukrainske hæren. Dette er styrkar vi må tola å tapa i fall dei fører til direkte russisk intervensjon. Om vi ikkje toler å tapa dei, må vi ha planane klar for felttog mot Moskva.

Kort sagt: Verkeleg krig tyder verkeleg krig – at vi faktisk må vera med å sloss. Den vanlege arbeidsdelinga: Vi hyklar om menneskerettar og demokrati medan amerikanarane bombar og kjøper seg vasallar fungerer ikkje. For Russland er ikkje Irak.

Svært mange krigar i Europa er starta i ein tilstand som minnar om å gå i svevne. Ei bok om første verdskrig som kom for eit par år sidan hadde den råkande tittelen «Sleepwalkers». Og det som skjer på vestleg side – bortsett frå Merkel og Hollande sin tur til Moskva – er at ein ideologisk går i svevne inn i ein situasjon som vil sjå veldig merkeleg ut når ein vaknar.

Slik er det ikkje aust for det nye jarnteppet. Tidleg i fjor haust såg eg eit av dei mest sette TV-programma i Russland, der sjefen for det militær-industrielle komplekset i Russland detaljert gjorde greie for stoda i russisk våpenindustri: Ingeniørkunst og teknologiutvikling, oppdatering av framgangen i dei viktigaste utviklingsprosjekta – kort sagt kva ein hadde på handa. Biletet på russisk side er temmeleg eintydig: Russland har berre to alternativ. Anten å sloss, eller å underordna seg USA. Og då vel ein å sloss. Meir og meir byrjar russarane å innsjå at retorikken frå den kalde krigen var løgnaktig. Den gongen sa vestlege politikarar at det ikkje var russarane ein hadde noko imot – det var det kommunistiske systemet. No innser russarane at dette var løgn: Det var Russland som uavhengig stormakt som vest ville bli kvitt. Og difor førebur russarane seg på det som kjem – om så det som kjem inneber krig i verkeleg full skala. Altså: Verkeleg krig – ikkje slik «uverkeleg» krig som no der 50-100 000 blir drepne.

«Ein politikar utan makt er ein uting», sa Johan Sverdrup. Europa er full av uting. Merkel, og delvis Hollande, representerer verkeleg makt. Dei har ansvar for verkeleg makt, og representerer denne og dei interessene som står bak. Men Europa er full av statsleiarar som ikkje har eiga makt, men som får låna makt frå USA – ein slags moderene statthaldarar. Som dei polske statsleiarane som i følgje tidlegare utanriksminister Radek Sikorski gav USA «ein blow job» under første fase av krisa i Ukraina. Som statsleiarane i Latvia, EU-landet der det finst noko så eksotisk som «Unionen av ikkje-borgarar». Leiaren for denne unionen – Gaponenko - vart i helga arrestert i Estland, der han fekk vita at han var uønska i landet. Dei fire fridomane gjeld naturlegvis ikkje for «ikkje-borgarar». Ikkje-borgarane er rettslause, slik det skal vera i eit demokrati. Alle desse uverkelege polikarane, desse Sverdrupske «utinga», kan om dei går i hop sparka krokfot for Hollande og Merkel for å berga den makta dei har til låns frå Washington – slik at dei kan halda fram med å nekta store grupper av eigne borgarar borgarrettar og liknande prosjekt som det moderne Europa er så full av. Det er alle desse «utinga» som skapar den merkelege tilstanden av ideologisk blindskap som vi kanskje vil måtta betala svært dyrt for.

Lavrov heldt tale i München – som vanleg ein svært god tale frå Europas dyktigaste diplomat. Spørjesekvensen etterpå var psykedelisk. Elles synte tryggleikskonferansen at Europa er djupt splitta – grovt sett etter skiljet mellom uting på eine sida og verkelege politikarar med eigen maktbasis på hi sida. Elles byrjar røyndomen sakte pipla inn i sprekkene. Aftenposten har hatt ein god reportasje frå Donbass, der ein får litt inntrykk av korleis dei vi skal «frigjera» ser på den staten som har brukt klasevåpen for å frigjera eigne innbyggjarar. 90% i denne regionen røysta på presidenten som vart ulovleg avsett. Vestleg propaganda freistar kamuflera desse med å syna til meiningsmålingar som synte fleirtal mot lausriving. Ein ting er kor pålitelege slike meiningsmålingar er. Ein annan ting er jo at det sjølvsagt er sant at det ikkje er full semje mellom opprørarane – ein av grunnane til at våpenkvila i haust var upopulær i opprørsstyrkane var at svært mange ikkje ønskjer lausriving. Dei vil til Kiev for å velta Porosjenko.

Opphavet til alt dette frenetiske diplomatiet er stoda ved fronten i Debaltsevo. Eg har tidlegare meldt om omringing av 7000 ukrainske soldatar ved Debaltsevo. Det var ikkje riktig – dei forsvarte framleis eit langt, smalt landstykke kring ein veg som låg under eld frå båe sider. Men i går møttest dei to armane i knipetanga. Mitt tips er at desse soldatane ikkje finst om ein månad. Det spørsmålet dei kompromisslause rundt ikring i sofa-Noreg bør stilla seg er dette: Når det ikkje finst soldatar nok til å erobra Donbass – finst det då soldatar nok til å forsvara Kiev? Om ein ikkje forhandlar no – kva kjem ein då til å forhandla om til hausten?

Så heldt Merkel pressekonferanse saman med Obama der kløyvinga innanfor NATO var heilt open, sjølv om båe freista gøyma dette bak retorikk. Ungarn søkjer gassavtale med Russland på eiga hand. Statsministeren i Slovakia vil ha sanksjonane bort. Den venstreorienterte statsministeren i Slovakia og den høgreorienterte statsministeren i Ungarn er tradisjonelt ikkje verdas beste vener, for å seia det slik. No samarbeider dei svært godt. Kypros vil tilby Russland marinebasar! Kløyvinga i den vestlege alliansen er oppe i dagen for den som ønskjer å sjå. Men i staden for å formulera ein politikk som kan samla alliansen løyner ein det heile i antirussisk polemikk. Men kløyvinga er der. Difor har heller ikkje Merkel all vestleg makt i ryggen når ho no fer austover for å forhandla. Ho er ein veik meklar, og sjansen for at meklinga kjem i mål er liten. Ein sterkt svekka allianse fører no minst to ulike typar utanrikspolitikk andsynes den næraste stormakta.

Kommentar #51

Hans Olav Brendberg

63 innlegg  1085 kommentarer

Eg trur

Publisert nesten 7 år siden
Njål Kristiansen. Gå til den siterte teksten.
Det er til å leve med. Jeg har latt meg fortelle at det finnes tiol og med gammelkommunister som går på autopilot, så kan de kan jeg.

vi lever greitt med usemja. Du argumenterer sakleg for ditt syn, og har litt glimt i auga. Til sjuande og sist har vi vel alle våre felt der vi går på autopilot. Men av og til kan det vera forfriskande å sjå at ein har tatt feil, og at ting heng saman på ein annan måte enn det ein trudde...

Kommentar #52

Njål Kristiansen

160 innlegg  20651 kommentarer

Publisert nesten 7 år siden
Hans Olav Brendberg. Gå til den siterte teksten.
vi lever greitt med usemja. Du argumenterer sakleg for ditt syn, og har litt glimt i auga. Til sjuande og sist har vi vel alle våre felt der vi går på autopilot. Men av og til kan det vera forfriskande å sjå at ein har tatt feil, og at ting heng saman på ein annan måte enn det ein trudde...

Jeg har levet med usemja siden tidlig på syttitallet. For meg er diskusjonene med deg en hyggelig variant av "ungdomstiden revisited". Det startet med kampen for EEC, enda pågikk Vietnamkrigen, så kom liberaliseringen, og igjen en EUkamp. Det var tider! Nå diskuterer vi om steinene skal flyttes en cm eller to mens den gang sto selve eksistensen på spill. I det minste slik jeg erindrer det. 

Det er interessant at du bemerker at du tok feil på noen punkter. Der strekker ikke min erindring like langt for egen del. Jeg så ikke Muren falle før den fallt. Jeg trodde det kom til å skje langt senere men det året skjedde alt meget raskt. Overfor meg vil det være tilnærmet en sensasjon om du vil bekjenne hva din feil besto i.:-)

Spøk til side, vi som allerede den gang var liberalt innstillet kan sies å ha kommet på den seirende side. Med tiden vant en mer liberal politikk frem. Jeg tar denne tiden ikke for gitt. Min oppfatning har hele tiden vært at de som trodde på den andre historiske prosessen bare har tatt en pause eller ligger i dvale, og er vi ikke vigilante kan diktaturet fort komme på banen igjen. Det er lett å se totalitære tegn i det små som kan bli en stor å, og som kan velte dagens utvikling. Det er mye totalitært grunnstoff i norsk politikk og en fullstendig gjennomgripende liberalisering må skje i menneskenes hjerter. Det er greit å ta goder fra naboen, men om vi må endre egne tillærte vaner og begynne å ordne opp for oss selv er ikke liberalismen og foretaksånden like fremtredende. Jeg spår deg derfor gode muligheter til napp om du slipper ut snøret på rett sted. 

Du kan derfor ha rett i at det er autopilot som råder når jeg svarer slik jeg gjorde i forrige innlegg, men her har jeg beskrevet arven jeg har med meg og som jeg vokter over. Sant å si er ikke problemstillingene forandret. Som i religionen vil politikerne alltid slåss om hvor delestreken skal gå mellom haram og halal, mellom riktig grad av sharia og akkurat litt for lite. Dette er et evig spørsmål som aldri utdateres. Tidene forandrer seg, men den grunnleggende problemstillingen om menneskets frihet ligger fast og vil alltid være der om enn i forskjellig drakt.  

Kommentar #53

Hans Olav Brendberg

63 innlegg  1085 kommentarer

Liberalismen

Publisert nesten 7 år siden
Njål Kristiansen. Gå til den siterte teksten.
Spøk til side, vi som allerede den gang var liberalt innstillet kan sies å ha kommet på den seirende side. Med tiden vant en mer liberal politikk frem. Jeg tar denne tiden ikke for gitt. Min oppfatning har hele tiden vært at de som trodde på den andre historiske prosessen bare har tatt en pause eller ligger i dvale, og er vi ikke vigilante kan diktaturet fort komme på banen igjen. Det er lett å se totalitære tegn i det små som kan bli en stor å, og som kan velte dagens utvikling. Det er mye totalitært grunnstoff i norsk politikk og en fullstendig gjennomgripende liberalisering må skje i menneskenes hjerter.

er ikkje løysinga. Som Søren Ferling plar påpeika er opplysningsideologiane tvert om ein del av problemet. Nett avdi dei representerer simulakra - patentmodellar som fungerer som ei slags fridomserstatning. Det gjeld liberalismen i same grad som marxismen.

Konservative tenkjarar som Erich Vögelin, Carl Schmitt, Claes Ryn, Paul Gottfried og Alexander Dugin har lært meg å sjå dette litt i perspektiv. Eg trur ikkje "den seirende side" har noko meir patentsvar på framtida enn det vi marxistar hadde. Også liberalismen tilhøyrer ein epoke som no går mot slutten, og å tvihalda på den liberalistiske ideologien berre forsterkar problema.

I norsk samanheng trur eg kanskje Ronald Fangen var ein pioner. Hans "Kristendommen og vår tid" er ei av bøkene eg oftast kjem tilbake til. Ho er forbausande aktuell, særleg etter den kalde krigens slutt.

Kommentar #54

G Solli

3 innlegg  1120 kommentarer

Publisert nesten 7 år siden
Hans Olav Brendberg. Gå til den siterte teksten.
gså liberalismen tilhøyrer ein epoke som no går mot slutten, og å tvihalda på den liberalistiske ideologien berre forsterkar problema.

Så du tror hverken at ideologiene er døde eller at historien er slutt. Men hva ser du for deg kan komme som et neste trinn av ideologier og samfunnsystem? For oss som har lest vår Kant og Fukuyama og tror at historien er slutt, er det interessant å få vite hva som kan være neste steg i en hegeliansk dialektisk samfunnsutvikling.

Kommentar #55

Njål Kristiansen

160 innlegg  20651 kommentarer

Publisert nesten 7 år siden
Hans Olav Brendberg. Gå til den siterte teksten.
er ikkje løysinga. Som Søren Ferling plar påpeika er opplysningsideologiane tvert om ein del av problemet. Nett avdi dei representerer simulakra - patentmodellar som fungerer som ei slags fridomserstatning. Det gjeld liberalismen i same grad som marxismen.

Jeg trekker frem det overstående for å vise et av dine poenger. Du og noen av dine meningsfeller er sprenglærde. Stundom kan det virke som at kunnskap ned til den minste detalje fungerer som et bolverk mot realitetsorientering. Det siteres og siteres som sannhetsvitner for ens tro. Ja, tro er et viktig begrep her for det er samme retoriske poeng som benyttes når man skal godtgjøre at man kan sin Bibel. Man vet ikke noe bare av seg selv, står for en egen mening, men man må vise med kilder hvordan kunnskapen er tilegnet. Jeg kjenner ikke halvparten av de kildene du henviser til i dette tilfellet heller, men så kan det være forlokkende å bruke vår egen alles kjære Ferling som kilde og sannhetsvitne. I min verden er han ikke et vitne på en sannhet jeg tror på. 

Andre bruker snutter og kilder fra abonnementstjenester som forer dem opp. Vel og bra. Jeg leser dem aldri. Min debattform er her og nå ut fra hva jeg på det skrivende tidspunkt kan stå for med mine egne tanker. Jeg kan ikke ta meg tid til å lese Sholovkins samlede i 36 bind bare for å skrive 10 linjer. Da dør all debatt. Da blir det viktigere å snakke videre mens man prøver ut sine tanker overfor hverandre. Så kan Faschnikkeleviz mene hva han vil. Jeg skyver heller ikke andre foran meg men former min egen tanke ut fra en kontinuerlig læringsprosess.  

Kommentar #56

Hans Olav Brendberg

63 innlegg  1085 kommentarer

Neste steg?

Publisert nesten 7 år siden
G Solli. Gå til den siterte teksten.
Så du tror hverken at ideologiene er døde eller at historien er slutt. Men hva ser du for deg kan komme som et neste trinn av ideologier og samfunnsystem? For oss som har lest vår Kant og Fukuyama og tror at historien er slutt, er det interessant å få vite hva som kan være neste steg i en hegeliansk dialektisk samfunnsutvikling.

Ideologiane er ikkje daude, men dei er i alle fall sengeliggjande med feber. Det er ikkje der det skjer. Eg skal freista skissera kort kva idear som eg trur det gneistrar mest av for tida.

Eg synte til Ronald Fangens ”Kristendommen og vår tid” frå 1938. Fangen gjer nådelaust opp status både for liberalt demokrati, fascisme og kommunisme i Europa rett før krigen. Og han syner korleis alle tre ideologiar har avgjerande veikskapar. Prosjektet minner mykje om Dugins ”Fjerde politiske teori”. Fangen freistar grunngje kristen fridom som alternativ til ideologiane, Dugin gjer noko liknande med utgangspunkt i Heidegger. I båe tilfella dreier det seg om å finna fram til ein menneskeleg fridom som loddar djupare enn liberale ”friheter”.

Vögelin syner korleis ideologiane har vorte til som eit resultat av at vestleg sivilisasjon har vore i forfall, der det han kallar ”gnostiske opprør” i stadig meir radikal form har prega europeisk kultur sidan høgmiddelalderen. Ideologiane er berre dei siste og mest radikale utslaget av dette. Dette fører på den eine sida til det valdsame framstega innanfor vitskap, økonomi og teknologi. På hi sida fører det til at kjeldene til orden – i samfunnet og i mennesket – tørkar ut. Framsteget løyner eit sivilisatorisk tilbakesteg som skjer parallelt.

Amerikanske konservative som Gottfried og Ryn syner korleis den liberale globalismen i grunnen berre er det totalitære prosjektet i nye klede – ei ”væpna doktrine” som Ryn kallar det. Alternativet er historiske – og dermed ulike – samfunn som styrer seg sjølve ut frå sine eigne tradisjonar og sine eigne målestokkar.

Denne ”nye konservatismen” er noko som blir til no, og som i og for seg ikkje har til mål å bli noko anna enn eit forsvar for at verda er ulike stader som er verdfulle nett ved å vera ulike. Ein slags fellesnemnar trur eg er Apollos opprør mot Merkur, som eg har skrive om tidlegare:

http://www.verdidebatt.no/debatt/cat1/subcat2/thread11538081/

Kommentar #57

Hans Olav Brendberg

63 innlegg  1085 kommentarer

Jåleri

Publisert nesten 7 år siden
Njål Kristiansen. Gå til den siterte teksten.
Stundom kan det virke som at kunnskap ned til den minste detalje fungerer som et bolverk mot realitetsorientering. Det siteres og siteres som sannhetsvitner for ens tro. Ja, tro er et viktig begrep her for det er samme retoriske poeng som benyttes når man skal godtgjøre at man kan sin Bibel. Man vet ikke noe bare av seg selv, står for en egen mening, men man må vise med kilder hvordan kunnskapen er tilegnet. Jeg kjenner ikke halvparten av de kildene du henviser til i dette tilfellet heller, men så kan det være forlokkende å bruke vår egen alles kjære Ferling som kilde og sannhetsvitne. I min verden er han ikke et vitne på en sannhet jeg tror på.

er baksida av akademisk kunnskap, og eg har sikkert nokre grader av sjuka, eg som andre. Men eg freistar etter fattig evne å skriva menneskespråk og gjera meg sjølv forståeleg. Men poenget med å visa til ulke kjelder er ikkje å slå andre i hel, men å visa veg til folk som er interessert i å leita vidare på eiga hand. Ferling meiner eg jo i svært konkrete spørsmål - barneoppseding, samkjønna ekteskap m.m. - syner konsekvensane av den tilnærmingsmåten et trur ein "ny konservatisme" handlar om. Eg trur vi lever i ei overgangstid der mange idear går ut på datostemplinga - også ein god del av ideane eg sjølv trudde på for ti år sidan. Og eg trur det finst ein del vestlege tenkjarar som kan vera nyttige stifinnarar i denne prosessen. Berre etablerte idear kan formulerast heilt sylskarpt - det nye vil alltid ha noko formlaust ved seg. Men eg vonar det eg kjem med ikkje er rein tåketale. Elles synest eg ikkje akademisk kunnskap er noko krav - samtalen som formar demokratiske samfunn går mellom borgarar som møtest i gjensidig respekt.

Kommentar #58

Hermod Herstad

0 innlegg  7381 kommentarer

Publisert nesten 7 år siden
Hans Olav Brendberg. Gå til den siterte teksten.
Men eg vonar det eg kjem med ikkje er rein tåketale.

Jeg synes ikke det låter som "tåketale". Jeg ser du karakteriserer det som forsøk på å finne nye ideer hvor gamle ideer er "gått ut på dato", men stort sett finner jeg bare "same shit, new wrapping". Jeg hører ropene om sterke, autoritære bevegelser og mennesker som kan sørge for at vi dekadente vestlige individualister, bringes tilbake i folden. Selvsagt formulerer Aarsund disse tankene langt mer klart og brutalt enn deg og Slagsvold, men innholdet er det samme reaksjonære tankegodset.

Kommentar #59

Hans Olav Brendberg

63 innlegg  1085 kommentarer

Om dette

Publisert nesten 7 år siden
Hermod Herstad. Gå til den siterte teksten.
Jeg hører ropene om sterke, autoritære bevegelser og mennesker som kan sørge for at vi dekadente vestlige individualister, bringes tilbake i folden. Selvsagt formulerer Aarsund disse tankene langt mer klart og brutalt enn deg og Slagsvold, men innholdet er det samme reaksjonære tankegodset.

er det einaste du høyrer, skal du få handheva ditt eige verdsbilete i fred for meg. Eg er ikkje ute etter å plaga folk.

Kommentar #60

Hermod Herstad

0 innlegg  7381 kommentarer

Publisert nesten 7 år siden
Hans Olav Brendberg. Gå til den siterte teksten.
er det einaste du høyrer, skal du få handheva ditt eige verdsbilete i fred for meg. Eg er ikkje ute etter å plaga folk.

Hva har dette med "verdsbilete" å gjøre? Jeg håndhever ikke noe "verdsbilete" som all informasjon skal tilpasse seg til, men jeg kjenner igjen (fascistoide) autoritære holdninger hos enkeltpersoner.

Kommentar #61

Hans Olav Brendberg

63 innlegg  1085 kommentarer

"Not Krikkit"

Publisert nesten 7 år siden
Hermod Herstad. Gå til den siterte teksten.
Hva har dette med "verdsbilete" å gjøre? Jeg håndhever ikke noe "verdsbilete" som all informasjon skal tilpasse seg til, men jeg kjenner igjen (fascistoide) autoritære holdninger hos enkeltpersoner.

I ”Haikarens guide til Galaksen” bur innbyggjarane på planeten Krikkit trygt og godt på sin vesle planet, som ligg inni ei større tåke slik at dei ikkje ser stjernehimmlen rundt. Plutseleg ein dag havarerer eit romskip på planeten. Krikkitbuarane studerer romfartøyet, og greier å laga seg eit romfartøy sjølve. Dei reiser ut til ytterkanten av tåka som omgjev planetsystemet og ser den sprakande stjernehimmelen rundt. ”Alt dette må bort”, seier dei til seg sjølve. Dette er byrjinga på Krikkit-krigane.

Om du forventar at det eg seier skal vera tilpassa den alminnelege horisonten i det norske "Krikkit", så må eg diverre skuffa deg. For det meste synest eg norsk ordskifte er grueleg keisamt, med unntak av Erling Rimehaug og eit par andre penner. At Aarsund har ein tendens til å uttrykka seg vel bombastisk og autoritært er eg samd med deg i. Hans standpunkt er ikkje mine. Men di evne til å kjenna att kva som er "fascistoid" her i verda har eg ingen tillit til.

Men det er jo bra at du har det.

Kommentar #62

G Solli

3 innlegg  1120 kommentarer

Publisert nesten 7 år siden
Hans Olav Brendberg. Gå til den siterte teksten.
Amerikanske konservative som Gottfried og Ryn syner korleis den liberale globalismen i grunnen berre er det totalitære prosjektet i nye klede – ei "væpna doktrine" som Ryn kallar det. Alternativet er historiske – og dermed ulike – samfunn som styrer seg sjølve ut frå sine eigne tradisjonar og sine eigne målestokkar.

Igjen er det disse såkalte humanitære intervensjonene som er skyteskiven for endel konservative i USA. At de også prøver å sette merkelapper som liberalisme og globalisme på dem er vel ikke mer enn å forvente fra det hold. Dette går jo inn i en debatt som har vart så lenge USA har eksistert om hvorvidt de skal intervenere utenlands eller være restriktive sådan. Nå er det vel absolutt delte meninger om hvorvidt eksempelvis Ryn har kommet med treffende kritikk. For min del tenker jeg at det ikke er uten grunn at han er populær i Kina.

Når det gjelder Dugin prøvde jeg å lese litt av ham, men kom meget raskt til setningen "Åndelig er globaliseringen et uttrykk for Antikrists rike, den store parodien.". Da fikk jeg nok av fyren. Det foregår fortsatt en debatt i verden om fordelene og ulempene ved en unipolar verden fremfor en multipolar/Bipolar. Se gjerne denne oversikten. Når noen så klart har tatt stilling til det ene er en vederstyggelighet (Unipolaritetens ondskap) så finner jeg rett og slett mannen ikke verdt å lese. At han skulle ønske å erstatte det liberale demokratiet med noe mer aristokratisk moralskt fundamentert, får vi håpe forblir en kuriositet i historiens løp. Selv Putin kan jo ikke holde på til evig tid.

Selv har jeg mer sansen for Erik Lundes kristendemokrati-det ufulkomne samfunnet. Men det er jo også innenfor rammene av det liberale demokratiet. Og jeg tror at også Ronald Fangen ville det. Altså at historien forblir død.

Kommentar #63

Njål Kristiansen

160 innlegg  20651 kommentarer

Publisert nesten 7 år siden
Hans Olav Brendberg. Gå til den siterte teksten.
Men eg vonar det eg kjem med ikkje er rein tåketale. Elles synest eg ikkje akademisk kunnskap er noko krav - samtalen som formar demokratiske samfunn går mellom borgarar som møtest i gjensidig respekt.

Neida, neida og jada. 

Kommentar #64

Robin Haug

127 innlegg  11014 kommentarer

Publisert nesten 7 år siden
Njål Kristiansen. Gå til den siterte teksten.
det er vanskelig å se utviklingskraften i Russland

Også jeg har vansker med å finne eksempler til lærdom i Russland. Jeg kan selvsagt ta feil. Men hvor konkret er det man mener å finne slike? Er det Puting? En og annen filosof? Hvis så, er det vel skrantent. 

Det blir også litt for enkelt å avfeie "postmodernismen." Mange misforstår hva "postmodernismen" handler om. For det første er det jo ikke noen egentlig enhetlig tankeretning. Men hvis man absolutt skulle bare kort trekke frem vesenskjennetegn - og her taler jeg også litt til Aarsund - så er det jo at "postmodernismen" feirer mangfoldet og forskjelligheten. Den kan være stor resurs for alle ekte demokratier. Den har også betydd meget for folk med annerledes legninger og identiteter, ikke minst minoriteter. 

Jeg er av den oppfatning at hvis man er demokrat, bør man også kunne se enkelte positive aspekter ved postmodernismen. Og postmodernisme er nok ikke spesielt kutyme i de russiske eliter. 

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere