Per Steinar Runde

Alder: 71
  RSS

Om Per Steinar

Lækjar i Herøy 1977-2008. Utanom yrket interessert i m.a. sjakk, historie, samfunnsspørsmål og kulturdebatt.

Følgere

I to innlegg har Gule prøvd å så tvil om kor seriøs og truverdig Storhaug er i omtalen av islam. Men dei "feila" han finn, skriv seg i stor grad frå hans eiga vrangvillige lesing.

Om innlegget "Fenomenet Storhaug"

Første innlegget til Gule, "Fenomenet Storhaug", skreiv eg om i kommentaren "Kasuistikk og statistikk". Men eg kom ikkje der inn på intervjuet Aftenposten gjorde med Grete Brochmann, som han viste til. På spørsmål om flyktningstraumen ville tvinge oss til å endre den norske velferdsmodellen, svara ho, slik Gule korrekt siterte: "Jeg tror en liten justering må til". Men det er uklart kva ho eigentleg svara på; om svaret gjaldt asylstraumen i år eller ho også inkluderte den som seinare kan kome. Dei 31.000 asylsøkjarane i 2015 vil ikkje nødvendigvis gje så store endringar, men sjølv om berre halvparten så mange får asyl kvart år framover, vil dette, saman med eksisterande og komande familieinnvandring, få velferdsstaten til å bryte saman; sjå innlegga "Innvandring og økonomi"  og "Kostnaden ved asylinnvandringa". I siste overslaget har eg ikkje eingong teke med kostnaden for dei første seks åra, på fleire hundre tusen per år for kvar asylsøkjar og det mangedoble for kvar under 18 år, fordi eg trudde SSB hadde inkludert dette i reknestykket sitt. Men det har dei ikkje, sjå her og her. Sjølv i ei tid med full sysselsetjing var dessutan berre omlag halvparten av innvandrarane frå muslimske land i arbeid. No har vi alt 130.000 arbeidslause i landet, og økonomane spår endå fleire til neste år. Då blir det plent umuleg å skaffe arbeid sjølv til muslimske flyktningar og innvandrarar som ønskjer det, gitt at ingen av dei kan snakke norsk og svært få har kompetanse for vårt avanserte arbeidsliv, der berre 4% av stillingane er for ufaglærte.

Om innlegget "Storhaugs fordreininger"

I dette siste innlegget skriv Gule om kapittel 13 i boka "Islam. Den 11. landeplage", der Storhaug omtalar jødehatet i muslimske miljø, både historisk og ved eksempel frå notida.Basert på berre tre eksempel hevdar han i generelle ordelag at "Storhaug refererer saker og hendelser på en fordreid måte og presenterer et bilde av virkeligheten som ikke stemmer".

Kapittel 13, "Den evige jøden", er på 28 sider og alt på første sida nemner Storhaug fem terroraksjonar mot jødiske sivile utført av europeiske muslimar siste åra. Og dette har skjedd trass i omfattande overvaking av jødiske mål, som skular, barnehagar, synagoger og museum. Berre i Berlin blir 60 jødiske institusjonar passa på døgnet rundt av 350 politibetjentar. I Frankrike, som har den største jødiske minoriteten i Europa, vart meir ann ti tusen soldatar og politimenn sett inn i vakthaldet ved jødiske skular og synagoger etter terroren i Paris i januar i år. Storhaugs poeng er at jødar ikkje lenger føler seg trygge og det med god grunn. Det er i ein slik samanheng ho nemner kidnappinga, torturen og drapet på den franske jøden Ilam Halimi, som er eitt av eksempla Gule viser til som bevis for at ho "fordreier" fakta. Men eg kan ikkje sjå den store skilnaden mellom Gule og Storhaug i omtalen av saka. Dette har mange her på Verdidebatt påvist. Eg vil difor berre sitere det Gule skriv sjølv:

"Det var definitivt et antisemittisk element i denne saken. Kidnapperne trodde alle jøder var rike og at dersom familien ikke hadde pengene på rede hånd, ville det jødiske samfunnet stille opp med midler. Derfor kontaktet de også rabbineren i området og fortalte at de holdt en jøde fanget. Mishandlingen ser ikke ut til å ha hatt annet hovedformål enn å plage Halimi fordi han var jøde (mi utheving). Men mishandlingen synes også å ha vært til en viss grad et resultat av kidnappernes frustrasjon over at de ikke fikk noen penger for sitt gissel."

Eg veit ikkje kva Gule byggjer siste setninga si på, eller om han meiner dette er formildande omstende. Men det han ikkje tok med i referatet sitt, var den nasjonale konteksten. Storhaug var så visst ikkje åleine om å sjå det i ein større samanheng. Ho skriv:

Drapet på Halimi ble et nasjonalt symbol på den økende jødeforfølgelsen. Drapet utløste at en samlet gruppe på franske jøder på rundt 7000 personer sendte en asylsøknad til USAs kongress. Her refererte de blant annet til hva som hadde skjedd med Halimi, og la åpent på bordet hvem, tilhørende hvilken religion, de fryktet. Begrunnelsen for søknaden var "økningen i antall antisemittiske handlinger begått av islamistiske fundamentalister", som fører til at et "betydelig antall jøder ikke lenger føler seg trygge i Frankrike."

Jødehat i norsk skule er det andre punktet Gule vil arrestere Storhaug på. Han refererer korrekt nok at Storhaug her byggjer på ein reportasje i NRK frå 2010, der fire anonymiserte lærarar fortel kva dei har opplevd av utsegner, fordommar og skjellsord om jødar frå elevar med muslimske foreldre. Ein av lærarane seier, i følgje Storhaug, at elevar viser til Koranen. Når ho startar neste avsnitt, "Et hat med en forhistorie", med setninga "Elevene henviser altså til Koranen, til islam", er det sjølvsagt desse elevane ho siktar til. Men at det er heimemiljøet meir enn kjennskap til Koranen som pregar elevane si haldning, går klart fram av side 194, der ho refererer både kva Abid Raja fortel frå sin oppvekst og kva haldningar til jødar ho sjølv har møtt i muslimske miljø, både i Pakistan og Noreg.

Gule skriv også: "Det blir derfor ganske problematisk å koble islam og antisemittisme så ensidig som Storhaug gjør" (i saka om Halimi), og når det gjeld muslimske elevar: "I en fotnote annet sted i boka nevner Storhaug at konflikten i Palestina nok kan bidra til å hisse opp muslimer i Frankrike. Men en slik forklaring på jødehat blant noen muslimske elever i Norge, passer tydeligvis ikke Storhaug."

Men han nemner ikkje at ho også skriv: "Det er selvsagt ikke slik at negative holdninger til jøder generelt, og Israel spesielt, ene og alene er et fenomen knyttet til islam." Dette står på side 178, der ho også refererer kva opinionsundersøkingar i regi av ADL har vist av stereotype/negative haldingar til jødar i ei rekkje land. Men konklusjonen er klar: Til meir dominant islam er, til meir antisemittiske haldningar finn ein.

Når ho skriv om SVTs Uppdrag Granskning, som i år testa folks haldningar til jødar i Malmö, seier ho det slik: "To av guttene stilte op til intervju anonymt i SVT og fortalte at det hele handlet om konflikten mellom Palestina og Israel" og lenger ned på side 175: "De svenske jødene som har bodd der i generasjoner får også unngjelde. Konflikten mellom Palestina og Israel legitimerer og forsterker et generelt jødehat". Ho har såleis ikkje gøymt bort denne kjelda til jødehat i ein fotnote, slik Gule påstår.

Manglande historiekunnskap? Gule hoverer også over Storhaugs "alvorlige mangler i historiekunnskaper": "Hun sier nemlig at det handler om «... det såkalte slaget ved Badr i 624 mot den maktfulle jødiske stammen Banu Quraish tilhørende Mekka.» Det er ganske pinlig når man skriver om islams historie og ikke vet at Banu Quraish var profetens stamme. I sin iver etter å gjøre Muhammed til jødehater, presenterer hun Muhammeds egen stamme, som skal være utgangspunktet for kalifene ifølge ortodoks islamsk lære, til jøder." (ordrett sitat, inklusive syntaksfeil)

Men Gule forstår ikkje at ordet "jødiske" her er ei rein feilskriving, slik det går fram av samanhengen. Både når det gjeld drapet på alle menn i den jødiske stammen Banu Qurayzah i 627 og massakren på jødar ved Khaybar året etter, viser Storhaug til at dette blir brukt i antijødisk agitasjon den dag i dag og til dels også kopiert av IS.  Om sjølve slaget ved Badr mot Quraish skriv Storhaug berre at "det viste for første gang at Muhammed hadde kapasitet til å erobre Mekka" og at det gav opphav til sure 8 i Koranen om hærfang eller krigsutbytte. Poenget for omtalen av dette slaget er skjebnen til den jødiske poeten Kab bin Al-Ashraf, som reagerte med skrekk og slikt utbrot, då han fekk høyre om det: "Er det virkelig slik at Muhammed har drept disse menneskene? Dette er adelen blant araberne...", og deretter deklamerte han vers for sine venner, der han prisa mennene Muhammed hadde drepe eller teke til fange, mellom dei siste også Muhammeds eigen onkel, Al-Abbas. Desse to uthevingane er gjort av meg for å vise tydeleg at det går fram av samanhengen i Storhaugs tekst at det gjaldt ikkje berre ein arabisk stamme, men til og med Muhammeds eigen, nettopp slik Gule skriv. Og korleis gjekk det så med den jødiske poeten? Jau, han vart drepen på ein fordekt måte etter ordre frå Muhammed, som deretter oppfordra til drap på alle jødar og på dei som spotta eller fornærma muslimane, ifølgje hadith.

Verre er det at Gule brukar denne skrivefeilen til å så tvil om Halvor Tjønn er påliteleg og ærleg: "Storhaug forliter seg på Halvor Tjønns Muhammed-biografi, som hun kaller «meget etterrettelig», men det er en sannhet med betydelige modifikasjoner. Tjønn er ikke Midtøsten-historiker eller islamolog, men har gjort et hederlig forsøk på å sammenstille og presentere de tidlige kildene til Muhammes liv. Men han har en ganske bestemt islamkritisk (for ikke å si fiendtlig) agenda. Hvilket farger både utvalg og framstilling."  Tjønn brukar 30 sider i sin Muhammed-biografi til omtale av slaget ved Badr og sjølvsagt er Quraish-stammen der plassert i sin rette samanheng. Vi har alle våre sympatiar og antipatiar, kanskje også Gule, men i staden for å skumle om andres motiv, må det vere betre å påvise faktiske feil i framstilling, fakta og resonnement hos forfattarar og debattantar ein er usamde med.Det har eg prøvd her, og fordi det er såpass langt og grundig dokumentert og fordi det ikkje skulle drukne i fleire hundre andre kommentarar, vel eg å poste det som eit eige innlegg. Det ser ut for at Gule sjølv vil lage eitt innlegg for kvart kapittel i Storhaugs bok, og då lyt både han og moderator tole at andre svarar på liknande vis.

Gå til innlegget

VL spør i dag: "Hva er det med Hege?" Over fem sider let avisa fleire av hennar kritikarar gje oss svaret. Då spør eg sjølv: Kva er det med pressa og Vårt Land?

Linda Noor: Hege er populær av same grunn som Donald Trump

På framsida av avisa er det konvertitten Linda Noor som kjem til orde. Ho set Storhaug i bås med Donald Trump og hevdar begge er populære fordi dei er politisk ukorrekte. Viss det ukorrekte består i å seie sanne ting som folk sjølv ser og er samde i, kan det vere noko i dette, iallfall for Storhaug sin del. Men ho er seriøs der Trump er tankelaus og flåsete. Medan han har markert seg med populistiske slagord i valkamptalar og éin-linjes Twitter-meldingar, er Storhaug ein forfattar som har skrive ti bøker om dei sakene ho er opptatt av og ønskjer diskusjon om.

 

Kritikk utan kjennskap til forfattarskap

Nokon saksorientert diskusjon vil heller ikkje Vårt Land gå inn i. Det ser vi alt på side tre, der elles fornuftige Rimehaug er forundra over "mediefenomenet Storhaug", men vedgår at han "ikke har lest så mye av det hun skriver". Utan godt kjennskap til forfattarskapet, vågar han likevel å påstå at "hun sier så kraftig fra at det går an å henge alt du hater ved dine motstandere på henne". Og han hevdar at ho ikkje berre er ein hardtslåande kritikar av islam, men også av muslimar. Med ubunden form svevar ordet "muslimar" i skoddeheimen. Kvifor ikkje presisere og skrive muslimar som undertrykkjer kvinner, ønskjer sharia, vil ha hudud-straffer eller driv jihad, dvs dei ho i siste boka kallar Medina-muslimar?Og kvifor bidra både til "mediefenomenet" og til å setje henne i dårleg lys ved å skrive slik: "At hun virker så polariserende, kan ha med henne å gjøre. Folk som har forsøkt å kritisere henne, forteller at de får rasende reaksjoner." Ja, eg tvilar ikkje på at Storhaug er engasjert.Utan iver og innsatsvilje er det ikkje muleg å skrive ti bøker og kjempe i hard motvind gjennom fleire tiår. Rimehaug har sjølvsagt rett i at vedvarande motstand set nokon kvar i forsvarsposisjon. Spesielt blir reaksjonen slik mot journalistar som manglar kunnskap om innvandring og islam, men likevel har så sterke meiningar at dei vel å presentere eit skremmebilde av henne i staden for å la seg skremme av ytterleggåande islam. 

 

"Kontroversiell og omstridd" kontra "sakleg fagmann"

På side fire og fem i avisa kjem ei rekkje andre kritikarar til orde. Linda Noor er først ute. Ho påstår at politikarane ikkje har tatt til orde for å opne grensene ukritisk. Nei, dei seier ikkje dette, men fører likevel ein politikk som vil gje innvandrarfleirtal i Noreg før dette hundreåret er ute. Er ikkje dét ukritisk, så veit ikkje eg. Noor meiner "problemet er folk som lar seg overbevise om at mediene hovedsaklig er venstrevridde". Men det er eit faktum at eit stort fleirtal av journalistane røystar på Ap, SV og Raudt. Det har dei sjølve fortalt oss i Medieundersøkelsen.

PR-rådgjevar Elizabeth Hartmann snakkar også om "høylydt å ta avstand fra muslimer", som om det er det Storhaug gjer, men har truleg rett i at mange kan ha røysta for Hege som årets namn i VG fordi ho er direkte, uredd og tydeleg. Men kvifor skal også Hartmann bruke karakteristikken "kontroversiell". Denne omtalen blir stadig oftare brukt til å utdefinere meiningsmotstandarar. Det skaper inntrykk av at vedkomande ikkje er sakleg, objektiv og kunnskapsrik, men står langt frå dei personane og miljøa som faktisk er det. Motsatsen til slik karakteristikk ser vi når Vårt Land presenterer dei som skal vurdere Storhaug og hennar forfattarskap. Då er det titlar som filosof, rektor, generalsekretær, presseekspert og islamforskar (!) som gjeld, ord som osar av tyngde, fagkunnskap og objektivitet. På side 32 kallar også VL Hege Storhaug for "den omstridte islam-debattanten".

 

Syse: Storhaug generaliserer, forenklar og karakteriserer. Har han lese boka?

Henrik Syse skuldar ikkje Storhaug for å skrive direkte usant, men seier at ho gjev "frykten og usikkerheten i samfunnet en stemme", at ho "har en tendens til å generalisere" og "ikke alltid ser behovet for å snakke om tro og kultur uten å stigmatisere og karakterisere for mye". Han meiner generelt at ho forenklar komplekse saker, og at ein derfor "skal være på vakt". Men noko belegg for å påstå dette kjem han ikkje med.

Meir balansert er derimot Helge Øgrim, redaktør i Journalisten, som meiner Storhaug er ei nyttig røyst, med djupt og ektefølt engasjement.Men også han er "bekymret for deler av retorikken hennes". Generalsekretær i Norsk Presseforbund, Kjersti Løken Stavrum, er både positiv og kritisk, medan Gunnar Brodahl-Johansen er begeistra for at folk vågar å bruke ytringsfridomen til å seie ting andre ikkje tør å ytre seg om.

Men Storhaug får også sjølv kome til orde og seier m.a.: "Jeg er egentlig forundret over at mediene er mer opptatt av å snakke om fenomenet Hege Storhaug fremfor å snakke om innholdet i boken."

 

Olav Elgvin, mannen bak "Muslimprosjektet" og Morgonbladets "slakt", får avseie dommen

På Kultursidene er oppslaget "Innvandringskritisk bok på salgstoppen". Også der får Storhaug seie sitt: "Jeg spør meg selv hvorfor norske medier ikke tør å gå løs på islam med den samme ramsalte kritikken de retter mot kristendommen. Islam vokser frem som maktfaktor og beskyttes av mediene.. Muslimsk brorskap, jihadister og salafister finnes over hele Europa og får mer og mer makt og innflytelse. Jeg er bekymret for hva som skjer hvis vi ikke klarer å stoppe folkevandringen fra den islamsk-dominerte verden."

Men i staden for ei drøfting av om ikkje Storhaug her har eit poeng, er det meste av spalteplassen gitt til Olav Elgvin, som er kjend frå Verdidebatt for si positive haldning til islam. Dette illustrerer godt det Storhaug seier ovanfor om å beskytte islam. Då Elgvin skreiv om "Islam. Den 11. landeplage" i Morgenbladet, påstod han at Storhaug med denne boka hadde meldt seg ut av samfunnsdebatten om slike spørsmål. I grunngjevinga overfor VL kjem han berre med nye påstandar: "Hun tangerer det paranoide når hun forestiller seg at Norge står i fare for å havne under sharia-styre i løpet av få tiår. Det er en apokalyptisk tenkning som jeg finner helt absurd.. Problemet er at de standpunktene hun inntar nå, er så ekstreme at det blir vanskelig å føre en dialog. Hun har blitt mer og mer ideolog.. Hun er gått over til å føre en ren ideologisk kamp mot islam.. og går inn for å forby moskeene." Elgvin påstår også at Storhaug "flere ganger har kommet med påstander som bevislig ikke har medført riktighet, uten evne til å ta nødvendig kritikk."

 

Kvinnene bak HRS er svært seriøse og sannferdige!

Sjølv har eg sett to artiklar på rights.no  der noko var feil, men begge gongene kom det ein korreksjon, ei orsaking og ei god forklaring på mistaket. Det er sjeldsynt i media, som kvar dag serverer oss halvsanningar, skjuler fakta i lengste laget og brukar eufemismar og omskrivingar for å pynte på realitetane når muslimar er involverte. Eg har sjølv lese fire av bøkene til Storhaug og hundretals av artiklane hennar, men ikkje sett anna enn at ho har sitt på det tørre. Elgvin sine påstandar er tekne ut av sin samanheng og prega av generaliseringar, som er nettopp det han og andre kritikarar skuldar Storhaug for å kome med.

Ytterleggåande liberalisme gjer oss forsvarslause, også mot eit islam som truar fridomen

Sjølv er eg slett ikkje samd med Storhaug i eitt og alt. Ho er ein sekulær feminist med fartstid frå Dagbladet og kjem såleis frå det kulturradikale miljøet som gjennom generasjonar har kritisert kristendom og verdikonservative haldningar, som no knapt er representerte i maktbastionane i samfunnet. Etter mitt syn er liberalismen er i sin ytste konsekvens ikkje løysinga, men hovudårsaka til samfunnsproblema i dag, både manglande kulturell og biologisk reproduksjon og ein liberal og einsidig, individualistisk menneskerettstenking som har som konsekvens at store muslimske folkegrupper tek over også vår vesle nasjon. Dette trugar fridomen vår på ei rekkje felt og primært den grunnleggjande ytringsfridomen. Dette siste har Hege Storhaug og HRS sett, formulert og dokumentert betre enn få andre. Og der har media elles svikta katastrofalt, inklusive VL, som har heller ikkje denne gongen består prøva, sidan avisa også no rettar skytset mot bodberaren og ikkje mot fridomens fiendar. Men realitetane ligg skjult i denne korte setninga frå bokomtalen i avisa: "Nå blir det likevel boksignering i Vestfold og Telemark på lørdag, med politibevoktning". Ja, kvifor det då?

Gå til innlegget

Uærleg flyktningdebatt og asylpolitikk

Publisert nesten 4 år siden

Kvifor har hundretusenvis av asylsøkjarar kome til Europa i år? Jau, fordi nordeuropeiske statar byr på rause velferdsordningar og fordi leiande politikarar i Tyskland og Skandinavia har signalisert at asylsøkjarane skal få opphald.

Og kvifor har minst tre tusen menneske omkome på vegen? Jau, fordi dei same politikarane har stengt for fly- og båtreiser, slik at berre dyre og farlege alternativ står att. Ingen politikar, og berre få journalistar, har gitt oss desse sanne svara.

Lokkar med opphald og velferd, men gjev ikkje visum og trygg reise

Her til lands vil vere så gode at vi jamvel har skrive menneskerettane inn i sjølve Grunnlova. Den europeiske menneskerettskonvensjonen, hovudgrunnlaget for vår Menneskerettslov, blir tolka så vidt at han ville gje hundretals millionar frå andre kontinent rett til opphald for seg og familien, berre dei kom seg hit og fekk søkje asyl. Samtidig er vi i Nord-Europa så rause at vi overauser dei som får asyl med velferdsgode frå første dag, og etter få år premierer dei med alle statsborgarlege rettar. Alt dette fungerer som ein magnet, så lenge det varer. Nær 40% av befolkninga i Afrika og delar av Asia har sagt at dei gjerne vil flytte til eit vestleg land. Men alle politikarar veit at Europa ikkje kan ta imot hundretals, ja, ikkje eingong titals millionar. Derfor gjev vi dei ikkje innreisevisum og med det lov til å ta ein billig og trygg flytur. Då kan dei berre kome seg hit ved å betale hundre gonger så mykje til menneskesmuglarar og utsetje seg for ei farleg, strabasiøs og usikker reise.

 

Kjem no fordi høvet gav seg

Når så mange kjem no, er det ikkje fordi det er meir krig og fattigdom i verda enn før eller fordi langt fleire er på flukt. Nei, det har meir med omstende som har gjort det lettare å kome seg til Europa og har gitt større sjanse for å få opphald her. Først skjedde samanbrotet i Libya etter at NATO tok på seg rolla som flyvåpen for opprørarane mot Gaddafi. Det skapte den første bølgja av båtflyktningar og tragiske forlis som påverka opinionen i Europa. Frontex, som skulle sikre yttergrensa til Schengen mot illegal innvandring, vart i staden ein mottaksorganisasjon for den same innvandringa. Og sjøvegen frå Tyrkia til greske øyar var endå lettare å forsere. Det islamistiske styret i Tyrkia var ikkje interessert å hindre syriske og andre potensielle asylsøkjarar i å forlate landet. Dei kunne tvert om bruke straumen av båtflyktningar som forhandlingskort for meir økonomisk hjelp til eige regime, visumfri innreise til Europa og eventuelt EU-medlemskap. I tillegg kom at eit Hellas i økonomisk krise og med kjensle av å vere svikta av EU og spesielt Tyskland, ikkje lenger hadde evne eller vilje til å forsvare yttergrensa til Schengen-området. Og då forbundskanslar Merkel sa at alle syriske flyktningar kunne få opphald i Tyskland, og med det sette Dublin-avtalen ut av spel, var Hellas snar til å skysse immigrantane vidare. Dei andre landa på Balkan og i Sentral-Europa kunne då ikkje gjere anna enn å følgje Hellas og Italia sitt eksempel.

 

Våre utsegner og praksis er mest avgjerande

Fordi menneskesmuglarane tek seg så godt betalt, kan berre folk som sel alt dei eig eller får låne pengar av slektningar, finansiere ei slik reise. Men ingen tek ein så stor økonomisk risiko utan at dei reknar med å få positivt svar på ein asylsøknad. Derfor er vår haldning og praksis heilt avgjerande for om dei reiser eller ikkje. Med dagens telekommunikasjonar går tilbakemeldingane på sekundet. I alle vestlege land finst det fortroppar av innvandrarar frå nær sagt alle land. Dei som vurderer å søkje asyl, er difor godt orienterte om reglar og støtteordningar, om stemninga i opinionen og synet til politikarane. Då veit dei også at statsminister Solberg, i følgje VG, gav følgjande lovnad 13. oktober: "Mange av de som kommer nå, er fra Eritrea, Afghanistan og Syria, og de vil få opphold." To veker seinare var talet på asylsøkjarar frå Afghanistan meir enn dobla. Dei to siste svenske statsministrane, Reinfeldt frå Moderaterna og Löfven frå Socialdemokraterna, har vore ti gonger så tanke- og grenselause i sine fråsegner.

 

Frå asyl for reelle flyktningar til dyrt byråkrati for masseinnvandring

Når folk satsar alt dei eig, må ein også rekne med at dei gjer sitt beste for å få opphald, også om det inneber å tilpasse historia si til det dei trur gagnar saka. Det er dessutan UDI/UNE som må bevise at dei ikkje snakkar sant, noko som er svært vanskeleg å etterprøve når det gjeld éin person frå eit framandt land, men umuleg å ha kapasitet til når det gjeld mange tusentals asylsøkjarar per år. Det som var ei god ordning for forfølgde individ har no vorte eit kostbart, byråkratisk og uærleg system for masseinnvandring. Kvart år går det med eit beløp svarande til halve bistandsbudsjettet, eller det tidoble av hjelpa vi gjev syriske flyktningar i Tyrkia, Libanon og Jordan, berre for å administrere dette meiningslause narrespelet. Når titals tusen no skal gjennom same kverna per år, og minst halvparten deretter vil kome til å leve av offentlege midlar, seier det seg sjølv at systemet ikkje er berekraftig, verken økonomisk eller kulturelt.

 

Kva gjorde Arbeidarpartiet i 2008, og kva seier flyktningkonvensjonen?

Etter ei dobling til 15.000 asylsøkjarar, stramma regjeringa Stoltenberg i 2008 inn på reglane for opphald. Det året fekk difor berre 4400 asyl. Resten fekk avslag. No har det kome meir enn 8.000 på éin månad og førre veke heile 2500. Berre 29% av asylsøkjarane som er registrerte siste tre vekene, kjem frå Syria. Kor mange som kjem neste år, er usikkert. Prognosane varierer mellom 30.000 og 130.000. Det er uansett langt fleire enn nokon gong tidlegare. Derfor opplevde vi at partileiar i KrF, Knut Arild Hareide, som tidlegare alltid har snakka og stemt for mottak av fleire flyktningar, i 'Debatten' på NRK for eit par veker sidan skulda FrP (!) for å trenere tiltak mot den store asylstraumen. Og kollega Trine Skei Grande (V), som også har vore pådrivar for ein grenselaus, liberal innvandringspolitikk, skulda Putin for å ville destabilisere Noreg ved å sende tusentals afghanarar og syrarar over grensa ved Storskog. Ho har sikkert rett i at dette er bevisst politikk frå Russlands side, men forståinga hennar av at mange nok asylsøkjarar frå fjerne kulturar faktisk er farleg for landet, er definitivt av ny dato. Men enno har ingen av dei politiske partia innsett at jamvel personar som har gode grunnar for å flykte, rett og slett er for talrike til at vi kan ta i mot dei utan samtidig å utslette oss sjølve som folk. Dei må difor hjelpast på annan måte. Ulike hjelpeorganisasjonar og privatpersonar som påstår at FN sin flyktningkonvensjon gjev oss plikt til å ta i mot flyktningar, er enten dårleg orienterte eller talar mot betre vitande. Dette er ein mellomstatleg avtale som gjev eit land rett, men ingen plikt, til å la statsborgarar frå andre land få asyl, i fall dei fyller visse vilkår. Difor finst det mange land, også rike og industrialiserte, som knapt nok tek i mot ein einaste flyktning.

 

Terror, multikultur og hat; her og i Midtausten

Skei Grande sin påstand om destabilisering kom før siste terroråtaket i Paris, der fleire hundre franskmenn vart skotne,130 døydde, og nesten like mange vart alvorleg skadde. I all sin gru er dette likevel lite mot dei tap syrarane har hatt siste fem åra. Befolkninga i ei rekkje andre muslimske land har også lidd sterkt under den sekteriske krigen mellom sunni- og sjiamuslimar og mellom moderate og ekstreme sunni-rørsler. Men det er slett ikkje sant, slik Erna Solberg nyst sa, at syrarane rømer frå IS, Den islamske staten.Sjølv NRK sin Midtausten-korrespondent, Sigurd Falkenberg Mikkelsen, presiserte på Urix 16. november at "De aller fleste som flykter fra Syria, de flykter ikke fra IS, men de flykter fra Assad-regimet." Tre firedelar av syrarane er nemleg sunnimuslimar, som er i opposisjon til det alawittiske regimet til Assad. Om IS er aldri så brutale, er det likevel Assad sitt flyvåpen som drep flest sivile.Og dei sivile tapa blir ikkje færre når både USA, Russland og Frankrike no vil intensivere bombinga. Ein kan forstå behovet for eit oppgjer med IS, men bomber skil ikkje mellom sivile og militante. Drap på dei vi er glad i, vil meir enn noko anna skape hat. Slik er det både i aust og vest. At kritikk av innvandringa, eller sakleg kritikk av innvandrarar og islam, er det som skaper hat mellom folkegrupper, er berre ein påstand frå "eliten" i Vesten, som febrilsk prøver å forsvare sitt multikulturelle prosjekt. Det fleirkulturelle samfunn er like ikkje-eksisterande som keisarens nye kle, og vil i møtet med realitetane før eller seinare bli avslørt som nettopp dét. Men landet og samfunnet vårt kan ha fått sitt banesår før så skjer, om ikkje mange nok i tide står opp mot denne utopien. I dei fleste parti finst det personar med eit realistisk syn på innvandring, men berre i Framstegspartiet er dei mange nok til å ha særleg makt. Det innvandringskritiske fleirtalet i befolkninga kan berre ved val og sann informasjon få gjennomslag for sitt syn på ein demokratisk måte. Til dei andre partia tek til vitet, ikkje berre i ord, men i handling, har vi difor ikkje anna å gjere enn å røyste på Frp, same kor lite vi synest om den liberalistiske delen av partiprogrammet. Gjer vi ikkje det, vil Midtausten også kome hit, slik ein kristen flyktning derifrå åtvara om i Regionavisa (gratisavis for Søre Sunnmøre og Nordfjord) tidlegare i år.

Gå til innlegget

Kostnaden ved asylinnvandringa

Publisert rundt 4 år siden

Kva vil framtidige utgifter bli med 19% av dagens asylinnvandring og i gjennomsnitt halvparten av historisk familieinnvandring?

SSB: Asylinnvandringa for 2015-17 vil koste 767 milliardar  

UDI trur at 75.000 asylsøkjarar vil få varig opphald før 2018. I tillegg kjem familieinnvandring på 52.500 og 8000 kvoteflyktningar frå Syria. Forskingsleiar i SSB, Erling Holmøy, seier dette vil koste 767 milliardar og at pengane ikkje kan takast frå Statens Pensjonsfond, som alt er disponert for framtidige pensjonar. Men i reknestykket har dei sett berre på økonomiske konsekvensar av asylinnvandringa fram til utgangen av 2017. 28 av dei 30 neste åra er ikkje rekna med. Held dagens straum av asylsøkjarar fram i same omfang, med 2.000 i veka, vil det gje 104.000 per år og 2,9 millionar på 28 år. I dei aller siste prognosane frå UDI er det ikkje eingong snakk om 33.000 asylsøkjarar for neste år, men kanskje 2-3 gonger så mange. Men lat oss rekne med 20.000 i året. Det svarar til 385 per veke, dvs 19% eller knapt ein femtedel av asylinnvandringa nett no. Folketalet i dei fire landa vi i dag får flest asylsøkjarar frå, stig då ikkje "meir" enn med 100 millionar på denne tida, og folkeveksten i Afrika er "berre" på ein milliard komande generasjon, for å seie det litt ironisk. Men 20.000 i året vil likevel på 28 år bli 560.000, som kjem i tillegg til dei 83.000 som SSB har rekna på for 2015-18. Kva vil i så fall samla kostnad bli?

 

2.293.000 fleire ikkje-vestlege om 30 år

SSB har kalkulert med ei familieinnvandring på i snitt 0,7 for kvar person med flyktningstatus. Anders Magnus i NRK sa at talet kunne bli høgre. Til dømes henta dei 2.500 pakistanske arbeidsinnvandrarane, som kom før innvandringsstoppen i 1975, i gjennomsnitt 6 slektningar hit ved familieinnvandring dei neste 30 åra. Vi kan likevel redusere også dette talet og rekne med at kvar person med asyl i framtida berre hentar tre slektningar til Noreg. Då vil dei 83.000 med asyl i åra 2015-17 få 250.000 familiemedlemmer hit før 2045. Gjeld tilsvarande for dei 560.000 som kan kome frå 2018 til 2045, vil vi få nye 1.680.000 familieinnvandrarar; av dei iallfall 1.120.000 før 2045. Alt i dag har vi ikkje-vestlege innvandrargrupper som hentar minst 10.000 slektningar og ektemakar hit per år, og truleg vil gjere det i endå større grad når deira talrike generasjon av barn og ungdommar kjem i gifteferdig alder. Men lat oss likevel rekne med same nivå som no. Då kan summen av asylinnvandrarar bli: 83.000 + 560.000 = 643.000, og summen av familieinnvandrarar: 250.000 + 1.120.000 + 280.000 = 1.650.000, totalt 2.293.000 personar frå ikkje-vestlege land på 30 år. Det er ein auke i folketalet på 44%, og då er ikkje barn fødde i Noreg rekna med. Overslaget byggjer på halvparten av gjennomsnittleg, historisk familieinnvandring og berre ein brøkdel (1/5) av dagens asylinnvandring.

 

Kostnad på 2,7 oljefond eller 344 milliardar i året

SSB seier at 135.000 innvandrarar vil koste oss 767 milliardar. Då vil 2.293.000, dvs 17 gonger fleire, koste 13.028 milliardar. I absolutte tal er dette største utgifta, men ikkje per år, sidan det truleg må delast på 85 år (eller kanskje nokre færre år; eg kjenner ikkje detaljane i SSB sitt reknestykke). Innvandrarane treng nemleg også hus, barnehagar, skular, sjukehus, transport og offentlege tenester. Det vi har av slik infrastruktur er per i dag verdsett til fire gonger nasjonalproduktet, ca 13.000 milliardar. Ved ein auke i folketalet på 44%, trengs det investeringar på 5.720 milliardar i ny infrastruktur i løpet av 30 år. Dei årlege ekstrakostnadene for desse innvandrarane kan difor bli: 13.000:85 + 5720:30 = 153 +191, til saman 344 milliardar kroner.

 

Oljefondet vert tømt på 13 år, og deretter er det heilt slutt på velferdsstaten

Saman med dagens uttak vil dette tøme Statens Pensjonsfond på 13 år. Då har vi ikkje pengar att til pensjon, og i tillegg er statsbudsjettet varig svekka med rundt 550 milliardar i forhold til dagens nivå. Og dette trass i at det her er rekna med at barna til ikkje-vestlege innvandrarar vil delta i arbeidslivet på linje med nordmenn, noko som heller ikkje har vist seg å halde stikk. Er det då nokon som framleis trur dagens reglar for asyl- og familieinnvandring er økonomisk berekraftige? Ivar Aasen hadde rett: "Etter ein aukar kjem det ein øydar, og etter ein samlar kjem det ein snøydar". Men vi er verre enn det verste øydeland når vi legg opp til å setje heile nasjonens finansformue over styr på 13 år, og til dels gjer det med jubel og begeistring over kor "gode" vi er.

Gå til innlegget

Moralsk fordøming og utpressing

Publisert rundt 4 år siden

"Til nokre som trudde om seg sjølve at dei var rettferdige, og såg ned på andre menneske, fortalde Jesus denne likninga." Luk. 18.9

For snart femti tiår sidan hadde Inger-Lise Rypdal stor suksess med slageren om "Fru Johnsen", som i følgje teksta fekk brev med klage på sin vandel frå "Tilsynet for høg moral". Songen var ein harselas over hykleri og ufridom i kristne miljø, der somme utan tvil dømde ein del handlingar som synd, først og fremst i sitt stille sinn, men til dels også i samvær med likesinna. Men den kulturradikale eliten, som har greidd å knekke konservativ kristendom, forrekna seg viss dei trudde ein dermed vart kvitt all moralisme og ufridom. Paradoksalt har dei sjølve etablert seg som "eit tilsyn for høg moral", og det er no ikkje lenger snakk om kritikk i lukka rom av folks handlingar, men uthenging, utfrysing og sterk fordøming i det offentlege rom av namngjevne personar på grunn av det dei meiner. Rommet for godkjende meiningar har i det heile vorte stadig meir innsnevra, men spesielt i saker som gjeld asyl og innvandring. Spør du kvifor styresmaktene tillet massiv innvandring frå muslimske land, er du "islamofob" og kan bli skulda for å leggje grunnlaget for neste folkemord, og stiller du spørsmål ved kulturell, demografisk og økonomisk berekraft i landet vårt, risikerer du å bli sett i bås med ein massemordar. I staden for nidkjære kristne, som rett nok ved nokre høve bad om rettsleg prøving av om ei bok eller ein film var i strid med blasfemiparagrafen i straffelova, har vi fått islamistar som med grunnlag i sharia hevdar dei har rett til å dømme og drepe einkvar som berre teiknar eit bilde av deira "profet", og innimellom også gjer alvor av trusselen.

Ei anna Inger-Lise, med Lien som etternamn, gav i 1997 ut boka "Ordet som stempler djevlene". Ordet det gjaldt, var "rasist", som har blitt brukt både som reint skjellsord og til å ekskludere frå debatten dei som tok opp problematiske sider ved innvandring og framande kulturar. Sigurd Skirbekk har sagt at karakteristikken "rasist" slik sett fungerer på same måte som "kjettar" gjorde i mellomalderen. Det tyder ein person som har brote med den rette læra, blitt lyst i bann og ikkje lenger får vere med i det gode selskap. I eit innlegg i Klassekampen i 2005, med den passande tittelen "Revejegerne", skreiv Walid al-Kubaisi at norsk antirasisme hadde utvikla seg frå prisverdig kamp for likeverd og toleranse på individuelt nivå til å bli styrt av "en institusjonell antirasistisk elite som lever av rasisme og forurenser samfunnet med hysterisk trang til å dominere, stemple og anklage andre". Antirasistisk Senter klaga Klassekampen inn for Pressens Faglege Utval fordi avisa berre gav dei tilsvar éin gong, men fekk ikkje medhald

Men den "institusjonelle antirasismen" handlar ikkje berre om NGO (Non-governmental Organization), som sjølvsagt ikkje fortener eit slikt namn, offentleg finansierte som dei stort sett er, men femner også om stendig fleire offentlege institusjonar. Det gamle Familiedepartementet har til dømes blitt til Barne-, likestillings- og integreringsdepartementet, med underetatar som m.a. IMDi, Likestillings- og diskrimineringsnemda og Likestillings- og diskrimineringsombodet. Dei er alle litt smitta av same tankegangen og vil oppdra oss til å meine "det rette".

Men aller verst er media, særleg fjernsynet, som ikkje berre unngår fakta som kan skape motførestellingar til historia dei vil fortelje, men har så sterk gjennomslagskraft at dei kan bestemme kva folk skal føle og dermed også tenkje. Langt på veg har dei greidd å viske bort skiljet mellom eigne statsborgarar og utlendingar, iallfall i folks oppfatning. Det har vi spesielt sett i den aktuelle flyktningdebatten. Slik organisasjonen "Folk er Folk", med slikt slagord og namn på magasinet sitt, la moralsk press på opinion og styresmakter for å gje sigøynarar frå Romania same rettar som våre eigne landsmenn, prøver no media å gje oss i Noreg og Europa hovudansvaret for alle flyktningar i verda og eineansvar for flyktningar og illegale immigrantar som set sin fot på europeisk jord. Kravet er i realiteten at alle skal få varig opphald og underhald, samt statsborgarlege rettar på lengre sikt. Dette botnar i ei skuldkjensle som Pascal Bruckner beskreiv slik: "Denne skyldfølelsen bidrar en intellektuell og politisk elite til å holde ved like, som om de skulle være ildens voktere. Vesten skal altså stå i gjeld til alt den ikke er; stå til rette for enhver domstol og dømmes til alle former for oppreisning." Ei slik haldning er eit utslag av sekularisert og pervertert kristendom, der ein har overført nestekjærleiksbodet frå privatlivet til samfunnslivet og gjort ansvaret endelaust og verdsomfattande, medan nåden har blitt borte på vegen. Lov og krav finst i alle religionar, også i verdslege ideologiar, medan guddommeleg tilgjeving er spesifikt for kristendommen.

Viljen til moralsk utpressing har eg aldri sett sterkare demonstrert enn i tre program som NRK har kjøpt inn frå australsk fjernsyn og funne grunn til å vise oss siste vekene, som om vi ikkje har fått nok propaganda frå før. I dei tre episodane i serien "Dra tilbake dit du kom fra", møter vi to grupper, kvar med to tilhengarar og ein motstandar av dagens australske politikk når det gjeld båtflyktningar. Dei blir invitert heim til høvesvis ein mann frå rohingyafolket og ein palestinar frå Bagdad, som begge har kome som flyktningar til Australia. Den palestinske familien har fått kome etter, medan mannen frå Myanmar enno ikkje har blitt gjenforeina med sine. Vi får så følgje dei to gruppene til Indonesia, Syria, Bagdad, Bangladesh og Myanmar, der dei får møte slektningane til desse to innvandrarane og overalt blir presentert for mykje elende og urettferd. Dei innvandringskritiske i gruppa blir konstant utsette for kritikk og klagemål frå turarrangøren og frå dei som meiner dei har godleik og moral på si side. Same kvar dei kjem og kva problema består i, er problemstillinga ikkje kva som kan gjerast lokalt eller kva ansvar styresmaktene i dei respektive landa har, men om ikkje fleire, kanskje alle, bør få kome til Australia. Rohingyane er ikkje så mange, berre 1,9 millionar, men palestinarane i eksil tel mange millionar, likeeins innbyggjarane i 'verdas farlegaste by', Bagdad. Raskt bukkar éin til i kvar reisegruppe under for det moralske presset og denne personlege kritikken. Ei kvinne i kvar reisegruppe står likevel i mot i det lengste og forsvarar seg med fornuftige og saklege argument, sjølv om dei blir skulda for å vere hjarterå og mangle medkjensle. Presset og klagemåla minner om det som skjedde i "folkedomstolane" under kulturrevolusjonen i Kina. Men til slutt orkar ikkje den yngste av dei meir; ho har heile tida også hatt søster si, som også var med på turen, mot seg. Gråtkvalt kjem ho med sitt vitnemål i slutten av programmet: "Eg er ei typisk australsk jente. Egoistisk, stolt av landet mitt, ville ikkje dele det med andre. Eg forstod ikkje kva flyktningar og asylsøkjarar slit med. Denne reisa har opna auga mine for dette problemet. Eg har fått meir medkjensle, og eg meiner vi må hjelpe folk. Australia må hjelpe folk." Og så kjem forklaringa på omvendinga, når reise- og programleiaren spør: "Korleis følest det å ha forandra syn?"  Og svaret er: "Det følest bra.Eg føler meg som eit betre menneske. Eg har nok framstått som ein hjartelaus, naiv og egoistisk person. Eg håper eg har vakse og lært mykje og at eg kan ta det med meg og kanskje bidra med noko."

Ja, kven vil ikkje vere eit bra menneske, både i eigne og andres auga? Det er nettopp i dei andre, i menneska omkring oss, vi speglar oss og dermed skaper vårt eige sjølvbilde. Vi er sosiale vesen, og berre dei aller sterkaste kan greie å halde på si oppfatning, ikkje minst om seg sjølv, utan støtte utanfrå.

To menn gjekk opp til templet og ville be. Den eine var farisear og den andre tollar. Farisearen stelte seg opp og bad såleis: "Eg takkar deg, Gud, fordi eg ikkje er som andre menneske, som svindlar, gjer urett og bryt ekteskapet, eller òg som den tollaren der. Eg fastar to gonger i veka og gjev tidend av alt eg tener." Tollaren stod langt nede; han ville ikkje eingong lyfte augo mot himmelen, men slo seg for bringa og sa: "Gud, ver meg syndaren nådig!" Eg seier dykk: Tollaren gjekk heim rettferdig for Gud, den andre ikkje. For kvar den som set seg sjølv høgt, skal setjast lågt, og den som set seg sjølv lågt, skal setjast høgt. Luk. 18.10-14.

 

 

 

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere