Per Steinar Runde

Alder: 71
  RSS

Om Per Steinar

Lækjar i Herøy 1977-2008. Utanom yrket interessert i m.a. sjakk, historie, samfunnsspørsmål og kulturdebatt.

Følgere

Kostnaden ved asylinnvandringa

Publisert over 3 år siden

Kva vil framtidige utgifter bli med 19% av dagens asylinnvandring og i gjennomsnitt halvparten av historisk familieinnvandring?

SSB: Asylinnvandringa for 2015-17 vil koste 767 milliardar  

UDI trur at 75.000 asylsøkjarar vil få varig opphald før 2018. I tillegg kjem familieinnvandring på 52.500 og 8000 kvoteflyktningar frå Syria. Forskingsleiar i SSB, Erling Holmøy, seier dette vil koste 767 milliardar og at pengane ikkje kan takast frå Statens Pensjonsfond, som alt er disponert for framtidige pensjonar. Men i reknestykket har dei sett berre på økonomiske konsekvensar av asylinnvandringa fram til utgangen av 2017. 28 av dei 30 neste åra er ikkje rekna med. Held dagens straum av asylsøkjarar fram i same omfang, med 2.000 i veka, vil det gje 104.000 per år og 2,9 millionar på 28 år. I dei aller siste prognosane frå UDI er det ikkje eingong snakk om 33.000 asylsøkjarar for neste år, men kanskje 2-3 gonger så mange. Men lat oss rekne med 20.000 i året. Det svarar til 385 per veke, dvs 19% eller knapt ein femtedel av asylinnvandringa nett no. Folketalet i dei fire landa vi i dag får flest asylsøkjarar frå, stig då ikkje "meir" enn med 100 millionar på denne tida, og folkeveksten i Afrika er "berre" på ein milliard komande generasjon, for å seie det litt ironisk. Men 20.000 i året vil likevel på 28 år bli 560.000, som kjem i tillegg til dei 83.000 som SSB har rekna på for 2015-18. Kva vil i så fall samla kostnad bli?

 

2.293.000 fleire ikkje-vestlege om 30 år

SSB har kalkulert med ei familieinnvandring på i snitt 0,7 for kvar person med flyktningstatus. Anders Magnus i NRK sa at talet kunne bli høgre. Til dømes henta dei 2.500 pakistanske arbeidsinnvandrarane, som kom før innvandringsstoppen i 1975, i gjennomsnitt 6 slektningar hit ved familieinnvandring dei neste 30 åra. Vi kan likevel redusere også dette talet og rekne med at kvar person med asyl i framtida berre hentar tre slektningar til Noreg. Då vil dei 83.000 med asyl i åra 2015-17 få 250.000 familiemedlemmer hit før 2045. Gjeld tilsvarande for dei 560.000 som kan kome frå 2018 til 2045, vil vi få nye 1.680.000 familieinnvandrarar; av dei iallfall 1.120.000 før 2045. Alt i dag har vi ikkje-vestlege innvandrargrupper som hentar minst 10.000 slektningar og ektemakar hit per år, og truleg vil gjere det i endå større grad når deira talrike generasjon av barn og ungdommar kjem i gifteferdig alder. Men lat oss likevel rekne med same nivå som no. Då kan summen av asylinnvandrarar bli: 83.000 + 560.000 = 643.000, og summen av familieinnvandrarar: 250.000 + 1.120.000 + 280.000 = 1.650.000, totalt 2.293.000 personar frå ikkje-vestlege land på 30 år. Det er ein auke i folketalet på 44%, og då er ikkje barn fødde i Noreg rekna med. Overslaget byggjer på halvparten av gjennomsnittleg, historisk familieinnvandring og berre ein brøkdel (1/5) av dagens asylinnvandring.

 

Kostnad på 2,7 oljefond eller 344 milliardar i året

SSB seier at 135.000 innvandrarar vil koste oss 767 milliardar. Då vil 2.293.000, dvs 17 gonger fleire, koste 13.028 milliardar. I absolutte tal er dette største utgifta, men ikkje per år, sidan det truleg må delast på 85 år (eller kanskje nokre færre år; eg kjenner ikkje detaljane i SSB sitt reknestykke). Innvandrarane treng nemleg også hus, barnehagar, skular, sjukehus, transport og offentlege tenester. Det vi har av slik infrastruktur er per i dag verdsett til fire gonger nasjonalproduktet, ca 13.000 milliardar. Ved ein auke i folketalet på 44%, trengs det investeringar på 5.720 milliardar i ny infrastruktur i løpet av 30 år. Dei årlege ekstrakostnadene for desse innvandrarane kan difor bli: 13.000:85 + 5720:30 = 153 +191, til saman 344 milliardar kroner.

 

Oljefondet vert tømt på 13 år, og deretter er det heilt slutt på velferdsstaten

Saman med dagens uttak vil dette tøme Statens Pensjonsfond på 13 år. Då har vi ikkje pengar att til pensjon, og i tillegg er statsbudsjettet varig svekka med rundt 550 milliardar i forhold til dagens nivå. Og dette trass i at det her er rekna med at barna til ikkje-vestlege innvandrarar vil delta i arbeidslivet på linje med nordmenn, noko som heller ikkje har vist seg å halde stikk. Er det då nokon som framleis trur dagens reglar for asyl- og familieinnvandring er økonomisk berekraftige? Ivar Aasen hadde rett: "Etter ein aukar kjem det ein øydar, og etter ein samlar kjem det ein snøydar". Men vi er verre enn det verste øydeland når vi legg opp til å setje heile nasjonens finansformue over styr på 13 år, og til dels gjer det med jubel og begeistring over kor "gode" vi er.

Gå til innlegget

Moralsk fordøming og utpressing

Publisert over 3 år siden

"Til nokre som trudde om seg sjølve at dei var rettferdige, og såg ned på andre menneske, fortalde Jesus denne likninga." Luk. 18.9

For snart femti tiår sidan hadde Inger-Lise Rypdal stor suksess med slageren om "Fru Johnsen", som i følgje teksta fekk brev med klage på sin vandel frå "Tilsynet for høg moral". Songen var ein harselas over hykleri og ufridom i kristne miljø, der somme utan tvil dømde ein del handlingar som synd, først og fremst i sitt stille sinn, men til dels også i samvær med likesinna. Men den kulturradikale eliten, som har greidd å knekke konservativ kristendom, forrekna seg viss dei trudde ein dermed vart kvitt all moralisme og ufridom. Paradoksalt har dei sjølve etablert seg som "eit tilsyn for høg moral", og det er no ikkje lenger snakk om kritikk i lukka rom av folks handlingar, men uthenging, utfrysing og sterk fordøming i det offentlege rom av namngjevne personar på grunn av det dei meiner. Rommet for godkjende meiningar har i det heile vorte stadig meir innsnevra, men spesielt i saker som gjeld asyl og innvandring. Spør du kvifor styresmaktene tillet massiv innvandring frå muslimske land, er du "islamofob" og kan bli skulda for å leggje grunnlaget for neste folkemord, og stiller du spørsmål ved kulturell, demografisk og økonomisk berekraft i landet vårt, risikerer du å bli sett i bås med ein massemordar. I staden for nidkjære kristne, som rett nok ved nokre høve bad om rettsleg prøving av om ei bok eller ein film var i strid med blasfemiparagrafen i straffelova, har vi fått islamistar som med grunnlag i sharia hevdar dei har rett til å dømme og drepe einkvar som berre teiknar eit bilde av deira "profet", og innimellom også gjer alvor av trusselen.

Ei anna Inger-Lise, med Lien som etternamn, gav i 1997 ut boka "Ordet som stempler djevlene". Ordet det gjaldt, var "rasist", som har blitt brukt både som reint skjellsord og til å ekskludere frå debatten dei som tok opp problematiske sider ved innvandring og framande kulturar. Sigurd Skirbekk har sagt at karakteristikken "rasist" slik sett fungerer på same måte som "kjettar" gjorde i mellomalderen. Det tyder ein person som har brote med den rette læra, blitt lyst i bann og ikkje lenger får vere med i det gode selskap. I eit innlegg i Klassekampen i 2005, med den passande tittelen "Revejegerne", skreiv Walid al-Kubaisi at norsk antirasisme hadde utvikla seg frå prisverdig kamp for likeverd og toleranse på individuelt nivå til å bli styrt av "en institusjonell antirasistisk elite som lever av rasisme og forurenser samfunnet med hysterisk trang til å dominere, stemple og anklage andre". Antirasistisk Senter klaga Klassekampen inn for Pressens Faglege Utval fordi avisa berre gav dei tilsvar éin gong, men fekk ikkje medhald

Men den "institusjonelle antirasismen" handlar ikkje berre om NGO (Non-governmental Organization), som sjølvsagt ikkje fortener eit slikt namn, offentleg finansierte som dei stort sett er, men femner også om stendig fleire offentlege institusjonar. Det gamle Familiedepartementet har til dømes blitt til Barne-, likestillings- og integreringsdepartementet, med underetatar som m.a. IMDi, Likestillings- og diskrimineringsnemda og Likestillings- og diskrimineringsombodet. Dei er alle litt smitta av same tankegangen og vil oppdra oss til å meine "det rette".

Men aller verst er media, særleg fjernsynet, som ikkje berre unngår fakta som kan skape motførestellingar til historia dei vil fortelje, men har så sterk gjennomslagskraft at dei kan bestemme kva folk skal føle og dermed også tenkje. Langt på veg har dei greidd å viske bort skiljet mellom eigne statsborgarar og utlendingar, iallfall i folks oppfatning. Det har vi spesielt sett i den aktuelle flyktningdebatten. Slik organisasjonen "Folk er Folk", med slikt slagord og namn på magasinet sitt, la moralsk press på opinion og styresmakter for å gje sigøynarar frå Romania same rettar som våre eigne landsmenn, prøver no media å gje oss i Noreg og Europa hovudansvaret for alle flyktningar i verda og eineansvar for flyktningar og illegale immigrantar som set sin fot på europeisk jord. Kravet er i realiteten at alle skal få varig opphald og underhald, samt statsborgarlege rettar på lengre sikt. Dette botnar i ei skuldkjensle som Pascal Bruckner beskreiv slik: "Denne skyldfølelsen bidrar en intellektuell og politisk elite til å holde ved like, som om de skulle være ildens voktere. Vesten skal altså stå i gjeld til alt den ikke er; stå til rette for enhver domstol og dømmes til alle former for oppreisning." Ei slik haldning er eit utslag av sekularisert og pervertert kristendom, der ein har overført nestekjærleiksbodet frå privatlivet til samfunnslivet og gjort ansvaret endelaust og verdsomfattande, medan nåden har blitt borte på vegen. Lov og krav finst i alle religionar, også i verdslege ideologiar, medan guddommeleg tilgjeving er spesifikt for kristendommen.

Viljen til moralsk utpressing har eg aldri sett sterkare demonstrert enn i tre program som NRK har kjøpt inn frå australsk fjernsyn og funne grunn til å vise oss siste vekene, som om vi ikkje har fått nok propaganda frå før. I dei tre episodane i serien "Dra tilbake dit du kom fra", møter vi to grupper, kvar med to tilhengarar og ein motstandar av dagens australske politikk når det gjeld båtflyktningar. Dei blir invitert heim til høvesvis ein mann frå rohingyafolket og ein palestinar frå Bagdad, som begge har kome som flyktningar til Australia. Den palestinske familien har fått kome etter, medan mannen frå Myanmar enno ikkje har blitt gjenforeina med sine. Vi får så følgje dei to gruppene til Indonesia, Syria, Bagdad, Bangladesh og Myanmar, der dei får møte slektningane til desse to innvandrarane og overalt blir presentert for mykje elende og urettferd. Dei innvandringskritiske i gruppa blir konstant utsette for kritikk og klagemål frå turarrangøren og frå dei som meiner dei har godleik og moral på si side. Same kvar dei kjem og kva problema består i, er problemstillinga ikkje kva som kan gjerast lokalt eller kva ansvar styresmaktene i dei respektive landa har, men om ikkje fleire, kanskje alle, bør få kome til Australia. Rohingyane er ikkje så mange, berre 1,9 millionar, men palestinarane i eksil tel mange millionar, likeeins innbyggjarane i 'verdas farlegaste by', Bagdad. Raskt bukkar éin til i kvar reisegruppe under for det moralske presset og denne personlege kritikken. Ei kvinne i kvar reisegruppe står likevel i mot i det lengste og forsvarar seg med fornuftige og saklege argument, sjølv om dei blir skulda for å vere hjarterå og mangle medkjensle. Presset og klagemåla minner om det som skjedde i "folkedomstolane" under kulturrevolusjonen i Kina. Men til slutt orkar ikkje den yngste av dei meir; ho har heile tida også hatt søster si, som også var med på turen, mot seg. Gråtkvalt kjem ho med sitt vitnemål i slutten av programmet: "Eg er ei typisk australsk jente. Egoistisk, stolt av landet mitt, ville ikkje dele det med andre. Eg forstod ikkje kva flyktningar og asylsøkjarar slit med. Denne reisa har opna auga mine for dette problemet. Eg har fått meir medkjensle, og eg meiner vi må hjelpe folk. Australia må hjelpe folk." Og så kjem forklaringa på omvendinga, når reise- og programleiaren spør: "Korleis følest det å ha forandra syn?"  Og svaret er: "Det følest bra.Eg føler meg som eit betre menneske. Eg har nok framstått som ein hjartelaus, naiv og egoistisk person. Eg håper eg har vakse og lært mykje og at eg kan ta det med meg og kanskje bidra med noko."

Ja, kven vil ikkje vere eit bra menneske, både i eigne og andres auga? Det er nettopp i dei andre, i menneska omkring oss, vi speglar oss og dermed skaper vårt eige sjølvbilde. Vi er sosiale vesen, og berre dei aller sterkaste kan greie å halde på si oppfatning, ikkje minst om seg sjølv, utan støtte utanfrå.

To menn gjekk opp til templet og ville be. Den eine var farisear og den andre tollar. Farisearen stelte seg opp og bad såleis: "Eg takkar deg, Gud, fordi eg ikkje er som andre menneske, som svindlar, gjer urett og bryt ekteskapet, eller òg som den tollaren der. Eg fastar to gonger i veka og gjev tidend av alt eg tener." Tollaren stod langt nede; han ville ikkje eingong lyfte augo mot himmelen, men slo seg for bringa og sa: "Gud, ver meg syndaren nådig!" Eg seier dykk: Tollaren gjekk heim rettferdig for Gud, den andre ikkje. For kvar den som set seg sjølv høgt, skal setjast lågt, og den som set seg sjølv lågt, skal setjast høgt. Luk. 18.10-14.

 

 

 

Gå til innlegget

Med ein viss rett blir det sagt at haldninga vår til flyktningar blir bestemt av korleis vi oppfattar dei. Men om vi i dag ser asylsøkjarar berre som arme medmenneske, vil vi uunngåeleg sjå dei også som ein trussel om dei blir mange nok.

Kristenplikt å hjelpe sjuke og fattige

Teneste for fattige, sjuke og forkomne har i kristen tradisjon blitt rekna som ei teneste for Gud, og det med godt grunnlag i Bibelen. I evangeliet etter Matteus handlar heile kapittel 25 om Dommen, som vi i følgje denne teksta vil få etter korleis vi har behandla dei som var svoltne, tørste, nakne, framande eller i fengsel. For "alt som de gjorde mot eit av desse minste syskena mine, det gjorde de mot meg", sa Kongen/Menneskesonen/Jesus. Den russiske forfattaren Leo Tolstoj har gitt dette bildet ein litterær versjon ved si gripande juleforteljing om skomakaren som så gjerne ville møte Kristus, "Papa Panovs jul".

Her er det likevel spørsmål om kva vi gjer som einskildmenneske. Men den kristne nestekjærleikstanken inspirerte også til fellestiltak i kristen regi med omsorg for sjuke, fattige og foreldrelause i hundretals år før vi fekk nasjonalstatar med eit økonomisk og organisasjonsmessig fundament for ein velferdsstat.

 

Edvard Hoem som salmediktar og spåmann

Blant nye innslag i Norsk salmebok frå 2013 var ein salme skriven av Edvard Hoem i 1983 og utgitt i 2003 i boka "Den fattige Gud - Salmar og balladar". Som son til ein lekpredikant hadde Hoem ein kristen ballast før han vart gripen av AKP-rørsla; ja, han var jamvel redaktør for Kristenrussavisa for Nordvestlandet (gymnasa i S&F og M&R) i "revolusjonsåret" 1968. Eg var sjølv med i redaksjonen, som representant frå Eids 2-årige gymnas, men møtte han aldri personleg. Seinare har Hoem igjen vendt blikket mot forfedrane og deira tru og skrive fleire glimrande romanar, m.a. : "Mors og fars historie" og "Slåttekar i himmelen". Salmen hans frå 1983 har enkle ord, men ein sterk bodskap, prega av ein sosialetikk som overskrid nasjonsgrensene og legg på oss ei skuld og eit ansvar så stort at vi verken bør eller kan bere det, jamfør "Botferdighetens tyranni" av franske Pascal Bruckner. Dette gjeld særleg andre verset, medan han i det tredje og siste profeterer eit oppbrot som liknar det vi no, tretti år seinare, kanskje ser startfasen av:

 

Han sa: Ein fattig går forbi og det er meg du ser.

Men vi ser millionar, vi,  i svoltens store hær.

Og når vi veit kva vi har gjort  mot alle desse dine små,

forstår du at vi snur oss bort ifrå den Gud vi skulle sjå.

Men er det sant at dei som bur i svolten kring vår jord

er Gud som menneske, da trur vi og at du er stor.

Når svoltens hær frå land til land bryt opp og krev ei anna verd,

vil vi forstå med vår forstand kva for ein mektig Gud du er.

 

Medmenneske kan også vere konkurrentar og erobrarar

Kristen omsorg var i mange sekel sjølvsagt avgrensa til nesten, dvs dei næraste i bygd og by. Men etter at vi fekk betre kommunikasjonar, dreiv misjonsorganisasjonar undervisning og helsearbeid i Afrika og Asia i hundre år før vi fekk Fredskorps og statleg u-hjelp. Perspektivet første tida var utan tvil ovanfrå og ned, men også prega av sterk omsorg og kjærleik. Og utan vestleg medisin og teknologi hadde vi aldri sett slik betring av helsetilstanden og slik auke i levealder og folketal som vi no har fått dei fleste stader på jorda. Bildet er difor langt meir nyansert enn det Hoem teiknar i det første av desse to versa. Det er godt grunnlag for å seie at ein i dagens Europa ser folk på alle kontinent som sine medmenneske.  Det skulle berre mangle. Mindre kjent er at europearane faktisk er dei mest positive også til innvandring. Men sjølv medmenneske kan vi sjå på som annleis, framande og inntrengjarar om svært mange av dei prøver å kome seg inn i eit land vi reknar som vårt. Til no har media greidd å hindre kritikk av asylinnvandringa ved dramatiske bilde av kvinner og barn, som i sterkare grad vekkjer medkjensle enn synet av talrike, unge og sterke menn. Men både slik bildebruk, og gale påstandar om at det handlar om "fattige" og ein tidsavgrensa "dugnad", vil vere gagnlause når folk oppdagar realitetane bak. Det er nemleg dei relativt ressurssterke som først får råd til å reise, og så kjem det i neste pulje ti gonger fleire.

 

Solidaritet har sine føresetnader og grenser

I boka si om "Nasjonalstaten" har Sigurd Skirbekk eit kapittel med tittelen "Endimensjonale ideal", der han drøftar ulike alternativ til ein nasjonalstat, blant desse også "Det universelle godhetsregime", med opphav i ideal om humanitet og universalisme. Skirbekk seier at ideelt og ideologisk finst det grunnar for at nasjonal solidaritet burde bli erstatta av solidaritet mellom alle menneske. Men dei praktiske problema er for store, gitt alle naudlidande i verda, og ikkje minst har slik solidaritet sine klare grenser og føresetnader. Blant desse nemner han luthersk sinnelagsetikk, sosialdemokratisk likskapsideologi og arva homogenitet og kultur. Som vitskapleg belegg viser han til G. Hardins "The Limits of Altruism", som seier at vi er selekterte til å gje beste livsvilkår til dei som står oss nær, og til Putmans "Diversity and Community in the Twenty-first Century", som dokumenterer at homogene samfunn er kjenneteikna av tillit og solidaritet og heterogene av det motsette. Om ikkje før så vil universell humanisme svikte pga ressursmangel når immigrasjonen frå overbefolka område blir stor, skriv Skirbekk. Og når krubba er tom, bitest hestane: "I ytterste konsekvens blir ikke spørsmålet om dette vil ende i krigerske konflikter, men om når de kommer og hvordan de vil arte seg", avsluttar han omtalen av "godleiksregimet".

 

I verste fall

I all profylakse, dvs førebygging, må ein kunne tenkje seg også eit i-verste-fall-scenario. Med fem millionar innbyggjarar importerer vi i dag 62% av matvarene vi brukar. SSB spår 8 millionar innbyggjarar i 2100, i verste fall heile 14 millionar, der etterkomarane etter dagens etniske nordmenn berre tel 3 millionar, omlag 1 av 5. Med nær tredobling av folketalet er faren stor for hungersnaud i ein krisesituasjon. Befolkninga har også blitt så ueinsarta som tenkjast kan, og dermed aukar også risikoen for konfliktar. Det "fargerikt fellesskap" blir då ikkje eingong ein draum, men eit sant mareritt . Men ingen politikarar tenkjer i hundreårsperspektiv og somme ikkje i det heile. Dei er som aktørane i eit dokketeater, der media står bak og trekkjer i trådane.

Gå til innlegget

Barnet, flyktningane og migrantane

Publisert over 3 år siden

Vil bildet av vesle Aylan gje ei endring i flyktningpolitikken, og vil ei liberalisering føre til at færre druknar i Middelhavet?

Barnet på stranda

Bildet av det døde barnet i blå knebukser og raud t-skjorte har brent seg fast på netthinna til oss alle. For vanlege menneske som får auge på eit barn skylt i land på ei strand, vil den normale reaksjonen vere å styrte til, ta opp barnet, sjå etter liv og halde det tett inntil seg. Pressefotografar, særleg i katastrofeområde, må nok undertrykkje denne impulsen for å kunne gjere jobben sin, men så endar dei då også stundom som kynikarar eller mentalt skadde, som søkjer gløymsle og bedøving ved hjelp av alkohol. Likevel forstår eg ikkje at nokon kunne vere så kald at han i ein trygg situasjon som denne tenkte på motivet og treiv fotoapparatet i staden for barnet. Eg forstår ikkje eingong den profesjonelle iveren som kjendisfotograf Morten Krogvold viste i Dagsrevyen 3.09., der bildet vart sett i kategori med fotoet av den nakne, napalmskadde jenta frå Vietnamkrigen og med fotoet av barnet og gribben frå flyktningleiren i Sør-Sudan på 90-talet. Og aller minst forstår eg trua på at dette bildet skal kunne hindre liknande tragediar i framtida, for det var det programleiar Viggo Johansen impliserte med kommentaren "mange mener dette bildet forkortet Vietnamkrigen" og Krogvold sa meir direkte, fordi bildet ville endre synet på flyktningar hos opinion og politikarar i Vesten. Bak ei slik tru ligg ein falsk premiss, nemleg at ein endå meir liberal flyktningpolitikk vil føre færre ut på ei farefull reise, til lands og til sjøs. 

Historia bak - "push and pull"

Den faktiske bakgrunnen for at livet til tre år gamle Aylan, broren på fem og mor deira enda med drukningsdøden ved kysten av Vesle-Asia, er best beskrive i The Wall Street Journal. I deira historie ligg også forklaringa på kvifor mottak og busetjing av flyktningar og immigrantar i vestlege land vil lokke endå fleire ut på ei slik farleg reise. Familien til Aylan hadde siste tre åra budd i Tyrkia, der far hans tente 17 dollar dagen som bygningsarbeidar i Istanbul. Professor i internasjonal helse, Hans Rosling, hevdar det er enorm skilnad mellom ei inntekt på 1 og 10 dollar dagen, men har då neppe teke omsyn til forskjellar når det gjeld naturalhushald og levekostnader mellom landsbygda i Afrika og ein storby i Tyrkia. Det var uansett ei tante i Canada som måtte hjelpe til økonomisk, også med å betale smuglarane dei 9000 kronene det kosta per person for plass i båten på 4,5 meter. Tolv av passasjerane drukna då båten kvelva i bårene, overlasta som han var. Tanta i Canada representerte her både bruhovudeffekten og dragkrafta ("pull-effect") for migrasjon og finansierte som nemnt den planlagde kryssinga til Kos. Dessutan sat pater familias heime i Syria og rådde son sin til å fare både med barn og viv. Kort sagt: Der nokon går føre, kjem endå fleire etter, fordi det då er meir som dreg, lettare å finansiere reisa og enklare å etablere seg i eit nytt land. Dette vart ufrivillig demonstrert ved to eksempel i dagsrevyen no i kveld, 6. september. Ved mottak av kvoteflyktningar sikrar vi sjølvsagt akkurat dei ei trygg reise, men utset dei mange fleire som vil kome etter som vanlege flyktningar og emigrantar for same dødsrisiko som i dag, i underkant av ein prosent. På kyrkjekaffien i formiddag sat eg i lag med ein kjenning, som saman med familien kom som kvoteflyktning frå ein leir i Sudan for nokre år sidan. Ni søsken med familie er att i Eritrea, der livet er særs vanskeleg både økonomisk og politisk, men flukt kanskje er meir livsfarleg enn å bli verande.

Tala som tel

Einaste alternativet for å sikre trygg reise for flyktningar og immigrantar er å opne grensene for alle eller gjere som Rosling argumenterer for, la dei som har råd til det reise hit med fly. Spørsmålet er likevel om dette er meir moralsk, for då blir det dei rikaste, best utdanna og ressurssterke som kjem. I tillegg er det akkurat desse gruppene som trengs mest der dei kjem frå, ikkje minst i Afrika, skal dette kontinentet greie å utnytte sine store naturrikdomar og gje innbyggjarane der eit like bra eller betre liv enn i dag. For det er der situasjonen blir mest kritisk dette hundreåret, noko Rosling også seier, med ein folkeauke frå 229 millionar i 1950 til 1156 i dag, og ein venta auke til 2276 millionar i 2050 og ca 4000 millionar i 2100. Ser ein berre på dei sju muslimske landa Noreg har fått flest flyktningar og innvandrarar frå, og der drageffekten hit difor er størst, har folketalet der auka frå 61 millionar i 1950 til 291 millionar i dag, og er venta å auke med ytterlegare 180 millionar neste 35 åra. Dette representerer også ein formidabel auke i "push"-effekten.

 Men sjølvsagt kan ikkje alle få kome, seier mange, m.a. leiarskribenten i gårsdagens Vårt Land, og meiner vel med det at dei har vist seg som innvandringsrealistar. Det merkelege er at ingen av dei vil talfeste kor mange som kan få kome i overskodeleg framtid, eller kor låg prosenten av (etniske) nordmenn kan bli utan at Noreg blir fattig og ikkje lenger "norsk". For ein viktig grunn til at vi er rike og vel forlikte, er at inntektene frå m.a. fisk og olje, som er relativt uavhengige av folketalet, kan delast på så få. I 1950 hadde Noreg og Syria, som er eit talande og aktuelt eksempel, omlag like mange innbyggjarar, 3,3 mot 3,5 millionar. I 2012 var tala høvesvis 5,0 millionar her, 1 av 6 av desse med innvandrarbakgrunn, og 22,8 millionar i Syria. Ved sidan av konflikten mellom radikale sjia- og sunnimuslimar og eit lappeteppe av etniske grupper, i vesten kalla "det fargerike fellesskap" og sett opp som eit ønskemål, må denne eksplosive folkeauken i Syria nødvendigvis ha ført til utarming og auka konfliktnivå.

SSB sine prognosar

Forskaren Helge Lurås har nettopp gitt ut ei bok, der han argumenterer for at befolkninga i Noreg ikkje bør få auke til meir enn 6 millionar. Fire millionar nordmenn vil ikkje kunne integrere - og kanskje heller ikkje akseptere - ei innvandrarbefolkning på meir enn to millionar. No hevdar SSB at innvandrarane og deira barn aldri vil bli fleire, sjølv ikkje etter den mest sannsynlege befolkningsframskrivinga som spår 8 millionar innbyggjarar i 2100. På det tidspunktet vil etterkomarane etter dagens etnisk norske befolkning ha skrumpa til 3 millionar, viss fertiliteten held seg på same nivå som siste 40 åra. SSB kamuflerer såleis ei innvandrarbefolkning på (8-(2+3))= 3 millionar ved å slå ho saman med dei etnisk norske i ein felles kategori, "Resten av befolkningen". Realiteten er at om 85 år vil berre 37% av befolkninga i Noreg vere etterkomarar etter dagens (etniske) nordmenn om denne prognosen slår til. Men det kan gå langt verre. Etter høgalternativet til SSB (Figur 1) kan befolkninga auke til 14 millionar i år 2100, og då vil berre 21% eller 1 av 5 innbyggjarar ha norsk bakgrunn. Begge prognosane byggjer på usikre faktorar. Til no har innvandringa følgd grafen til ein eksponentialfunksjon, med stadig brattare stigning, sjå Figur 9 her. Mellomalternativet til SSB har som føresetnad at trenden brått skal snu frå 2017, dvs om vel eit år, og deretter gje nedgang også i innvandringa frå ikkje-vestlege land heilt fram til 2040, sjå Figur 8 i same publikasjon frå SSB. Det er ikkje muleg med same "strenge" innvandringspolitikk som i dag, langt mindre med ei ytterlegare liberalisering som mest alle media pressar på for og det politiske fleirtalet legg opp til. I Libanon er no kvar 3. innbyggjar ein flyktning. Det er ikkje haldbart, sa utanriksminister Brende i Dagsrevyen i kveld. Om nokre år kan berre kvar 3. innbyggjar i Noreg ha norsk bakgrunn. Medan syriske flyktningar i Libanon vil reise attende når krigen i heimlandet er over, vil det aldri skje med syriske eller andre fjernkulturelle flyktningar og innvandrarar i Noreg. I staden vil det berre kome stadig fleire.

I artikkelen "Eit grenselaust Europa" i Dag og Tid for 4. september skreiv Jon Hustad at asylsystemet i EU neppe vert reformert. Til det ser for mange seg tente med det noverande. Han slutta slik: "Det skal no drukna mange i Middelhavet i åra framover òg." Dette skreiv han etter at eit par tusen hadde drukna der dette året, men truleg før han visste om vesle Aylan. Truleg får han rett same kva endringar i flyktningpolitikken som blir gjort, med mindre vi som Australia seier nei til alle. Då vil knapt nokon verken reise eller drukne. Så kan vi i staden ta i mot FN-godkjende flyktningar innanfor ei total innvandringskvote som er berekraftig også for oss sjølve og dessutan fleirdoble naudhjelpa i nærområda. Det må vere ei betre løysing for alle partar.

 

 

 

 

Gå til innlegget

Ei annonse for abonnement i Jubileumsavisa til Vårt Land lovar oss innsikt i dagens samfunn. Ser ein på innhaldet, kan ein med god grunn spørje om dette stemmer. Men i så måte er avisa i "godt" selskap.

Dette innlegget var skrive som ein kommentar til Jubileumsavisa til Vårt Land og publisert på document.no 1. september. Men dei redaksjonelle val som prega denne spesialutgåva var nokså representative for dei fleste andre dagane i året og ikkje berre for avisa Vårt Land, men også for andre medieredaksjonar med langt større ressursar. Dei driv alle i stor grad med kampanjejournalistikk, der viktige fakta og forklaringar blir utelatne for at bilde og tekst skal få den tilsikta effekten. Dette gjeld framfor alt i spørsmål som har med flyktningar, asyl og innvandring å gjere. I dagens nummer av VL får slikt stoff dei første ti sidene av avisa, og med eit mikroskopisk unntak har alle oppslaga same tendens. Ein kommentar på side 4, "Fusk eller fakta?", kan nesten tolkast som om avisa vurderer fakta som mindreverdig. Journalisten spør: "Vil vi ha politikere som er gode på å spille kunnskapsspill eller signalisere tydelige verdivalg?"

For å finne ein faktaorientert journalist i pressa, må eg til nynorskavisa Dag og Tid, som har journalisten Jon Hustad og i tillegg ein god kommentator i Kaj Skagen. Men når det gjeld migrasjon, er det ingen som slår nettstadene rights.no, med tre medarbeidarar (Rita Karlsen, Hege Storhaug og Nina Hjerpset-Østlie) og minimalt med offentleg støtte, og document.no, som er basert på dugnad og frivillige bidrag. Artiklane der gjev på ein dag meir fakta og innsikt om temaet enn NRK, TV2 og dei største avisene gjev på ein månad. På rights.no kan ein i dag lese meir enn 1,2,3,4,5 artiklar som viser dette, og document,no har endå fleire, m.a. desse av Hans Rustad, Christian Skaug: 1,2,3,4,5. Talande er det også at somme må skrive under pseudonym, som t.d. Mimisbrunnr, sjå 1,2 og her. Det er ei skam og ein falitt for resten av media med million- og milliardressursar at dei ikkje kan måle seg med ein handfull idealistar, som til dels brukar si fritid på dette. Eg vil lesarane skal ha dette som utgangspunkt når eg her tuktar Vårt Land, som er minst like einsidig som andre aviser og TV-media.

Vårt Land feira 31. august at avisa er 70 år ved å gje ut eit jubileumsnummer med same format og fontar som ho hadde ved starten i 1945. I ein annonse for abonnement på framsida blir lesaren lovd "innsikt i de mest samfunnsaktuelle debattene". Ved å sjå på leiarartikkelen og nokre av hovudoppslaga kan ein finne ut om avisa held løftet om større innsikt eller om det faktisk er noko heilt anna ho byr på. For innhaldet skil seg ikkje det spor frå den redaksjonelle linja Vårt Land har følgd siste åra.

Leiaren er både ei lovprising og ei uhyre sterk fordøming. Lovprisinga gjeld Shoaib Sultan, tidlegare generalsekretær i Islamsk Råd Norge, som blir omtalt som "en respektert miljøpolitikar og antirasist" og karakterisert som "saklig og beundringsverdig sindig". Fordøminga gjeld "det uregjerlige sjiktet av mobbere på sosiale medier", som visstnok driv med "perverterte utspill" og "lever av å hate". Bakgrunnen er at Sultan både i papiravisa og på Verdidebatt har fått hovudoppslag for ei personleg ytring om han no vil stengje FB-sida si for "nettroll", og der han får presentere seg som ein tvers gjennom kulturliberal ordførarkandidat i Oslo for MDG. Det ser likevel ikkje ut til at han har fått verre kommentarar på FB enn det  samfunnsredaktør Berit Aalborg i same nummer seier blir profilerte kvinnelege politikarar til del. Både Kjell Skartveit og Kent Andersen har gitt Sultan og Vårt Land ein nødvendig leksjon i kva det vil seie å skrive sakleg og ikkje personfiksert. Difor vil eg berre legge til at for Hege Storhaug, ein framståande, kunnskapsrik og modig debattant som faktisk må bu på hemmeleg adresse, har det ikkje vore tilsvarande støtte å hente på leiarplass i Vårt Land, men tvert om hetsing og oppslag der avisa spelar på lag med dei verste "antirasistane" i landet.

Heller ikkje intervjua på framsida gjev anna innsikt enn i synspunkta til framståande opinionsdannarar. President Sven Mollekleiv i Norges Røde Kors proklamerer at vi må få slutt på krigen, hjelpe flyktningar i Syria og nabolanda, og hjelpe dei som no flyktar til Europa og Noreg. Problemet er berre at det første er utanfor vår kontroll, det andre er det brei semje om og kva som ligg i det tredje, er høgst uklart. Mollekleiv minner om Balkan-krigen, då 13000 bosniarar fekk opphald på kollektivt grunnlag. Tanken var at dei skulle returnere når krigen var over, men alt etter tre år vart tilbakereisa gjort frivillig. Berre eit fåtal eldre tok i mot sine femten tusenlappar og fór. Men på eitt punkt har Mollekleiv rett: Den tilstrøyminga av flyktningar og migrantar som vi no ser, er berre starten.

Sturla Stålsett, som m.a. er styreleiar i Frivillighet Norge, er ikkje mindre snau på vegne av nordmenn: Vi må ta i mot dei som kjem. Med utsegna "på lang sikt er integrering det viktigste" opnar han for varig opphald for alle. Generalsekretær Jan Egeland i Flyktninghjelpen hevdar at "Europa har mer enn nok ressursar", og at Noreg "som et rikt land som anser seg som en humanitær stormakt, har både råd og en moralsk forpliktelse til en tredobling av hjelpen til Syria-flyktningene". Det er helst Egeland og likesinna som trår etter slik stormaktsstatus for Noreg, og som "gløymer" at Europa er nedtyngd av gjeld og arbeidsløyse etter eksport av arbeidsplassar til Asia.

Inne i Jubileumsnummeret har Per Midteide, tidlegare generalsekretær i Baptistsamfunnet og i Kirkens Nødhjelp, fått ordet. Han legg ikkje skjul på kva vi kan vente oss:

 "Vi er vitne til en folkevandring som er i ferd med å endre Europa..Det kan utvilsomt ha konsekvenser for vår økonomi og etniske sammensetning.. Våre nære slektninger som levde før 2. verdenskrig, ville neppe kjenne seg igjen i Oslos gater i dag (Min kommentar: Det gjer heller ikkje eg, som var student på 1970-talet).. Hvordan vil kommende slekter bedømme oss dersom vi ikke tar vår del av ansvaret for flyktningstrømmen?"

Også eg har tenkt på kva etterkomarane våre vil tru om oss. Min konklusjon er at dei vil døme dagens multikulturelle ideologi som rein galskap, like blåøygd og livsfjern som sverminga for massemordarane Mao og Pol Pot på 70-talet, men uhyre meir øydeleggande sidan mange godt vaksne folk i sentrale maktposisjonar no vil ofre sivilisasjonen og etterslekta vår for ein utopisk ide, som Midteide formulerer slik:

"Hva om vi dropper engstelsen for omveltningen i Europa? Hva om vi satte inn energi og studier på hvordan vi kan skape et nytt og spennende Europa - et Norge som er i endring, forskjellig fra det vi kjenner i dag. La oss se på nye grupper av mennesker, et annerledes samfunn, som en utfordring, men også som en mulighet for nytenking og nyskaping."

Ved sidan av leiaren om Sultan og han 'brødre", utlagt som andre muslimsk truande, har det også blitt plass til eit intervju med sjefredaktør Simonnes på side 3.Der spør Kjell Kvamme om det er pga spenningar i samfunnet at Vårt Land skriv så mykje om muslimar. Simonnes sitt svar går på religionsfridom og respekt for folk si tru og klesdrakt, men poenget mitt her er at han godtek det spørjaren impliserer om VL og muslimar. Sjefredaktøren i ei avis som hardnakka har nekta for at det skjer ei islamisering av samfunnet, vedgår såleis at stoff om islam har fått setje eit stadig sterkare preg på hans eiga avis. Det er difor ikkje det minste rart at Faten Mahdi Al-Hussaini og leiar av Minotenk, konvertitten Linda Noor, gjev Vårt Land slik positiv attest. Det same gjer sjølvsagt også NOAS-leiar Ann-Magrit Austenå og politikarane Abid Raja, Mani Hussaini og Prableen Kaur. Også eit spekter av politikarar med norsk bakgrunn, frå SV til FrP, er høflege og velvillige overfor jubilanten. Men utan tvil er Christian Tybring-Gjedde nærast sanninga når han seier:

"Den (avisa Vårt Land) fremmer et politisk korrekt kristensosialistisk budskap og er dessverre ikke lenger en alternativ stemme. Ønsket om å verne om Norges kristenkulturelle identitet drukner i barmhjertighetsideologiens åpne grenser. Vårt Land bør leses  av dem som ønsker å styrke sin overbevisning om at verdens elendighet i bunn og grunn skyldes Vestens manglende sjenerøsitet og bistand".

Vårt Land ønskjer seg ikkje berre ti tusen eller fleire immigrantar frå det muslimske Midtausten, men i følgje Simonnes også like mange nye fulltids abonnentar.Då har eg eit godt råd til redaksjonen: Gje lesarane først fakta, så tek dei med glede i mot fakturaen også! Propaganda for utopiske ideologiar vil stadig færre vere villige til å betale for. Å halde seg til sanninga er også eit sentralt bibelsk bodskap. Apostelen Paulus held rett nok fram kjærleik som det største, men ein politikk som gjev samanbrot for vår eigen sivilisasjon, er korkje kjærleg eller kristeleg.

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere