Per Steinar Runde

Alder: 71
  RSS

Om Per Steinar

Lækjar i Herøy 1977-2008. Utanom yrket interessert i m.a. sjakk, historie, samfunnsspørsmål og kulturdebatt.

Følgere

"Men når Menneskesonen kjem, skal han då finne trua på jorda?" Luk. 18.8

I Aldous Huxley sin framtidsroman, "Vidunderlige nye verden", ber ikkje folk lenger til "Gud i himmelen", men til "Ford i vrimmelen".

Ei omskriving av "Fader vår" til vår tid, ville kanskje sett slik ut. Skyteskiva mi er dagens kortsynte ideologi.

"Vår Alles gud, som er på Gaia. Vi held ikkje noko heilagt. Vårt rike er av denne verda. Må vår vilje skje på jorda og i rommet. Gi oss stort utval og lave prisar på mat. Tilgi oss for ikkje å ha støtta seksuelle minoritetar, immigrantar og muslimar sterkare, slik vi òg tilgir terroristar. Freist oss med flyreiser, gode tilbod, underhaldning og allslags nyting. Frels oss frå Trump, høgrepopulistar, rasistar og fascistar. For riket vårt har vi gitt bort, men vi liberale har makta, og det trur vi vil vare i all æve. Amen."

Gå til innlegget

Kvifor er det slik at forsvar av folk og fedreland, som overalt og til alle tider har blitt sett på som aktverdig og viktig, no siste førti åra har blitt gjort til noko vederstyggeleg?

 "Vår tids helter" var tittelen på ei bok eg eingong las. Forfattaren var britisk, men to av dei fem heltane var nordiske, Danmarks Andy Lassen og vår eigen Shetlands-Larsen, begge modige menn som kjempa for sine respektive fedreland under krigen. I dag får ein opp eit heilt anna persongalleri viss ein søkjer på nettet etter "vår tids helter". No er det aldri snakk om dei som vil berge sitt eige folk og land, men heller dei som vil redde resten av verda, slik det går fram av ein skulestil, publisert også av Changemaker:

"Det er de som hjelper dem som virkelig trenger hjelp og gjør en innsats for å bedre verden, som gjør seg fortjent til dette navnet. De menneskene som melder seg inn i humanitære organisasjoner som for eksempel Leger Uten Grenser, for å hjelpe de jordskjelvrammede i byen Bam. De som er med i Norsk Folkehjelp for å rydde miner i Eritrea. De som arbeider med Ebola-epidemier og risikerer å bli smittet og dø sammen med sine pasienter."

Eg har følgt litt med på utdeling av prisar lokalt og nasjonalt. Enten det er "folket" eller eliten som får bestemme, er det sjeldan at dei som blir heidra har gjort noko godt for eige land eller lokalsamfunn. Det er mest alltid humanitær innsats for utlendingar og innvandrarar som blir sett pris på.

Og sjølv når helten faktisk har vore leiar for ei nasjonal, militant opprørsgruppe, blir han omtalt som ein universell fredsengel, slik stortingspresident Thommessen gjorde på Nobel-banketten for OPCW i 2013:

"Hver epoke har behov for sine helter. Heltene er våre forbilder, og speiler våre samfunns mentalitet, våre idealer, våre mål. Akkurat som Nelson Mandela, som på sin helt egen måte, samlet oss til ett folk, et verdensfolk."

Eit verdensfolk er altså idealet og målet for leiaren i Noregs nasjonalforsamling, skal vi ta han på ordet.

 Kvifor er det slik at forsvar av folk og fedreland, som overalt og til alle tider har blitt sett på som aktverdig og viktig, no siste førti åra har blitt gjort til noko vederstyggeleg? Ein treng ikkje gå lenger enn til tredje episode av NRK-serien "Flukt" for å sjå at kritikk av innvandring og multikultur blir kalla hat, medan grense- og hovudlaus innvandringsaksept er uttrykk for det gode og medmenneskelege. Kvifor ropar ein på slikt vis hurra for alle som inviterer kreti og pleti til Noreg og vil dele landet med heile jorda, der ein før alltid forsvarte heim og folk mot framande og inntrengjarar? Ei av årsakene er openbert at denne sjølvdestruktive tenkjemåten forførande nok blir presentert som etisk høgverdig, ja, som uttrykk for den høgste moral. Det blir sagt at menneskerettar og humanitet pliktar oss til slik politikk. Men dei som seier dette overser det faktum at det er følgjene, og ikkje intensjonen (meininga), som avgjer om ei handling er god. Den kulturrelativistiske haldninga, uttrykt i utsegna "det er det same kven som bur her", vil nemleg øydeleggje den vestlege sivilisasjonen, som har formulert og vore relativt åleine om å praktisere individuelle menneskerettar. Skal ein forstå dei slik dette sitatet inneber, vil nemleg nasjonalstatane bukke under. Då står det ingen makt att som kan handheve menneskerettar og andre gode lover. Bak alle ideologiar, også destruktive som kommunismen, nazismen, islamismen og multikulturalismen, står det støtt personar med sterk tru på utopiar. For som regel er vegen til helvete brulagd med gode forsett. Det er berre menneske som er hellig overbeviste om si sak og sin misjon, som glatt avviser all tvil og alle motførestellingar. No kan menneskeskapte tankebaner heldigvis korrigerast og rettast opp, men i mellomtida kan dei ha gjort enorm skade.

Skal ein ta kampen opp mot den slags tankesett, må ein først forstå bakgrunnen for dei. Korleis kom dei til, og kvifor har leiande politikarar og alle større medium no i halvannan generasjon ikkje berre tillate, men også støtta ei framandkulturell innvandring som for alltid vil forandre Vest-Europa. I historisk samanheng er dette heilt eineståande. Kvifor skjer det her og berre her? For å tillate og ofte juble for framandkulturell overtaking av sitt eige land, er unekteleg sært og høgst dysfunksjonelt.

 Ei forståing av nasjonalisme som årsak til Den andre verdskrigen,  er noko av svaret. Men denne tolkinga er feil og snur saka på hovudet, for nasjonalisme inneber ikkje å erobre andre land, men handlar om å byggje, forsvare og tru vel om sitt eige. Tyske nasjonalsosialistar hadde ikkje forsvar som mål, men dels revansje, dels å skaffe seg koloniar i Aust-Europa til erstatning for dei som Tyskland tapte i Første verdskrig. Slikt vert elles kalla imperialisme eller kolonialisme. Det var likevel ikkje samtida som feilaktig knytte det til nasjonalisme, men  ideologisk basert omskriving av historia på 1950-talet, slik Sigurd Skirbekk har vist i boka "Nasjonalstaten. Velferdsstatens grunnlag". Det var tvert om engelsk, norsk og ikkje minst russisk nasjonalisme som gav inspirasjon og siger i  kampen mot nazismen. Alle på min alder veit det. Sjølv i det kommunistiske Sovjetsamveldet snakka dei om "Den store fedrelandskrigen", og same namnet  blir brukt i dagens Russland.

No er det andre folkeslag som aukar, emigrerer og gradvis legg under seg andre folks land. Til oss kjem det folk m.a. frå Pakistan, Somalia, Afghanistan og hundretals andre land. I Tyskland dominerer tyrkarane og i Frankrike folk frå Nord-Afrika. Det er nordmenn og andre europeiske folk som no minkar i tal og fortener vern og eit raudt varselflagg. Då er det meir enn merkeleg at vesteuropearane brukar milliardar på innvandring i staden for å satse på eigne etterkomarar.  Ein slik politikk ville folk frå tidlegare generasjonar ikkje forstått i det heile. Då var kristendommen eit bolverk mot muslimsk ekspansjon. Det var katolikkar på den Pyreneiske halvøya og i Sentral-Europa, og ortodokse i Konstantinopel og på Balkan, som stod for forsvaret. I dag har kristendommen blitt ein skugge av seg sjølv, kritisert av kulturradikale til å teie og tole, og delvis overteken av folk som trur på utopiar eller driv med dialog og religiøst samrøre.

 Vestleg kultur byggjer, sant nok, på kristendom, men vestlege intellektuelle har lenge sverma for andre religionar og ideologiar. Kaj Skagen, kommentator i Dag og Tid, spurde for eit år sidan: "Korleis skal ein kultur som ikkje trur på seg sjølv kunna overtyda andre om at han er verd å tru på?" Han viste til at frå 1970-åra har hovudstraumen av dei intellektuelle avvist vår eigen vestlege kultur og idealisert kulturen i den tredje verda. Eksempel på dette er Jan Myrdal, som meinte europeisk kultur stod for undertrykking, tortur og krig, og Jean-Paul Sartre, som likestilte gresk antikk, kristendom og den franske revolusjonen med nazismen og hevda at europeiske verdiar var tilsøla av blod frå kolonitida. Skagen nemnde også Jens Bjørneboes "Stillheten", der menneskeleg vondskap indirekte vert framstilt som ein særleg europeisk eigenskap. Endå lenger gjekk Bjørneboe i "Kruttårnet", der han skreiv dette om kristendommen:

"Ingen religion, ingen impuls i hele verdenshistorien har i så høy grad muliggjort Satans herredømme over jorden som de små, fire evangelier har gjort. 'Kristi lære' har minimum 300 millioner døde som frukt. Aldri har verden sett en slik inkarnasjon av det onde som den kristne Kirke”.

Både "Kruttårnet" og "Stillheten" høyrer til i trilogien "Bestialitetens historie", som blir rekna som hovudverket hans og "plasserte han i tetsjiktet i europeisk litteratur", i følgje Den norske bokklubben.

Skagen skriv at frå europeiske intellektuelle rann dette anti-europeiske sjølvbildet inn i den allmenne kulturen og kan i dag lesast ut av kvar ei dagsavis og annakvar skulebok. Denne sjølvforståinga ligg også til grunn for asyl- og immigrasjonspolitikken og i trongen til å forklare den mest valdelege terror med europeiske overgrep frå førre hundreåret. Dei tidlegare felleskulturane, kristendom og nasjonalkjensle, som samla nasjonen og gav menneska motiv for liv og arbeid, er no lagra på museum og bibliotek, meiner han. Vi har berre menneskerettane att, men ingen djupare kultur til å grunngje dei for oss sjølve eller andre. Han avsluttar med denne salva:

 "No skal vi altså integrera brennande truskulturar i ein innhaldslaus toleransekultur, som ikkje trur på andre verdiar enn sin eigen sjølvkritikk, toleransen av det framande og eit behageleg liv."

Denne vedvarande krinsinga om eigne misgjerningar, som franske Pascal Bruckner beskriv i boka "Botferdighetens tyranni", er bakgrunnen for antinasjonalismen i Europa og sverminga for alt ikkje-europeisk. Det har sin pris: ”Selvfølgelig dresserer man ikke ustraffet hele generasjoner til selvpisking” seier Bruckner, og held fram: "Det er blitt europeernes egenpåførte vei til selvmordet".

 

Gå til innlegget

Følelse og forstand

Publisert nesten 3 år siden

Verdidebatt og Facebook fløymer no før jul over av innlegg skrivne med stor patos og liten forstand. Skulle Noreg blitt styrt etter slike ustabile følelsar, hadde det gått oss ille. Eg postar difor eit innlegg som tidlegare har stått på document.no som motsvar til all svadaen, men debatt med politiske moralistar vil eg ikkje ta del i.

"Den som ikkje er radikal i sin ungdom, har ikkje hjarte(lag)"

Kjensler er viktige. Dei set farge på livet og bestemmer forholdet vårt til andre menneske. Sterke kjensler og stor idealisme pregar ofte ungdomstida. Slikt skal ein ikkje forakte, for "høgre enn ungdoms draum når ikkje manndoms verk". I 20-åra var eg sjølv sterkt engasjert av Erik Dammans bodskap om enklare livsstil og økonomisk utjamning nasjonalt og internasjonalt. Svoltkatastrofen i Nigeria gjorde også eit varig inntrykk, sjølv på oss som berre såg bilda frå Biafra. Derfor forstår eg godt at folk i endå sterkare grad bryr seg om personar dei har blitt kjende med og glade i, enten det gjeld asylsøkjarar frå Afghanistan eller andre. Noko av engasjementet for flyktningar har ei slik forklaring, men det meste av aksjonar blir samordna av profesjonelle lobbyistar i NOAS og Refugees Welcome Norway. Dessutan er opposisjonen på Stortinget i harnisk og brukar sterke ord om dagens returpraksis.

Afghanistan: Overbefolkning, hjerneflukt, etnisk og kulturell konflikt

Norsk asylpolitikk er basert på individuell vurdering av behov for vern og retur av dei som får avslag. Derfor bør ein også ha respekt for fakta og for vurderingar gjort av UDI. Skal ein forstå noko av problema i Afghanistan, bør ein t.d. vite at befolkninga var på 8 millionar i 1950, 15 millionar då Sovjet invaderte landet i 1979 og 33 millionar i dag. Av desse er 60% under 20 år. Det er også ein multietnisk stat med pashtunarar (42%) og tadsjikarar (27%) som dei to største gruppene, men også med fleire mindre folkegrupper. Når det gjeld borgarkrigen, er internasjonale styrkar og hjelp heilt bortkasta, viss ikkje mange nok av afghanarane sjølve er villige til å ta opp kampen mot Taliban.

I fjor kom det 3.400 einslege mindreårige asylsøkjarar frå Afghanistan til Noreg, medan Sverige tok i mot heile 23.500 og EU til saman 45.000. Dette er jamt over dei mest ressurssterke ungdommane som landet treng, slik president Ghani understreka no i vår. Livet blir neppe lettare for det store fleirtalet av fattige om folk med initiativ, pengar og gode evner fer sin veg.

Dødsrisiko i Afghanistan mot dødsrisiko på reise til Europa

Somme seier at dei som får avslag på asylsøknaden og blir returnerte, risikerer å bli drepne. I følgje FN omkom 390 barn som følgje av borgarkrigen i første halvår i år. Det er mange, men likevel ein risiko på berre 1: 19.230 per år for kvart av dei 15 millionar barna under 15 år i Afghanistan. Risikoen for å bli drepen i ei trafikkulykke i Noreg, eitt av dei mest trafikksikre land i verda, var høgre (1: 18.800) så seint som i 2008. For Afghanistan er det dessutan snakk om gjennomsnittsrisikoen for heile landet, og då er han nødvendigvis lågare i dei tryggare områda folk blir sende attende til.

Det er langt farlegare å reise til Europa. Berre på siste strekninga, over Middelhavet, har i år minst 5000 drukna av dei 350.000 som har teke turen. Dette er heile éin av 70, eller 1,4% av alle. Reisa er difor minst 270 gonger så farleg som å bli verande i Afghanistan i eitt år. Sjølv om krigen i landet skulle halde fram i ti år til i same omfang som no, vil risikoen ved å reise vere 27 gonger større. Ønskjer ein at flest muleg av tenåringane i Afghanistan skal få leve, bør ein difor ikkje oppmuntre fleire av dei til å kome hit.

 "Men den som ikkje blir konservativ som eldre, eig ikkje forstand"

Samfunn med jamn fordeling er både dei tryggaste og beste. Men slik tillit og solidaritet finst berre i statar med små etniske og kulturelle skilnader. Skal vi bevare Noreg som eit trygt og godt land med jamn velstand, kan vi ikkje tillate ei innvandring som til no. I 2. kvartal i år var ikkje-vestleg nettoinnvandring rekordhøg med 6000 personar. Med så store tal får vi snart 'Midtausten' også her, slik ein kristen flyktning derifrå åtvara oss om i Regionavisa for to år sidan. Skal velferdsstaten inkludere alle som kjem seg til Noreg, vil han også av finansielle grunnar ta slutt. Då vert det smalhans for sjuke, uføre og pensjonistar. Gratis utdanning og billig barnehage vil også bli ein saga blott. I tillegg kjem at hjelp til å flytte hit, er den dyraste og dårlegaste måten å støtte fattige og naudstilte folk i fjerne land.

Dei som ikkje vil ta omsyn til slike realitetar, er verken fornuftige eller ansvarlege. Medan standpunkt basert på kjensler i hovudsak høyrer heime i mellommenneskelege forhold, må politiske vedtak byggje på fakta og konsekvensar som gjeld heile samfunn, først og fremst vårt eige, men også for land som vil ut av fattigdommen.

Gå til innlegget

Nordmenn i mindretal før 2060?

Publisert rundt 3 år siden

Kven og kor mange som kjem til å bu i Noreg fram mot neste hundreårsskifte bestemmer utviklinga på mest alle samfunnsområde.

I juni kom SSB med ei ny framskriving av befolkninga. Opplysningar om kven og kor mange som kjem til å bu i Noreg fram mot neste hundreårsskifte burde vore hovudoppslag i alle medium og grundig drøfta, for dette er avgjerande for utviklinga på dei fleste samfunnsområde. I staden gir fjernsyn og aviser oss detaljar om drapssaker og andre døgnflugenyheiter, samt ein overdose av sport og lettbeint underhaldning.

På document.no har derimot Christian Skaug skrive mange innsiktsfulle artiklar om dei demografiske endringane, m.a. i 2012 om det utanlandske innslaget i Noregs befolkning, i april 2016 om størrelsen og veksten av dei forskjellige innvandrargruppene, og kommentaren "Norges vei mot den tredje verden" då SSB la fram sine siste prognosar 21. juni.

Også Rita Karlsen på HRS har skrive godt og grundig om rapporten frå SSB, først 22. juni under overskrifta "Vi bytter ut befolkningen i raskt tempo" og så 1.07. i artikkelen "SSB gir HRS rett, men ..".  Aftenposten hadde rett nok ein omtale 30. juni av dei nye framskrivingane til SSB, men journalisten ser ut til å tru det er likegyldig korleis befolkninga er samansett. Han stiller i alle fall Rita Karlsen dette spørsmålet: "Hvorfor er dere så opptatt av hvor mange som i fremtiden vil ha innvandringsbakgrunn i dette landet?"

Som det går fram av overskrifta, er målet mitt med denne artikkelen er å gi eit sannsynleg tidspunkt for når vi nordmenn blir ein minoritet i vårt eige land, viss SSB sine prognosar stemmer.For alt tyder på at politikarane vil velje seg eit nytt folk viss vi ikkje kjem dei i forkjøpet og vel oss nye politikarar.

Mellom 3,3 og 9,3 millionar fleire enn i dag, men 1 million færre nordmenn

Statistikarane meiner at Noreg mest sannsynleg vil ha 8,5 millionar innbyggjarar i år 2100. Dette er m.a. basert på ei nettoinnvandring på 26000, medan ho siste ti åra faktisk har vore på over 40000 i året, sjå figur 1 her. I ei alternativ framskriving har difor SSB rekna med at nettoinnvandringa først vil gå ned til 35000, men frå 2020 auke gradvis til eit nivå på 90000 per år i 2100. I så fall vert folketalet heile 14,5 millionar ved hundreårsskiftet. Det er verdt å merke seg at innvandrarane frå Aust-Europa uansett vil bli færre enn i dag, og at mest all ny innvandring vil kome frå ikkje-vestlege land. SSB seier derimot ikkje kor mange av desse 8,5 - 14,5 millionane som vil vere etterkomarar av dagens nordmenn, men gitt det vi veit om størrelsen på tidlegare årskull og noverande fertilitet, kan vi slå fast at dei iallfall vil bli éin million færre enn vi er i dag.

Kor mange nordmenn er vi no?

Ved siste årsskiftet var befolkninga i Noreg på 5,2 millionar, og 0,85 millionar var innvandrarar eller barn av to innvandrarforeldre. 3,9 millionar har ingen utanlandsfødde besteforeldre, og 0,45 millionar har berre ein viss innvandringsbakgrunn, t.d. at éin av foreldra er fødd utanlands. Er den andre forelderen etnisk norsk, blir også barna deira det. Dei aller fleste av desse 0,45 millionane må difor reknast som norske, slik at samla norsk befolkning per i dag er på 3,9 + 0,4 = 4,3 millionar.

600000 færre nordmenn på 30 år

Frå 1944 t.o.m. 1973 (30 årskull) vart det fødd 1926000 barn i Noreg, dvs 64200 i gjennomsnitt per år; sjå SSB Statistikkbanken, befolkning, fødde, Tabell 05803. Denne tidsperioden er spesielt interessant, fordi han inkluderer baby-boomen etter 2VK og optimismen på 1950- og -60-talet, med relativt store årskull fram til abortlovgjevinga vart liberalisert (delvis forskottert) på 1970-talet. Gitt ein levealder på 82 år, vil om lag ei like stor, norsk befolkningsgruppe døy i 30-årsperioden 2026-2055. Men desse blir ikkje erstatta fullt ut av barn fødde av to norske foreldre eller av éin norsk og éin utanlandskfødd forelder. Samla fekk desse to gruppene i fjor berre 44984 barn.

Reknestykket er slik: I 2015 vart det fødd 59058 barn, men av desse var det 149657 - 135583 (norskfødde barn med to innvandrarforeldre, høvesvis per 01.01.2016 og 01.01.2015) = 14074 som hadde to utanlandsfødde foreldre. Differansen mellom alle fødde og dei med to utanlandsfødde foreldre vert då for året 2015: 59058 - 14074 = 44984. Rett nok vart det fødd fire-fem tusen færre barn enn dette med to utanlandsfødde foreldre i åra 2012-2014, og om lag tilsvarande fleire barn med minst éin norsk forelder, men utviklinga er likevel eintydig.

Får nordmenn like få barn per år i 30-årsperioden 2026-2055 som dei gjorde i 2015, vil den norske befolkninga minke med 20000 per år og 0,6 millionar på knapt éin generasjon og per 2055 telje 3,7 millionar.

Talet på kvinner i fertil alder

Ein kan også bruke talet på norske kvinner i fertil alder på gitte tidspunkt til å vurdere om nordmenn vil få fleire eller færre barn i framtida. SSB gjev ikkje opplysningar om dette direkte, men basert på data om heile befolkninga og om innvandrarar pluss deira barn, kan vi finne kor mange norske kvinner det var i fertil alder, t.d. per 1. januar i 2001 og 2016. I SSB sin statistikkbank fortel Tabell 05810, Folkemengd etter kjønn og alder, at det no er 986417 kvinner i alderen 16-44 her til lands, mot ca 893550 i 2001. Denne gruppa hadde såleis auka med 92860 på 15 år. Under emnet innvandrarar viser Tabell 07111, Innvandrarar og norskfødde etter kjønn, alder og landbakgrunn, kor mange kvinner i same aldersgruppe det var mellom innvandrarar, og barn av to innvandrarar, i høvesvis 2001 og 2016, nemleg 78295 i 2001 og 222961 i dag. Det er nær ei tredobling på berre femten år. Talet på norske kvinner i same kategori har såleis gått ned frå 815255 (i 2001; sjå over: 893550 - 78295) til 763456 (i 2016; sjå over: 986417 - 222961), dvs med 6,4%, og prosentdelen hadde minka frå 91% til 77%. Tilsvarande hadde prosentdelen av kvinner i fertil alder med utanlands bakgrunn auka frå 9% til 23%. Når talet på norske kvinner i fertil alder hadde minka med nær 50000 frå 2001 til 2016, kjem det likevel av at dei relativt store årskulla frå 1957 til 1972 er inkluderte i gruppa per 1.01.2001.

For integreringa kan det vere ei trøyst at per 2016 har 48% (47% i 2001) av dei utanlandske kvinnene i fertil alder bakgrunn frå Europa eller Nord-Amerika, men desse treng ikkje stå for ein tilsvarande del av fødslane. I 2001 er dei registrerte med 1294 barn under 1 år, som er 28% av det samla tal på denne aldersgruppa, mot 72% for barn i same alder med foreldre frå andre kontinent. Med utvidinga av Schengen-området fekk vi fleire unge arbeidsinnvandrarar frå Aust-Europa, og per 2016 speglar fordelinga av barn langt betre talet på kvinner i fertil alder i dei respektive innvandrargruppene. Men dei siste framskrivingane frå SSB viser at det ikkje blir austeuropearar, men afrikanarar og asiatar som vil dominere innvandrarbefolkninga utover i dette hundreåret.

Norske kvinner har låg fertilitet

Også fakta om tidlegare og noverande fertilitet kan brukast til å estimere framtidig norsk befolkning, både i absolutte tal og relativt til totalbefolkninga. Fertilitet måler vi som summen av barnefødslar per kvinne gjennom heile livet. Vi snakkar om "Samla fruktbarheitstall", SFT. Det engelske uttrykket er "Total Fertility Rate" med forkortinga TFR. Skal befolkninga halde seg på same nivå over tid (Replacement Rate Fertility), må kvinner i industrialiserte land få mellom 2,06 og 2,08 barn i gjennomsnitt. Ved å følgje hyperkoplinga ser ein at både mortaliteten blant barn og unge, samt mors gjennomsnittlege alder når ho får barn, spelar ei rolle i utrekninga. Frå 2009, då talet for Noreg var 2,06, til i dag har neppe mortaliteten endra seg stort, men norske fødande har blitt eldre.

Frå 1975 til i dag har ikkje SFT/TFR for Noreg eit einaste år vore over 2,0. I gjennomsnitt for førtiårsperioden 1976-2015 var SFT 1,82, og då er alle innvandrarkvinner inkluderte. I Statistikkbanken kan vi under befolkning Tabell: 05196: Folkemengde, etter kjønn, alder og statsborgarskap finne talet på personar i ulike kategoriar frå 1977 til 2015. Ved starten av perioden, i 1977, var det 644624 kvinner i alderen 16-40 år med norsk statsborgarskap, og midt i perioden, i 1996, 704919. Denne siste gruppa inneheld sjølvsagt også mange tusen innvandrarar som har fått norsk statsborgarskap, men også dei relativt store årsklassene av norske kvinner fødde frå 1956 til 1972. Lat oss likevel seie at utvalet frå 1996 er representativt for 25 årsklasser (16-40 år) norske kvinner i fertil alder i perioden 1976-2015. Då vil kvar årsklasse i gjennomsnitt telje 28200 personar. Dei vil gje opphav til ein ny generasjon årsklasser som er 100% x 1,82/2,06 av dette, dvs 24900 kvinner, som er 3300 eller 11,7% færre.

 For 2005 var SFT 1,73. Då SSB offentleggjorde siste framskrivingane, vart det opplyst at dette talet ville vore 0,04 lågare om ein såg bort frå innvandrarane. Dvs at for norske kvinner var SFT 1,67 i fjor. Dette er berre 81% av 2,06, fertiliteten som trengs for å sikre stabil befolkning. Viss dette held seg framover, vil talet på kvinner i fruktbar alder, og med det framtidig befolkning, minke med heile 19% per generasjon. Når ei gjennomsnittsårsklasse av norske kvinner i fertil alder ved utgangen av 2015 minst er komen ned på 24900 personar (eigentleg litt før, fordi ein generasjon er mindre enn dei førti åra frå 1976 til i dag), vil neste generasjons årsklasser berre bli på 24900 x 0,81 = 20170 i snitt. Rundt rekna skulle dette tilseie at det i 80-årsperioden 1975 til 2055 i gjennomsnitt blir fødd 24900 + 20170 = 45070, dvs barn med norske foreldre per år. Det er nokså nær talet på norske barn som vi tidlegare rekna ut vart fødde i fjor, nemleg 44984. Med ein levealder på 82 år i snitt, vil 45070 x 82 gje ei norsk befolkning på 3696000 personar per 2057. Dette er berre fire tusen lågare enn dei 3,7 millionar i 2055, som vi kom fram til på grunnlag av historiske fødselstal. Går ein ut frå dagens fertilitet på 1,67, vil denne befolkninga minke med 3700000 x 0,19, dvs med 0,7 millionar i "påfølgjande generasjon", men med stort etterslep fordi levealderen er lenger enn éin generasjon. Før hundreårsskiftet vil kanskje reduksjonen bli på 0.7 mill x 43/82, dvs 370000. I så fall vert det vi kan kalle den norske befolkninga redusert med ein tidel til, dvs frå 3700000 til 3330000 personar. 

Når blir vi nordmenn ein minoritet i vårt eige land?

Gitt at den norske befolkninga minkar til 3,7 millionar per 2055, vil ho representere ein minoritet første året totalbefolkninga passerer om lag 7,2 millionar etter 2055 eller om lag 7,6 millionar i eit tidlegare år. Etter SSB si mest sannsynlege framskriving vil innbyggjartalet nå sju millionar i 2059; etter høgalternativet om lag 7,6 millionar ti år før. M.a.o. vert nordmenn ein minoritet i eige land mellom 2050 og 2064 med desse føresetnadane. Går vi ut i frå at etterkomarane etter dagens norske befolkning tel 3,33 millionar ved hundreårsskiftet, vil dei då representere ein minoritet på mellom 23 og 39 prosent av totalbefolkninga, avhengig av kva SSB-framskriving som stemmer best.

Alle desse tala og kalkulasjonane er sjølvsagt lite lesarvennlege. Eg har likevel teke dei med for at lesarane skal kunne kontrollere reknestykket mitt. SSB kunne gjort det mykje lettare for oss ved sjølv å gje prognosar for kor mange etterkomarar dagens norske befolkning vil få, men byrået vil ikkje eingong operere med ein slik kategori. Dei snakkar berre om "innvandrarar", "fødde i Noreg av innvandrarar" og "resten av befolkninga", der også alle seinare etterkomarar av folk frå fjerne land er inkluderte, jamvel dei såkalla to og ein halv generasjons innvandrarane.

Den tyske sosialdemokraten Thilo Sarrazin har sagt at Tyskland "avskaffar seg sjølv", men det gjer jammen også Noreg. Sidan vi nordmenn berre tel vel fire millionar, mot 80 millionar tyskarar, vil elimineringa av norsk befolkning og kultur gå vesentleg raskare enn tilsvarande prosess i Tyskland. Sjølve avskaffinga står folket delvis for sjølv, men utskriftinga er politisk styrt. Det store fleirtalet av politikarane våre vil likevel halde fram på denne galeien, medan befolkninga stort sett lever i ei boble av kunnskapsløyse og likesæle fordi media ikkje gjer jobben sin og synleggjer kva konsekvensar vidare innvandring vil få, m.a. for matforsyning, tillit, terror, overvaking, kriminalitet, samhald, helse, velferd og økonomi. 

Gå til innlegget

Skal ei vond utvikling snu, må først mange nok erfare dei negative konsekvensane av ho. Derfor vil situasjonen bli verre før han kan bli betre.

På engelsk heiter det "to learn it the hard way". Det må alle individ og samfunn gjere, som ikkje evnar å sjå konsekvensane av handlingane sine. Då vil dei før eller seinare få eit ublidt møte med røyndomen, enten det er den fysiske, biologiske eller sosiale. Sjølv har eg vore mest oppteken av demografi, mattryggleik, innvandring og kultur, der noverande utvikling må snu skal vi unngå ekstreme katastrofar i framtida. I seks og eit halvt år har eg skrive på Verdidebatt, og siste året også på document, for å gje mitt bidrag til ei realitetsorientering. Det er like lenge som eit legestudium tek på Universitetet, men utbyttet har vore magert. Eg veit ikkje om ein einaste lesar som har skifta meining og "omvendt" seg pga det eg har skrive. Misjonær Hans Schreuder måtte rett nok vente heile 14 år før den første zuluen let seg døype, men det får vere måte på tolmod.

Eg skal ikkje klage på responsen. Mange har applaudert og støtta meg. Andre har kome med sakleg kritikk og somme med tanketom kritikk. Eg vil takke for alt, for det verste er å bli oversett. Det har også vore interessant å følgje med på kva andre skriv, iallfall dei som baserer seg på fakta og har gode poeng og resonnement. Blant desse har eg fått fleire FB- og pennevenner, som eg set stor pris på.

Det var irritasjon over den såkalla meiningsberande "eliten" som gav meg skrivekløe. Dette "kommentariatet", som vil oppdra oss til dei "rette" meiningane, har ei makt som ikkje alltid står i stil med deira kunnskap og kløkt. Det vert sagt at ein journalist er ein person som kan mindre og mindre om meir og meir, og til slutt ingenting om alt. Synsarane påstår iallfall stadig vekk ting som ikkje stemmer og let seg sjeldan korrigere av fakta. Ein korreks frå ein vanleg bloggar ignorerer dei glatt og publiserer neste dag same lygna igjen. Overfor mediemakta står difor meinigmann makteslaus. Vi har berre eitt våpen, oppseiing. Derfor rasar avisopplaga, men inntektstapet blir delvis kompensert av offentleg støtte. Verste eksemplet i så måte er NRK, som ikkje berre får pådytte oss sitt verdsbilde, men også fakturerer oss for propagandaen dei leverer. Om journalistar skifter beite og blir oppsagde, vert dei uansett verande slik dei var; sekulære, urbane og venstreorienterte.

Det er såleis stort behov for eit korrektiv. Men det er ikkje lett å vere talsmann for sanning og visdom. Alt Forkynnaren i GT sleit med det:

 "Eg la vinn på å læra visdom å kjenna, og få kjennskap til vitløyse og dårskap. Men eg fann at det òg er jag etter vind. For med stor visdom fylgjer mange suter. Den som aukar sin kunnskap, aukar si kvide."

Alt har si tid, seier den same vismannen. Det gjeld også blogg og nettdebatt. Det har vore både til glede og gremmelse, men no er det iallfall foreløpig slutt for min del. Heldigvis finst det mange att som er både klokare og meir kunnskapsrike enn underskrivne. Og det trengs skal ein vakte gamle sanningar, lik glør gjennom natt av fornektande mørke. Då kan ein ny dag gry der logen igjen lyser sterkt og klart over livet og landet vårt.

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere