Per Steinar Runde

Alder: 71
  RSS

Om Per Steinar

Lækjar i Herøy 1977-2008. Utanom yrket interessert i m.a. sjakk, historie, samfunnsspørsmål og kulturdebatt.

Følgere

Grunnlaus kritikk frå Usman Rana

Publisert 11 måneder siden

Usman Rana kjem med sterk kritikk av HRS og FrP. Problemet for han og Vårt Land, som kolporterer påstandane hans, er at ingen av dei er dokumenterte eller sanne.

Under overskrifta "Statsfinansiert hatblogg" kom lege og forfattar Mohammed Usman Rana for eit par dagar sidan med skarp kritikk av Hege Storhaug og Rita Karlsen i sin faste spalte i Vårt Land. Innlegget kom også på Verdidebatt 17. desember under vignetten "Lesetips" og med undertittelen "HRS truer våre felles verdier. Da bør de i det minste finansiere seg selv."

Usman Rana (UR) påstår m.a. at

- "FrP med nepp og klør kjempet for å tildele denne hatbloggen noen millioner kroner årlig

- FrP støtter HRS i tykt og tynt. Det vil si med skattebetalernes penger, noe FrP har besørget i mer enn et tiår

- HRS oppfordret lesere til å sende inn tilfeldige bilder av muslimer (UR meiner nok bilde av tilfeldige muslimar; min merknad)

-HRS trakasserer minoriteter, ønsker å redigere religiøse bøker og stenge gudshus

- hatbloggen til HRS fungerer som en inkubator for høyreradikale konspirasjonsteorier om Eurabia

- FrP og Hege Storhaug klekker ut antimuslimske og høyreradikale ideer i lag"

Ikkje på noko punkt kjem UR med dokumentasjon for dei grove påstandane sine. Men lat oss likevel sjå på dei og det han kanskje siktar til.

UR avslører først kor slurvete han er. FrP fekk i budsjettforhandlingane i realiteten gjennomslag for same støtte til HRS som i fjor, ikkje på "noen millioner", men på 1,85 mill kr. FrP kan umogleg ha "besørget (dette) i mer enn et tiår", for partiet har berre siste fem åra vore ein del av regjeringsplattforma og hatt innverknad på statsbudsjettet.

Det er mangt av det vi ønskjer "dit peparen gror" som vi skattebetalarane likevel må vere med på å finansiere. Den halvparten av folket som er kritisk til omfanget av innvandringa, må finne seg i at titals gonger større beløp går til organisasjonar som driv propaganda for nærast grenselaus innvandring. Vi må også støtte presse og kringkasting med mange milliardar, trass i at dei på viktige område meiner det motsette av oss. I tillegg kjem titals milliardar til korrupte leiarar i Asia og Afrika og endå meir til å finansiere ei innvandring vi er sterkt imot. 

Oppslaget som UR truleg siktar til med uttrykket "bilder av tilfeldige muslimer" stod på rights.no 1,10.2017 og hadde tittelen "Rights dokumenterer den kulturelle revolusjonen". Det kan vel vere at også folk i Pakistan ville reagert viss landet i løpet av halvannan generasjon hadde fått 21 millionar nye innbyggjarar (10%) med europeisk bakgrunn, og desse representerte nær halve befolkninga i Karachi, Lahore eller i hovudstaden Islamabad.

UR er ikkje åleine om slike usanningar. Her er Rita Karlsens svar til Minerva, illustrert med same bildet frå ein haldeplass på Tøyen der det står fire kvinner i fotside klede og med hovudplagg. Men bildet er teke på lang avstand, og ansikta til kvinnene er sladda. Då er dei like anonymiserte som om dei hadde brukt niqab eller burka, og bildet er såleis i pakt med islam av strengaste kleskodeks. 

Det mest iaugefallande nye med bybildet i Europa har absolutt med islam å gjere, nemleg betongelementa som omkransar hovud- og gågatene i alle hovudstadar og større byar etter terroråtak i m.a. Nice, Berlin og Stockholm. Så har dei då også på folkemunne fått det passande namnet "koranklossar".

Stenging av 'gudshus' (les: moskear) generelt er ikkje noko HRS tek til orde for eller har mynde til å gjennomføre. Men stenging av moskear der militant islam blir forkynt og rekruttering til terrororganisasjonar skjer, blir i dag effektuert av styresmaktene i fleire land, både i Europa og jamvel i somme muslimske

I takt med auka innvandring frå muslimske land skjer det sjølvsagt ei islamisering av Europa. Dette er ingen konspirasjonsteori, men eit reint faktum. HRS skal ha ros for m.a. å gje oss ei oversikt over alle dei 219 muslimske trussamfunna i Noreg, og vise eksempel på at kyrkjer og bedehus blir oppkjøpte, stundom på ein fordekt måte, og deretter omgjort til moskear.

Dessutan spørs det kor mange 'felles verdiar' det kulturelt kristne og sekulære Europa har med den muslimske verda, som kontinentet vårt prøvde å verje seg mot i 1100 år, etterfølgd av ein 200-årsperiode då vi var sterkast. Men innvandringa har vi blitt konfrontert med islam på nytt, slik Storhaug og einkvar med opne auga lett kan sjå. Noreg har vore spart for terror frå muslimsk hald på eigen grunn, men ikkje for islamistiske sjølvmordsbombarar eller terroristar, og då er ikkje dei manga Syria-fararane medrekna. Det finst sjølvsagt fleire element i islam og mange haldningar blant muslimar som kan representere ein trussel mot fred, fridom og folkestyre, også i vårt land. 

Pakistanske innvandrarar har åleine også stått for svindel i million- og megaklassen. Heilt frå den første rapporten frå Frischsenteret i 2003 til Brochmann II-rapporten i fjor har det også blitt grundig dokumentert at innvandring frå muslimske land vil underminere velferdsstaten, økonomisk sett.

Ein treng såleis ikkje ruge lenge på fakta for å "klekke ut antimuslimske ideer". Regimet i det sjiamuslimske kjernelandet Iran vart då også karakterisert som totalitært av historieprofessor Øystein Sørensen, og "Terrorens rike" er namnet vår tidlegare ambassadør har sett på sunnimuslimske Saudi-Arabia. Legg merke til at bokmeldaren på NRK er anonym! Sjølv der herskar "Fryktens makt". I Pew Research Center si liste over land med manglande trusfridom, er 19 av dei 25 verste landa muslimske. Kartet over generell fridom eller mangel på slik, ser ikkje stort annleis ut. For knapt to månader sidan skreiv tidlegare debattredaktør Morken denne artikkelen om forholda for kristne i Pakistan, med utgangspunkt i rettssaka mot Asia Bibi. Sjølv dommarar og embetsmenn som kritiserer blasfemilovene, risikerer å bli drepne. 

Hat er ei kjensle. Usman Rana veit sjølvsagt ingenting om kva Hege Storhaug eller andre føler. Som det går fram av dokumentasjonen ovanfor, finst det mange og gode grunnar for å vere kritisk til islam, særleg der religionen glir over i det ekstreme. Her kan ein trygt snakke om ein glideskala, for det finst ingen avgrunn som skil dei to. Men når UR brukar så sterke ord utan dekning i fakta, må det vere lov å spørje kva som er drivkrafta hans. Det er iallfall ikkje omsorg for sanninga.

Gå til innlegget

Då Venstre kom inn i regjeringa, fekk partiet auka talet på FN-flyktningar med 50%, frå to til tre tusen, men det er tydelegvis ikkje nok for Vårt Land.

Under overskrifta "FNs råd bør følges" skriv Vårt Land i dag på leiarplass at vi bør ta i mot minst 5000 kvoteflyktningar (FN-flyktningar) neste år. Avisa rår også partia som no forhandlar om ei regjeringsplattform til å høyre på KrFU og Unge Venstre, som vil at Noreg skal ta i mot 5000 FN-flyktningar kvart einaste år. Leiarskribenten siterer også Redd Barna og Norsk Folkehjelp, som karakteriserer sjølv siste forslaget frå regjeringa som "puslete" og "langt unna der vi bør være". 

Vårt Land legg vekt på at FNs Høgkommissær for flyktningar (UNHCR) bad Noreg busetje 5000 FN-flyktningar i fjor og nemner at Justisdepartementet ventar nedgang i talet på både asylsøkjarar og familieinnvandrarar. Redd Barna blir sitert på at "68,5 millioner mennesker er på flukt verden over". Derfor meiner avisa at det er "vårt moralske ansvar å ta imot vår andel".

Grunngjevinga er tynn, bakgrunnsfakta ikkje sjekka og konsekvensanalysar manglar heilt. Først nokre grunnleggjande fakta: Befolkninga i Noreg var i midten av 2018 på 5312300 personar. Av desse har 3,9 millionar fire norske besteforeldre og om lag éin million har ingen. Raust rekna har såleis det norske folket på 4,2 millionar alt teke i mot 1,1 millionar utlendingar. SSB opplyser at 30% av innvandrarane har flyktningbakgrunn. Berre i 2017 tok vi i mot 2829 FN-flyktningar, 3833 konvensjonsflyktningar, 921 andre asylantar, 5399 arbeidsinnvandrarar og 14432 familieinnvandrarar, til saman 27414 utlendingar. Nettoinnvandringa frå ikkje-vestlege land var i fjor på heile 20555 personar.

UNHCR reknar ikkje med 68,5 millionar flyktningar, men med 25,4 mill pluss 3,1 mill asylsøkjarar, som har kryssa ei landegrense og derfor per definisjon er flyktningar. Resten, ca 40 mill, er internt fordrivne (Internally Displaced People). Men heller ikkje det er korrekt, for i dette talet på 25,4 mill er inkludert 5,4 mill palestinarar, der dei aller fleste er fødde i landa dei no bur i og såleis slett ikkje er flyktningar. Ser ein bort frå dei som alt har søkt asyl, er det såleis berre 20 millionar som eventuelt treng omplassering. Men dei aller fleste av desse har alt fått vern mot krigen eller katastrofen dei har rømt frå. Det dei først og fremst treng er difor ikkje å flytte til eit land endå lenger heimanfrå, men hjelp til eit betre liv i nabolanda dei har reist til, dvs helsehjelp, mat og meiningsfylt arbeid og skulegang for barna og dei yngre.

Omplassering av folk til rikare land er den dårlegaste hjelpa for mest alle partar. Våre kroner, dollar og euro har langt større kjøpekraft der flyktningane er, men må brukast slik at også vertslanda tener på det, viss ein skal unngå ytterlegare konfliktar. Ved innvandring frå muslimske land, enten det er snakk om flyktningar, arbeidsinnvandrarar eller slektningar, risikerer vi også å ruinere vårt eige, for slike innvandrarar arbeider mindre og gjev oss større kostnader til m.a. sosialstønad, pensjonar og justissektoren (politi, domstolar og fengsel) enn dei fleste andre.  Så seint som i går fekk vi vite at innvandring generelt har gitt Noreg ei årleg nettoutgift på nivå med uttaket frå oljefondet, og at dette har samfunnsøkonomane i SSB visst i 4-5 år.

Det norske folket, som høgt rekna er på 4,2 millionar, representerer 0,055% av Jorda si befolkning på 7626 millionar menneske. "Vår del" av dei 20 mill flyktningane blir då 11000. Men så kan vi trekkje i frå dei meir enn 228000 flyktningane vi alt har teke i mot, etterkomarane ikkje medrekna. Då blir konklusjonen at vi har teke ansvar for 217000 fleire enn vår rimelege del. Vi har m.a.o. alt teke i mot 21 gonger så mange som folketalet vårt tilseier, og minst fem gonger meir enn vi burde, viss vi tek omsyn til andre faktorar, som økonomisk evne, geografisk plassering, sjølvforsyning av mat, dyrka areal, kulturskilnader og ikkje minst økologi og klimaeffekt.


Gå til innlegget

Den politiske linja til avisa Vårt Land

Publisert rundt 1 år siden

Sjefredaktør i Vårt Land, Alf Gjøsund, meiner avisa, politisk sett, står for det same i dag som ved starten i 1945. Er dette rett?

I kommentaren "Vårt Land og politikken" grunngjev Gjøsund sitt syn. Meininga var m.a. at avisa skulle "stille seg til tjeneste i alt arbeide for større sosial rettferdighet,  samtidig som den motarbeider alle former for kollektivisme som ikke lar  seg forene med det kristne menneskesyn". Men Vårt Land var også ei svært nasjonalsinna avis, naturleg nok ut frå jubelstemninga over attvunnen fred, fridom og sjølvstende rett etter krigen. Seinare har VL tona ned dette i takt med endringar i rådande ideologiar. 

Gjøsund held fram: "De tydeligste politiske signalene de siste tiårene har vært advarsler mot liberalisme og populisme." Dette er berre delvis rett, for kritikken har vore retta einsidig mot Frp, medan Venstre, som på mange måtar er like liberalistisk, har gått fri. Vårt Land har heller ikkje gitt noko godt svar på kva dei legg i 'populisme', som meir har hatt funksjon som skjellsord enn som politisk omgrep. Ole Jørgen Anfindsen har i fleire kommentarar til Gjøsund peika på dette og annan svak argumentasjon frå Vårt Land si side. 

Eg er verken overraska eller irritert over at avisa no støttar Hareide, som heller vil gå i regjering med venstresida enn med motsett fløy. Det har vel lege i korta lenge. Dessutan er ikkje Arbeidarpartiet lenger særleg sosialistisk og Høgre knapt nok konservativt. Dei politiske avstandane i norsk politikk, iallfall langs høgre-venstre aksen, er svært små.

Derimot har eg vore både skuffa og sint fordi Vårt Land ikkje strir med blanke våpen, men brukar i beste fall halvsanningar for å stille meiningsmotstandarar i eit dårleg lys. Avisa si tolkinga av omgrepa "godhetstyranni" og "gullstol", slik Listhaug har brukt dei, kan godt kallast direkte lygnaktig. 

I årevis har VL dessutan vore svært positiv, ikkje berre til muslimar, men til islam. Sjølv synest eg absolutt islam, særleg i den islamistiske varianten, er å rekne som ein "kollektivisme som ikke lar  seg forene med det kristne menneskesyn", som Vårt Land frå starten av skulle motarbeide. Dette har eg skrive om fleire gonger, m.a. her

Vårt Land har heller ikkje forstått konsekvensane av den innvandringspolitikken avisa har støtta gjennom alle år. På dette området er VL sjølv særs liberalistisk, noko som  avisa elles er i mot. Slik velvilje for kolonisering av landet ved innvandring av folk frå framande land, jamvel med annan ideologi og religion, var sjølvsagt heilt utenkjeleg i 1945. 

I 2015 spurde eg difor "Quo vadis, Vårt Land?" og "Gjev Vårt Land og media oss innsikt eller ideologi?" Siste månader har eg også skrive mange kommentarar til innlegg som VL-redaktørar og -medarbeidarar har lagt ut på Verdidebatt; sjå m.a. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 og 10. Nesten like mange har eg skrive til innlegg framheva av moderator eller frå fasta spaltistar i papiravisa. Felles for alle desse er at dei står for presis same synspunkt som Vårt Land. 

Vårt Land sine meiningar om norsk politikk og samfunnsliv får eg gratis presentert også av TV2 og i NRK sine mange kanalar. Vi abonnerer no difor på nynorskavisa Dag og Tid. Også der står fleirtalet av skribentane for same synet, men dei har iallfall nokre få journalistar og kommentatorar som nyanserer bildet. Dessutan kan ein supplere med internett og lese bøker sjølv, i staden for å lese om dei. 

Om Vårt Land vil endre seg, er ikkje godt å seie. Før eller seinare vil nok dei fleste måtte skifte syn for å realitetsorientere seg. Dagens leiarartikkel i avisa gav eit lite håp om at sjølv VL vil gjere det.

P.s. Eg måtte skrive dette som eit innlegg for å få søkbare lekkjer, for det fungerer ikkje for kommentarar med Firefox som nettlesar på min datamaskin.




Gå til innlegget

Einsidig innvandringsdebatt

Publisert rundt 1 år siden

Debatten om innvandring er sterkt moraliserande, men også svært einsidig, fordi den stort sett handlar om asylsøkjarar og i liten grad om konsekvensane for menneska i dei landa migrantane flytter frå eller kjem til.

Dette innlegget vart publisert på document.no 15. september, men eg legg det ut også på VD som eit tillegg til og ei utdjuping av kommentaren min her og til spørsmålet Pål Georg Nyhagen i dag stiller til journalistar frå VL og andre media.

"Debatten" på NRK1 13. september var ikkje noko unntak frå regelen nemnt i ingressen, sjølv om Fredrik Solvang er mellom dei meir saklege programleiarane i NRK. Regien i slike og liknande program er alltid at dei innvandringskritiske må stå skulerett for kvar 'flyktning' sin lagnad, enten det gjeld risiko på reisa hit eller levekåra etter eventuell retur til heimlandet. Eg har knapt sett eksempel på det motsette, dvs. at dei innvandringsliberale må stå til ansvar for konsekvensane av sine politiske prioriteringar, m.a. dei mange tildelingane av asyl "på humanitært grunnlag", som det heitte før. Fleire prosent av dei som i neste omgang då blir freista til å bryte opp, endar med å tørste i hel i Sahara eller drukne i Middelhavet. Kor humant er dét?  

Politikarane er først og fremst valde for å ta vare på vårt eige land og folk. I dei fleste saker er det då også dette dei må svare for i media, men mest aldri når temaet er innvandring. Etter valet i Sverige konstaterte Ketil Raknes, forfattar av "Høyrepopulismens hemmeligheter", at veljarane der meinte både helsevesen, utdanning, likestilling, sosial velferd, samt lov og orden var viktigare enn flyktningar og innvandring, og at det var derfor Sverigedemokraterna ikkje gjorde det endå betre. Her, som ofte elles når det gjeld opinionsmålingar, passar ordtaket "som du ropar i skogen, får du svar". For om ikkje "innvandring er alle politiske problems mor", slik den tyske CSU-leiaren Horst Seehofer nyst sa, så har dagens folkevandring likevel svært mykje å seie for både tryggleik, kriminalitet, likestilling, sysselsetjing og samfunnsøkonomi, og med det også for framtidig velferdsnivå i vestlege land. Det forstår mange av veljarane, men endå fleire ville gjort det om media oppfylte informasjonsplikta si.

På sjølve 9/11, dvs sist torsdag, vart Paul Collier presentert som 'bekymringsideolog' i avisa Vårt Land. Det interessante er at økonomen Collier meiner dei sosiale konsekvensane av innvandring er viktigare enn dei økonomiske:

"Det er de sosiale normene; tillit, solidaritet og vilje til samarbeid, som har skapt det norske samfunnet.. Det ville være en tragedie dersom vi lot denne sosiale kulturen forfalle. Men den største risikoen for at det vil kunne skje er at vi ikke engang innser at vi har organisert hele samfunnet vårt rundt dem, og hvor sjeldent det er å finne samfunn som har lyktes med det samme."

Dette siste er heilt i tråd med hovudpoenget til Douglas Murrey, slik eg oppfattar han etter å ha lese boka "Europas underlige død" og lytta på nett til foredraget hans i Oslo Militære Samfund. Vårt fredelege tillitssamfunn med jamn velstand er ein sjeldan plante, så kvifor endre det radikalt ved masseinnvandring. "If it ain't broke, don't fix it", som det heiter på folkeleg engelsk. Kvifor avskaffe det gode samfunnet vi har hatt og bestemme oss for å gjere det om til noko anna og ukjent? Eller kanskje ikkje så heilt ukjent, for TV-bilda gjev oss ofte eit hint om korleis framtida kan bli også hos oss. For to år sidan sa eg det slik i lokalavisa "Vestlandsnytt":

"Kva vinn vi ved å skifte ut fredelege nordmenn med folk frå dei mest mislykka og valdelege statane på jorda, byte ut kristendom med islam, rettsstat med klankultur, ytringsfridom med ytringsfrykt, fornuftbaserte lover med sharia, velferdsstat med armod, og gå frå eit tillitssamfunn til eitt med korrupsjon, kriminalitet og i verste fall borgarkrigsliknande tilstandar?"

Det er dette spørsmålet vi bør stille til alle innvandringsliberale politikarar; frå R, MDG, SV, V, KrF på eine sida, til verbalt litt meir moderate Sp, Ap og H på den andre. For ingen av desse partia er villige til å stanse utviklinga mot innvandrarfleirtal i Noreg i våre barns og barnebarns levetid. Og dette innvandrarfleirtalet vil ikkje bestå hovudsakleg av europearar, men av afrikanarar og asiatar med annan kultur og i stor grad annan religion.

Kor lenge må vi vente på journalistar som stiller politikarane frå desse åtte partia til ansvar for det dei har gjort og framleis gjer med folk og framtid?

Både politikarane og media har mykje å svare for. Terje Tvedt skriv i boka "Det internasjonale gjennombruddet" at Norsk Journalistlag i 1997 gav ut brosjyren "Mangfold eller enfold? Veiviser for journalistisk arbeid i det flerkulturelle Norge", der dei gjekk inn for at

"journalistikken ikke først og fremst skulle være opptatt av hva som var sant, men av hva som var positivt for nordmenns syn på integrering."

Ja, då så. Det forklarar mykje, men orsakar ingen. Sverminga for såkalla mangfald er etter mitt syn tvert om eit einfald av det mest tanketomme og historielause slaget.

Gå til innlegget

Det barnlause Europa

Publisert over 1 år siden

Overbefolkning fører til økologiske problem, fattigdom, kamp om ressursane og folkevandringar. I Europa er problemet heilt motsett. Her får vi ikkje nok barn til å sikre framtida for sivilisasjonen og kulturen vår.

Europa er styrt av barnlause politikarar

Dei vi har valt til å styre oss, ser ut til å tenkje meir på neste val enn på komande generasjonar. Prioriteringane deira i privatlivet kan tyde på det. For statsleiarane i Tyskland, Frankrike, Storbritannia, Nederland, Sverige, Sveits, Skottland og Luxemburg er alle barnlause! Fram til regjeringsskiftet for få dagar sidan gjaldt dette også for Italia. Men både der og i Aust-Europa må fertiliteten auke mykje skal utviklinga bli berekraftig.

Lasta fiskebåtar og gravide kvinner

Noreg er ikkje noko unntak, trass fødselspermisjon med løn og subsidiert barnehage. I fjor fekk kvinner i fruktbar alder berre 1,62 barn i snitt, det lågaste talet i historia vår. Steinar Bastesen sa som formann i Kystpartiet at det gildaste han såg var full-lasta fiskebåtar og gravide kvinner. Det vitna om optimisme og tru på framtida. Han hadde sjølvsagt rett. Frå låge fødselstal i dei økonomisk vanskelege 30-åra, auka barnetalet då krigen lei mot slutten og heldt seg høgt og stabilt i tretti år. Med prevensjon, ny abortlov og utdanningseksplosjon på 70-talet, fall fertiliteten til under reproduksjonsgrensa og har halde seg der sidan.

Færre må forsørgje fleire

Frå om lag 2025 og i ein generasjon framover må difor færre arbeidsføre forsørgje fleire eldre enn i dag, i tillegg til sjuke og uføre personar og mange ikkje-europeiske innvandrarar. For slik innvandring gjev ikkje noko netto tilskot av arbeidskraft, same kor hardnakka mange påstår det motsette. Både Frisch-rapporten frå 2003 og seinare forsking har gitt oss eintydige fakta, som då bør erstatte synsing om dette.  

Barn ikkje berre ei privatsak

Framståande gynekologar og somme framsynte politikarar har foreslått å leggje om fødselsstønaden slik at fleire kvinner ser seg tente med å få sitt første barn tidleg i 20-åra, når komplikasjonane er færre. Då kan også nokre ha tid og overskot til å få to eller tre til for å kompensere for alle dei barnlause. Spørjeundersøkingar i fleire land har vist at kvinner i dag ikkje får akkurat så mange barn dei ønskjer, men faktisk litt færre. Offentlege støtteordningar legg i alle tilfelle mange føringar på kva folk vel å gjere, så politiske myndigheiter kan ikkje tvette sine hender og påstå at barnetal er ei rein privatsak.

Sjølvforakt like ille som nedvurdering av andre

Skal nordmenn og andre europearar sjå optimistisk på framtida, lyt dei også lære å setje pris på seg sjølve og sin eigen kultur og sivilisasjon. Frå ei nedvurdering av andre i tidlegare tider har vi no snudd til forakt for oss sjølve og oppskatting av alt eksotisk. Både pensum i skulen og innhaldet i dei fleste media er gjennomsyra av denne tankegangen. Seinast i dag er kjem tendensen godt fram i dette innlegget. Men sjølvforakt er like ille og skadeleg som å forakte andre, både for personar og for samfunn.

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere