Per Steinar Runde

Alder: 69
  RSS

Om Per Steinar

Lækjar i Herøy 1977-2008. Utanom yrket interessert i m.a. sjakk, historie, samfunnsspørsmål og kulturdebatt.

Følgere

Aalborg om avgangen til Listhaug

Publisert rundt 1 måned siden - 1597 visninger

Postar innlegget på nytt etter råd frå moderator Håvard Nyhus: "Om du tagger innlegget ditt med "Sylvi Listhaug", dukker det opp på profilert plass."

I sitt innlegg "Spektakulær avgang" skriv politisk redaktør i Vårt Land, Berit Aalborg, m.a. dette:

"Slik omtalte hun KrF som har bidratt til å felle henne, og som også nylig vippet flertallet mot stortingspresident Olemic Thommessen: «KrF er et parti totalt uten ryggrad».

Hun beskyldte dessuten Stortinget for å «opptre som en barnehage», og for å «kneble ytringsfriheten». Hun tok også svært alvorlige ord i sin munn: «Siste uka har man sett utrolig mye ondskap i Norge».

Listhaug mener hennes mye omtalte Facebook-innlegg ikke hadde noe med 22. juli å gjøre. Og at dette har blitt brukt til å bedrive en «heksejakt» mot henne.

Til tross for at hun fra Stortingets talerstol ba om unnskyldning for sine uttalelser om at «Ap er mer opptatt av terroristers rettssikkerhet, enn rikets sikkerhet», fremstår det ikke som om hun har noen erkjennelse av at hun likevel oppfattes på en måte som kan skape en ­aggressiv stemning enkelt miljøer.

Derimot mener hun at hun selv har vært utsatt for stempling: «Den siste uken har helt vanlige mennesker blitt stemplet og hengt ut på det groveste»."

Overskrifta gjeld Aalborg og ikkje Listhaug. For å ta siste del av sitatet først. Her snakkar Listhaug ikkje om seg sjølv, men om dei som sende henne blomar. Dei vart kalla rasistar en masse av m.a. Inga Marte Thorkildsen og faktisk også av Aalborg!

Når det gjeld KrF, så er iallfall leiaren, Knut Arild Hareide, i akkurat denne saka ikkje berre utan ryggrad, men ein hyklar. Han fordømer Listhaug på det sterkaste, men tek seg sjølv fridom til å gjere det på grunnlag av lygn, for han pukkar stadig på at "gullstol" og "godhetstyranni" inneber det motsette av det Listhaug legg til grunn.

Opposisjonspolitikarane i Stortinget har visseleg oppført seg som ungar. Å annonsere at dei vil røyste for å felle regjeringa på grunnlag av eit litt tvetydig innlegg på Facebook, som til overmål er sletta og bedt om orsaking for, set ny rekord i barnsleg åtferd blant toppolitikarane. 

Vondsinna personangrep har det også vore mange av. Eller kva meiner Aalborg om dette som ein kar hadde skrive på Listhaugs FB-side: "På tide at en fremmedkriger setter en kule i panna på den onde, kristne fit.. der. Håper hun blir gjenvoldtatt så inn i h......"

Hadde FB-innlegget, som Espen Teigen skreiv og posta på hennar vegne, noko med 22.juli å gjere? Sjølvsagt ikkje. Kommunal- og forvaltningskomiteen kom med innstillinga si torsdag, 8. mars, og innlegget vart posta tidleg neste morgon. På bildet av IS-krigarane stod rett nok "Ap mener terroristenes rettigheter er viktigere enn borgernes sikkerhet", som alle media har sitert.

Men rett over bildet står sjølve innlegget, som var ein kommentar til fleirtalsinnstillinga frå kvelden før: "Vi vil inndra pass og statsborgerskap til fremmedkrigere og terrorister raskt og effektivt! Det vil Arbeiderpartiet stemme ned. I kampen mot terrorister kan vi ikke sitte og toe hendene våre."  Ingen trong difor vere i tvil kva saka gjaldt, men denne overskrifta og presiseringa har ingen medier nemnt, ikkje eingong no i ettertid. Det som eg her har utheva, er heilt korrekt, men det er ikkje heile sanninga, for også andre enn Ap røysta mot avgjerd om dette i forvaltninga.

Det kan heller ikkje vere tvil om at Listhaug har vore utsett for ei heksejakt heilt sidan ho vart innvandringsminister. Kaj Skagen skreiv om nettopp dette i Dag og Tid for meir enn eit år sidan: https://www.dagogtid.no/trollkvinna-og-dei-gode-hjelparane/

Men om ikkje politiske kommentatorar forstår eit kvekk i sitt velisolerte ekkokammer, så gjer iallfall folket det. Denne veka har Frp dobla si oppslutning og RV, som fremja mistillitsforslaget, fått halvert si.

Gå til innlegget

Ingenting lært og ingenting forstått av Listhaugs avgang

Publisert rundt 1 måned siden - 550 visninger

Under tittelen "Siste om Sylvi Listhaug" står fem innlegg, der iallfall fire av dei er kritiske til henne. Eg vel difor å poste som eige innlegg ein kommentar eg har skrive til eitt av dei, for å sjå om VL tillet motførestellingar å stå meir synleg på VD.

I sitt innlegg "Spektakulær avgang" skriv politisk redaktør i Vårt Land, Berit Aalborg, m.a. dette:

"Slik omtalte hun KrF som har bidratt til å felle henne, og som også nylig vippet flertallet mot stortingspresident Olemic Thommessen: «KrF er et parti totalt uten ryggrad».

Hun beskyldte dessuten Stortinget for å «opptre som en barnehage», og for å «kneble ytringsfriheten». Hun tok også svært alvorlige ord i sin munn: «Siste uka har man sett utrolig mye ondskap i Norge».

Listhaug mener hennes mye omtalte Facebook-innlegg ikke hadde noe med 22. juli å gjøre. Og at dette har blitt brukt til å bedrive en «heksejakt» mot henne.

Til tross for at hun fra Stortingets talerstol ba om unnskyldning for sine uttalelser om at «Ap er mer opptatt av terroristers rettssikkerhet, enn rikets sikkerhet», fremstår det ikke som om hun har noen erkjennelse av at hun likevel oppfattes på en måte som kan skape en ­aggressiv stemning enkelt miljøer.

Derimot mener hun at hun selv har vært utsatt for stempling: «Den siste uken har helt vanlige mennesker blitt stemplet og hengt ut på det groveste»."

Overskrifta gjeld Aalborg og ikkje Listhaug. For å ta siste del av sitatet først. Her snakkar Listhaug ikkje om seg sjølv, men om dei som sende henne blomar. Dei vart kalla rasistar en masse av m.a. Inga Marte Thorkildsen og faktisk også av Aalborg!

Når det gjeld KrF, så er iallfall leiaren, Knut Arild Hareide, i akkurat denne saka ikkje berre utan ryggrad, men ein hyklar. Han fordømer Listhaug på det sterkaste, men tek seg sjølv fridom til å gjere det på grunnlag av lygn, for han pukkar stadig på at "gullstol" og "godhetstyranni" inneber det motsette av det Listhaug legg til grunn.

Opposisjonspolitikarane i Stortinget har visseleg oppført seg som ungar. Å annonsere at dei vil røyste for å felle regjeringa på grunnlag av eit litt tvetydig innlegg på Facebook, som til overmål er sletta og bedt om orsaking for, set ny rekord i barnsleg åtferd blant toppolitikarane. 

Vondsinna personangrep har det også vore mange av. Eller kva meiner Aalborg om dette som ein kar hadde skrive på Listhaugs FB-side: "På tide at en fremmedkriger setter en kule i panna på den onde, kristne fit.. der. Håper hun blir gjenvoldtatt så inn i h......"

Hadde FB-innlegget, som Espen Teigen skreiv og posta på hennar vegne, noko med 22.juli å gjere? Sjølvsagt ikkje. Kommunal- og forvaltningskomiteen kom med innstillinga si torsdag, 8. mars, og innlegget vart posta tidleg neste morgon. På bildet av IS-krigarane stod rett nok "Ap mener terroristenes rettigheter er viktigere enn borgernes sikkerhet", som alle media har sitert.

Men rett over bildet står sjølve innlegget, som var ein kommentar til fleirtalsinnstillinga frå kvelden før: "Vi vil inndra pass og statsborgerskap til fremmedkrigere og terrorister raskt og effektivt! Det vil Arbeiderpartiet stemme ned. I kampen mot terrorister kan vi ikke sitte og toe hendene våre."  Ingen trong difor vere i tvil kva saka gjaldt, men denne overskrifta og presiseringa har ingen media nemnt, så langt eg kan sjå. Det som eg her har utheva, er heilt korrekt, men det er ikkje heile sanninga, for også andre enn Ap røysta mot avgjerd om dette i forvaltninga.

Det kan heller ikkje vere tvil om at Listhaug har vore utsett for ei heksejakt heilt sidan ho vart innvandringsminister. Kaj Skagen skreiv om nettopp dette i Dag og Tid for meir enn eit år sidan: https://www.dagogtid.no/trollkvinna-og-dei-gode-hjelparane/

Men om ikkje politiske kommentatorar forstår eit kvekk i sitt velisolerte ekkokammer, så gjer iallfall folket det. Denne veka har Frp dobla si oppslutning og RV, som fremja mistillitsforslaget, fått halvert si.

 

Gå til innlegget

Open e-post til Hareide & Co

Publisert rundt 1 måned siden - 287 visninger

Etter å ha høyrt 'debatten' i Stortinget i dag, sende eg følgjande e-post til Hareide, men kunne like gjerne ha halde opp ein spegel for både Støre, Lysbakken, Moxnes, Arnstad og ikkje minst MDGs Stoknes:

Knut Arild Hareide

I innlegget ditt i Stortinget i dag la du vekt på “tillit og anstendighet”.
Du sa vidare: “En statsråd skal bidra til tillit og ikke mistillit. Statsråden
har karakterisert det å hjelpe mennesker i nød som å bære folk på gullstol. Mennesker som har det så krevende, og har så krevende liv, at vi ikke kan forstå det.”

Eg meiner sanning er det viktigaste vilkåret for tillit, og lygn er noko av det mest uanstendige som finst. Eg har høyrt deg fleire gonger seie omlag det same som i sitatet overfor. Derfor spør eg: Trur du Sylvi Listhaug faktisk har sagt dette? Når var det ho sa det? Kva kjelde brukar du?

Du burde vite det, for det står i denne VG-artikkelen: https://www.vg.no/nyheter/i...
og ho sa: “Den viktigste faktoren for god integrering er at utlendingen selv vil integreres. En kan ikke bli båret på gullstol inn i Norge. Det må stilles krav, og det gjør vi med dette forslaget.”

Ho peikar der på noko sjølvsagt, nemleg at ingen kan bli tvungen eller lokka til integrering mot sin vilje. Meiningsinnhaldet i det du påstår ho har sagt, er derimot noko heilt anna.

Eg var medlem og lokal tillitsval for KrF i 35 år, men melde meg ut for to år sidan. Eg synest du skuldar Sylvi Listhaug ei offentleg orsaking, helst frå Stortingets talarstol, for at du har snakka usant om henne.

Gå til innlegget

Idear og deira forførande makt

Publisert 2 måneder siden - 794 visninger

Byter ein bort historisk kunnskap og erfaring om menneske og samfunn med idealistiske og utopiske idear, vil det alltid ende i katastrofe.

Eg tenkte at eg måtte nå 200 innlegg på VD før eg gav meg. Her er ein komprimert versjon av ein kommentar eg nyst skreiv for document.no.

I eit intervju i NRK-programmet "Torp" 14. februar sa historieprofessor Terje Tvedt  at engasjementet hans i AKP på 1970-talet hadde lært han ei lekse om den enorme makta som idear kan ha. Det som for mange starta med eit ønske om å hjelpe fattige og vere solidariske med krigsoffer, enda med at dei dreiv propaganda for djupt totalitære rørsler. Denne erfaringa hadde gitt han innsikt i og teft for å avsløre dagens dogme, som han meiner finst både i norsk statspolitikk og i diskusjonen om menneskerettar og det fleirkulturelle samfunnet.

På halvannan generasjon har Noreg gått frå å vere ein nasjonalstat med små skilje til å verte ein fleiretnisk og fleirreligiøs stat, som dessutan slår fast at staten skal byggjast nettopp på eit slikt multikulturelt grunnlag. Så kan ein spørje om det politiske Noreg har forstått rekkjevidda av dette. Tvedt seier: "Svaret på det er så klart nei".

Det er sant, for vi har ikkje hatt nokon diskusjon eller utgreiing om konsekvensane av dette sosiale eksperimentet, som saknar sidestykke i historia vår. Ansvaret legg Tvedt på den meiningsberande eliten og deira debattform som reduserer diskusjonen om kompliserte og  reelle problem til enkle moralske val mellom det 'gode' eller det 'vonde', definert høvesvis som støtte til eller kritikk av denne utviklinga. Fakta og gode argument er eliten ikkje interessert i så lenge dei har makt til å definere kva og kven tommelen skal vendast opp eller ned for. Slik styrer dei langt på veg også opinionen.  

Tvedt er ikkje den einaste historieprofessoren som har understreka ideologiars forførande kraft. I 2010 gav Øystein Sørensen ut ei bok om kommunismen, fascismen, nazismen og islamismen med den talande tittelen: "Drømmen om det fullkomne samfunn".  Dei tre første er i dag kasserte og blir no berre brukte som skremsel. Islamismen og multikulturalismen er derimot vår tids versjonar av denne draumen, som berre kan realiserast ved tvungen underkasting under islam eller ved å forkaste all kunnskap om den menneskelege natur og om kva samfunn som kan skapast på fredeleg vis og har vist seg å vere liv laga.

Gå til innlegget

NRK-Dagsrevyen held behandling av flyktningar i Uganda fram som eit føredøme, og Vårt Land skriv at folk i Myanmar og Sierra Leone er dei mest sjenerøse og gåvmilde. Stemmer dette, eller er det berre endå eit eksempel på moralsk utpressing?

Innslag nummer 11 i Søndagsrevyen 12. november handla om flyktningar. Programleiar Yama Wolasmal introduserte reportasjen frå Uganda slik:

«Flyktninger har utløst voldsomme debatter her hjemme og i Europa etter at over én million mennesker søkte tilflukt her i 2015. Men visste du at 90% av de 65 millioner som er på flukt akkurat nå, tas imot av fattige u-land? Ta for eksempel Uganda. Landet har alene tatt imot 1,3 millioner flyktninger, ifølge FN, og det er mer enn hele Europa tok imot til sammen. I Uganda får flyktningene reise fritt, de får tillatelse til å jobbe, og de får sin egen jordflekk der de kan dyrke mat og bygge hus til seg selv. Blant dem er Graze Joice Adiyo, krigsflyktning fra Sør-Sudan.»

Afrika-korrespondent Sverre Tom Radøy tek så over og følgjer Adiyo og ein flokk andre på lastebilen til flyktningleiren Umogo, driven av World Vision i samarbeid med UNHCR (FNs Høgkommissær for flyktningar) og styresmaktene i Uganda.

Men etter kort tid blir Adiyo tildelt eit stykke jord i åsane ovanfor leiren, der ho sjølv får eller må dyrke mat til familien. Av mangel på pengar stoppa FN matvarehjelpa til fleire titusen i oktober. Adiyo får også litt reiskap og material og skal byggje sitt eige hus på eiga jord.

Tre ugandarar synest det er flott at nabofolk  som har lidd vondt under krigen, får slå seg ned, og ein statleg representant er stolt av måten landet behandlar flyktningane på. Men Uganda kan ikkje halde fram med å gje så god hjelp om ikkje landet får meir hjelp utanfrå, seier Høgkommissæren, ifølgje programleiar Wolasmal.

Påstandar om sjenerøse afrikanarar eller asiatar, i motsetning til gjerrige europearar eller nordmenn, møter vi ganske ofte i media.

«Land i dyp konflikt mest sjenerøse», forkynte avisa Vårt Land på sjølve valdagen. Dei viste til britisk-baserte Charities Aid Foundation sin World Giving Index, der Myanmar trona på toppen i 2017, som det landet der flest hjelper ein framand, gjev pengar til trengande og brukar av si tid til fellesskapet, etter det innbyggjarane sjølve har gitt opp i spørjeundersøkingar.

På dei neste plassane kjem Indonesia, Kenya, New Zealand og USA. Noreg er trass alt på ein respektabel 20. plass. Det finst også ei rangering etter kor ofte folk hjelper ein ukjend, og her kjem av alle Sierra Leone på topp! Som nummer to kjem Irak.

Dagen etter skreiv Vårt Land ein leiar med tittelen «Norsk sjenerøsitet faller». Frå året før hadde Noreg nemleg falle frå 15. til 20. plass på denne lista over dei mest gåvmilde nasjonane.

Rett nok tok redaksjonen visse atterhald og nemnde både vår solide velferdsstat og rause bistandspolitikk, men hadde «vanskelig for å se hvorfor menneskene i verdens lykkeligste og rikeste land ikke skal toppe denne kåringen». Når både Tyskland, Storbritannia og Australia går forbi oss, «handler det om innstilling, ikke bare om velstand».

Noko er sjølvsagt sant i desse innslaga og oppslaga. Det går føre seg ein grufull borgarkrig i landet Sør-Sudan, som m.a. Noreg og norske hjelpeorganisasjonar som Kirkens Nødhjelp og Norsk Folkehjelp, pluss eit par profilerte NRK-medarbeidarar, har hjelpt fram til å bli sjølvstendig.

Motsetningar fanst det likevel nok av mellom ulike stammer internt i det animistiske og delvis kristne sør, som mellom svarte og arabiske muslimar i vestlege delar (Darfur) av Sudan. Folk har også flykta frå borgarkrigen i Sudan tidlegare, kome attende og no flykta på nytt. Dét er ingen spøk, men blodig alvor og ein stor tragedie.

Men Uganda og Myanmar som kroneksempel på sjenerøsitet og velvilje overfor andre kan derimot synest som ein spøk, vurdert både historisk og etter samtidige hendingar.

Noko av det første Idi Amin gjorde som president, var å utvise sytti tusen innvandrarar frå det indiske subkontinent; ei populær avgjerd mellom ugandarar.

Etnisk uro og undertrykking har i endå større grad skjedd gjennom fleire tiår med militærstyre i Myanmar. Slik sett er dagens opprør og utdriving av over ein halv million rohingya-muslimar i tråd med tidlegare historie, berre i større skala.

Livstidsstraff  for «gjengangerhomofile» i Uganda og den sterke undertrykkinga av etniske og religiøse minoritetar i buddhistiske Burma/Myanmar, vitnar heller ikkje om overlag mykje velvilje overfor andre.

Ein kan også vurdere kven som faktisk hjelper i Uganda. World Vision, som driv flyktningleiren i Umogo, er ein evangelisk-kristen hjelpeorganisasjon med hovudkontor i California, og sannsynlegvis kjem det meste av innsamla midlar frå USA.

Det same kan seiast om hjelp gitt av UNHCR (FNs Høgkommissær for flyktningar), der USA er største bidragsytar, med Tyskland, Japan, Storbritannia, Sverige og Noreg på dei neste plassane.

Men per innbyggjar gjev nordmenn mest, 17 dollar per snute. Deretter kjem Luxembourg (15 dollar), Sverige (11), Danmark (10), Monaco 7, Sveits og Tyskland (4), Nederland, Finland, Irland, Island (alle med 3) og Austerrike, Belgia, Storbritannia, Canada og Kuwait med 2 dollar per innbyggjar. Bortsett frå Kuwait er dei europeiske eller vestlege land kvart einaste eitt.

Lista over land med dei mest gåvmilde innbyggjarane er basert på all slags gåver, også til eigne slektningar og ikkje minst til eigne landsmenn. Då vert det meiningslaust å samanlikne u-land med korrupsjon og enorme inntektsskilnader med vår velferdsstat, der offentlege utgifter i fjor nådde 50% av BNP .

I afrikanske land, der statsinntektene er små, stikk dei styrande likevel mykje i eiga lomme. Fattigfolk har difor berre gåver frå slektningar å lite på når eigne inntekter ikkje er nok til livsnødvendige ting. Hos oss omfordeler staten halvparten av den samla produksjonsverdien i landet, slik at ingen lid materiell naud.

Av UD sitt budsjett for 2018 går også 31 av 38 mrd til u-hjelp. Men dei innanlandske inntektsoverføringane er sjølvsagt langt større. Løyvingane til Folketrygda, dvs. til eldre, sjuke og uføre, er på heile 470 mrd. Helse- og sosialdepartementet har eit budsjett på 165 mrd.

Til m.a. drift av grunnskule og sjukeheimar får kommunane 166 mrd, og under Justisdepartementet er det sett av 3 mrd til Utlendingsdirektoratet og 17 mrd (sjå nedst på sida i denne lekkja) til busetjing og opplæring av flyktningar; alt ifølgje Statsbudsjettet 2018.

Med vår godt utbygde velferdsstat, som vi inntil vidare har, skil vi oss også ut frå ein del europeiske land, for ikkje å snakke om USA, der langt fleire er avhengige av private gåver, som ikkje strekkjer til i same grad.

Viss vi forsynte flyktningar med ei hakke, ein hammar, nokre spikrar og fjøler og gav dei lov til å byggje seg eit krypinn på statsallmenning og dyrke maten sin sjølv, hadde vi knapt fått eller fortent ros, same kor mange vi tok imot. Her til lands ville folk iallfall vinterstid fort ha frose eller svolte i hel under slike vilkår.

No trur eg sjølvsagt ikkje på solskinnshistoria frå Uganda. Sjølv der er det ikkje nok å strø nokre korn i jorda og vips så har ein familie på fem nok mat neste dag. Ein må både så, vatne, luke og vente før ein kan hauste, og avlinga kan gje både for lite og mangelfull kost.

Spinkle jordhytter kan også lett bryte saman under vêr og vind. Folk treng i det minste jamn forsyning av mat og vatn for å greie seg. Men likevel illustrerer samanlikninga kor mykje meir som blir kravd av ressursar for kvar person Noreg skal busetje, jamført med land midt i Afrika.

1,3 millionar flyktningar i Uganda svarar til 3,5 % av landets eigne innbyggjarar. Til samanlikning har Noreg ei innvandrarbefolkning på nær éin million, halvparten frå Asia og Afrika. Dette svarar høvesvis til 24 %  og 12 % av det norske folket.

Dessutan må vi rekne med at dei som får asyl i Noreg, mange av slektningane deira og alle etterkomarane blir her for evig og alltid, medan dei fleste flyktningar elles i verda før eller seinare reiser attende til heimlandet. Situasjonen kan rett og slett ikkje samanliknast.

NRK og Vårt Land sine påstandar i desse sakene held difor ikkje i møte med den enklaste faktasjekk. Kvar blir det av Faktisk.no? Kvifor vel media med vitande og vilje å servere oss svada i staden for å sanning? Svaret er nok at dei veit det har effekt, ikkje fordi folk er dumme, men fordi mange er godtruande og lett påverkelege emosjonelt.

 

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere

Siste kommentarer

Runar Foss Sjåstad kommenterte på
Ser du ulven?
2 minutter siden / 7929 visninger
Runar Foss Sjåstad kommenterte på
Ser du ulven?
8 minutter siden / 7929 visninger
Runar Foss Sjåstad kommenterte på
Ser du ulven?
18 minutter siden / 7929 visninger
Tore Danielsen kommenterte på
9. April vil aldri skje igjen!
25 minutter siden / 481 visninger
Jostein Sandsmark kommenterte på
Ser du ulven?
29 minutter siden / 7929 visninger
Jostein Sandsmark kommenterte på
Ser du ulven?
31 minutter siden / 7929 visninger
Gjermund Frøland kommenterte på
Ser du ulven?
35 minutter siden / 7929 visninger
Gjermund Frøland kommenterte på
Ser du ulven?
39 minutter siden / 7929 visninger
Jostein Sandsmark kommenterte på
Ser du ulven?
42 minutter siden / 7929 visninger
Runar Foss Sjåstad kommenterte på
Ser du ulven?
44 minutter siden / 7929 visninger
Jostein Sandsmark kommenterte på
Ser du ulven?
rundt 1 time siden / 7929 visninger
Runar Foss Sjåstad kommenterte på
Ser du ulven?
rundt 1 time siden / 7929 visninger
Les flere