Per Steinar Runde

Alder: 72
  RSS

Om Per Steinar

Lækjar i Herøy 1977-2008. Utanom yrket interessert i m.a. sjakk, historie, samfunnsspørsmål og kulturdebatt.

Følgere

Vårt Land frikjend på feil grunnlag

Publisert 13 dager siden

Vårt Land har eigentleg skrive at Peder Jensens ord har ført til drap, ja, massedrap. PFU meiner dette ikkje er ein injurierande påstand.

Vårt Land skreiv på leiarplass: "Han (Peder Fjordman Jensen) er et av de sterkeste eksempler i moderne tid på at ord kan lede til drap." Uttrykket "er et av de sterkeste eksempler" overstyrer her hjelpeverbet "kan". Viss noko(n) ER eit eksempel, så har det faktisk skjedd. Leiarskribenten påstår såleis at Peder Jensens ord HAR ført til drap, ja, eit katastrofalt massedrap. Det må vere den mest uhyrlege injurien som er sett fram i landet vårt! Kva grunnlag har Vårt Land for å påstå at dei åleine har ei slik overmenneskeleg innsikt i tankegangen til Breivik? Viss avisa er så oppteken av kva og kven  Breivik har sitert, kvifor frikjenner leiarskribenten alle andre han har plagiert og overser heilt kva han sjølv skriv om grunnen for sin terroraksjon: 

”Unfortunately, spectacular operations like these are the only way to be heard. Everything else we have tried has failed and yielded nothing. The Muslims showed us that deadly shock attacks are the only tool we have at the moment which will guarantee that our voice is heard.”

Eller avisa kunne lånt øyre til sin tidlegare sjefredaktør Åshild Mathiesen som 28. desember 2013 skreiv at "de (Marit Christensen, Åsne Seierstad og Aage Borchgrevink) har alle til felles at de går til familien for å årsaksforklare terroren". Borchgrevink skreiv t.d. at han "gikk fra å se terrorangrepet som en reaksjon på globalisering og modernitet til å se det som utslag av omsorgssvikt, psykisk lidelse og generasjoner med dårlige tilknytningsmønstre". 

PFU er berre bukken som passar havresekken, dvs media sitt elendige rykte. Ikkje kan VL å skrive, viss dei meinte noko anna, og ikkje kan PFU å lese, når dei hevdar dette ikkje var ærekrenkjande. 

Gå til innlegget

Berit Aalborg roser MDG sin politikk, men kva med bevis for at deira forslag gjev oss eit næringsliv til å leve av, er til gagn for landet eller hindrar klimaendringar?

MDG har halde 'digitalt' landsmøte og vedteke fråsegna "Grønn politikk under koronakrisen", der dei seier nei til statlege lånegarantiar for investeringar i fossil energi. I staden vil dei ha ein aktiv, statleg næringspolitikk retta mot havvind, karbonfangst og lagring, skriv Berit Aalborg, politisk redaktør i Vårt Land. Ho prisar partiet for engasjement, gjennomføringskraft og ein innovativ klima-, gründer- og næringspolitikk. Kommentaren er illustrert med koronavirus som renn gjennom eit timeglas og deretter gjev grobotn for ei grøn plante. Det skal sjølvsagt vise at sjølv koronakrisa kan føre til noko positivt for MDG, men bildet er misvisande, for faktum er at grøne planter og alt liv har opphav i karbondioksid, MDG sin fiende nummer éin. 

Som sanningsvitne for at vi kan leve av eit 'grønt' næringsliv, viser Aalborg til forretningsmannen Jens Ulltveit-Moe, som i januar stod fram som MDG-veljar i eit intervju i E24. Men han er først og fremst eit eksempel på det motsette. Dagens Næringsliv skreiv 11. februar at Ulltveit-Moe  hadde tapt heile 4-5 milliardar kroner siste åra på investeringar nettopp i biodrivstoff og solenergi.

Offentlege satsingar på karbonfangst og -lagring har heller ikkje vore nokon suksess. Stoltenbergs 'månelandingsprosjekt' på Mongstad kosta oss 9,6 milliardar til inga nytte. Skogen og skogsjorda i Noreg lagrar derimot 25 millionar tonn karbondioksid kvar år. Globalt lagrar biosfæren på landjorda over hundre gonger meir per år enn menneska maktar (forstkandidat Trygve Refsdal, Dag og Tid 24.4.20).

I 2018 var berre 32% av energiforbruket i Noreg fossilbasert, mot 85-99% i dei folkerike, asiatiske landa Kina, India, Indonesia, Pakistan, Bangladesh og Japan. Dette skreiv sivilingeniør Kjell Erik Eilertsen i eit debattinnlegg i Aftenposten 4. mars, med overskrifta "Norge bør trekke seg fra Parisavtalen".

Vindturbinar til sjøs løner seg ikkje og hindrar berekraftig fiskeri. Der slike turbinar skal erstatte gassbasert elektrisitet på plattformer, vil dei primært flytte utsleppa og ikkje minske dei. Ragnar Larsen seier som sant er: "Det er typisk for livsfjerne næringslivsråd at de kommer fra folk som aldri har utviklet noe som helst."

Aalborg skriv at MDG blir frykta av politiske motstandarar, kanskje pga sin appell til ungdom:

"De har en egen rå vitalitet du ikke finner i de store og etablerte partiene, med lang vei fra fotfolket til ledelse. MDG preges av stor tro på at det er mulig å redde verden. Det forklarer trolig også den betydelige tiltrekningskraften de har på ungdom."  

Råskap har vore eit kjenneteikn ved alle utopistar som trur på den store saka og si eiga avgjerande rolle, men det må gå usannsynleg ille med landet vårt skal vaskeekte revolusjonære kunne kome til makta. MDG hyser nok miljøvernaktivistar som har gått over streken, men partiet har til no ikkje drive anna enn lovleg politisk verksemd, om enn ikkje alltid av den mest jordnære sorten.

Gå til innlegget

Ei vurdering av Mestad sin draum for 2020

Publisert 6 måneder siden

Vårt Land synest openbert at Ragnhild Mestad har skrive ein god artikkel, men viss faktagrunnlaget er feil, kan heller ikkje konklusjonane bli rette. Delvis trekkjer ho heller ikkje rette slutningar av det ho veit er sant.

Ragnhild Mestad er m.a. koordinator i NMS Global og fast spaltist i Vårt Land. Der har ho skrive ein kommentar, "Min drøm for 2020", som redaksjonen la ut på Verdidebatt nyttårsaftan i 2019 og plasserte på toppen av lista over tilrådde innlegg. I tillegg fekk artikkelen heidersplassen øvst på sida og topplasseringa under aktuelle innlegg, begge stader med utheva overskrift i fargar. Det viser at Vårt Land meiner synspunkta hennar er vektige, enten fordi dei byggjer på fakta og logiske slutningar eller fordi dei samsvarar med avisa sitt eige syn, eventuelt begge delar.

Mestad skriv fleire ting som er sant, m.a. at migrasjon er eit problem både for land som misser kompetente innbyggjarar, for transittland som må skaffe mat og ly til tusenvis på kort varsel og ofte i lang tid, og for mottakarland som må finne varige løysingar, også for familiemedlemmar som kjem etter. Også første avsnittet under "Lang vei", som handlar om kor vanskeleg det er å kvalifisere seg språkleg og fagleg for norsk arbeidsliv, er korrekt.

Det er derimot sterkt misvisande å gje att tala til FN om 272 millionar migrantar i ein artikkel om dagens situasjon. Går ein til internettsida ho må ha teke tala frå, ser ein at Europa er vertskap  for 82 millionar og Nord-Amerika for  59 millionar av desse. Det inneber at tala inkluderer alle som har kome etter 2VK og for lengst er busette og delvis integrerte i arbeids- og samfunnslivet. Spesielt innvandringa til USA, Tyskland og Storbritannia viser at dette må vere innvandring heilt frå 1960- og 70-åra. Men når 140 millionar frå andre kontinent har fått slå seg ned i Europa og Nord-Amerika, må det også vere mogleg å forstå at dei opphavlege innbyggjarane synest det er nok. I Noreg har no 20% av befolkninga rein innvandrarbakgrunn og 30% av dei nyfødde har mor frå utlandet.

Unntaket må vere alle framandarbeidarane i dei oljerike, arabiske landa ved Persiabukta, som ingen retter får i det heile. Russland og russarar er også eit særtilfelle. Etter 70 år med Sovjetunionen bur ti millionar frå andre Sovjetrepublikkar i Russland og like mange russarar i statar som vart sjølvstendige i 1991. Men heller ikkje dette er av ny dato.

Talet på reelle flyktningar er derimot 20,4 millionar, for dei palestinske på 5,5 mill er stort sett etterkomarar etter folk som flykta for vel 70 år sidan og derfor har vore bufaste like lenge. Og det store gross er internt fordrivne, som ikkje har kryssa ei landegrense og difor ikkje er flyktning i FN-forstand. Etter folketalet burde då det norske folket ta ansvar for 0,06%, dvs vel 12000 personar. Men berre etter 1990 har vi teke i mot 175000 flyktningar og kanskje like mange familiemedlemmer i etterkant, dvs 29 gonger så mange som vår rimelege del. 

Mestad hevdar det finst murar kring landa som er med i Schengen-samarbeidet eller EU, og kallar desse "Festung Europa". Veit ho ikkje at uttrykket var Nazi-Tysklands propagandaord for Atlanterhavsvollen, dvs festningane som skulle hindre alliert landgang frå England under krigen? Når ordet no er teke i bruk av dei som ønskjer opne  grenser, er det nettopp for å knyte motstand mot dette til nazismen. Det er ikkje ærleg spel. Alle statsvitarar veit at kontroll med territoriet er første bod for einkvar sjølvstendig og ordna stat.

Påstanden om at samfunnet treng migrasjon, grunngjev ho ikkje. Behovet for slik arbeidskraft rimar ikkje med det Mestad sjølv har vedgått om gapet mellom kvalifikasjonane til dei som kjem og krava frå arbeidslivet i eit avansert og framandt samfunn. I den grad Vest-Europa har behov for ytterlegare arbeidskraft, blir dette dekt og meir til av framandarbeidarar frå EU-land i Aust-Europa. Påstanden passar heller ikkje med dei sperringane,  fysiske som juridiske, som Mestad polemiserer mot. Dei nyskapande ideane har vi derimot ingen stengsle mot, no når vi kan kommunisere med heile verda frå vår eigen kvilestol, og nordmenn finst i alle land.  Viss det er folk frå andre land som skal gje oss dei nye ideane, må det vel greie seg med éin million innvandrarar frå meir enn 200 statar.

Det mest alvorlege er likevel påstanden "Frykten for hva som kan skje gjør at vi som samfunn aksepterer at tusenvis av mennesker dør over middelhavet og lider i flyktningleirene." Redaksjonen har også brukt dette som samanfattande innleiing til innlegget på Verdidebatt. Viss migrantane er sende av familien, må desse bakmennene ta eit stort ansvar. Reiser folk frivillig, må dei sjølve bere ansvaret. Største skulda har smuglarane som lastar gummibåtar og andre skrøpelege fartøy til ripa for å auke fortenesta.

Også dei som finansierer private og statlege redningsbåtar, som fraktar migrantane til Hellas, Italia, Malta eller Spania i staden for å setje dei i land i næraste trygge hamn, har ein del av skulda. Til fleire båtar som vart sette inn, til større prosent av migrantane drukna. Vestlege land har hatt stor økonomiske suksess og sjenerøse velferdsordningar for asylantar. Begge delar har stor tiltrekningskraft for personar som er vesentleg fattigare enn oss, men som likevel ikkje er blant dei fattigaste i Afrika og Asia, for dei verkeleg fattige har sjølvsagt ikkje råd til å betale det menneskesmuglarar krev for turen til Europa. Så lenge vi gjev mellomklassen frå Afrika og Vest-Asia tidobbel levestandard viss dei kjem seg til Vest-Europa, vil mange både svikte sitt eige land og folk og risikere ei farleg reise, sjølv om dei endar i arbeidsløyse og relativ fattigdom her hos oss. Samanlikna med tidlegare landsmenn vil dei som klorar seg fast, likevel vere rike. Sjølv massivt mottak av migrantar vil ikkje hindre følgjene av befolkningseksplosjonen i Afrika. Fram til neste hundreårsskifte vil folketalet der auke med 3000 millionar, dvs nær 37 millionar per år i gjennomsnitt. Sjølv éin million flyktningar og migrantar skapte kaos i Europa i 2015.

Det hjelper heller ikkje å tøme flyktningleirane på Lesvos, for nye tusentals vil då fylle dei. Det einaste som kan lindre nauda, er meir hjelp til nabolanda Tyrkia, Libanon, Jordan og kurdiske område i Syria og Irak, og til transittlanda i Nord-Afrika. Noreg er alt ein av dei største bidragsytarane til FNs Høgkommisær for flyktningar og gjev også hundretals millionar i naudhjelp til kvart av desse landa. I siste instans er det berre slutt på krigane som kan hjelpe. Krigens frukter er alltid bitre, men var faktisk langt verre under dei to verdskrigane, som målt i dødsfall råka tyskarar, austeuropearar og russarar hardast. Men heller ikkje åra etter var nokon idyll, slik boka "Råskapens Europa" viser til fulle. Likevel er ikkje alt håp ute. Europa vart bygt opp att etter krigen, Japan og Sør-Korea har blomstra økonomisk, og folk i dei fleste land har fått det betre. 

Vidare innvandring av folk som ikkje let seg integrere, langt mindre assimilere, vil berre auke faren for konflikar i vårt eige land, både mellom ulike innvandrargrupper, mellom nordmenn og innvandrarar og sjølv mellom nordmenn. Det er dette siste vi innvandringsrealistar har merka mest av til no, for folk som berre brukar NRK og aviser som Vårt Land som kjelde, forstår lite av samtida. I boka "Mot nasjonalt sammenbrudd. Norge i masseinnvandringens tid" seier Halvor Fosli det slik:

"Nordmenns oppfatning av rikets tilstand på dette feltet er knyttet til hvordan de store mediene fremstiller forholdene. Med få unntak er det for en gjennomsnittlig mediebruker liten grunn til uro hvis man bare ser på NRK/TV2 og leser riksavisene. Den fjerde statsmakt har tatt asylantenes parti i det store og hele, og ikke samfunnet de er en del av."


Gå til innlegget

Journalistar, politikk og grammatikk

Publisert 8 måneder siden

Kan vi lite på journalistars logikk og vurderingsevne når dei ikkje eingong forstår enkle grammatiske og semantiske reglar?

I nynorskavisa Dag og Tid har det - ikkje utan grunn - gått ein diskusjon om dårleg språk på NRK-tekst-tv. Bokmålet er ikkje alltid patent, men aller verst er tekstene på nynorsk. Mindre feil florerer, og stundom er heile setningar fullstendig meiningslause. Med få eller ingen tilsette for å lese korrektur, har også språket i avisene blitt dårlegare enn før. Journalistane skal likevel få lov til å skulde på knapp tid før "deadline" og færre tilsette, for hastverk er som kjent lastverk.

Språkleg sett er Vårt Land blant dei betre. Det er meir synspunkta enn rettskrivinga eg reagerer på. Leiarartiklane, ein del kommentarar, val av faste spaltistar og kva innlegg som blir tekne inn, er sterkt prega av det Terje Tvedt kallar "godhetstyranni". Det blir ikkje lagt vekt på kva val og politikk som gjev best resultat, dvs i bibelsk forstand "ber god frukt", men på kva som tek seg godt ut. Og dei som meiner noko anna, blir altfor ofte tillagt dårlege motiv. 

Vårt Land publiserer ikkje lenger leiarartiklane på Verdidebatt, men i går, fredag, 22. november, gjorde redaksjonen eit unntak. Kanskje skjedde det fordi redaktøren såg saka, brenning av koranen, som særs viktig. Eg la spesielt merke til dette avsnittet i leiaren:

"Da SIAN forrige helg brant en koran på torget i Kristiansand, var det  mange som reagerte – med god grunn. Bålet var uten tvil tenkt for å  provosere: Som ytring er et bokbål tomt, å brenne noe er den mest banale  kritikk det går an å framføre. I tillegg knytter SIAN seg til andre bokbål gjennom tidene, hvorav ingen har hatt hederlige mål eller konsekvenser. Nazistenes bokbål er de mest berømte."

Eg får først seie at heller ikkje eg har sans for brenning av bøker, men vil i staden tilrå folk å lese dei. Det gjeld også koranen, som faktisk var det som "brant" i Kristiansand. Ein representant for SIAN "brente" derimot koranen. Det er sjølvsagt litt spissfindig å påpeike at "brant" er preteritum av eit intransitivt verb, dvs eitt som ikkje tek objekt. Men dette synest eg ein journalist, for ikkje å snakke om ein leiarskribent, bør vite, sidan språket er deira arbeidsinstrument, slik stetoskop, BT-apparat og aktiv lytting er det for ein dokter. 

Men både språket og logikken sviktar også i neste setning: "Bålet var uten tvil tenkt for å provosere". Skribenten meiner truleg "tenkt å skulle provosere" eller "laga for å provosere". Det kan likevel godt tenkjast andre motiv, t.d. å markere at innhaldet i koranen ikkje er verdt å ta vare på, eller å vise at koranen kan skape eit flammande hat hos ein del av lesarane. Sjølv når leiarskribeten vil bruke koranbrenninga til å knyte SIAN til nazismen, går det litt i ball: "I tillegg knytter SIAN seg til andre  bokbål gjennom tidene, hvorav ingen har hatt hederlige mål eller konsekvenser."  Eit bokbål kan avgjort ha konsekvensar, men berre personane som står bak kan ha eit mål med det. Den aktuelle symbolhandlinga liknar elles lite på nazistane si bokbrenning, som hadde eit langt større omfang, og der målsetjinga var å fjerne all "skadeleg" litteratur frå biblioteka. For denne kulturvandalismen er nazistane berykta og slett ikkje "berømte", for også dette var ei ugjerning.

Per Egil Hegge prøver å lære journalistar meir grammatikk og lækjarar å bli mindre arrogante. Begge delar er nok eit sisyfosarbeid, slik dette innlegget vitnar om, for også å vere litt sjølvironisk.


Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Slik jeg ser det
av
Magne Nylenna
19 dager siden / 1476 visninger
Med vandreskoene på
av
Anita Reitan
29 dager siden / 1287 visninger
Sekulariseringen av Rumi
av
Usman Rana
9 dager siden / 1051 visninger
Slappe konspirasjonsteoretikere
av
Øivind Bergh
5 dager siden / 940 visninger
Stopp banningen, Vårt Land!
av
Terje Tønnessen
28 dager siden / 601 visninger
Morna, Facebook!
av
Heidi Terese Vangen
rundt 1 måned siden / 539 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere