Per Steinar Runde

Alder: 70
  RSS

Om Per Steinar

Lækjar i Herøy 1977-2008. Utanom yrket interessert i m.a. sjakk, historie, samfunnsspørsmål og kulturdebatt.

Følgere

Tek vi i mot for få flyktningar og innvandrarar?

Publisert rundt 1 måned siden - 600 visninger

Då Venstre kom inn i regjeringa, fekk partiet auka talet på FN-flyktningar med 50%, frå to til tre tusen, men det er tydelegvis ikkje nok for Vårt Land.

Under overskrifta "FNs råd bør følges" skriv Vårt Land i dag på leiarplass at vi bør ta i mot minst 5000 kvoteflyktningar (FN-flyktningar) neste år. Avisa rår også partia som no forhandlar om ei regjeringsplattform til å høyre på KrFU og Unge Venstre, som vil at Noreg skal ta i mot 5000 FN-flyktningar kvart einaste år. Leiarskribenten siterer også Redd Barna og Norsk Folkehjelp, som karakteriserer sjølv siste forslaget frå regjeringa som "puslete" og "langt unna der vi bør være". 

Vårt Land legg vekt på at FNs Høgkommissær for flyktningar (UNHCR) bad Noreg busetje 5000 FN-flyktningar i fjor og nemner at Justisdepartementet ventar nedgang i talet på både asylsøkjarar og familieinnvandrarar. Redd Barna blir sitert på at "68,5 millioner mennesker er på flukt verden over". Derfor meiner avisa at det er "vårt moralske ansvar å ta imot vår andel".

Grunngjevinga er tynn, bakgrunnsfakta ikkje sjekka og konsekvensanalysar manglar heilt. Først nokre grunnleggjande fakta: Befolkninga i Noreg var i midten av 2018 på 5312300 personar. Av desse har 3,9 millionar fire norske besteforeldre og om lag éin million har ingen. Raust rekna har såleis det norske folket på 4,2 millionar alt teke i mot 1,1 millionar utlendingar. SSB opplyser at 30% av innvandrarane har flyktningbakgrunn. Berre i 2017 tok vi i mot 2829 FN-flyktningar, 3833 konvensjonsflyktningar, 921 andre asylantar, 5399 arbeidsinnvandrarar og 14432 familieinnvandrarar, til saman 27414 utlendingar. Nettoinnvandringa frå ikkje-vestlege land var i fjor på heile 20555 personar.

UNHCR reknar ikkje med 68,5 millionar flyktningar, men med 25,4 mill pluss 3,1 mill asylsøkjarar, som har kryssa ei landegrense og derfor per definisjon er flyktningar. Resten, ca 40 mill, er internt fordrivne (Internally Displaced People). Men heller ikkje det er korrekt, for i dette talet på 25,4 mill er inkludert 5,4 mill palestinarar, der dei aller fleste er fødde i landa dei no bur i og såleis slett ikkje er flyktningar. Ser ein bort frå dei som alt har søkt asyl, er det såleis berre 20 millionar som eventuelt treng omplassering. Men dei aller fleste av desse har alt fått vern mot krigen eller katastrofen dei har rømt frå. Det dei først og fremst treng er difor ikkje å flytte til eit land endå lenger heimanfrå, men hjelp til eit betre liv i nabolanda dei har reist til, dvs helsehjelp, mat og meiningsfylt arbeid og skulegang for barna og dei yngre.

Omplassering av folk til rikare land er den dårlegaste hjelpa for mest alle partar. Våre kroner, dollar og euro har langt større kjøpekraft der flyktningane er, men må brukast slik at også vertslanda tener på det, viss ein skal unngå ytterlegare konfliktar. Ved innvandring frå muslimske land, enten det er snakk om flyktningar, arbeidsinnvandrarar eller slektningar, risikerer vi også å ruinere vårt eige, for slike innvandrarar arbeider mindre og gjev oss større kostnader til m.a. sosialstønad, pensjonar og justissektoren (politi, domstolar og fengsel) enn dei fleste andre.  Så seint som i går fekk vi vite at innvandring generelt har gitt Noreg ei årleg nettoutgift på nivå med uttaket frå oljefondet, og at dette har samfunnsøkonomane i SSB visst i 4-5 år.

Det norske folket, som høgt rekna er på 4,2 millionar, representerer 0,055% av Jorda si befolkning på 7626 millionar menneske. "Vår del" av dei 20 mill flyktningane blir då 11000. Men så kan vi trekkje i frå dei meir enn 228000 flyktningane vi alt har teke i mot, etterkomarane ikkje medrekna. Då blir konklusjonen at vi har teke ansvar for 217000 fleire enn vår rimelege del. Vi har m.a.o. alt teke i mot 21 gonger så mange som folketalet vårt tilseier, og minst fem gonger meir enn vi burde, viss vi tek omsyn til andre faktorar, som økonomisk evne, geografisk plassering, sjølvforsyning av mat, dyrka areal, kulturskilnader og ikkje minst økologi og klimaeffekt.


Gå til innlegget

Den politiske linja til avisa Vårt Land

Publisert rundt 2 måneder siden - 313 visninger

Sjefredaktør i Vårt Land, Alf Gjøsund, meiner avisa, politisk sett, står for det same i dag som ved starten i 1945. Er dette rett?

I kommentaren "Vårt Land og politikken" grunngjev Gjøsund sitt syn. Meininga var m.a. at avisa skulle "stille seg til tjeneste i alt arbeide for større sosial rettferdighet,  samtidig som den motarbeider alle former for kollektivisme som ikke lar  seg forene med det kristne menneskesyn". Men Vårt Land var også ei svært nasjonalsinna avis, naturleg nok ut frå jubelstemninga over attvunnen fred, fridom og sjølvstende rett etter krigen. Seinare har VL tona ned dette i takt med endringar i rådande ideologiar. 

Gjøsund held fram: "De tydeligste politiske signalene de siste tiårene har vært advarsler mot liberalisme og populisme." Dette er berre delvis rett, for kritikken har vore retta einsidig mot Frp, medan Venstre, som på mange måtar er like liberalistisk, har gått fri. Vårt Land har heller ikkje gitt noko godt svar på kva dei legg i 'populisme', som meir har hatt funksjon som skjellsord enn som politisk omgrep. Ole Jørgen Anfindsen har i fleire kommentarar til Gjøsund peika på dette og annan svak argumentasjon frå Vårt Land si side. 

Eg er verken overraska eller irritert over at avisa no støttar Hareide, som heller vil gå i regjering med venstresida enn med motsett fløy. Det har vel lege i korta lenge. Dessutan er ikkje Arbeidarpartiet lenger særleg sosialistisk og Høgre knapt nok konservativt. Dei politiske avstandane i norsk politikk, iallfall langs høgre-venstre aksen, er svært små.

Derimot har eg vore både skuffa og sint fordi Vårt Land ikkje strir med blanke våpen, men brukar i beste fall halvsanningar for å stille meiningsmotstandarar i eit dårleg lys. Avisa si tolkinga av omgrepa "godhetstyranni" og "gullstol", slik Listhaug har brukt dei, kan godt kallast direkte lygnaktig. 

I årevis har VL dessutan vore svært positiv, ikkje berre til muslimar, men til islam. Sjølv synest eg absolutt islam, særleg i den islamistiske varianten, er å rekne som ein "kollektivisme som ikke lar  seg forene med det kristne menneskesyn", som Vårt Land frå starten av skulle motarbeide. Dette har eg skrive om fleire gonger, m.a. her

Vårt Land har heller ikkje forstått konsekvensane av den innvandringspolitikken avisa har støtta gjennom alle år. På dette området er VL sjølv særs liberalistisk, noko som  avisa elles er i mot. Slik velvilje for kolonisering av landet ved innvandring av folk frå framande land, jamvel med annan ideologi og religion, var sjølvsagt heilt utenkjeleg i 1945. 

I 2015 spurde eg difor "Quo vadis, Vårt Land?" og "Gjev Vårt Land og media oss innsikt eller ideologi?" Siste månader har eg også skrive mange kommentarar til innlegg som VL-redaktørar og -medarbeidarar har lagt ut på Verdidebatt; sjå m.a. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 og 10. Nesten like mange har eg skrive til innlegg framheva av moderator eller frå fasta spaltistar i papiravisa. Felles for alle desse er at dei står for presis same synspunkt som Vårt Land. 

Vårt Land sine meiningar om norsk politikk og samfunnsliv får eg gratis presentert også av TV2 og i NRK sine mange kanalar. Vi abonnerer no difor på nynorskavisa Dag og Tid. Også der står fleirtalet av skribentane for same synet, men dei har iallfall nokre få journalistar og kommentatorar som nyanserer bildet. Dessutan kan ein supplere med internett og lese bøker sjølv, i staden for å lese om dei. 

Om Vårt Land vil endre seg, er ikkje godt å seie. Før eller seinare vil nok dei fleste måtte skifte syn for å realitetsorientere seg. Dagens leiarartikkel i avisa gav eit lite håp om at sjølv VL vil gjere det.

P.s. Eg måtte skrive dette som eit innlegg for å få søkbare lekkjer, for det fungerer ikkje for kommentarar med Firefox som nettlesar på min datamaskin.




Gå til innlegget

Einsidig innvandringsdebatt

Publisert 2 måneder siden - 1085 visninger

Debatten om innvandring er sterkt moraliserande, men også svært einsidig, fordi den stort sett handlar om asylsøkjarar og i liten grad om konsekvensane for menneska i dei landa migrantane flytter frå eller kjem til.

Dette innlegget vart publisert på document.no 15. september, men eg legg det ut også på VD som eit tillegg til og ei utdjuping av kommentaren min her og til spørsmålet Pål Georg Nyhagen i dag stiller til journalistar frå VL og andre media.

"Debatten" på NRK1 13. september var ikkje noko unntak frå regelen nemnt i ingressen, sjølv om Fredrik Solvang er mellom dei meir saklege programleiarane i NRK. Regien i slike og liknande program er alltid at dei innvandringskritiske må stå skulerett for kvar 'flyktning' sin lagnad, enten det gjeld risiko på reisa hit eller levekåra etter eventuell retur til heimlandet. Eg har knapt sett eksempel på det motsette, dvs. at dei innvandringsliberale må stå til ansvar for konsekvensane av sine politiske prioriteringar, m.a. dei mange tildelingane av asyl "på humanitært grunnlag", som det heitte før. Fleire prosent av dei som i neste omgang då blir freista til å bryte opp, endar med å tørste i hel i Sahara eller drukne i Middelhavet. Kor humant er dét?  

Politikarane er først og fremst valde for å ta vare på vårt eige land og folk. I dei fleste saker er det då også dette dei må svare for i media, men mest aldri når temaet er innvandring. Etter valet i Sverige konstaterte Ketil Raknes, forfattar av "Høyrepopulismens hemmeligheter", at veljarane der meinte både helsevesen, utdanning, likestilling, sosial velferd, samt lov og orden var viktigare enn flyktningar og innvandring, og at det var derfor Sverigedemokraterna ikkje gjorde det endå betre. Her, som ofte elles når det gjeld opinionsmålingar, passar ordtaket "som du ropar i skogen, får du svar". For om ikkje "innvandring er alle politiske problems mor", slik den tyske CSU-leiaren Horst Seehofer nyst sa, så har dagens folkevandring likevel svært mykje å seie for både tryggleik, kriminalitet, likestilling, sysselsetjing og samfunnsøkonomi, og med det også for framtidig velferdsnivå i vestlege land. Det forstår mange av veljarane, men endå fleire ville gjort det om media oppfylte informasjonsplikta si.

På sjølve 9/11, dvs sist torsdag, vart Paul Collier presentert som 'bekymringsideolog' i avisa Vårt Land. Det interessante er at økonomen Collier meiner dei sosiale konsekvensane av innvandring er viktigare enn dei økonomiske:

"Det er de sosiale normene; tillit, solidaritet og vilje til samarbeid, som har skapt det norske samfunnet.. Det ville være en tragedie dersom vi lot denne sosiale kulturen forfalle. Men den største risikoen for at det vil kunne skje er at vi ikke engang innser at vi har organisert hele samfunnet vårt rundt dem, og hvor sjeldent det er å finne samfunn som har lyktes med det samme."

Dette siste er heilt i tråd med hovudpoenget til Douglas Murrey, slik eg oppfattar han etter å ha lese boka "Europas underlige død" og lytta på nett til foredraget hans i Oslo Militære Samfund. Vårt fredelege tillitssamfunn med jamn velstand er ein sjeldan plante, så kvifor endre det radikalt ved masseinnvandring. "If it ain't broke, don't fix it", som det heiter på folkeleg engelsk. Kvifor avskaffe det gode samfunnet vi har hatt og bestemme oss for å gjere det om til noko anna og ukjent? Eller kanskje ikkje så heilt ukjent, for TV-bilda gjev oss ofte eit hint om korleis framtida kan bli også hos oss. For to år sidan sa eg det slik i lokalavisa "Vestlandsnytt":

"Kva vinn vi ved å skifte ut fredelege nordmenn med folk frå dei mest mislykka og valdelege statane på jorda, byte ut kristendom med islam, rettsstat med klankultur, ytringsfridom med ytringsfrykt, fornuftbaserte lover med sharia, velferdsstat med armod, og gå frå eit tillitssamfunn til eitt med korrupsjon, kriminalitet og i verste fall borgarkrigsliknande tilstandar?"

Det er dette spørsmålet vi bør stille til alle innvandringsliberale politikarar; frå R, MDG, SV, V, KrF på eine sida, til verbalt litt meir moderate Sp, Ap og H på den andre. For ingen av desse partia er villige til å stanse utviklinga mot innvandrarfleirtal i Noreg i våre barns og barnebarns levetid. Og dette innvandrarfleirtalet vil ikkje bestå hovudsakleg av europearar, men av afrikanarar og asiatar med annan kultur og i stor grad annan religion.

Kor lenge må vi vente på journalistar som stiller politikarane frå desse åtte partia til ansvar for det dei har gjort og framleis gjer med folk og framtid?

Både politikarane og media har mykje å svare for. Terje Tvedt skriv i boka "Det internasjonale gjennombruddet" at Norsk Journalistlag i 1997 gav ut brosjyren "Mangfold eller enfold? Veiviser for journalistisk arbeid i det flerkulturelle Norge", der dei gjekk inn for at

"journalistikken ikke først og fremst skulle være opptatt av hva som var sant, men av hva som var positivt for nordmenns syn på integrering."

Ja, då så. Det forklarar mykje, men orsakar ingen. Sverminga for såkalla mangfald er etter mitt syn tvert om eit einfald av det mest tanketomme og historielause slaget.

Gå til innlegget

Det barnlause Europa

Publisert 6 måneder siden - 530 visninger

Overbefolkning fører til økologiske problem, fattigdom, kamp om ressursane og folkevandringar. I Europa er problemet heilt motsett. Her får vi ikkje nok barn til å sikre framtida for sivilisasjonen og kulturen vår.

Europa er styrt av barnlause politikarar

Dei vi har valt til å styre oss, ser ut til å tenkje meir på neste val enn på komande generasjonar. Prioriteringane deira i privatlivet kan tyde på det. For statsleiarane i Tyskland, Frankrike, Storbritannia, Nederland, Sverige, Sveits, Skottland og Luxemburg er alle barnlause! Fram til regjeringsskiftet for få dagar sidan gjaldt dette også for Italia. Men både der og i Aust-Europa må fertiliteten auke mykje skal utviklinga bli berekraftig.

Lasta fiskebåtar og gravide kvinner

Noreg er ikkje noko unntak, trass fødselspermisjon med løn og subsidiert barnehage. I fjor fekk kvinner i fruktbar alder berre 1,62 barn i snitt, det lågaste talet i historia vår. Steinar Bastesen sa som formann i Kystpartiet at det gildaste han såg var full-lasta fiskebåtar og gravide kvinner. Det vitna om optimisme og tru på framtida. Han hadde sjølvsagt rett. Frå låge fødselstal i dei økonomisk vanskelege 30-åra, auka barnetalet då krigen lei mot slutten og heldt seg høgt og stabilt i tretti år. Med prevensjon, ny abortlov og utdanningseksplosjon på 70-talet, fall fertiliteten til under reproduksjonsgrensa og har halde seg der sidan.

Færre må forsørgje fleire

Frå om lag 2025 og i ein generasjon framover må difor færre arbeidsføre forsørgje fleire eldre enn i dag, i tillegg til sjuke og uføre personar og mange ikkje-europeiske innvandrarar. For slik innvandring gjev ikkje noko netto tilskot av arbeidskraft, same kor hardnakka mange påstår det motsette. Både Frisch-rapporten frå 2003 og seinare forsking har gitt oss eintydige fakta, som då bør erstatte synsing om dette.  

Barn ikkje berre ei privatsak

Framståande gynekologar og somme framsynte politikarar har foreslått å leggje om fødselsstønaden slik at fleire kvinner ser seg tente med å få sitt første barn tidleg i 20-åra, når komplikasjonane er færre. Då kan også nokre ha tid og overskot til å få to eller tre til for å kompensere for alle dei barnlause. Spørjeundersøkingar i fleire land har vist at kvinner i dag ikkje får akkurat så mange barn dei ønskjer, men faktisk litt færre. Offentlege støtteordningar legg i alle tilfelle mange føringar på kva folk vel å gjere, så politiske myndigheiter kan ikkje tvette sine hender og påstå at barnetal er ei rein privatsak.

Sjølvforakt like ille som nedvurdering av andre

Skal nordmenn og andre europearar sjå optimistisk på framtida, lyt dei også lære å setje pris på seg sjølve og sin eigen kultur og sivilisasjon. Frå ei nedvurdering av andre i tidlegare tider har vi no snudd til forakt for oss sjølve og oppskatting av alt eksotisk. Både pensum i skulen og innhaldet i dei fleste media er gjennomsyra av denne tankegangen. Seinast i dag er kjem tendensen godt fram i dette innlegget. Men sjølvforakt er like ille og skadeleg som å forakte andre, både for personar og for samfunn.

Gå til innlegget

Min første og siste 17. maitale

Publisert 7 måneder siden - 610 visninger

I 2010 heldt eg 17. maitale på Runde, øya og bygda eg kjem frå. Når eg no ser kva Vårt Land skriv om nasjonaldagen vår, er eg frimodig nok til å leggje min 8 år gamle tale ut på Verdidebatt. Sjølv om første del har eit lokalt preg, meiner eg teksta mi passar betre enn VL si som ord for dagen.

Kjære Runda-folk!

Gratulerer med Grunnlovsdagen! Til lukke med sjølvstende, fridom og fred, iallfall her heime. Det har vi all grunn til å feire og flagge for. Det er snart 200 år sidan Grunnlova vart underskriven på Eidsvoll og i år er det 105 år sidan Noreg fekk fullt sjølvstende og 65 år sidan vi fekk att fridomen etter fem år med okkupasjon. Men det er eit stort tankekors at vi no tek del i ein krig langt borte.

Eg vil likevel starta med å snakke, ikkje om heimlandet vårt, men om heimbygda. Sjølv om det snart er femti år sidan eg flytte herifrå, eller kanskje nettopp derfor, er Runde framleis min barndoms grøne grend, mi fagre øy eller ”my island in the sun”, som det syng i meg kvar gong eg kjem ut av Sæviktunnelen og ser Runde liggje bada i sollys. Eg kjenner på ei stor takksemd overfor alle menneska som var ein del av livet mitt då eg var liten, både jamaldringar og dei som var eldre, både mine næraste i Isak-garden og grannar og bygdefolk elles. ”Ut på Runde, der veks det minner, gode minner, gærne minner. Hele væla er bære minner, finn et strå og træ dom på”, for å vri litt på Prøysen. Og her er nokre av dei eg har tredd på strået:

Ytre sett var livet på Runde den gongen heilt annleis enn det er i dag, ikkje minst arbeidslivet. Dei lydane eg ofte vakna opp til, vitnar om det: Om vinteren var det gjerne duren frå rokken, der mor sat og spann ulltråd, som seinare vart til strømper og lange, kløande ullunderbukser. Frå sommartida minnest eg den karakteristiske lyden frå hesteslåmaskinen til onkel Nils, som var tidleg oppe for å slå medan det var dogg i graset. Og etter mjølkinga høyrde vi året rundt tonen frå separatoren, ein lyd som vart gradvis grannare etter som omdreiingane auka. Om vinteren kunne det vere litt tungt å kome seg opp frå den varme senga, for det var isande kaldt på soverommet og sjølv på kjøkkenet før mor hadde fått lagt i omnen. ”Varm seng og lat dreng, dei vil så nødig skiljast”, sa ho, litt på spøk og kanskje som ei mild formaning. Vi gjekk på skule berre annankvar dag, men kjeda oss aldri, for i og kring alle hus var det mykje folk som heldt på med arbeid vi fekk sjå på eller måtte hjelpe til med, iallfall sommarhalvåret. Det var våronn, slåttonn og haustonn, i nausta vart båtar og vegn sett i stand og på budene ved hamna var det fiskemottak og i sjøen mykje kril og litt større mort, som iallfall var god kattemat. Vi hadde ein eittøresongel på snøret, og då eg eingong sleit av ongelen, gjekk eg frimodig heim på butikken hans Ingvald og ba om ein ny på borg. Men då lo ho Palma godmodig og gav meg ein gratis.

Hos tante Kalia i kårstova på garden var det telefonstasjon, dit mange kom for å ringje. Eller vi ungane gjekk med telefonbod, tente ein slant og vart samtidig kjende med folket i bygda. Oppe i bakken hadde Tante observasjonspost  for meteorologisk institutt, og dit fekk vi vere med når ho skulle ta mett’en, lese av temperatur og nedbør. Tante hadde mange sysken og tanteungar både på Runde, elles på Sunnmøre og i Oslo. Ho og syskena hennar hadde både sterke meiningar og meiningars mot, så samtalane kunne vere friske når dei samlast, og spennende for ein liten gut å høyre på. Ja, jamvel frå Amerika kom det brev med ”Amerika-lukt”, ei lukt som vi seinare lærte å kjenne som parfyme. Og det kom pakkar frå ”himmelriket” der over og nokre gonger besøk. Det var storhende.

Vi ungane gjekk fritt inn og ut i mange heimar, spesielt der vi hadde jamaldringar. Slik la eg merke til og fekk med meg humoren og den musikalske tradisjonen i Peta-garden, folkemusikkhalvtimen og den historiske og kulturelle interessa i Mass-Petter-garden, og smil og gode ord i  Bø-garden, der vi  fekk vi utfolde oss fritt med verktøy i kjellaren og leike krig med heimevern-mauseren hans Mandor på mørkeloftet.

Ja, alt var betre under krigen, er Ole Paus sin ironiske og spissformulerte kommentar til dei som påstår at alt var betre før. Sjølvsagt er ikkje det rett, og spesielt ikkje for krigsåra.  Med forandring blir somt betre, andre ting verre.

Noko som var heilagt på landsbygda i gamle dagar, var bytesteinane. I ei tid då mat var eit knapt gode, var jord og eigedomsgrenser viktige. Klare grenser var eit vilkår for fred og godt naboskap. Ingen har formulert dette betre enn den utruleg slagferdige Pe-Johan, som sa at han ville byggje gjerdet mot naboen så høgt at det ikkje skulle kome over ein vond tanke, korgje av vegane.

I dag lever vi på fleire vis i ei grenselaus tid, politisk, nasjonalt og kulturelt, på godt og på vondt. Psykiateren Finn Skårderud har peika på den uro ein utflytande kultur kan skape, og understrekar at grenser er nødvendige for identitet. Halldis Moren Vesaas har i diktet ”Ord over grind”, skrive poetisk om det å respektere kvar andre sine personlege grenser:

Du går fram til mi inste grind,

og eg går òg fram til di.

Innanfor den er kvar av oss einsam,

og det skal vi alltid bli.

 

Når det gjeld dei politiske og statlege grensene, må det i dag vere rett å sitere Grunnlova, der første paragraf startar slik:

”Kongeriget Norge er et frit, selvstændigt, udeleligt og uafhændeligt Rige.”  ”Uavhændelig” betyr at det ikkje kan avhendast, dvs gjevast bort.

I vår tidlegare nasjonalsong, Ole Vigs ”Blant alle lande”, blir landegrensene trekt opp i andre verset:

”Fra Vesterhavet til kjølens rand, fra Nordishavet til Kristiansand,

der har jeg hjemme og kan istemme: Mitt fedreland.”

 Det var retten til å vere herre i eige hus, innanfor desse grensene, dvs vårt nasjonale sjølvstende, forfedrane våre lovfeste på Eidsvoll, pressa gjennom i 1905 og kjempa for i krigsåra.

Henrik Wergeland er uløyseleg knytt til Grunnlova, med far som var underskrivar og seinare vart sokneprest på sjølvaste Eidsvoll, der Henrik voks opp.

Men Wergeland var ikkje like  begeistra for alt i denne lova. Han skreiv:

”Jeg tror vår Grunnlov best på jord;

dog ei, at best er hvert et ord.

Således tror jeg for eksempel,

at hver bør velge fritt sitt tempel.

Man friest være må i tro;

thi bør forandres §2.”

Og det Wergeland ville forandre i denne paragrafen var følgjande::

”Jesuitter og Munkeordener maae ikke taales. Jøder ere fremdeles udelukkede fra Adgang til Riget.”

Truleg takka vere Wergeland sin innsats vart passusen om jødane fjerna, i 1851, seks år etter at han døydde.

Skepsisen til jødane heldt seg likevel, heilt til Holocaust. Men då brende bilda frå Auschwitz og Treblinka seg så fast hos folk, både i Noreg og elles i Vesten, at dei her har hindra hetsing av jødar og andre minoritetar i femti år. Men i fjor gjalla ropa gjennom Oslos gater: ”Død over jødane!” Jødehatet hadde kome att, først og fremst i form av muslimske innvandrarar, som fritt har fått etablere seg i Europa, i ly av minoritetsvernet som nettopp jødane sin lagnad har gitt dei. Det blir skote mot synagoger, og jødiske barn blir truga på livet på veg til og frå skulen. I Malmø bryt jødiske familiar opp i eit nytt exodus. Og blant mange intellektuelle i politikk og media har Israel-kritikken blitt så einsidig og sterk at den iallfall gjev grobotn for jødehat, berre under ei anna fane.

Unionsoppløysinga i 1905 handla ikkje berre om at vi ville vere herrar i eige hus; nei, vi ville ikkje eingong dele konge og konsulat med det svenske broderfolket. Hundre år seinare deler vi alt fedrelandet med ein halv million innvandrarar (i 2018 passerer vi kanskje éin million) frå 214 ulike land, og med noverande utvikling kan innvandrarbefolkninga passere 3 millionar innan femti år. Vel halvparten av desse står i utgangspunktet langt frå oss kulturelt, religiøst og politisk. Med all respekt for alle gode og lovlydige personar blant dei; vi står, som følgje av dette, i fare for å skusle bort både sjølvstyret og fridomen i løpet av dei komande tiåra, slik det ser ut i dag. For utan å aktivt vilje det, er vi kanskje i gong med å avhende Noreg, i strid med § 1 i Grunnlova. Det er grunn til å sitere nettopp ein svenske, rikskanslar Axel Oxenstierna, som skal ha sagt: ”Veit du ikkje, son min, med kor lite forstand verda blir styrt?”

I 1945 vart det starta ei ny, riksdekkjande avis i Oslo med det proklamerande namnet ”Vårt Land”. Som forsidesymbol eller logo som det no kallast, fekk avisa eit vikingskip med det norske flagget forma som råsegl. Men for eit par år sidan vart både skipet og flagget fjerna, og var det opp til somme av redaktørane, hadde sikkert namnet gått med i same farta, for sekstifem år etter starten skjemst dei ved å kalle landet for ”vårt”. I førårs gjekk iallfall avisa inn for at all verdas flagg fritt kunne brukast på sjølvaste 17. mai, og redaktør Une Bratberg skreiv at ”fedreland, nasjonalkjensle og flagg” får henne til å tenkje på brunt. Som de veit så var det skjortefargen til SA, Hitlers stormtropper, som herja i tyske byar på 30-talet. Bratberg voks opp i Kenya og vedgår at det kjendest ikkje naturleg å vifte med norsk flagg når Kenya feira sin fridom. Og då kan ein spørje: Kvifor er det meir passande å bruke andre lands flagg når vi skal feire vår? Bør vi beint fram skamme oss over det vi før var stolte av?

Sosiologiprofessor Sigurd Skirbekk skriv i boka „Nasjonalstaten“ at denne antinasjonalismen byggjer på ideologiske tolkingar som ikkje held mål og står for ei omskriving av historia, som det ikkje er faktisk dekning for. Mange hevdar til dømes at å opne grensene for dei som vil hit, vil vere mest i pakt med fridomsideala og menneskerettane patriotiske nordmenn slost for under krigen. Men neppe nokon som opplevde krigen, vil kjenne seg att i ei skildring av desse åra som ein kamp mot tyskarane for å gje livsrom her for folk med fjernare kulturell bakgrunn, seier Skirbekk.

9. april i år las eg eit stykke på internett, der forfattaren starta med krigsutbrotet for sytti år sidan, slik sildefiskarar på Sunnmørskysten opplevde denne vårdagen i 1940. Så gjekk han over til å skrive om situasjonen i Noreg i dag, og eg siterer:

”Haustar vi kanskje forakt hos dei ikkje-vestlege innvandrarane som nå rykkjer inn? Verkar det kanskje slik på dei som på Adolf Hitler, at demokratiet er veikt, ja, falleferdig, og at dei kan ha god von om raskt å vinne over det? Dei som foraktar demokratiet blir etter kvart mange, og dei har utruleg nok den norske eliten med seg.

Ja, framandfolk langvegs frå sig innover landet. Oslo blir ein muslimsk-dominert by i vår tid.

”Dei he tekje Oslo” ropte skipperen til sitt mannskap for 70 år sia i dag. Han hadde nyleg stått og sett nabobåten fange meir sild enn båten kunne bere. Men han ville snart få hjelp av ein annan båt. Det var ikkje verre. Det gjekk ikkje heilt gale med Norge heller, etter 9. april. Med andre si hjelp i tillegg til eigen innsats fekk vi fridom til slutt, etter tunge tap på land, sjø og i lufta.

Norge er eit av dei aller minste skip i verda, omgitt av verdas folkestim. Oslo ein liten hovudstad. Byen har alt teke inn meir enn båten kan bere! Kva følgjer får det for alle?

Tusenvis av fangar, sjøfolk og soldatar som kom heim til fritt land for 65 år sia – nå borte dei fleste – ville ikkje ha trudd det eg her har skrive. Korleis kunne det skje? Vart folket spurt før porten vart slått vidopen?”

Skribenten var Ragnar Ulstein, broren til Borghild, Linge- og Milorg-mannen, historikaren og forfattaren, som fylte 90 år ti dagar etter at dette vart publisert. Eg beundrar Ragnar Ulstein for hans livsverk og mot, i ungdom som i alderdom, men aller mest fordi han som historikar held minna i hevd, men personleg aldri har frose fast i fortid og hemntankar, men i staden sett framover i tru, håp og kjærleik. Difor heldt han då også fram slik, og det han her seier, vil eg både slutte meg til og slutte med:

”Dei som opna porten så vid, har vunne ein siger. Men vi står midt i ein åndsstrid, og den er slett ikkje tapt, og må ikkje stilne. Med varme må ein møte dei nye, unge landsmenn, så dei kan elske dette landet! Med større kraft enn før må ein røkte det vi har fått, det som har gjort folket meir rikt enn olje kunne gjere. Arne Garborg uttrykte for hundre år sia sitt kamprop som gjeld til alle tider:

Ja lat oss strida Og lat oss tru

Og byggja med tankar ei bivre-bru

Til den heilage, høge framtid........

For trui er som det skrive stend

Den makt som vinner på verdi”

Gå til innlegget

Mest leste

Hareides nødvendige veivalg
av
Ole Paus
2 måneder siden / 77065 visninger
Et barn er født, et barn er dødt
av
Magne Raundalen
nesten 2 år siden / 43329 visninger
Etter fallet kommer hevnen
av
Berit Aalborg
10 måneder siden / 34753 visninger
Stormløpet mot Israel er i gang.
av
Roald Øye
7 måneder siden / 27724 visninger
Kanten av klippen
av
Åshild Mathisen
9 måneder siden / 22392 visninger
Et sosialt ­eksperiment
av
Bent Høie
4 måneder siden / 22113 visninger
Mens vi sover
av
Erik Lunde
10 måneder siden / 20003 visninger
Ord er handling
av
Hilde Frafjord Johnson
3 måneder siden / 19017 visninger

Lesetips

Taushet og tale om jødene
av
Torleiv Austad
rundt 1 time siden / 21 visninger
En antisemitt trer frem
av
Jan-Erik Ebbestad Hansen
rundt 1 time siden / 27 visninger
En iboende verdighet
av
Erik Lunde
1 dag siden / 181 visninger
Bygger på menighetene
av
Andreas Aarflot
1 dag siden / 117 visninger
Å sjå fortida med to augo
av
Johannes Morken
1 dag siden / 109 visninger
Voksen og ledig
av
Nils-Petter Enstad
1 dag siden / 130 visninger
Et forpliktende sammenfall
av
Thea Elisabeth Haavet
2 dager siden / 173 visninger
Borgerlig rødming?
av
Bo Kristian Holm
2 dager siden / 355 visninger
Les flere

Siste innlegg

Taushet og tale om jødene
av
Torleiv Austad
rundt 1 time siden / 21 visninger
En antisemitt trer frem
av
Jan-Erik Ebbestad Hansen
rundt 1 time siden / 27 visninger
Frivillige forpliktelser
av
Magne Nylenna
rundt 1 time siden / 46 visninger
Vårt Land og kommentarmuligheten
av
Terje Tønnessen
rundt 10 timer siden / 157 visninger
Bygge bro mellom kultur og teknikk?
av
Ivar Sætre
rundt 10 timer siden / 75 visninger
Kjære Lysbakken
av
Lars Agnar Rosten
rundt 10 timer siden / 240 visninger
Verdimonolog
av
Lars Jørgen Vik
rundt 10 timer siden / 90 visninger
Verdidebatt strupes?
av
Herdis Alfredsen
rundt 10 timer siden / 164 visninger
En beklagelig avgjørelse.
av
Christian Jebsen
rundt 10 timer siden / 128 visninger
Uenighetskultur
av
Erling Rimehaug
rundt 11 timer siden / 184 visninger
Les flere