Marita Bjørke Ådland

Alder: 46
  RSS

Om Marita

Sokneprest i Slemmestad og Nærsnes. Glad i å skriva, eigen blogg: kirkeblogg.com

Følgere

Framtidig frivillighet

Publisert rundt 1 måned siden

Korleis har frivilligheten endra seg, og korleis skal vi dyrka fram ein framtidsretta frivillighet i Den norske kyrkja?

I eit interessant og tankevekkande innlegg i VL mandag 24. august lyfter Magnhild Landrø opp eit spesielt viktig tema, nemleg frivilligheten i Den norske kyrkja (DNK). I Innlegget drøftar Landrø frivilligheten i DNK opp mot frivilligheten i Det norske misjonsselskap (NMS). Eg vil gi honnør til Landrø for at ho vågar å ta tak i dette og setja ord på det. Vi er mange som har kjent på ulike sider ved frivillig arbeid både i DNK, i kristne organisasjonar, idrettslag, kor, korps osv. For meg er det eitt overordna ord som står skrive over alle desse arenaene for frivillighet, og det er ivaretaking. 

Dette innlegget er ikkje eit svar på korleis DNK skal klara det store løftet som må til, men det er eit innlegg som har som mål å seia noko om kva som er viktig innanfor frivilligheten. Som kyrkjeleg tilsette kan vi  ikkje knipsa med fingrane og så er løftet gjennomført. Vi må legga stein på stein og gjennom haldningar og praksis vera med og legga til rette for at dette frivillighetsløftet veks fram som eit ønske og ein god ting i DNK.


Eg har sjølv vore frivillig i det meste som går an å vera frivillig i; politikk, kor, kyrkjelyd, idrettslag, kristne misjonsorganisasjonar og innanfor skulesystemet, som klassekontakt. Mi erfaring er at den beste samhandlinga og den mest effektive frivilligheten skjer der stab/administrasjon og frivillige jobbar i team. Det er viktig at dei frivillige blir møtt på sine ynskjer og behov og at dei får tillit til å forma oppgåvene som dei vil gå inn. Og så er det grunnleggande for god frivillighet at ein kjenner seg sett og ivaretatt av eit større system, som i dette tilfellet vil vera ein stab eller administrasjon på eit eller anna nivå.


Frivillige går inn i tenesta med ulik motivasjon for både innhald og mengde. Mange av oss har vakse opp med foreldre som brukte masse tid i kyrkje, bedehus, misjon, barne- og ungdomsarbeid, speidar og kva det måtte vera. Sjølv erfarer eg, og mange med meg, at frivillighet og dugnad er kjekt, morsomt, sosialt og meiningsfullt. Kvardagen med barn blir endå kjekkare om ein knyter seg til barnas aktivitetar. Frivillighet gir mulighet til å koma på innsida av ein aktivitet eller eit miljø og få eigarskap til det som skjer. Det er sosialt og meiningsfylt.


Stephen Sirris og Beate Jelstad Løvaas påpeikar i eit innlegg i VL 18. august at frivillighet har gått frå nettopp å vera ei slags kollektiv plikt til å bli ei slags individualistisk sjølvrealisering. Det trur eg dei har heilt rett i. Og eg trur det er i denne spenninga vi befinn oss akkurat no. Mange av oss kjenner søndagskulelærarar som har halde på i 30 år, mens vi no blir sett på med rart blikk om vi engasjerer oss ut over den tida våre eigne barn er med i ein aktivitet. Dette har endra seg dei siste 30-40 åra. Det er ei endring på godt og vondt, men det er ei endring vi uansett må omfavna i DNK når vi skal planlegga og tenka høgt om frivillig innsats i åra som kjem.


Det er nok her noko av tanken om «skreddarsaum» ligg, som Sirris og Løvaas også påpeikar. Det kan på eit vis bli dårlegare kontinuitet om det for ofte skjer utskifting. På samme tid: Fri oss frå slitne frivillige som seier; «jaja, vi får ta ein runde til i menighetsrådet». Med den haldninga kan frivilligheten bli stoppa av ein slags defensiv frivillighet innad i det same miljøet, og då blir det nokså tungrodd å få til noko som helst. Eg har opplevd denne haldninga, både i politikk og kristne samanhengar. Kanskje det då er betre å gi både den frivillige og aktiviteten ein pause? Ingen er tent med slitasje. Og om ein vågar å ta ein pause og tilrå menneske å trekka seg tilbake for å gi plass til andre, kan det kanskje oppstå noko ein ikkje gav seg tid til å sjå etter underveges? Plutseleg kan det komma nye menneske til? Andre idear? Nye tankar? Nye relasjonar?


Som frivillig i ulike samanhengar ynskjer eg å bli sett. Eg har erfart som frivillig at den einaste gongen eg blei sett, var då eg sa til staben at eg ynskte avløysing. «Veit du nokon som kan overta?», var spørsmålet eg fekk. Det er ikkje ivaretaking. Eg følte meg ikkje sett, verken undervegs eller når eg ynskte å slutta. Om eg driv ein aktivitet på frivillig basis, ynskjer eg at staben skal vera interessert i det eg driv med, ikkje berre skyva oppgåva over på meg og sola seg i glansen av den frivillige sin innsats. Som frivillig er eg oppteken av å finna oppgåver som er meiningsfulle, ikkje berre for dei er skal jobba for, men også for meg sjølv. Eg er t.d. frivillig i friidretssklubben Tyrving. Eg er dårleg på både tidtaking og raking av lengdegrop. Men eg er ein racer i kiosken, og som kioskansvarleg i friidrettsklubben er eg i mitt rette element. Og nettopp difor går eg til dugnad og møter med stor glede. Det er sosialt, artig og meiningsfullt. Slik må vi også i kyrkja faktisk tilrettelegga frivilligheten slik at dei som ynskjer, kan komma med idear og sjølv styra arbeidsmengden. Det har vore alt for mykje rovdrift av frivillige i kristne samanhengar. Difor helsar eg skreddarsaumen velkommen. Det handlar om å ha respekt for det livet folk lever i 2020, og gleda seg over at mange engasjerer seg innanfor ulike område.

No er eg tilsett i DNK, og frivillighet er høgt oppe på agendaen kvar dag. Mi erfaring av frivillighet der eg jobbar, er heilt motsett av den erfaringa Landrø lyfter fram (utan at eg kan garantera at dei frivillige kjenner det på samme vis som eg). Eg trur det handlar om både å gi eit reelt ansvar til dei frivillige, om å lytta og ta på alvor forslag og idéar. Det er også viktig å organisera frivillig innsats på gode måtar, gjennom utvalg der kommunikasjon mellom administrasjon og frivillige er effektiv og godt ivaretatt slik at engasjementet ikkje stoppar opp i ei administrativ, kyrkjeleg mølle. Her trur eg DNK har mykje å gå på. Men aller mest handlar det om nærvær og det å vera tilstades saman med dei frivillige. Kyrkjeleg tilsette må i mykje større grad væra nær det som foregår. Eg trur ofte kyrkjelydspedagogar og kateketar som jobbar med barn- og ungdom er langt meir synlege i blant sine frivillige enn t.d. prestar. Dei har jo t.d. leiarkurs for ungdom, og dei fylgjer utviklinga og blir kjent med dei unge – og det gir godt grunnlag for å finna oppgåver som passar og at ein får brukt evnene på rett måte. Mi erfaring er at kyrkjelydsbygging handlar om nærvær og relasjonar. Når vi som tilsette er tett på alle dei frivillige arenaene og dei som bidreg der, blir det eit samspel som har grenselause muligheter. Som tilsette kan vi ikkje knipsa i gang frivilligheten eller sitja på kontoret og venta på at dei framtidig frivillige bankar på. Men vi kan bygga stein på stein og sjølv vera med på å framheva viktigheten av all frivillighet – ikkje minst ved sjølv å ta i eit tak. Eg er heilt samd med Sirris og Løvaas at frivillighet må inn i den kyrkjelege utdanninga, og det samme med dakoni og sosialt arbeid inn i det teologiske profesjonsstudiet. Vi treng gode teologar, heilt opplagt, men kyrkja treng også gode prestar som kjenner kallet til sosialt og diakonalt arbeid. Kanskje eit obligatorisk praksisopphald på ei sjømannskyrkje kunne vore noko i det teologiske profesjonsstudiet? Kaffi og vafler kan skapa utruleg mykje framtidig vilje til frivillighet og engasjement. Det handlar også om ivaretaking og å bli sett. Som tilsette må vi ha tid til dei frivillige. Vi må vera med på dugnad, på kyrkjeforening, på ungdomskveldar, på konsertar og på barneklubb. Vi kan ikkje vera med på alt, men vi kan tenka strategisk om prioritering og synlighet.


Vi er i ei brytningstid mellom den langvarige frivilligheten; kvinner og menn som har vore 40 år i kyrkjeforeninga, og travle småbarnsforeldre som seier ja til å baka ei kake i ny og ne, eller ein travel pensjonist som ikkje vil ta på seg for mykje i frykt for å gå glipp av det gode liv med langhelger og barnebarn. Alt er greitt, tenker eg. For eg vil at kyrkja skal vera ein stad der folk fyrst og fremst skal kjenna at dei strekker til akkurat slik dei er, med mykje eller lite. Kyrkja skal vera ein stad for alle, ikkje ein stad å brenna seg ut. Og om ein er sliten, er det rette å trekka seg tilbake frå frivillighet ein periode. Det skal vera lov å komma og seia at no vil eg ikkje meir, og samtidig kjenna seg heime og velkommen i kyrkjelyden. Landrø etterlyser plass for hennar engasjement. Eit engasjement som får betre vekstvilkår i NMS enn i DNK. Det er interessant, og den diskusjonen må vi ta med oss inn i arbeidet med frivilligheten i DNK. Kvifor er det slik? Kva kan vi læra her? Kan det kjennast mindre meiningsfullt å vera frivillig i ein kyrkje lokalt enn å vera frivillig i misjonen, der ein faktisk føler på at ein bidreg til å gi andre eit betre liv? Det kan godt henda, og den tanken kan eg forstå. Så er det også slik at sosiale utfordringar, vanskelege liv, brutte relasjonar og dårleg nettverk også er ein del av våre nærmiljø. Ei diakonal kyrkje er ei meiningsfull kyrkje. Oppgåvene er mange her også, og mange ynskjer ei kyrkje som er meir open på dagtid. Det er berre å finna fram vaffeljernet! Og hugs: både prest og frivillig kan steika vafler!


Eg ser med forventning fram til at DNK skal basera seg endå meir på frivillighet. Eg har ikkje eit godt svar på korleis ein skal klara det store løftet som må til for at kyrkja skal få ein auka frivillighet og at aktivitetar skal drivast fullt og heilt på frivillig basis. Frivillighet kjem ikkje av seg sjølv. Som alt anna godt, handlar det om gode relasjonar. Vi kan som kyrkjeleg tilsette ikkje sitja på kontoret og venta på at det skal skje. For sjølv om vi ventar på ei kyrkjeordning der frivilligheten vil få auka fokus, så er det lokalt, hjå oss, det må og skal skje. Og då må det skje allereie no! Då er det, litt enkelt sagt, berre å komma seg ut av kontoret, trakta kaffi og ta imot alle dei frivillige som kvar dag kjem innom kyrkja for å gjera store og små oppgåver! Vi er best saman. 

Gå til innlegget

Kyrkje på nett, djevelens verk?

Publisert 3 måneder siden

«Koronakrisen gjorde at kirken plutselig måtte over på nye plattformer. Endelig var kirken til stede der folk var. Kirken ble relevant, populær og innflytelsesrik. Med andre ord: alt det djevelen fristet Jesus med, og som han takket nei til». Dette uttalar Eirik Andreassen i Vårt Land 7. juli.

Erik Andreassen, pastor i Oslo misjonskirke, har teke pennen fatt og kritiserer digitaliseringa og, ikkje minst, evalueringa av den som har gått føre seg i kyrkja under pandemien. Det er interessant, trist og ganske overraskande lesing, på mange vis, og kommentaren kan ikkje stå uimotsagt, då den reiser ein heil del spørsmål og fortener nokre nyanserande kommentarar.

Det er vanskeleg ikkje å få assosiasjonar til fargefjernsynsdebatten på syttitalet der kringkastingssjef Einar Førde på sitt klassiske, sarkastiske vis uttrykte seg på følgande måte i sitt forsøk på å formulera motstandarane si frykt for det nye: «Synda er komen til jorda, men vi vil ikkje ha ho i fargar». Motstanden mot det nye får mange uttrykk, også i 2020. At synda er komen til jorda, er nok Eirik Andreassen og eg heilt samde om. Men kor vidt Facebook er synd eller sæle er vi nok ikkje heilt samde om. Andreassen trekker nemleg denne artige parallellen til pornoindustrien: «Kirken har riktignok økt sitt digitale nærvær i koronatiden, men det har jo også pornoindustrien gjort.» Utfrå dette trekker han konklusjonen at auka nærvær på Facebook ikkje nødvendigvis er ein god ting Å samanlikna eple og pære har som kjent ein avgrensa verdi, og samanlikninga i seg sjølv er ganske ugrei og har liten verdi, spør du meg.

Mi erfaring som særdeles digital både privat og i jobb i denne koronatida er følgjande: Dei som er mest skeptiske, er dei som ser minst kva muligheter som ligg der, og det er også dei som har vore seinast med å melda seg på det digitale. Så står dei der litt som Ludvig i Flåklypa og tenker «dette er fali». Og då er det greit å ikle dette ein unnskyldning i etterkant når ein innser at ein ikkje var heilt «på» når det var nødvendig. Slik sett kan det å demonisera facebook vera ein effektiv måte å komma unna på. Når det heile viste seg å vera djevelens verk, var det jammen godt at vi klarte å stå imot!

Og dessutan, når ein snakkar om digital kyrkje, må ein også klara å skilja mellom rammer og innhald, og det meiner eg at Andreassen ikkje gjer her. Statistikk og rekkevide er ein ting – som skal handsamast på rett måte og med klokskap. Innhald er noko ganske anna. Akkurat det burde Andreassen skjelna betre mellom. Er det måten vi bruker statistikken på, som er problemet? Ja, så er eg samd i at her bør ein lesa med eit trent og fornuftig blikk før ein erklærer noko for ein suksess. Der er det mange prestar og pastorar som kunne tatt seg eit kurs. Men vi er vel samde om at eit godt innhald kan skapa både relasjonar og gode augneblink, også digitalt? Det må gå an å seia at noko er bra, forutsetningane tatt i betraktning, sjølv om det ikkje er optimalt? Ingen av oss som har vore aktive på sosiale medium, ønskjer at det skal erstatta den levande kyrkjelyden!

Eg har moderert (fylgt opp og kommentert det som folk har skrive i kommentarfeltet på Facebook) i heile koronaperioden, både lokalt og for Den norske kirke nasjonalt. I tillegg har eg vore aktiv i eigen kyrkjelyd med strømming av andaktar og mykje anna fint og moro i denne vanskelege tida. Eg har sett ganske grundig kva menneske har uttrykt og kva vi som kyrkje har betydd for menneske gjennom det digitale. Eldre har strømma (!) til Facebook for å oppretthalda kontakten med kyrkjelivet og oss som jobbar i kyrkjelyden. Det er no berre ein ting å seia om det; kjempefint! Kvifor er ikkje det bra?

Vi har vore synlege. Men sjølvsagt har vi vore usynlege også. Vi har bedd, lest i Bibelen, sunge, grine, lytta, tent lys, vore kyrkje i kyrkja og heime – i tillegg til alt det synlege. Og gudane skal vita at vi ikkje såg på dette som våre potensielle 15 minutes of fame då vi la ut den første musikkandakten. Kvifor satsa vi digitalt? Fordi kyrkjelyden sakna oss og vi sakna dei. Vi ville skapa ein kontakt, den einaste moglege, i denne tida. Vi såg det ikkje som ein sjanse, men som ei plikt.

Andreassen refererer til Tomm Kristiansens begeistring over at 20 000 menneske har sett kveldsandakten til ein prest frå Trøndelag på Facebook. Eg tar det ikkje så tungt at Tomm Kristiansen ikkje forstår at det faktisk sannsynlegvis ikkje var 20 000 som såg andakten. Det finst mange andre stemmer å lytta til når det gjeld statistikk, synlighet, kyrkje og kommunikasjon i 2020. Men om det så var 1000 som såg heile andakten? Eller 5000? Er ikkje det flott? Og er det uansett ikke flott at nokon uttrykker glede over det vi får til i kyrkja, som Tomm Kristiansen gjer? Eller skal vi tenka at vi er truga når noko går bra, og gå i forsvarsposisjon? Dersom digitale medium er ein trussel mot kyrkja, må vi kanskje vurdera å legga ned radiogudstenesta? For ikkje å snakka om tv-gudstenesta, der vi får synda – moderne måtar og vegar å kommunisera på – i fargar? Gud forby!

Dei fleste av oss som driv ein del med digitale medium, veit noko om korleis det fungerer. Vi veit at tal og terreng ikkje alltid stemmer. Vi veit at digitale medium er kyniske og tilpassar visningar og rekkevide ut frå både synlege og kompliserte algoritmar. Likevel treng vi ikkje gøyma oss bak dette. Vi veit også at nye tider og nye medium skapar rom for nye måtar å nå menneske. Herrens vegar er uransakelege, har eg tenkt i denne perioden. Eg synest det er bortimot ufint å påstå at det som har skjedd i denne perioden, ikkje har brakt velsigning til (nokon av) dei som har sett og høyrt. Alle tilbakemeldingar vi har fått, tilseier at det har vore mykje velsigning. Det rette, i følge Andreassen, i ein kristeleg kontekst ville altså vera å takka nei til digitale medium, slik Jesus åpenbart ville gjort: «Alt det djevelen fristet med, og som han (Jesus) takket nei til».

Eg anar ikkje kor digital Andreassen og hans kyrkjelyd har vore i denne tida. Eg er også innforstått med at han i hovudsak kritiserer ei PR-kåt kyrkje som er hekta på likes og tal, statistikk og rekkevidde. Problemet er at han tar feil. Vi har ikkje tenkt slik, vi har ikkje jobba slik. Tal og likes har ikkje vore vår motivasjon! Vi har, også i denne tida, forsøkt å vera kyrkje fordi det er vårt kall under ulike omstende. Ingen leiarar ba oss dessutan om å tilbringa tre månader i vårt lønnkammer i koronatida. Vi hadde full lønn og eit ikkje mindre sterkt kall enn elles til å forkynna Guds nåde. Guds rikes framgang heng heilt sikkert både på stillhet og synlighet. Å trekka seg tilbake til stillhet og bønn i sitt lønnkammer er vel og bra. Men det hadde ikkje blitt mykje kyrkje om alle gjorde det heile tida? Statistikk brukt på feil måte kan vera «fali», jakten på likes kan vera «fali». Der er vi 100% samde. Men at kyrkja er tilstades for folk på ulike plattformar, at vi møter folk der dei er, at vi er lette å nå og at vi når breitt ut, det kan vi vel vera samde om at er ein bra ting?

Gå til innlegget

Avstandskjærleik. Svar til Kjetil Haga

Publisert 6 måneder siden

Det er jo på eit vis dumt å bruka tid på å skriva lesarinnlegg når verda kallar oss til innsats, men av og til kan ein ikkje la ting stå uimotsagt. Slik kjenner eg det etter å ha lese generalsekretær i Blå Kors, Kjetil Haga sitt innlegg i Vårt Land 16. mars. Eg får nesten lyst å legga til; det er frå sine eigne ein skal ha det. Du kjenner Den norske kyrkja betre enn dei fleste av oss, Kjetil Haga. Likevel: Her er eit innblikk i kva som har skjedd i ein sikkert ganske vanleg kyrkjelyd i Den norske kyrkja dei siste dagane:

Tirsdag 10. mars begynte vi som smått å forstå at koronaviruset også ville komma til å påverka våre aktiviteter i kyrkjelyden der eg er prest. Det siste vi ville gi avkall på, var vårt største diakonale tiltak; torsdagsmiddagen. Onsdag tok vi sjansen på å få levert råvarene, som vi pleier. Fortsatt var håpet der. Torsdag skjønte vi at vi ikkje kunne servera middag til 80 gjester som vi pleier, kvar torsdag. Dei frivillige medhjelparane ringte rundt og fortalte dei eldre at det ikkje blei middag. Og dei samme frivillige stod i døra i tilfelle nokon kom innom som ikkje hadde fått med seg at det var avlyst. Så tenkte vi som følger; vi kan i alle fall ha kyrkja open slik at folk kan komma innom og tenna lys og slå av ein prat. Det fekk vi lov til i ca to timar, inntil neste epost frå Kirkerådet kom. Det var ikkje vanskeleg å følgja dei oppfordringae og pålegga vi fekk. Det er god diakoni å halda avstand når helsemyndighetene ber oss om det. Det er for å beskytta dei mest sårbare blant oss.

Sidan snudde vi oss rundt og oppretta ei felles facebookside for alle kyrkjelydane i Asker. Så begynte vi å filma korte andaktar til sosiale medier, legga ut ord til trøst og oppmuntring i denne vonde tida, ord som skulle knyta oss saman i det vi stod i. Deretter begynte vi å legga planar for korleis vi kunne nå menneske gjennom dei kanalane vi har; Facebook, nettsider, epost, telefon. I dag har vi sendt ut ein samla oversikt over kor folk kan nå oss,. Vi tilbyr sjølvsagt samtale og forbønn og planlegg at folk kan senda sms, så tenner vi lys for dei som ønsker det i kyrkja. I morgon tar vi turen til Kirkens feltarbeid i Asker som har etterlyst fleire soveposar og liggeunderlag. Torsdag lagar vi ein musikkandakt som vi strømmer via Facebook. Innimellom alt dette har vi også dei vanlege arbeidsoppgåvene, som også har blitt uvanlege og krev ekstra pastoralt og diakonalt skjønn; gravferder og dåpsgudstenester der menneske ikkje får vera saman på vanleg vis. Det har blitt mange samtalar dei siste dagane med menneske i vanskelege situasjonar.

Kva var det eigentleg du ville seia oss, Kjetil Haga, i innlegget ditt i VL 16. mars? Ville du snakka ned kyrkja sin diakonale innsats generelt, og spesielt i den tida vi er inne i no? Det synest eg var ein skikkelig skivebom! Den norske kyrkja har dei siste dagane osa av kreativitet, kjærleik på nett, løysingsorienterte tilsette som vil bruka tida si for andre, på ein god måte, idear om nye måtar å driva kyrkje på, synlighet og nærvær i så stor grad som mulig. Det er ingen grunn til å stilla spørsmål ved DNKs innsats på det diakonale plan om dagen, vil eg påstå. 

Og dessutan; søndagsgudstenesta er kortreist diakoni på sitt beste – det er klart at vi saknar den! Vi saknar det levande fellesskapet og dei gode møta, kyrkjekaffien, praten, dei gode blikka, klemmane, håndtrykka. Klart vi er leie oss for at vi ikkje får driva med det vi pleier, som vi veit betyr så mykje for folk! Det er jo der hjartet vårt er - i det levande fellesskapet. Men inntil vidare prøver vi, som dei fleste andre, å gjera det beste ut av situasjonen. Og så lever vi i orda som blir bedt kvar søndag ved nattverdbordet: «Fyll oss med din kjærlighet så vi kan se Jesus Kristus i den som sulter og tørster. Lær oss å elske hverandre som du har elsket oss». Det er det vi prøver å gjera akkurat no: Elska kvarandre med ein livgivande avstandskjærleik. Inntil vi kan eta middag saman igjen, skravla og drikka kaffi, ha leksehjelp, opna kyrkjedørene på vidt gap, samla eldre til hyggetreff, tenna lys saman, møtast på kyrkjebakken og kjøpesenteret -  vera ei diakonal kyrkje slik vi pleier. Vi gleder oss allereie!

Gå til innlegget

I desse dagar har medlemmane i DNK fått valbrosjyre og valkort i posten. Kva ynskjer DNK å kommunisera med årets brosjyre?

Eg er glad for å vera prest i Den norske kyrkja (DNK). Eg er stolt over alt vi får til, stolt over å jobba i ei kyrkje som er inkluderande, har diakonalt fokus, som femner mange, som forkynner håp, nestekjærleik, frelse og nåde, som er nærværande i lokalmiljøet og som eg er heilt sikker på at betyr masse for veldig mange. Eg er eit skikkelig folkekyrkjemenneske. Eg er glad i å prata med menneske, stolt over det budskapet vi har å komma med, audmjuk overfor muligheten vi har til å nå ut med evangeliet kvar einaste søndag, i gravferd, vigsel, glede og sorg og i kvart einaste menneskemøte. Tenk at vi er 3,7 millionar menneske som utgjer fellesskapet Den norske kyrkja. Det er ganske fantastisk.

Men då eg fekk årets valkort i posten, blei eg flau. Flau over måten Kyrkjerådet henvender seg til sine 3,7 millionar medlemmar (eller dei av oss med stemmerett). Flau over den defensive måten å kommunisera med medlemmane. «Hei du, lenge siden sist?». Viss eg skal vera heilt ærleg, og det skal eg jo, for eg er jo prest, tenkte eg rett og slett følgjande: «Er det mulig!?» Kvifor tenker eg det?

Fordi: Eg opplever DNK som ein organisasjon som kvar dag jobbar jamt og trutt både frå toppen og frå botn for at kyrkja skal vera open, framoverlent, vidsynt, inkluderande og at noko av det viktigaste som blir kommunisert frå sentralt hald, og som eg støttar 100%, er at alle medlemmar betyr like mykje. Det er ikkje eit a-lag og eit b-lag. Vi sorterer ikkje mellom dei som går ofte, og dei som går sjeldan i kyrkja. Vi er eit fellesskap! Eitt fellesskap! Med denne brosjyren og budskapet som blir formidla gjennom den, klarer DNK på uvanleg effektivt vis, nettopp å dela opp i a-lag og b-lag. 

For kva er det som skjer? Det er fleire ting. For det første; DNK framstiller seg sjølv som lite relevant i folk sitt liv. («Hei, lenge sidan sist?») Og det må då vera feil strategi om ein vil at flest mogleg skal stemma ved kyrkjevalet? For det andre: Dei som framleis er medlemmar i DNK, men som i hovudsak har sitt fellesskap på bedehus og forsamlingshus rundt omkring i vårt mangfoldige og langstrakte land, vil tenka at DNK i hovudsak henvender seg til ein medlemsmasse som DNK i liten grad har kontakt med, og eg tenker at det er nettopp her noko av spenninga ligg mellom DNK og t.d. Normisjon eller Misjonssambandet i dag. Kva er ein menighet? Kva er eit fellesskap? Kva er ei levande forsamling? Dermed vil mange tenka at kyrkja nærast unnskyldar sitt nærvær i menneskers liv. (Hei hei, vi er her, hugsar du oss?) Og det er jo så langt frå den virkeligheten vi som jobbar ute  i DNK, både ser og ynskjer. For det tredje: Dei som går ofte i kyrkja, kan kjenna seg framandgjort i møte med ein slik måte å kommunisera på. (Nei, det er faktisk ikkje lenge sidan sist for ganske mange av oss). Dermed tenker eg at denne brosjyra treff bortimot ingen av medlemmane på ein særleg god måte, og det er jo mildt sagt uheldig.

Eg skjønar ikkje at det er mogleg å senda ut ein slik brosjyre i 2019. Eg synest det er pinleg, defensivt og veldig slett håndverk. «Hei, lenge sidan sist? Var det i jula, i ei gravferd eller i eit bryllaup i fjor sommar…?» Uansett når den som held valkortet i handa, var i kyrkja sist, så må vi jo tru at det betydde noko for det mennesket, og at det betydde noko for oss som fellesskap, at dette mennesket var der akkurat då?

Eg er heilt sikker på at Kyrkjerådet og eg meiner det samme om den saka, men eg meiner at måten Kyrkjerådet prøver å få fram budskapet på, ikkje er god nok. Difor må eg skriva dette. Det er sjeldan eg har følt så sterkt for å seia frå. Men den brosjyren ligg på kjøkenbenken, og kvar gong eg ser på den, blir eg irritert. Difor berre må eg skriva dette. For dette er så viktig! Det er det aller viktigaste framover; korleis vi kommuniserer det vi er, det vi trur, det vi trur på og det vi ønsker å bety for folk!

Den kyrkja eg er så glad i, er den kyrkja som femner alle, som ser alle som likeverdige medlemmar anten ein er sjeldan eller ofte på gudsteneste. Så lenge eit menneske er medlem i DNK, går eg ut frå at det medlemsskapet betyr noko for den personen. Det er underleg, og svært sjeldan, som medlem av eit fellesskap/forening/lag å motta ein brosjyre der det står «Hei du, lenge sidan sist?» Det skaper i alle fall ikkje noko engasjement hos meg. Eg ville ønska meg ei brosjyre der det stod «Kjære medlem, takk for at du er med og støtter og skapar levande fellesskap rundt om i våre kyrkjer kvar dag gjennom heile veka! Takk for at vi saman er med på å skapa det unike fellesskapet som DNK er. Det er tid for å stemma, og di stemme er viktig». Vanskelegare er det ikkje, spør du meg. Men det var ingen som spurte meg om akkurat det, berre om det var lenge sidan sist.

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere