Marita Bjørke Ådland

Alder: 45
  RSS

Om Marita

Tidlegare lektor ved Kristelig Gymnasium (norsk og religion). Nå sokneprest i Slemmestad og Nærsnes. Glad i å skriva, eigen blogg: maritabjorkeadland.wordpress.com

Følgere

I desse dagar har medlemmane i DNK fått valbrosjyre og valkort i posten. Kva ynskjer DNK å kommunisera med årets brosjyre?

Eg er glad for å vera prest i Den norske kyrkja (DNK). Eg er stolt over alt vi får til, stolt over å jobba i ei kyrkje som er inkluderande, har diakonalt fokus, som femner mange, som forkynner håp, nestekjærleik, frelse og nåde, som er nærværande i lokalmiljøet og som eg er heilt sikker på at betyr masse for veldig mange. Eg er eit skikkelig folkekyrkjemenneske. Eg er glad i å prata med menneske, stolt over det budskapet vi har å komma med, audmjuk overfor muligheten vi har til å nå ut med evangeliet kvar einaste søndag, i gravferd, vigsel, glede og sorg og i kvart einaste menneskemøte. Tenk at vi er 3,7 millionar menneske som utgjer fellesskapet Den norske kyrkja. Det er ganske fantastisk.

Men då eg fekk årets valkort i posten, blei eg flau. Flau over måten Kyrkjerådet henvender seg til sine 3,7 millionar medlemmar (eller dei av oss med stemmerett). Flau over den defensive måten å kommunisera med medlemmane. «Hei du, lenge siden sist?». Viss eg skal vera heilt ærleg, og det skal eg jo, for eg er jo prest, tenkte eg rett og slett følgjande: «Er det mulig!?» Kvifor tenker eg det?

Fordi: Eg opplever DNK som ein organisasjon som kvar dag jobbar jamt og trutt både frå toppen og frå botn for at kyrkja skal vera open, framoverlent, vidsynt, inkluderande og at noko av det viktigaste som blir kommunisert frå sentralt hald, og som eg støttar 100%, er at alle medlemmar betyr like mykje. Det er ikkje eit a-lag og eit b-lag. Vi sorterer ikkje mellom dei som går ofte, og dei som går sjeldan i kyrkja. Vi er eit fellesskap! Eitt fellesskap! Med denne brosjyren og budskapet som blir formidla gjennom den, klarer DNK på uvanleg effektivt vis, nettopp å dela opp i a-lag og b-lag. 

For kva er det som skjer? Det er fleire ting. For det første; DNK framstiller seg sjølv som lite relevant i folk sitt liv. («Hei, lenge sidan sist?») Og det må då vera feil strategi om ein vil at flest mogleg skal stemma ved kyrkjevalet? For det andre: Dei som framleis er medlemmar i DNK, men som i hovudsak har sitt fellesskap på bedehus og forsamlingshus rundt omkring i vårt mangfoldige og langstrakte land, vil tenka at DNK i hovudsak henvender seg til ein medlemsmasse som DNK i liten grad har kontakt med, og eg tenker at det er nettopp her noko av spenninga ligg mellom DNK og t.d. Normisjon eller Misjonssambandet i dag. Kva er ein menighet? Kva er eit fellesskap? Kva er ei levande forsamling? Dermed vil mange tenka at kyrkja nærast unnskyldar sitt nærvær i menneskers liv. (Hei hei, vi er her, hugsar du oss?) Og det er jo så langt frå den virkeligheten vi som jobbar ute  i DNK, både ser og ynskjer. For det tredje: Dei som går ofte i kyrkja, kan kjenna seg framandgjort i møte med ein slik måte å kommunisera på. (Nei, det er faktisk ikkje lenge sidan sist for ganske mange av oss). Dermed tenker eg at denne brosjyra treff bortimot ingen av medlemmane på ein særleg god måte, og det er jo mildt sagt uheldig.

Eg skjønar ikkje at det er mogleg å senda ut ein slik brosjyre i 2019. Eg synest det er pinleg, defensivt og veldig slett håndverk. «Hei, lenge sidan sist? Var det i jula, i ei gravferd eller i eit bryllaup i fjor sommar…?» Uansett når den som held valkortet i handa, var i kyrkja sist, så må vi jo tru at det betydde noko for det mennesket, og at det betydde noko for oss som fellesskap, at dette mennesket var der akkurat då?

Eg er heilt sikker på at Kyrkjerådet og eg meiner det samme om den saka, men eg meiner at måten Kyrkjerådet prøver å få fram budskapet på, ikkje er god nok. Difor må eg skriva dette. Det er sjeldan eg har følt så sterkt for å seia frå. Men den brosjyren ligg på kjøkenbenken, og kvar gong eg ser på den, blir eg irritert. Difor berre må eg skriva dette. For dette er så viktig! Det er det aller viktigaste framover; korleis vi kommuniserer det vi er, det vi trur, det vi trur på og det vi ønsker å bety for folk!

Den kyrkja eg er så glad i, er den kyrkja som femner alle, som ser alle som likeverdige medlemmar anten ein er sjeldan eller ofte på gudsteneste. Så lenge eit menneske er medlem i DNK, går eg ut frå at det medlemsskapet betyr noko for den personen. Det er underleg, og svært sjeldan, som medlem av eit fellesskap/forening/lag å motta ein brosjyre der det står «Hei du, lenge sidan sist?» Det skaper i alle fall ikkje noko engasjement hos meg. Eg ville ønska meg ei brosjyre der det stod «Kjære medlem, takk for at du er med og støtter og skapar levande fellesskap rundt om i våre kyrkjer kvar dag gjennom heile veka! Takk for at vi saman er med på å skapa det unike fellesskapet som DNK er. Det er tid for å stemma, og di stemme er viktig». Vanskelegare er det ikkje, spør du meg. Men det var ingen som spurte meg om akkurat det, berre om det var lenge sidan sist.

Gå til innlegget

Spor i hjertene og stier med lavmælt lys

Publisert over 1 år siden

Kva er det å preika i ei gudsteneste i 2018?

Guds hjerte vet vi ikke,
men vi vet
noe som overstrømmer oss
som et regn over hendene.

Hans øyne ser vi ikke,
men vi ser
usynlig lys over alle ting
som i sommernatten.

Hans stemme hører vi ikke,
men vi finner
veier overalt og spor i hjertene
og stier med lavmælt lys.

Rolf Jacobsen, fra Sommer i gresset, 1956

Det er alltid spanande å sjekka ut søndagens tekstar. Kva blir denne søndagens karakter? Kva salmar skal vi velja? Er det dåp? Er teksten vanskeleg eller enkel å preika over på akkurat denne søndagen? Kor skal eg finna inspirasjon og tankekraft til det eg skal produsera? Kjem stoffet fort, eller blir det mykje arbeid?

Å skriva preik er å vera i søndagens tekstar nokre veker på førehand. På vegen plukkar eg opp setningar, bilete, utdrag frå kronikkar, ordtak, lyrikk, salmevers og mykje anna som kan kasta lys over dagens tema. Med mange moglege inngangar er det artig, stort sett, å skriva preik. Ofte finn eg inspirasjon i preikesamlingar, av og til i forum på Facebook, nokon gongar i gode kafésamtalar med kollegaer på førehand. Orda kjem til meg frå her og der, fort eller sakte, jamt og trutt. Å skriva preik er ein kreativ prosess meir enn ein intellektuell prosess, vil eg seia. For meg er det slik. For andre er det annleis.

Preikearbeid er eit fag. Det finst ulike inngangar, ulike vinklingar, ulike fokus, ulike tilnærmingar. Denne teksten er berre mi eiga tilnærming og gjer ikkje krav på å gå inn verken i ein bestemt tradisjon eller retning. Det er enkelt og greitt nokre observasjonar av og betraktningar over kva det inneber å forkynna Guds ord sånn omtrent kl. 11.20 tre søndagar i månaden.

Det fine med å vera prest i Den norske kyrkja er at vi ikkje kan velja sjølv kva tekstar vi ska preika over. Det utfordrar og hindrar at vi kjører oss inn i altfor djupe spor. Vi blir utfordra av tekstane og av det som dei menneska har tenkt, som har sett saman dei tre tekstane som utgjer søndagens tekstmateriale. (Og det kan av og til vera ein utfordrande øvelse!) Stort sett er det å finna rommet mellom desse tre tekstane er noko av det som er morsomt med preikearbeidet.

Ofte er det vanskeleg, nokre gongar kjennest det umogleg å skulla preika over desse tekstane i 2018. I forkant av enkelte søndagar ser eg at mange prestar slit – meg sjølv inkludert. Av og til gruar eg meg til å høyra tekstane lest høgt i kyrkja, og eg kan kjenna at det er nokon ord som nærast heng att i kyrkjerommet lenge etter at medliturgen har sett seg; det kan vera ord som «forbannet være», «synd», «skam», «djevel», «satan» – spesielt når det er dåp kjennest desse orda harde, nesten øydeleggande og overskyggande over det andre som blir sagt. Likevel les vi dei. Vi vågar å gå inn det vanskelege. Vi vågar å oppsøka det som luggar, det som røskar og det som provoserer. Det synest eg er fint. Det hadde vore kjedeleg å berre tala om det som er lett og godt.

4. søndag i treeiningstida var det ein umogleg tekst. Om å ta opp sitt kors, om å fornekta seg sjølv, om å sjå at det ikkje er nokon verdi i å vinna heile verda og tapa sjela, om å få lønn som fortent. Det er utfordrande og vanskeleg. Men eg liker det. Og eg liker motstanden i tekstane. Fordi eg tenker: det er mi oppgåve som prest å finna evangeliet i tekstane til dei menneska som kjem i kyrkja i 2018. Det er mi primæroppgåve. Då eg blei ordinert, var noko av det eg lova å gjera, å «forkynna Guds ord klart og reint». Det er mange måtar å gjera det på. Eg vel å gjera det på den måten at målet er å leita fram eit evangelium for alle oss som er der. Eg grublar ikkje så mykje i preikene mine, eg grev ikkje så djupt i bibelsoga eller i orda, kanskje. Men eg leitar. Kanskje leitar eg meir hjå tilhøyraren enn hjå evangelisten? Kva treng dåpsfamilien, læraren som sit på sin faste plass, forsongaren som er med for fyrste gong, den eldre kvinna på bakerste rekke, konfirmanten på fremste benk, den frivillige slitaren som alltid stiller opp?

Eg trur det er éin fellesnemnar for alle desse, det er éin måte å nå inn til menneske på; det er å prøva å bevega. Eller «movere» som Augustin kallar det. Dei færraste går i kyrkja for å få tekstutleggelse som først og fremst er føde for intellektet. Dei fleste er på jakt etter noko som bevegar dei, noko som opnar opp, noko som set ord på kjensler og tankar som allereie bur i dei. Folk vil bli møtt, sett, utfordra til handling, bevega, berørt, betatt – det er det vi må peila oss inn på.

Er det så «folk flest» vi skal preika til? Ja, vil eg meina. Det viktigaste som kan skje på ei gudsteneste, er at nokon finn noko dei ikkje visste dei leita etter, ikkje visste at dei trong. For at det skal skje, må det vera noko som gir gjenklang i eige liv, det må vera nokre berøringspunkt mellom det presten seier, og livet til den som er der. Målet mitt for preika er at menneske skal kjenna dette: kyrkja er også min heim – anten ein er der ofte eller sjeldan. Her kan også eg gå til nattverd. Difor må ei preik invitera. Den må invitera menneske inn i fellesskapet, inn i mysteriet, inn i trua, inn i nåden. Då får det heller vera at intellektet kanskje ikkje får sitt, så lenge det blir servert føde for hjarta. Då kan dei greske orda glimra med sitt fråvere eller den grundige, faglige gjennomgangen venta til ein annan gong. Ikkje fordi det ikkje er gøy, ikkje fordi eg ikkje liker det sjølv.

Preika i gudstenesta er ein del av ein dramaturgi som ikkje først og fremst kallar på vårt intellekt, men på vår medvirkning, vår meddikting, vår deltaking, vår handling. Det må også preika gjera. Derfor er ein viktig del av mi førebuing å gjera som Rolf Jacobsen skriv i diktet Guds hjerte: å finna «spor i hjertene / og stier med lavmælt lys» hos alle dei som sit i benkeradene. Finna den stien som går der inne ein stad, som fører innover til hjartet og utover til fellesskapet, som kanskje er gjengrodd, som kanskje har nokre avstikkarar, som kanskje er mørk eller kanskje er lys. Slik at vi denne søndagen, 4. søndag i treeiningstida, 17. juni 2018 skulle kunna lytta til evangeliet om korset, om dom, om straff, oppreising, om livet med Gud, om nåden og fridomen og kjenna at det gav oss eit «usynlig lys over alle ting / som i sommernatten».

Gå til innlegget

Ein god veg inn i prestetenesta

Publisert over 1 år siden

I dag vel eg å kvessa blyanten. Og det gjer eg for alle oss som ønsker å bli prestar på litt annan måte enn det tradisjonelle løpet.

Den siste tida har det vore diskusjon rundt kvalifikasjonskrava for prestetenesta. Ulike stemmer har vore framme i debatten, og no sist, i papirutgåva av Vårt Land 2. mai, er det prorektor og leiar for praktikum på MF, ­høvesvis Kjetil Fretheim og Fredrik Saxegaard som uttalar seg. Verkelegheita er at den norske kyrkja vil mangla prestar i nær framtid. Verkelegheita er at Den norske kyrkja må tenkja nytt og offensivt. MF, den viktigaste utdanningsinstitusjonen for prestar, ser ikkje ut til å vera heilt med på denne tankegangen. Eg siterer: «For prestestudentene er en solid ­profesjonsutdanning det beste utgangspunktet».

Det er ikkje vanskeleg å vera einig i dette, og eg forstår at MF har behov for å løfta fram profesjonsstudiet som eit godt løp, for det er det jo. Men i innlegget til Fretheim og Saxegaard blir det sagt svært lite konkret om kva løp dei ser for seg at må til for ein vaksen som vil bli prest som ein karriere nummer to. Kva inneber det at «det er mulig å finne gode løsninger og tilpasninger for å møte slike behov innenfor rammen av profesjonsstudiet»? Slik eg les innlegget, vil de ha alle inn i ­profesjonsløpet, uavhengig av bakgrunn. Les eg dykk feil? Eg håpar det.

Viktig og rett. For at andre skal kunna få eit innblikk i prosessen det er å bli prest utan å vera cand.theol., skal eg bruka meg sjølv som eksempel. Eg blei cand.philol. i 2000 ved NTNU og tok PPU (praktisk pedagogisk utdanning) like etter. I graden min har eg mellomfag kristendom og hovudfag i nordisk litteratur, og mellom anna norrønt språk på mellomfagsgraden i nordisk. Eg jobba som lærar i 15 år, dei siste 13 åra som lektor ved Kristelig Gymnasium i Oslo. I 2014 søkte eg Den norske kyrkjas evalueringsnemnd om godkjenning av kompetanse tilsvarande cand.theol. Eitt av krava er master i eit relevant fag. Det synest eg er viktig og rett.

Nemnda består av representantar frå ­kyrkjerådet, utdanningsinstitusjonane MF, TF og Vid, lekrepresentantar og representantar frå presteforeningane. Ein må skriva ein grundig søknad til nemnda. Ein må legga ved hovudoppgåve/masteroppgåve, ein må legga ved eit utval andaktar ein har hatt, og ein må ha uttalelse frå tre referansar om at ein er eigna til presteteneste. All den tid MF er representert i evalueringsnemnda i Den norske kyrkja der ein fullt ut anerkjenner ­andre relevante utdanningar, synest eg det er ­underleg at Fretheim og Saxegaard unnlet å løfta fram denne muligheten som ein god veg inn i preste­tenesta for enkelte. Kvifor er det at eg har ei anna ­utdanning og har gjort ting på ein annan måte, negativt og ikkje positivt?

Saxegaard og Fretheim: Eg foreslår at de tar ein telefonrunde til kyrkjelydar som har prestar som eg, og spør korleis det går. Spør kva kyrkjelyden saknar, spør kva vi prestane manglar. Det er ingen som har stilt spørsmål ved kompetansen min, og eg har blitt møtt med berre positive haldningar til bakgrunnen min, heilt frå jobbintervjusituasjonane eg har vore i, og fram til dags dato. Det er altså ingen andre enn MF som løftar dette fram som eit problem og ikkje som ein rikdom. Det synest eg er nedslåande.

Verdifulle innsteg. I mine to år som prest har eg altså ikkje kjent på at bakgrunnen min ikkje har halde mål. Heller tvert imot. Pedagogikken og litteraturen gir svært verdifulle innsteg til ulike sider ved prestetenesta. Og styrken ved høgare utdanning er ikkje berre det spesifikt faglege innanfor kvar disiplin, men at ein har ein basis på eit visst nivå i den karrieren ein går inn i. Mangfaldet gjer oss rikare, det er ikkje farleg.

I paragraf 5 i «Forskrift om kvalifikasjonskrav for tilsetting som prest i Den norske ­kyrkje» står følgjande: «Som prest kan også tilsettes person som oppfyller kravene i paragraf 2 bokstavene a), c) og d), og som etter vedtak av Evalueringsnemnda anses å inneha tilsvarende kompetanse som candidata/candidatus theologiae på følgende grunnlag: (…) har innehatt graden i minst fem år. Evalueringsnemnda kan i særlige tilfeller gjøre unntak fra dette vilkåret når graden ble oppnådd etter fylte 50 år.» Å seinka denne aldersgrensa med ti år vil ha svært få negative konsekvensar, men vil opna opp for dei som ynskjer å tenkja nytt om liv og teneste, og det vil gi kyrkja tilgang på inspirerte og kvalifiserte prestar.

I dag vel eg å kvessa blyanten. Og det gjer eg for alle oss som ønsker å bli prestar på litt annan måte enn det tradisjonelle løpet, men med utdanning tilsvarande cand.theol. Mitt tips til MF er: Ta i mot oss med opne armar. Kyrkja har ikkje råd til noko anna.

Marita Bjørke Ådland, prest

Gå til innlegget

Kjære MF!

Publisert over 1 år siden

Korleis skal Den norske kyrkja sikra god rekruttering til prestetenesta?

 

Den siste tida har det vore diskusjon rundt kvalifikasjonskrava for prestetenesta. Ulike stemmer har vore framme i debatten, og no sist, i papirutgåva av VL 2. mai, er det prorektor og leiar for praktikum på MF, høvesvis Kjetil Fretheim og Fredrik Saxegaard som uttalar seg. I den samtalen som har gått dei siste vekene, oppfattar eg at mange prøver å vera løysingsorienterte. Det liker eg. Verkelegheita er at den norske kyrkja vil mangla prestar i nær framtid. Verkelegheita er at Den norske kyrkja må tenkja nytt og offensivt. MF, den viktigaste utdanningsinstitusjonen for prestar, ser ikkje ut til å vera heilt med på denne tankegangen. Eg siterer: «For prestestudentene er en solid profesjonsutdanning det beste utgangspunktet». Det er ikkje vanskeleg å vera einig i dette, og eg forstår at MF har behov for å løfta fram profesjonsstudiet som eit godt løp, for det er det jo. Men i innlegget til Fretheim og Saxegaard blir det sagt svært lite konkret om kva løp dei ser for seg at må til for ein vaksen som vil bli prest som ein karriere nr. to. Kva inneber det at «det er mulig å finne gode løsninger og tilpasninger for å møte slike behov innenfor rammen av profesjonsstudiet»? Kva ser de for dykk her? Kor lang tid skal det ta? Kor mykje utdanning skal de kreva av nokon som har utdanning på tilsvarande nivå frå før? Eg ønskjer meir konkrete innspel og at de rissar opp eit løp eller set nokre grenser for kva som skal kunna gå gjennom i Den norske kyrkjas evalueringsnemnd. Slik eg les innlegget, vil de ha alle inn i profesjonsløpet, uavhengig av bakgrunn. Les eg dykk feil? Eg håpar det.

 

For at andre skal kunna få eit innblikk i prosessen det er å bli prest utan å vera cand.theol., skal eg bruka meg sjølv som eksempel. Eg blei cand.philol. i 2000 ved NTNU og tok PPU (praktisk pedagogisk utdanning) like etter. I graden min har eg mellomfag kristendom og hovudfag i nordisk litteratur, og m.a. norrønt språk på mellomfagsgraden i nordisk. Mellomfaget mitt i kristendom består m.a. av element som luthersk teologi, eksegese med fokus på Johannesevangeliet, i tillegg til studier av jødedom og islam. Hovudoppgåva mi er skrive i skjeringspunktet mellom teologi og litteratur, det er ei allegorisk lesing av romanen Kimen. Eg jobba som lærar i 15 år, dei siste 13 åra som lektor ved Kristelig Gymnasium i Oslo.

 

I 2014 søkte eg Den norske kyrkjas evalueringsnemnd om godkjenning av kompetanse tilsvarande cand.theol. Der kan ein søka på eiga hand eller via biskopen som kan anbefala ein kandidat til framtidig presteteneste. Eg søkte på eiga hand, og det er den typen godkjenning eg har som utgangspunkt for denne kommentaren, og der er master i eit relevant fag eitt av kriteria.

 

I nemnda sit det m.a. representantar frå kyrkjerådet, utdanningsinstitusjonane MF, TF og Vid, lekrepresentantar og representantar frå Presteforeninga. Ein må skriva ein lang og grundig søknad der ein gjer greie for både utdanningsveg og eigen motivasjon. Ein må legga ved hovudoppgåve/masteroppgåve, ein må legga ved eit utval andaktar ein har hatt, og ein må ha uttalelse frå tre referansar om at ein er eigna til presteteneste. (Må ein det på profesjonsstudiet?) Ein møter opp, er inne hjå nemnda minst ein time, og ein får spørsmål av ulike slag frå dei ulike medlemmene i nemnda, det kan vera alt frå motivasjon til faglege spørsmål frå masteroppgåva. Så får ein beskjed etter ei tid om at ein er godkjent eller ikkje godkjent, og det er då eit klarsignal til å begynna på praktikum, samstundes som ein går inn i opplegget «Veien til prestetjeneste», som er eit løp på fire kursdagar spreidd over to-tre år, og tre samtalar med biskop – slik studentane på profesjonsstudiet også har. Her er vi altså inne i det same løpet som profesjonsstudentane, og det gjeld også avsluttande praktikum. All den tid MF er representert i evalueringsnemnda i Den norske kyrkja der ein fullt ut anerkjenner andre relevante utdanningar, synest eg det er noko underleg at Fretheim og Saxegaard som representantar for MF, i innlegget sitt så einsidig løftar fram verdien av eitt studium framfor å seia noko om den andre vegen som er mogleg å gå (sjølv om eg sjølvsagt forstår at dei gjerne vil ha studentar på profesjonsstudiet). Vi som går ein annan veg med våre relevante mastergrader, trugar ikkje det beståande eller framtidige presteskapet, vi kompletterer det og har med oss verdifull erfaring inn i kyrkja. Det trur eg kyrkja har bruk for. Å gå via evalueringsnemnda er ingen lettvindt veg til prestetenesta. Eg etterlyser klarare ord om kva de tenker om denne prosessen i framtida.

 

Evalueringsnemnda består altså av representantar frå ulike deler av kyrkja, m.a. frå MF, som seier at eg med min cand.philol-grad kan bli ein like god prest som ein som går ordinært studieløp. Dermed er praktikum neste steg. Valet fall for min del på MF, og det er eg glad for. MF var fleksible på tilpassing og tilrettelegging, og eg trong om lag seks månaders fulltidsstudium for å bli klar for ordinasjon. Før eg blei prest har eg gjort stort sett alt som går an gjera i kyrkja utan å vera prest: Eg har hatt søndagsskule, barnekor, undervist konfirmantar, vore medliturg, nattverdutdelar, predikant, forsongar, deltatt på misjonsgudsteneste og i gudstenestegrupper osv. Ingenting av dette kvalifiserer til å bli prest, så klart, men det spela inn på godkjenninga i evalueringsnemnda, om eg forstod dei rett. Eg kjenner altså kyrkjeverkelegheita over snittet godt, vil eg påstå. Med cand.philol.-grad og svært brei erfaring vil altså likevel MF hevda at den beste vegen til presteteneste er via profesjonsstudiet. Eg forstår at de meiner det. Men kvifor er det at eg har ei anna utdanning og har gjort ting på ein annan måte, negativt og ikkje positivt?

 

Saxegaard og Fretheim; eg foreslår at de tar ein telefonrunde til kyrkjelydar som har prestar som eg, og spør korleis det går. Spør kva kyrkjelyden saknar, spør kva vi manglar. Det er ingen som har stilt spørsmål ved kompetansen min, og eg har blitt møtt med berre positive haldningar til bakgrunnen min, heilt frå jobbintervjusituasjonane eg har vore i, og fram til dags dato. Eg har faktisk vore overraska over i kor liten grad bakgrunnen min har vore diskutert, t.d. i jobbintervju. Kort oppsummert: Det er ingen andre enn MF som løftar dette fram som eit problem og ikkje som ein rikdom. Det synest eg er nedslåande.

 

I mine to år som prest har eg ikkje på noko som helst tidspunkt kjent at bakgrunnen min ikkje har halde mål. Heller tvert i mot. Pedagogikken og litteraturen gir svært verdifulle innsteg til ulike sider ved prestetenesta. Kjære MF, kvifor er de så redde for det som vi andre kan bringa inn i prestetenesta? Eg ser ikkje problemet med å la andre tilsvarande utdanningar (ja, for eg meiner at hovudfag/master skal vera eit krav for godkjenning) sleppa til i prestetenesta. I svært mange andre jobbar er det jo slik at den utdanninga ein har teke, kan vera litt på sida av det ein faktisk endar opp med å jobba med. Styrken ved høgare utdanning er ikkje berre det spesifikt faglege innanfor kvar disiplin, men at ein har ein basis på eit visst nivå i den karrieren ein går inn i. Mangfaldet gjer oss rikare, det er ikkje farleg.

 

I paragraf 5 i «Forskrift om kvalifikasjonskrav for tilsetting som prest i Den norske kyrkje» står følgjande: «Som prest kan også tilsettes person som oppfyller kravene i § 2 bokstavene a), c) og d), og som etter vedtak av Evalueringsnemnda anses å inneha tilsvarende kompetanse som candidata/candidatus theologiae på følgende grunnlag: (…) har innehatt graden i minst fem år. Evalueringsnemnda kan i særlige tilfeller gjøre unntak fra dette vilkåret når graden ble oppnådd etter fylte 50 år.» Å seinka denne aldersgrensa med 10 år vil ha svært få negative konsekvensar, men vil opna opp for dei som i ein attraktiv periode av sitt yrkesaktive liv ynskjer å tenkja nytt om liv og teneste, og det vil gi kyrkja tilgang på inspirerte og kvalifiserte prestar.

 

I dag vel eg å kvessa blyanten. Og det gjer eg for alle oss som ønsker å bli prestar, som har late kallet modna og som har vakse opp og inn i ei kyrkje som vi er glad i og som vi vil bruka livet vårt på å vera ein del av. Vi har vore gjennom ei godkjenningsordning som er streng, vi er kvalitetskontrollert heilt på linje med (og kanskje meir enn) dei som tar profesjonsstudiet. Kva er det MF fryktar? Mitt tips er: Ta i mot oss med opne armar. Kyrkja har ikkje råd til noko anna.

Gå til innlegget

Tunge skritt til preikestolen?

Publisert nesten 2 år siden

Er biletet VL teiknar av presten, representativt for fleiralet av prestar i 2018?

Laurdag 3. mars hadde VL ein lengre artikkel om korleis presten førebur preika si. Der kom det fram ein del ting som eg som prest, ikkje synest er representativt for min måte å tenka, jobba og prioritera. Heldigvis kjem Presteforeningens leder Martin Enstad meg til unnsetning her, med eit par gode moment. Utover det er det underleg lesning, sett frå mitt perspektiv. Og sjølv om artikkelen konsenterer seg om éin prest si oppleving av dette, blir det generalisert ganske kraftig i artikkelen. Difor vil eg ta til motmæle – ikkje for å bagatellisera presten i artikkelen sitt strev med å skriva preike, men for å komma med ei, etter mi oppfatning, viktig nyansering  

 

Først til Sivert Angel. Om du var min sjef, ville du forhåpentleg ikkje ynskja at eg brukte tre dagar på å skriva preika. For å ha sagt det med ein gong: Søndagens preiketekst kvernar rundt i hovudet i god tid før søndagen, eg les meg opp på kva som er tekstane i god tid, for å kunne hekta tekstene på ting eg les og opplever i virkeligheten, i dagane før eg set meg ned for å skriva. Eg set av ein dag til sjølve skrivinga, men som regel klarer eg meg med to-tre timar, når dei mentale førebuingane har vore i godt gjenge gjennom den siste halvanna veka. Om eg legg godviljen til når eg les det du seier, klarer eg å tenka at det er dette du meiner med å bruka tre dagar og ikkje at eg faktisk skal sitja og sveitta foran datamaskina tre heile dagar til ende. Eg skal fortelja deg litt kva eg synest er viktig i prestejobben: Det er viktig å ta fri på lørdagar. Fredagskvelden er også fin å bruka med familien. Eg liker å lukka boka kl. 16 på fredagar og seia «no er det godt nok». Så liker eg å henga litt på kjøpesenteret i bygda der eg jobbar. Ta ein kaffi med gutta som er der kvar dag. Seia hei til eit par konfirmantar og diskutera lekser med nokre fjerdeklassingar på veg heim frå skulen. Eg liker også å stikka innom babysang og seia hei til barn eg har døypt, og skal døypa. Og så liker eg å vera på kontoret og planlegga og samarbeida med gode kollegaer. Ikkje minst liker eg å vera på Åpen kyrkje, på torsdagsmiddag, på heimebesøk og på dåpssamtale, og å gå på kafé med menneske eg på ulike måtar har blitt kjent med i prestejobben, og som eg har gode møter med i etterkant av gravferd, for eksempel. Eg liker å vera på kirkeforeningsmøte, eg er glad i å delta på arrangement i bygda der eg jobbar, møta folk og bygga relasjonar. Veldig lite av dette skjer om eg sit med døra att på kontoret i tre dagar og skriv preike.

 

Vårt Land bygger opp under eit bilete av prestar som eg tenker for det første vi ikkje treng, og som for det andre ikkje er representativt. Eg har stor respekt for dei som synest preikearbeidet er krevjande, og eg forstår at vi jobbar ulikt med det. Men å påstå at hundrevis av prestar gruar seg for å gå på preikestolen og har mareritt om det eine og det andre før ei gudsteneste – det trur eg ikkje er sant. Men om ein ønsker å sementera biletet av den aldri kvilande prest som på luthersk vis strir med både det eine og det andre, så vil eg seia de har lykkast bra med denne artikkelen.

 

For meg er trappa opp til preikestolen lett. Fordi: Eg gleder meg over å få forkynna Guds ord. Derfor liker eg så godt sitatet av Rudolf Bohren «Å forberede en preken betyr å forberede en glede». Eg elskar å skriva preike. Eg liker å lesa i Bibelen og eg er stolt over å få stå i ein lang tradisjon av prestar før meg som har gått opp på preikestolen. Og eg går med lette skritt. For eg har godt budskap å komma med, til både doktorgrader og butikkdamer, lærarar og frisørar, til konfirmantar og barn, til dåpsfolk, til unge og eldre og kven som no måtte sitta i benkeradene. Om doktogradene ikkje liker det dei høyrer, må eg leva med det. Det er no for øvrig minst like viktig for meg at konfirmanten får med seg noko av det eg seier, enn at doktorgraden liker det. Det eg opplever gjennom veker og dagar i prestetenesta, viser seg forhåpentleg i preiker som Martin Enstad beskriv på følgande måte; «En God preken er livsnær og aktuell. Den må handle om livet vi lever, samfunnet vi kjenner og vårt forhold til Gud.» Eg seier som fysikaren; «Det er noe eget med virkeligheten».  

 

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Noen bør skamme seg
av
Espen Ottosen
21 dager siden / 5509 visninger
Kreftens krigsmetaforer
av
Aud Irene Svartvasmo
19 dager siden / 3738 visninger
Ingen skal leve med skam
av
Tor Håkon Eiken
21 dager siden / 1327 visninger
Nå må vi stå sammen
av
Berit Hustad Nilsen
16 dager siden / 1217 visninger
Småprathelvetet
av
Ann Kristin van Zijp Nilsen
6 dager siden / 1169 visninger
Skal vi forby det vi ikke liker?
av
Paul Leer-Salvesen
16 dager siden / 1080 visninger
HVILKEN ELEFANT?
av
Rikke Grevstad Kopperstad
5 dager siden / 1077 visninger
Den eneste du skal og kan omvende, er deg selv
av
Joanna Bjerga
rundt 1 måned siden / 999 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere