Mai Lene Fløysvik Hæåk

Alder: 22
  RSS

Om Mai Lene

Kommentator i Vårt Land

Følgere

Når håpløysa breier seg

Publisert 13 dager siden - 374 visninger

Brexit er ikkje over den dagen Storbritannia går ut av EU. Då startar arbeidet med å bygge opp at tilliten.

B rexit-tåka kallar tidlegare statsministerkandidat Ed Miliband det. Den tåka som akkurat no ligg over britisk politikk og usynleggjer det som i ein normal situasjon hadde vore store politiske skandalar, men som sidan juni 2016 så vidt har klart å nå opp på dagsordenen.

Kaos. Det er liten tvil om at kaos rår i britisk politikk. Avstemminga over avtalen mellom EU og Storbritannia, som vart framforhandla før jul, vart utsett til 15. januar. I realiteten er ingen nøgde med denne avtalen, korkje dei som meiner Storbritannia heilt fint kan gå ut av EU utan ein avtale og dei som helst ville blitt i EU. I tillegg aukar styrken i kravet om ei ny folkeavstemming og at folket må få lov til å seie sitt om avtalen.

Midt i kaoset står Theresa May. Eller – står er kanskje ikkje det rette ordet. Trass i slagordet «strong and stable» er det få statsministrar som har slite meir med å verke stødig enn Theresa May. Forsøket hennar på å framstå som den einaste personen som kan få landet vellukka gjennom Brexit har ikkje vore suksessfult. Tvert i mot tapte ho fleirtalet dei konservative hadde i valet i 2017. Statsråd etter statsråd har trekt seg frå regjeringa, blant anna to Brexit-ministrar og utanriksministaren. I tillegg har ho lova djupt og heilag at ho ikkje kjem til å leie partiet i neste valkamp.

Alternativ. Størsteparten av grunnen til at ho framleis sit som statsminister er truleg at mange spør seg: «Men kva er alternativt?» For svaret på det spørsmålet blir at dei ikkje har noko realistisk alternativ. Dei som er villige til å ta over det konservative partiet og bli statsministrar har alle markert seg så sterkt i favør av å bli i EU eller gå ut av EU at dei ville korkje klare å samle partiet eller landet om ein god avtale. På andre sida har ein eit Corbyn-leia Labour som har slite med antisemittisme og som ikkje ser ut til å ha ein klar Brexit-politikk som står i opposisjon til det Theresa May driv med.

Det er heller oppsiktsvekkande at Labour ikkje klarer å stige på meiningsmålingane og utnytte at det er full splitting i regjeringspartiet. Sjølv om det offisielle standpunktet til partiet er at dei vil bli i EU, er det ikkje blitt kommunisert klart nok av Jeremy Corbyn. Tvert i mot fekk han mistillitsforslag mot seg som følge av kor usynleg han var før folkeavstemminga i juni 2016.

Håpløyse. Det verste med heile situasjonen er likevel ikkje sjølve splittinga eller den svake posisjonen til Theresa May. Det som er farleg er håpløysa som blir spreidd. For kva gjer det med eit politisk system at politikarane ikkje ein gong klarer å samle seg om felles løysingar når det gjeld som mest? Kva har det å seie for tilliten til politikarane at dei ser ut til å bry seg meir om å posisjonere seg for å stige opp i hierarkiet i staden for å søke semje og konsensus rundt korleis landet skal gå ut av EU?

Det største nyhendet frå Storbritannia på norsk TV dei siste vekene har vore managerjobben til Ole Gunnar Solskjær. Hadde ein ikkje visst betre, skulle ein trudde det var det viktigaste som skjedde i dronningriket. Då me sat og såg nyhende i jula, sa den britiske kjærasten min: «Eg skulle gjort mykje for at dette var hovudoppslaget på britiske nyhende.»

Det er lett å forstå motløysa som har fått festa seg i kjølevatnet av Brexit og som truleg kjem til å vare langt fram i tid. Få ser for seg at avtalen som er framforhandla får fleirtal i parlamentet 15. januar, og kva som skjer etter det er vanskeleg å vite. Fleire institusjonar, mellom anna dei britiske universiteta, har dei siste vekene gått ut og åtvara mot at Storbritannia går ut av EU utan avtale. Frykta for at det kan skje ser ut til å ha auka ettersom fleire medlemer av parlamentet har signalisert at dei ikkje kjem til å stemme for avtalen.

Usikkert. Veldig lite av det som skjer fram til Storbritannia går ut av EU er sikkert. Kanskje blir det ei ny folkeavstemming. Kanskje blir ein ny avtale lagt fram. Eller kanskje snublar dei ut av EU utan ein avtale. Men kanskje fokuserer me for mykje på å spå utgangen av EU og diskutere «no deal»-scenarioet når det me eigentleg skulle vore opptekne av er korleis politisk unntakstilstand påverkar det politiske systemet framover.

Brexit er ikkje ferdig den dagen Storbritannia går ut. Tvert i mot er det då den verkeleg store jobben startar: Å bygge tillit og skape engasjement rundt britisk politikk igjen.


Denne kommtaren vart  publisert i Vårt Lands papiravis 09. januar 2018

Bilete: Alastair Grant/NTB scanpix

Gå til innlegget

Jesus og julenissen

Publisert rundt 1 måned siden - 545 visninger

Det kan vere freistande å teste om Gud eksisterer, men er det eigentleg så lurt?

Då eg var åtte, kanskje ni år, fann eg ut at det var på tide å gjere ein test på om julenissen eksisterte eller ikkje. Eg hadde etterkvart byrja å innsjå at julenissen ikkje finst. «Æg trur ikkje på julenissen lengre». Men foreldra mine likte å utnytte den vesle usikkerheita eg kjente på då eg sa dette. For det kunne jo vere. Kanskje. 

Brevtest. For å vere heilt sikker på at eg hadde rett laga eg det som i auga mine var ein hundre prosent sikker test. Eg avtalte med pappa at eg skulle skrive eit brev med namnet hans på, og han lova at om det var han som kom opp med sjokolade natt til første juledag, skulle han ta med seg brevet. Teorien var at om brevet framleis låg der neste dag var det eit teikn på at julenissen fanst. 

Eg trur menneske har ei trong til å teste, ei trong til å finne ut korleis noko heng saman eller fungerer. Me vil så gjerne vite. Nesten all vitskapeleg forsking er bygd på at me er nyfikne, stillar spørsmål og prøver å svare på dei. Av og til er kanskje ikkje forsøket ein gong til for det vitskaplege, men berre til for å sjå kva som faktisk skjer. 

Teste Gud. Som kristne kan det av og til freiste å teste Gud. Teste om han er der, om han svarer. Av og til skulle eg ønske at eg kunne lagt igjen eit brev, slik eg gjorde for å teste om julenissen eksisterte, og bedt han om å ta det med. Berre for å vere heilt hundre prosent sikker. 

«Heldige dei som berre veit», tenkjer eg. Dei som aldri opplever at det er vindstille, men at setninga: «Gud er som vinden: Du kan ikkje sjå han, men du kan føle han» alltid gir meining. Eller som Olaug Vervik Bollestad sa i Min Tro-intervjuet med Vårt Land i november: «Troen har bare vært der. Kanskje jeg er litt enkel­ sånn, men jeg har aldri vært inne på tanken at jeg ikke skulle tro på Jesus». 

 

Ein kan lure på om dei som tenkjer slik har sett noko me andre ikkje ser. Og mest sannsynleg har dei det òg. Ikkje skrift på veggen eller store mirakel, men at dei ser Gud i kvardagen når noko skjer. Dei ser han ikkje fordi dei testar om han er der, men fordi dei kvilar i at han er der. 

I tillegg kan ein jo spørje seg kva som hadde skjedd om ein hadde testa og fått eit positivt svar. Kva om eg hadde opplevd skrift på veggen, englebesøk eller brevsvar? Hadde eg klart å slå meg til ro med det? 

Gullkalven. Alle som har lese historia om israelittane i ørkenen veit at ti landeplager, fridom, deling av Raudehavet og manna frå himmelen ikkje var nok til å unngå at israelittane laga ein gullkalv. Få i Bibelen fekk så mange teikn på at Gud eksisterer, og likevel vendte dei seg bort så snart det vart vanskeleg. 

Dei siste åra har eg fått eit sterkt forhold til å gå til nattverd. Nettopp fordi det handlar meir om å kvile i at Gud eksisterer og ta i mot som ei stadfesting på nettopp dette, heller enn å teste og seie: «Viss du verkeleg er der så vis det». Eg trur kristenlivet blir så mykje enklare av å senke skuldra, finne fram den delen i seg sjølv som over fleire år klarte å overtyde ein om at julenissen var ekte. For ein stad inni oss trur eg me har evna til å kunne tru utan å ville teste.  

Stille spørsmål. Likevel kan eg ikkje legge vekk den nyfikna som får meg til å ville teste. Eg må stille spørsmål, utvikle og utforske trua, utfordre meg sjølv på å leve det eg lærer. Særleg trur eg ei opning for å stille dei store spørsmåla har gjort det lettare for ein del å tru. I haust starta podcasten Reisenopp, ein podcast om tru og tvil og alt det utanfor og i mellom. På Facebook-gruppa til podcasten kan ein sjå at fleire set pris på at det blir snakka ope om det som elles ikkje blir snakka om. 

Eit slikt forum og det at nokon snakkar høgt om både positive og negative sider ved å tru kan bli ei hjelp til å kvile framfor å teste. I staden for å stresse med at ein ikkje trur nok eller ikkje føler nok, opplever ein at andre tenkjer dei same tankane. At andre set ord på det ein sjølv føler. Særleg i kristen samanheng trur eg det er sterkt undervurdert. For kristenlivet kan bli så glamorøst, perfekt og flott at det blir lite rom for dei tankane fleire av oss strever med. 

Sjølv om behovet for å teste framleis er der, trur eg det er meir sunt å kvile i lengda. Og til og med testar kan ha store feil med seg som gjer at ein får feil svar. Julenissetesten min vart positiv, for korleis kunne ni år gamle Mai Lene kome på at andre i familien enn pappa kunne vere julenissen? 


Denne kommtaren vart  publisert i Vårt Lands papiravis 20. desember 2018

Gå til innlegget

Ikkje eit fruktbart skilje

Publisert rundt 2 måneder siden - 687 visninger

Det er på tide å slutte å skilje mellom politisk korrekt og ukorrekt.

Haldningar og meiningar endrar seg med åra. Gjennom historia kan me sjå korleis tidlegare utgrupper, homofile, personar med funksjonsnedsetting og til dels kvinner, har fått stadig høgare status. Kva ein ser på som rett og gale er ikkje det same no som tidlegare. 

Likevel er det framleis stor skilnad i kva me tenkjer rundt ulike spørsmål, og dermed òg lett å setje ei skilje mellom dei som meiner det eine og dei som meiner det andre. 

Somewheres og anywheres. David Goodhart snakkar om skilnaden mellom «somewheres» og «anywheres» i boka The Road to Somewhere. Her teiknar han eit tydeleg skilje mellom den vesle urbane og liberale eliten som ser på seg sjølv som verdsborgarar (anywheres) og den langt større gruppa av rurale, konservative som har ei større geografisk tilknyting (somewheres). 

Goodhart meiner at årsaka til fleire av problema i Storbritannia, som til dømes Brexit, er at den meir liberale og urbane gruppa ikkje har klart å lytte til fleirtalet av befolkninga. 

Folket og eliten. Modellen til Goodhart har store likskapar med tanken om at det er ein skilnad mellom det politisk ukorrekte folket og den politiske korrekte eliten. At det finst eit verdigap som handlar meir om politiske haldningar enn om økonomi. 

Då eg planla å skrive denne teksten, tenkte eg først at det skulle vere eit forsvar for politisk korrektheit. Eit forsvar for dei av oss som har støtta Metoo-kampanjen heilhjarta, som reagerer på ordet neger og som har lite sans for sjølvhjelpsforfattarar som blir politiske guruar av å snakke om det «politisk ukorrekte» (les: Jordan Peterson). 

Kunstig skilje. Men etterkvart som eg fekk tenkt meg meir over det kom eg fram til at eigentleg er det ikkje det «politisk ukorrekte» som er problematisk her. Det som uroar meg mest er det kunstige skiljet me har klart å skape mellom politisk korrekt og ukorrekt, at me faktisk bruker desse orda i den offentlege samtalen for å stemple eigne eller andre sine meiningar. 

Å plassere seg sjølv i ei gruppe beståande av personar med politisk ukorrekte meiningar kan i seg sjølv vere eit maktmiddel. I staden for å framstille ein diskusjon som det det eigentleg er - ei reell politisk usemje - har ein moglegheita til å setje seg sjølv i ein offerposisjon. Når nokon framstiller seg sjølv som politisk ukorrekt fordi dei vil ha ein langt meir restriktiv innvandringspolitikk, kan ein òg velje å sjå på dette som ei politisk meining blant mange. 

Likevel må ein ikkje underkjenne at fleire har ei kjensle av at meiningane deira strir med kva som er «politisk korrekt». Dei kjenner på korleis det er å vere ein del av ein meiningsminoritet, kanskje gjennom til dels hetsande tilbakemeldingar eller kanskje gjennom ei form for utfrysing frå det gode selskap i offentlegheita. 

Meiningsmangfald. Løysinga på dette er heller å anerkjenne fleire meiningar som legitime - heller enn å stemple dei som politisk ukorrekte. Den politiske offentlegheita kan vere hard mot dei som meiner annleis. Slikt er med på å gi andre ei kjensle av at dei meiner noko ukorrekt, men når alt kjem til alt er det kanskje snakk om ei reell politisk usemje som ein kunne diskutert på ein langt meir fruktbar måte. 

Dei siste åra har debatten om no-platforming blitt meir og meir relevant. I kva grad skal ein la dei med mest ytterleggåande meiningar få ei plattform? Er det slik at om alle meiningar berre kjem fram i lyset og får brynt seg på andre så vil dei «beste» og mest rasjonelle meiningane vinne fram til slutt? Det kjem til eit punkt kor det ikkje nyttar å diskutere lengre fordi ein ikkje berre har ulike verdisyn, men er på to vidt forskjellige planetar. 

Oppgjer med ytterpunkta. Men i slike tilfelle kan ein ikkje snakke om å vere politisk korrekt eller ukorrekt. Fordi noko må vere meir akseptabelt å meine enn noko anna. Som til dømes at holocaust faktisk fann stad eller at dei med mørkare hudfarge har same verdi med dei som lysare hudfarge. 

Det er på tide å slutte å skilje mellom politisk ukorrekt og korrekt, somewheres og anywheres -  og heller debattere med meiningsmotstandarar og ta eit oppgjer med ytterpunkta


Denne kommentaren vart publisert i Vårt Land papiravis 5. desember 2018. 

Foto: Frank Augstein

Gå til innlegget

Kjønnsforskning som skyteskive

Publisert 2 måneder siden - 818 visninger

Kjønnsforskarar er ei populær skyteskive. Åtaka på dei kan svekke viktige bidrag til forskinga.

2 4. oktober i år kom nyheita om at den ungarske statsministaren, Viktor Orbán, trekte økonomisk støtte og akkreditering til kjønnsstudier ved to av universiteta i landet. Kjønnsstudia er også under press i Polen, men i motsetning til Ungarn har dei ingen senter for kjønnsforsking eller reine kjønnsstudier. Dette gjer det vanskelegare å strupe dei som forskar på det utan å råke andre program.

Ideologiske skylappar. Høgrepopulismen har styrka seg både i Ungarn og i Polen dei siste åra, dette kan sjåast som ein viktig grunn til at kjønnsforsking i dei to landa er under press. Forskarane har, i følge kritikarane, ideologiske skylappar som gjer kjønnsforsking meir til ein idéfabrikk enn til vitskap.

I ein forskingsartikkel om populisme og kjønn i 2017 skreiv Sahar Abi-Hassan blant anna om måten populistar knyt kvinner til morsrolla og framhevar kor viktig det er å få fleire barn, ikkje berre av økonomiske årsaker, men òg for å vege opp for auka innvandring. Sjølv om dei fleste populistar på både venstre- og høgresida i Europa og Latin-Amerika støttar opp om likestilling generelt, er fleire av dei meir tradisjonelle i tilnærminga til familie, arbeid og politisk deltaking.

Moralsk elite. Det kan vere mange grunnar til at kjønnsforsking er den nye skyteskiva. Talspersonen til Orbán forsvarte åtaket på kjønnsstudium med at regjeringa meiner ein er født som enten dame eller mann, og at dei ikkje ser på det som akseptabelt å sjå på kjønn som noko sosialt konstruert. Bak denne utsegna ligg det truleg òg ein tanke om at kjønnsforsking er eit talerøyr for det politisk korrekte og liberale. Feministar og kjønnsforskarar blir i auga til populistane ein del av ein slags moralsk elite som ser ned på ein tradisjonell familiekonstruksjon og avskyr dei som vel annleis.

Også i kristne samanhengar kan me ofte oppleve at feminisme, likestilling og kjønnsforsking blir sett på som i direkte strid med det som er bibelske sanningar. I innlegget «Hvorfor er jeg homofil og må jeg alltid vere det» som vart publisert på ForOss.no skriv Stein Solberg, sjelesørgar i Levende steiner, grundig om korleis trøblete familieforhold og mangel på positiv stadfesting kan vere årsaka til at nokre blir tiltrekt av same kjønn.

I avslutninga innrømmer han sjølv at det er lite vitskapleg belegg for synspunkta hans, men gir på same tid eit spark til dei som kjem fram til andre resultat enn han: «Jeg registrerer at synet på dokumentasjoner innen dette området, styres mer av ideologi, enn vilje til å vurdere objektive fakta. Slik er det nær sagt alltid når undersøkelser fra den ‘homofile verden’ legges fram».

Anti-intellektualisme. Det er ikkje rart at idear om sosialt konstruerte og flytande kjønnsidentitetar kan opplevast som ei direkte motsetning til skaparverket og trua på at «som mann og kvinne skapte han dei». Me må ta på alvor at forsking rundt kjønn, kjønnsroller og likestilling kan opplevast i direkte strid med samfunnssynet og dei religiøse standpunkta til eit stort mindretal av befolkninga. Samstundes representerer kritikken av kjønnsforsking som ideologibasert, om han kjem frå samfunnsdebattantar, religiøse eller populistar, ein form for anti-intellektualisme.

For det første handlar kjønnsforsking om akademisk fridom. I eit liberalt demokrati må dei framleis ha rett til å forske på fagfeltet sitt. Det må presiserast at det ikkje finst noko grunnlag for å seie at Stein Solberg vil legge ned kjønnsstudia og strupe kjønnsforskinga. Likevel er det interessant å merke seg at framfor å kritisere innhaldet i forskinga kritiserer han personane som står bak for å ikkje ha objektiviteten som trengs. Slikt er med på å delegitimere mykje av den viktige forskinga som føregår på feltet, og det på ei nettside som er ein viktig arena for formidling av kristen tru.

Me må kjønne. For det andre blir det ikkje berre forska på tema som er i direkte strid med moral, religion eller politiske standpunkt. Ein liten kikk innom Senter for tverrfagleg kjønnsforsking ved UiO viser publikasjonar om alt frå kvinner og krig i Kurdistan, til ei avhandling om norske muslimske kvinner i medieoffentlegheita. Kjønnsforsking er heller ikkje avgrensa til eit studieprogram. Tvert i mot kan me finne innslag av det i statsvitskap, historie, internasjonale relasjonar, sosiologi og litteraturstudium.

Sagt på ein annan måte: Me må kjønne litt for å skjønne verda me lever i. Her gir kjønnsforskarar eit viktig bidrag.

Mai Lene Fløysvik Hæåk


Vart publisert i Vårt Lands papiravis 12. november 2018

Bilete: Tamas Kovacs/MTI via AP

Gå til innlegget

Lita tuve kan velte stort lass

Publisert 3 måneder siden - 270 visninger

Brexit vart framstilt som starten på eit globalt og framtidsretta Storbritannia. No trugar regionale konfliktar frå fortida med å velte ein EU-avtale.

Før folkeavstemninga om britisk EU-medlemskap vart økonomi og innvandring hyppig diskutert. Medan dei som ville bli verande i EU framstilte Brexit som vegen til økonomisk undergang, framstilte motstandarane eit Storbritannia etter EU som eit land med færre innvandrarar og kontroll over eigne grenser.

Utan avtale. Men ikkje alle grenser er like enkle å få kontroll over. Den einaste delen av Storbritannia med grense til EU er den britiske provinsen Nord-­Irland, og nettopp her er årsaka til at ein avtale ser ut til å vere langt unna. Dette er eit så betent tema i forhandlingane at Storbritannia kan risikere å snuble ut av EU utan å ha ein avtale i det heile tatt.

I Storbritannia blir den tretti år lange intense perioden med konflikt i Nord-Irland kalla «The Troubles». Konflikten kravde fleire tusen menneskeliv, både på grunn av terroren til The Irish Republican Army (IRA) og på grunn av det britiske militæret som fleire gonger braut inn i konflikten.

Då Langfredagsavtalen vart underteikna langfredag i 1998, var EU ein av aktørane som deltok i fredsprosessen. Sjølv om grensa mellom Irland og Nord-Irland ikkje var eit stort tema i avtalen den gongen, blir ei grense med lite kontroll og minimalt med identifikasjonskrav sett på som viktig for at den tjue år lange freden skal vare endå lengre.

Tre løysingar. Då passar det dårleg om Brexit skulle resultere i at Storbritannia går ut av toll­unionen og den frie marknaden. Eit slikt utfall vil på ein eller annan måte føre til at personar og gods som blir frakta mellom EU og Storbritannia, blir kontrollert på grensa. Slik kan Brexit bidra til at ein konflikt som framleis ulmar under overflata blussar opp igjen.

Førebels er det tre løysingar på Nord-Irland-problemet som blir nemnte for å få ein avtale i hamn. Den første kan ein kalle ei Norge pluss-løysing. Dette betyr i praksis at Storbritannia knyt seg til EØS-avtalen i tillegg til å bli verande i toll­unionen. Med ei slik løysing vil ikkje grensa mellom Nord-Irland og Irland bli eit problem etter Brexit. Likevel er det lite sannsynleg at dette blir utfallet, sidan Underhuset allereie har stemt imot å gå inn i ein EØS-avtale. I tillegg ser Brexit-tilhengarane på det som likestilt med ein EU-medlemskap og ein måte å bli verande i unionen på sjølv om Stor­britannia formelt sett ikkje er EU-medlem lengre.

Irskesjøen. Den andre løysinga blir kalla «The Irish Backstop». Ideen er at medan Skottland, England og Wales går ut av tollunionen og den frie marknaden, blir Nord-Irland verande. I praksis vil det seie at ei grense blir danna i Irskesjøen og at Nord-Irland blir skilt frå resten av Storbritannia. For unionistane, som vil ha eit tettast mogeleg samband med Storbritannia, er eit slik alternativ hardt å svelgje sidan dei ser på det som svekking av unionen.

Den tredje løysinga er den EU har markert kraftigast motstand mot; ei såkalla «hard grense». Resultatet av dette er ei tydeleg grense mellom eit Irland som er medlem av tollunionen og den frie marknaden, og eit Nord-­Irland som ikkje er medlem. Nettopp ei slik grense blir sett på som farleg med tanke på fredsprosessen.

Kompliserande faktorar. Som ikkje det umoglege valet av løysing på problemet var nok, er det òg nokre kompliserande faktorar som bidreg til at Nord-Irland er eit vanskeleg tema i forhandlingane. Det største hinderet for at grense­problemet skal bli løyst er at det konservative partiet etter 2017-valet måtte gå inn i koalisjon med Democratic Union Party (DUP) for å få fleirtal i parlamentet. DUP er eit nord-irsk unionistparti og det einaste partiet som ikkje var med på Langfredagavtalen i 1998. I tillegg er dei for Brexit. Dermed regjerer Theresa May på nåden til eit parti som er imot både å inngå ein EØS-avtale for å løyse problemet, og i mot at Nord-Irland skal ha ei eiga ordning.

Konservativ splitting. ­Heller ikkje dei konservative er samde med seg sjølv. Det kan ein sjå på mannefallet i regjeringa det siste året. Både David Davis og Boris Johnson gjekk ut av regjeringa etter at Theresa May nærmast tvang fram ei semje om vegen vidare i Brexit-forhandlingane. Situasjonen no er at storparten er imot løysingane som allereie ligg på bordet, men ingen har noko aning om kva dei kan gjere for å få eit tilfredsstillande resultat.

Då britane stemte over å gå ut av EU i juni 2016, var det få som kunne sjå føre seg at Nord-­Irland ville bli eit stort problem, men til slutt kan det bli grensa mellom Nord-Irland og Irland som veltar ein avtale mellom EU og Storbritannia.


Denne kommentaren vart publisert i Vårt Lands papiravis onsdag 31. oktober 2018

Bilete: Yui Mok/AP/NTB Scanpix

Gå til innlegget

Mest leste

Hareides nødvendige veivalg
av
Ole Paus
3 måneder siden / 82733 visninger
Et barn er født, et barn er dødt
av
Magne Raundalen
rundt 2 år siden / 44695 visninger
Etter fallet kommer hevnen
av
Berit Aalborg
11 måneder siden / 35589 visninger
Stormløpet mot Israel er i gang.
av
Roald Øye
9 måneder siden / 28935 visninger
Kanten av klippen
av
Åshild Mathisen
11 måneder siden / 22890 visninger
Et sosialt ­eksperiment
av
Bent Høie
5 måneder siden / 22514 visninger
Sympati med skinke
av
Ane Bamle Tjellaug
4 måneder siden / 22372 visninger
Mens vi sover
av
Erik Lunde
11 måneder siden / 20420 visninger
Ord er handling
av
Hilde Frafjord Johnson
4 måneder siden / 19465 visninger

Lesetips

Radikal kjønnsideologi
av
Marit Johanne Bruset
rundt 1 time siden / 18 visninger
Har du ulikhetsbrillene på, Astrup?
av
Catharina Bu
rundt 1 time siden / 16 visninger
Å redde verden uten å bli hekse-jegere
av
Bjørn Stærk
rundt 2 timer siden / 45 visninger
I fredens telt
av
Torstein Try
rundt 2 timer siden / 26 visninger
Jeg melder meg ut av KrF
av
Lars Sørumshagen
rundt 7 timer siden / 254 visninger
Sett fra grasrota
av
Arna Østnor
rundt 7 timer siden / 119 visninger
Hamskifte for norsk landbruk?
av
Trond Klaape
rundt 7 timer siden / 195 visninger
Svar til innlegg fra Karl Øyvind Jordell
av
Ole Inge Bekkelund
rundt 7 timer siden / 47 visninger
Skader KrF, ikke Frp!
av
Ola Ødegaard
rundt 7 timer siden / 83 visninger
Les flere

Siste innlegg

Radikal kjønnsideologi
av
Marit Johanne Bruset
rundt 1 time siden / 18 visninger
Har du ulikhetsbrillene på, Astrup?
av
Catharina Bu
rundt 1 time siden / 16 visninger
Å redde verden uten å bli hekse-jegere
av
Bjørn Stærk
rundt 2 timer siden / 45 visninger
I fredens telt
av
Torstein Try
rundt 2 timer siden / 26 visninger
Nå treng KrF samling
av
Karl Johan Hallaråker
rundt 5 timer siden / 62 visninger
Hvorfor feilet Hareide?
av
Lars Kolbeinstveit
rundt 7 timer siden / 464 visninger
Les flere