Mai Lene Fløysvik Hæåk

Alder: 22
  RSS

Om Mai Lene

Kommentator i Vårt Land

Følgere

Kjønnsforskning som skyteskive

Publisert 4 dager siden - 753 visninger

Kjønnsforskarar er ei populær skyteskive. Åtaka på dei kan svekke viktige bidrag til forskinga.

2 4. oktober i år kom nyheita om at den ungarske statsministaren, Viktor Orbán, trekte økonomisk støtte og akkreditering til kjønnsstudier ved to av universiteta i landet. Kjønnsstudia er også under press i Polen, men i motsetning til Ungarn har dei ingen senter for kjønnsforsking eller reine kjønnsstudier. Dette gjer det vanskelegare å strupe dei som forskar på det utan å råke andre program.

Ideologiske skylappar. Høgrepopulismen har styrka seg både i Ungarn og i Polen dei siste åra, dette kan sjåast som ein viktig grunn til at kjønnsforsking i dei to landa er under press. Forskarane har, i følge kritikarane, ideologiske skylappar som gjer kjønnsforsking meir til ein idéfabrikk enn til vitskap.

I ein forskingsartikkel om populisme og kjønn i 2017 skreiv Sahar Abi-Hassan blant anna om måten populistar knyt kvinner til morsrolla og framhevar kor viktig det er å få fleire barn, ikkje berre av økonomiske årsaker, men òg for å vege opp for auka innvandring. Sjølv om dei fleste populistar på både venstre- og høgresida i Europa og Latin-Amerika støttar opp om likestilling generelt, er fleire av dei meir tradisjonelle i tilnærminga til familie, arbeid og politisk deltaking.

Moralsk elite. Det kan vere mange grunnar til at kjønnsforsking er den nye skyteskiva. Talspersonen til Orbán forsvarte åtaket på kjønnsstudium med at regjeringa meiner ein er født som enten dame eller mann, og at dei ikkje ser på det som akseptabelt å sjå på kjønn som noko sosialt konstruert. Bak denne utsegna ligg det truleg òg ein tanke om at kjønnsforsking er eit talerøyr for det politisk korrekte og liberale. Feministar og kjønnsforskarar blir i auga til populistane ein del av ein slags moralsk elite som ser ned på ein tradisjonell familiekonstruksjon og avskyr dei som vel annleis.

Også i kristne samanhengar kan me ofte oppleve at feminisme, likestilling og kjønnsforsking blir sett på som i direkte strid med det som er bibelske sanningar. I innlegget «Hvorfor er jeg homofil og må jeg alltid vere det» som vart publisert på ForOss.no skriv Stein Solberg, sjelesørgar i Levende steiner, grundig om korleis trøblete familieforhold og mangel på positiv stadfesting kan vere årsaka til at nokre blir tiltrekt av same kjønn.

I avslutninga innrømmer han sjølv at det er lite vitskapleg belegg for synspunkta hans, men gir på same tid eit spark til dei som kjem fram til andre resultat enn han: «Jeg registrerer at synet på dokumentasjoner innen dette området, styres mer av ideologi, enn vilje til å vurdere objektive fakta. Slik er det nær sagt alltid når undersøkelser fra den ‘homofile verden’ legges fram».

Anti-intellektualisme. Det er ikkje rart at idear om sosialt konstruerte og flytande kjønnsidentitetar kan opplevast som ei direkte motsetning til skaparverket og trua på at «som mann og kvinne skapte han dei». Me må ta på alvor at forsking rundt kjønn, kjønnsroller og likestilling kan opplevast i direkte strid med samfunnssynet og dei religiøse standpunkta til eit stort mindretal av befolkninga. Samstundes representerer kritikken av kjønnsforsking som ideologibasert, om han kjem frå samfunnsdebattantar, religiøse eller populistar, ein form for anti-intellektualisme.

For det første handlar kjønnsforsking om akademisk fridom. I eit liberalt demokrati må dei framleis ha rett til å forske på fagfeltet sitt. Det må presiserast at det ikkje finst noko grunnlag for å seie at Stein Solberg vil legge ned kjønnsstudia og strupe kjønnsforskinga. Likevel er det interessant å merke seg at framfor å kritisere innhaldet i forskinga kritiserer han personane som står bak for å ikkje ha objektiviteten som trengs. Slikt er med på å delegitimere mykje av den viktige forskinga som føregår på feltet, og det på ei nettside som er ein viktig arena for formidling av kristen tru.

Me må kjønne. For det andre blir det ikkje berre forska på tema som er i direkte strid med moral, religion eller politiske standpunkt. Ein liten kikk innom Senter for tverrfagleg kjønnsforsking ved UiO viser publikasjonar om alt frå kvinner og krig i Kurdistan, til ei avhandling om norske muslimske kvinner i medieoffentlegheita. Kjønnsforsking er heller ikkje avgrensa til eit studieprogram. Tvert i mot kan me finne innslag av det i statsvitskap, historie, internasjonale relasjonar, sosiologi og litteraturstudium.

Sagt på ein annan måte: Me må kjønne litt for å skjønne verda me lever i. Her gir kjønnsforskarar eit viktig bidrag.

Mai Lene Fløysvik Hæåk


Vart publisert i Vårt Lands papiravis 12. november 2018

Bilete: Tamas Kovacs/MTI via AP

Gå til innlegget

Lita tuve kan velte stort lass

Publisert 16 dager siden - 224 visninger

Brexit vart framstilt som starten på eit globalt og framtidsretta Storbritannia. No trugar regionale konfliktar frå fortida med å velte ein EU-avtale.

Før folkeavstemninga om britisk EU-medlemskap vart økonomi og innvandring hyppig diskutert. Medan dei som ville bli verande i EU framstilte Brexit som vegen til økonomisk undergang, framstilte motstandarane eit Storbritannia etter EU som eit land med færre innvandrarar og kontroll over eigne grenser.

Utan avtale. Men ikkje alle grenser er like enkle å få kontroll over. Den einaste delen av Storbritannia med grense til EU er den britiske provinsen Nord-­Irland, og nettopp her er årsaka til at ein avtale ser ut til å vere langt unna. Dette er eit så betent tema i forhandlingane at Storbritannia kan risikere å snuble ut av EU utan å ha ein avtale i det heile tatt.

I Storbritannia blir den tretti år lange intense perioden med konflikt i Nord-Irland kalla «The Troubles». Konflikten kravde fleire tusen menneskeliv, både på grunn av terroren til The Irish Republican Army (IRA) og på grunn av det britiske militæret som fleire gonger braut inn i konflikten.

Då Langfredagsavtalen vart underteikna langfredag i 1998, var EU ein av aktørane som deltok i fredsprosessen. Sjølv om grensa mellom Irland og Nord-Irland ikkje var eit stort tema i avtalen den gongen, blir ei grense med lite kontroll og minimalt med identifikasjonskrav sett på som viktig for at den tjue år lange freden skal vare endå lengre.

Tre løysingar. Då passar det dårleg om Brexit skulle resultere i at Storbritannia går ut av toll­unionen og den frie marknaden. Eit slikt utfall vil på ein eller annan måte føre til at personar og gods som blir frakta mellom EU og Storbritannia, blir kontrollert på grensa. Slik kan Brexit bidra til at ein konflikt som framleis ulmar under overflata blussar opp igjen.

Førebels er det tre løysingar på Nord-Irland-problemet som blir nemnte for å få ein avtale i hamn. Den første kan ein kalle ei Norge pluss-løysing. Dette betyr i praksis at Storbritannia knyt seg til EØS-avtalen i tillegg til å bli verande i toll­unionen. Med ei slik løysing vil ikkje grensa mellom Nord-Irland og Irland bli eit problem etter Brexit. Likevel er det lite sannsynleg at dette blir utfallet, sidan Underhuset allereie har stemt imot å gå inn i ein EØS-avtale. I tillegg ser Brexit-tilhengarane på det som likestilt med ein EU-medlemskap og ein måte å bli verande i unionen på sjølv om Stor­britannia formelt sett ikkje er EU-medlem lengre.

Irskesjøen. Den andre løysinga blir kalla «The Irish Backstop». Ideen er at medan Skottland, England og Wales går ut av tollunionen og den frie marknaden, blir Nord-Irland verande. I praksis vil det seie at ei grense blir danna i Irskesjøen og at Nord-Irland blir skilt frå resten av Storbritannia. For unionistane, som vil ha eit tettast mogeleg samband med Storbritannia, er eit slik alternativ hardt å svelgje sidan dei ser på det som svekking av unionen.

Den tredje løysinga er den EU har markert kraftigast motstand mot; ei såkalla «hard grense». Resultatet av dette er ei tydeleg grense mellom eit Irland som er medlem av tollunionen og den frie marknaden, og eit Nord-­Irland som ikkje er medlem. Nettopp ei slik grense blir sett på som farleg med tanke på fredsprosessen.

Kompliserande faktorar. Som ikkje det umoglege valet av løysing på problemet var nok, er det òg nokre kompliserande faktorar som bidreg til at Nord-Irland er eit vanskeleg tema i forhandlingane. Det største hinderet for at grense­problemet skal bli løyst er at det konservative partiet etter 2017-valet måtte gå inn i koalisjon med Democratic Union Party (DUP) for å få fleirtal i parlamentet. DUP er eit nord-irsk unionistparti og det einaste partiet som ikkje var med på Langfredagavtalen i 1998. I tillegg er dei for Brexit. Dermed regjerer Theresa May på nåden til eit parti som er imot både å inngå ein EØS-avtale for å løyse problemet, og i mot at Nord-Irland skal ha ei eiga ordning.

Konservativ splitting. ­Heller ikkje dei konservative er samde med seg sjølv. Det kan ein sjå på mannefallet i regjeringa det siste året. Både David Davis og Boris Johnson gjekk ut av regjeringa etter at Theresa May nærmast tvang fram ei semje om vegen vidare i Brexit-forhandlingane. Situasjonen no er at storparten er imot løysingane som allereie ligg på bordet, men ingen har noko aning om kva dei kan gjere for å få eit tilfredsstillande resultat.

Då britane stemte over å gå ut av EU i juni 2016, var det få som kunne sjå føre seg at Nord-­Irland ville bli eit stort problem, men til slutt kan det bli grensa mellom Nord-Irland og Irland som veltar ein avtale mellom EU og Storbritannia.


Denne kommentaren vart publisert i Vårt Lands papiravis onsdag 31. oktober 2018

Bilete: Yui Mok/AP/NTB Scanpix

Gå til innlegget

Kva effekt hadde metoo?

Publisert rundt 1 måned siden - 492 visninger

Brett Kavanaugh vart nett valt til ­høgsterettsdommar i USA, trass skuldingar om seksuelle overgrep. Kva har eigentleg metoo-kampanjen ført til?

For nøyaktig eitt år sidan la Alyssa Milano ut tweeten som skulle bli startskotet for ei verdsvid rørsle: Kvinner som hadde opplevd seksuell trakassering eller overgrep vart bedne om å skrive metoo som status.

Alt starta etter at filmprodusent Harvey Weinstein vart skulda­ for overgrep mot fleire kvinnelege skodespelarar. Metoo-hashtagen vart ikkje berre forstørringsglaset som zooma inn på problemet, men òg det som fekk saka til å handle om langt meir enn ein klåfingra, amerikansk produsent.

Eitt år etter. Kva har så eigentleg kampanjen ført til? Kavanaugh vart nettopp valt til høgsterettsdommar i USA trass i skuldingar om seksuelle overgrep. Kvinner som har varsla har blitt skvist ut av posisjonar. Og i USA sit ein president som har prøvd å truge ein pornoskodespelar til tagnad og som har gitt oppmodingar om å ta kvinner i skrittet.

Det er lett å få inntrykk av at resultatet er «all talk and no action». Heldigvis viser tala Respons Analyse har samla inn på vegne av Aftenposten at det ikkje har vore fåfengd. Metoo har stor støtte i Norge jamnt over uavhengig av utdanningsnivå, kjønn, bustad, alder og lønnsnivå. 80 prosent av mennene og 84 prosent av kvinnene som vart spurde opplevde at metoo-kampanjen kasta lys over eit reelt problem i samfunnet. 60 prosent av begge kjønn meinte at kampanjen hadde ført til mindre seksuell trakassering.

Overordna bilete. Slike tal er oppløftande. Sjølv om langt frå alle avsløringar fører til hovudrulling, har kampanjen truleg ført til haldningsendringar og gitt merksemd til noko store delar av befolkninga opplever som eit reelt problem. Men òg om me løfter blikket frå statistikken og ser på det overordna biletet, meiner eg me kan sjå fleire positive følger av metoo-kampanjen.

Maktrelasjonar. For det første har me kome nærare inn på kjerna av problemet. Metoo har vist oss at seksuell trakassering og overgrep ikkje berre handlar om kven som gjorde kva og når. Det handlar vel så mykje om maktrelasjonar og korleis samfunnstoppar bruker posisjonen sin til å kunne utøve seksuelt krenkande åtferd.

At kameraten din utan lov legg handa si på låret ditt kan vere ubehageleg, men endå verre kan det opplevast om handa tilhøyrer sjefen din, ministaren eller organisasjonsleiaren. I retrospekt ser me òg at sjølv om Clinton-Lewinsky-forholdet ikkje var direkte ulovleg, var det ikkje innafor av verdas mektigaste mann på 49 år å innleie eit forhold til ein 22 år gammal trainee. Metoo-kampanjen har ikkje berre sett søkelys på det ein kan bli dømt for i retten, men òg det som er kritikkverdig eller i gråsona mellom rett og galt.

Skala. Metoo har for det andre vist oss at seksuell trakassering eller overgrep ikkje nødvendigvis er ein dikotomi, kor ein kan dele alt opp i kategoriane «rett» og «gale» eller «lovleg» og «ulovleg». Seksuell trakassering og overgrep kan tvert om plasserast på ein skala kor alt frå ein altfor lang klem, til dei mest bestialske og grusame overgrepa, kan plasserast.

Her vil nok mange protestere. Eg vil likevel hevde at det handlar om det same: Nokre meiner dei har lov til å tråkke over grensene andre, enten personen sjølv eller staten, har sett, berre fordi dei har makt, høve og lyst. Til sjuande og sist handlar det om menneskesyn, og korleis ein handsamar personen som er fysisk eller psykisk underlegen.

Håp. Det tredje og siste eg vil trekke fram er at metoo har skapt håp. I ei verd kor sterke krefter kjemper mot globalisme, internasjonalt samarbeid og løysingar på tvers av landegrenser, er det noko menneske frå nesten alle land, politiske ståstader og samfunnslag kan stå saman om: Kampen mot seksuell trakassering og overgrep. Det vert ofte sagt om sosiale rørsler at krafta i rørsla kjem nedanfrå og opp. Sjølv om presidenten i USA kjemper mot, er det mogleg å få utretta noko saman på tvers av nasjonalitet, etnisitet, kjønn, legning og sosial status.

Metoo har vore ein vind som til tider har vore så sterk at den har rive personar og makttoppar ned frå posisjonane sine. Nokre seier at det er eit før og eit etter Metoo, men eigentleg finst det berre eit før. Vinden har framleis ikkje løya, og det skal me vere glade for. Den ber med seg eit håp om at det er delar av samfunnet som går i riktig retning.


Først publisert i Vårt Land 15. oktober 2018. 

Gå til innlegget

Marknad for populisme

Publisert rundt 1 måned siden - 675 visninger

Viktigare enn å plassere og avgrense populismen, er det å forstå han – og skuvet bak.

K orleis kan me kjenne att eit populistisk parti­ eller ein populistisk politikar? Korleis skal me skilje mellom populistar og ikkje-populistar? Slik vert gjerne problemet formulert.

Feil ende. Kan hende byrjar vi i feil ende. For viktigare enn å plassere og avgrense populismen, er det å forstå han – og skuvet bak. Kva er det som ligg bak suksessen til dei populistiske partia?

Politikk kan forklarast som ein marknad. Politikarar kan tilby så gode løysingar dei måtte ynskje, men det hjelper ikkje så lenge ingen­ etterspør politikken. Andre gonger er det nok å trykke på de rette knappane – fordi etterspurnaden allereie er der.

I dokumentaren Right America: Feeling Wronged frå 2009 blir nokre få av dei 58 millio- nane som stemte for John McCain i 2008 intervjua. Dei teiknar eit skarpt skilje mellom «ekte amerikanarar med gode, kristne verdiar» og «eliten i Washington». Skepsisen til media er stor, men ikkje større enn avskyen mot Obama.

Ikkje i eit vakuum. Dokumentaren viser tydeleg at det USA me ser under Trump ikkje starta­ med hans kandidatur. Tvert i mot trykka han på dei riktige knappane og mobiliserte dei som alle- reie hadde noko uteståande – vere seg med «kyst-eliten», «utviklinga­» eller «gudløysa».

Populismen oppstår ikkje i eit vakuum. Grunnen til at så mange populistar lykkast, er fordi dei har fingeren på pulsen og tilbyr det mange allereie vil ha. Det handlar ikkje nødvendigvis om konkret politikk, men om at nokon­ kjem og tar eit oppgjer med «etablerte sanningar» og det «politisk korrekte».

Teoriar om tilbod og etterspurnad i den politiske marknaden er skildra av den nederlandske statsvitaren Cas Mudde i boka Populism: A Very Short Introduction . Boka fortel om eit slags naturgjeve og populistisk reservoar som berre ligg og venter. I alle samfunn vil det alltid vere nokre som ikkje kjenner seg høyrt, og som vil at nokon skal tale deira sak.

Så kvifor ser me med uro på at populistiske parti veks seg større? Viss dei vinn fram i ein konkurranse om stemmer, og gir oss det me etterspør, kva er problemet? Bli med vidare.

Ulik problembeskriving. I statsvitskapen blir nokre problem omtalt som «wicked problems». Dette er problem kor ikkje berre løysinga på problemet er uklar, men òg problemforståinga.

Det kan vere usemje om kva som eigentleg er problemet på grunnlag av skilnadar i verdiar mellom dei som skal ta ei avgjersle­. Er problemet i innvandringspolitikken at for mange kjem eller at me tar imot for få? Er problemet i integreringspolitikken manglande vilje frå flyktningane si side eller manglande vilje frå staten og kommunane si side? Eller ligg det ein anna plass?

Når ein til og med må spørje om kva som eigentleg er problemet, er løysinga endå lengre borte enn til vanleg. Difor er det urovekkjande at populistar ofte kjem med enkle svar – både på kva som er problemet og korleis det same problemet kan løysast.

I innvandringspolitikken er problemet at det kjem for mange. Løysinga er å stenge grensene. I integreringspolitikken er problemet at dei ikkje er som oss. Løysinga er å gjere dei meir like oss, til dømes gjennom forbod mot religiøse hovudplagg. I klima- politikken er problemet at det blir brukt pengar på klimatiltak. Løysinga er å ignorere klimaendringar.

På vegne av folket. Slik kan ein halde fram med døme på korleis slagordet til populistane er at det enkle nesten alltid er det beste. Det gir kanskje gjenklang hos dei som har venta på nokon som kan røske opp i politikken. Men i eit moderne, demo- kratisk system kan ein ikkje berre­ tenke på kva som er enklast­. Også andre­ faktorar speler inn når problem skal defi- nerast og løysast.

Og difor er veksten til parti som hevdar at dei berre snakkar på vegne av folket så urovekkande. Ikkje berre fordi dei lanserer forslag som er urealistiske og enkle, men òg fordi dei pressar andre politikarar til å bli like lettvinne.

Kan hende er det noko i løftet om at det enklaste ofte er det beste. Men det er i kvardagslivet. Politikken har ei anna logikk.

 

Vart publisert i Vårt Land 3. oktober 2018.

Gå til innlegget

Leiting etter fellesskap

Publisert 3 måneder siden - 940 visninger

Kristne forsamlingar har ei viktig oppgåve i å møte nye studentar og forhindre einsemd.

For tre år sidan flytta eg til Oslo, klar for å vere student i hovudstaden, klar for å studere jus, klar vor å vere politisk aktiv, og ikkje minst klar for å finne eit kristent miljø kor eg kunne høyre heime.

Gode føresetnadar. Eg var optimist. Trass i alt hadde eg vore både leirleiar og frivillig i fleire ulike organisasjonar. Heile oppveksten hadde eg gått i den norske kyrkja, og dei siste seks åra hadde eg gått på ein kristen friskule. Eg hadde alle føresetnadar for å kjenne meg heime ein plass.

Uforstyrra. Første plassen eg gjekk fekk eg vere uforstyrra den timen møtet varte. Ingen sa hei. Ingen sa velkommen. Ingen reagerte på at ein ny person kom inn døra og sette seg aleine på den eine stolrada. Riktignok var mange av forsamlingane framleis i sommarmodus. Det var først eit par veker seinare nye studentar skulle bli ønska velkommen.

Neste plass eg gjekk var ganske likt, endå litt større, men òg endå meir ugjennomtrengjeleg. Ein sånn plass alle med riktig etternamn kjenner kvarandre og kjem til og går frå lokalet i gjengar. Eg fekk ei kjensle av at dette er ein plass kor ein eigentleg ikkje skal kome aleine inn døra og at alle andre klarte å følge denne uskrivne regelen.

Vanskeleg. Kort oppsumert: Det var vanskeleg å finne ein stad. Det var ikkje talane det var noko feil med. Eg hadde ingen problem med lovsongen, møtevertane eller for den saks skuld folka. Det var berre det at stolen eg sette meg ned på alltid var reservert til nokon andre, nokon som trengte både min stol og den tomme stolen på sida av for å få plass til kameraten eller venninna.

Ettersom tida gjekk fann eg etterkvart ein stad å gå meir fast, ei lita studentforsamling kor eg følte meg velkommen frå første gong eg gjekk inn døra. I ettertid har eg reflektert over kvifor eg brukte så lang tid. Eg har spurt meg sjølv kva eg kunne ha gjort på ein annan måte, men òg korleis kristne forsamlingar kan bli betre til å ta i mot nye og dei som kjem aleine, ikkje berre i starten av året, men kvar einaste veke.

Einsemd. Då resultata av studentundersøkinga til Folkehelseinstituttet vart offentleggjort 16. august, kom det fram at ein av tre studentar er einsame. I denne gruppa er det mest sannsynlegvis ein god del som leitar etter nokre å dele tru og tvil med, nokre som leiter etter ei forsamling kor dei kan kjenne seg heime langt borte frå heimstaden sin.

Det som kanskje er mest sårt for mange som treng eit kristent miljø er at kristne forsamlingar ikkje nødvendigvis minsker einsemda, men tvert i mot forsterkar henne. Mange forsamlingar er bygge opp rundt ein tanke om å vere ein del av ein fellesskap. Ein slik fellesskap fordrar at ein blir inkludert i det sosiale og sjølv føler seg inkludert. Om det går for lang tid før ein får kjenne seg meir innanfor enn utanfor ein slik fellesskap kan kjensla av å vere aleine bli enno meir påtrengande.

Å nå ut til studentane som har det slik er vanskeleg. Men eg trur det noko som spesielt viktig her, og det er at jobben for å nå ut til dei som er einsame ikkje sluttar, men startar etter den første veka. Det er då mange sit der og opplever at etter eit hektisk sosialt program har dei framleis ikkje nokon dei kjenner. Det er ingen å invitere ut på kaffi, ingen å studere saman med og ingen å spørre om å bli med på møte til helga.

Dugnad. Kva er så løysinga på problemet? Kva kan dei kristne forsamlingane gjere? Det er vanskeleg, for korleis kan ein nå ut til dei som ikkje møter opp igjen eller isolerer seg? I tillegg stiller ikkje arbeidet berre krav til kristne forsamlingar i seg sjølv, men òg til dei som går der. Det hjelper lite med strategiar for å nå einsame studentar viss dei som går i forsamlinga framleis heng med dei same dei alltid har heng med. Å møte nye studentar er ein dugnad kor ein er avhengige av at alle tar del i arbeidet.

Noko anna som kanskje er like viktig er å snakke om det. Det er ein klisjé, men ofte sant likevel. Me treng å bli minna på at det er studentar som har få eller ingen på studiestaden og i forsamlinga. Men kanskje viktigast: Dei som kjenner seg einsame får beskjed om at dei ikkje er aleine om å kjenne seg aleine. Det finst ein fellesskap òg i einsemda.

 

Dette innlegget vart publisert i Vårt Land 23. august 2018. 

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere

Siste kommentarer

Kåre Kvangarsnes kommenterte på
Farlig retorikk
rundt 9 timer siden / 983 visninger
Tore Olsen kommenterte på
Matematikk og evolusjon
rundt 9 timer siden / 6723 visninger
Tore Olsen kommenterte på
Prinsipper på billigsalg
rundt 9 timer siden / 1195 visninger
Tore Olsen kommenterte på
Prinsipper på billigsalg
rundt 10 timer siden / 1195 visninger
Kjetil Mæhle kommenterte på
Matematikk og evolusjon
rundt 10 timer siden / 6723 visninger
Stefan Bonkowski kommenterte på
Matematikk og evolusjon
rundt 10 timer siden / 6723 visninger
Kjetil Mæhle kommenterte på
Matematikk og evolusjon
rundt 10 timer siden / 6723 visninger
Arild Kvangarsnes kommenterte på
Prinsipper på billigsalg
rundt 10 timer siden / 1195 visninger
Stefan Bonkowski kommenterte på
Matematikk og evolusjon
rundt 10 timer siden / 6723 visninger
Tore Olsen kommenterte på
Prinsipper på billigsalg
rundt 10 timer siden / 1195 visninger
Arild Kvangarsnes kommenterte på
Prinsipper på billigsalg
rundt 11 timer siden / 1195 visninger
Arild Kvangarsnes kommenterte på
Prinsipper på billigsalg
rundt 11 timer siden / 1195 visninger
Les flere