Mai Lene Fløysvik Hæåk

Alder: 21
  RSS

Om Mai Lene

Kommentator i Vårt Land sommaren 2018.

Følgere

Nynazisme og demokrati

Publisert 3 dager siden - 361 visninger

Om ingenting blir gjort kan nynazistisk deltaking på politiske arrangement truge delar av demokratiet.

Den nordiske motstandsrørsla (NMR), organisasjonen som er kjent for å rope «knus homolobbyen», fekk lov av politiet til å demonstrere utanfor lokala til Riksförbundets homosexuellas, bisexuellas, transpersoners och queeras rättigheter (RFSL) i Visby på Gotland. RFSL klaga på vedtaket, men fekk ikkje medhald og enda opp med å ikkje delta under den svenske versjonen av Arendalsveka, Almedalsveckan, i år.

Øydelegg idyllen. Dei som har vore i Visby veit at det er ein idyll, ein idyll som kvart år ramar inn den største politiske hendinga i Sverige. Nynazistane i NMR derimot kasta ein skugge over det heile ved å avbryte dei som talte på ulike arrangement, ta bilete av personar dei meiner er landsforrædarar og gå til åtak på meiningsmotstandarar.

Dei grøne flaga til nynazistane og kaoset dei laga i løpet av veka sette preg på Visby-landskapet, men i eit lengre perspektiv er det det politiske landskapet og demokratiet som tapar på at ekstreme rørsler får delta og skape uro på arrangement som Almedalsveckan.  

Under talen til den svenske statsministeren, Stefan Löfven, veia nynazistiske flag, og då leiaren av Centerpartiet, Annie Lööf tala, vart ho raskt avbroten av buing frå nynazistar som hadde møtt fram. Begge politikarane svara med å adressere hatet som blir spreidd av NMR og ta eit oppgjer med nazisme og rasisme. Å ignorere dei var ikkje noko alternativ, for ingen vil akseptere ein ny normaltilstand kor nynazistar får stå uimotsagt og bli ein sjølvsagt del av politiske arrangement.

Ytringsfridom. Høgreekstremisme er av natur udemokratisk. Då nynazistar frå NMR fekk marsjere gjennom Markens gata i Kristiansand i fjor sommar var grunngjevinga til politiet at gruppa hadde ytringsfridom og at ein òg må sleppe til ytringar ein ikkje liker. Det vakta med rette sterke reaksjonar, for skal organisasjonar med medlemmar dømt for valdsutøving og som fornektar Holocaust få fritt leide?

NMR skil seg frå høgrepopulistar fordi dei er villige til å bruke vald og udemokratiske middel for å oppnå måla sine. Medan høgrepopulistar kjempar for å endre det demokratiske systemet og snakkar på vegne av det dei ser på som ein taus og urepresentert majoritet, er høgreekstremistar totalitære og vil forkaste tanken om demokrati, Det er difor Jimmy Åksesson stod på scenen under Almedalsveckan og Den nordiske mostandsrørsla stod utanfor scenen.

Sjølv om det finst høgreekstreme parti som stiller til val, som til dømes Jobbik i Ungarn og Gyllent Daggry i Hellas, går det likevel ei hårfin grense mellom det populistiske og det ekstreme. Det eine kan vekke sinne, det andre vekker redsle. Det eine kan me diskutere og utfordre. Det andre må me bekjempe.

Den udemokratiske sida av høgreekstremismen er nettopp det som gjer at me sperrar opp auga når dei får lov til å delta på Almedalsveckan eller marsjere i gatene våre, fordi ein organisasjon som utøvar vald mot meiningsmotstandarar og så tydeleg proklamerer hat mot enkeltgrupper i samfunnet er meir ein trugsel mot ytringsfridomen enn ein forkjempar for han. 

At RFSL, organisasjonen som jobbar for LHBT-rettar i Sverige er så redde for eigen tryggleik at dei ikkje kan delta på den største politiske verkstaden i landet er eit tydeleg døme på korleis nynazistar kneblar delar av befolkninga. Det er ikkje lenge sidan nordmenn veiva med regnbogeflag i både Volda, Bergen og Oslo og brukte ytringsfridomen sin til å feire kjærleik og mangfald. Berre litt over ei veke seinare måtte den svenske systerorganisasjonen til FRI melde pass. 

Forbod. I Norge har Den nordiske motstandsrørsla fått avslag på søknaden om å vere tilstades under Arendalsveka. Likevel lovar dei å møte opp, godkjenning eller ikkje. Spørsmålet er kor lenge Norge og Sverige kan halde fram med å føre ein halvhjarta kamp mot nynazistane og indirekte godkjenne nærvær på politiske arrangement. I Finland er NMR ikkje lengre ein lovleg organisasjon etter at eit medlem drap ein 28 år gammal mann i Helsingfors i 2016.

Eit liknande forbod i Norge og Sverige vil i praksis vere ei kraftig innstraming av ytringsfridomen til ei udemokratisk og ekstrem gruppe menneske, men det vil vere ein siger for demokratiske organisasjonar som no blir knebla av redsla for nynazistane.

 

Denne kommentaren vart publisert i Vårt Lands papiravis tysdag 17. juli

Foto: Aftonbladet/IBL Bildbyrå

Gå til innlegget

Urettferd erstattar urettferd

Publisert 9 dager siden - 228 visninger

Innreiseforbodet i USA er eit døme på at i staden for å lære av historia, gjentar me dei same feila

26. juni vart det klart at fem av ni dommarar i amerikansk høgsterett har avgjort at presidenten har fullmakter til å ta avgjersler om nasjonal tryggleik, blant anna ved å regulere kven som kan kome inn i landet eller ikkje. Det berømte innreiseforbodet har dermed fått juridisk godkjenning.

Ein glad president. Muslimar er fienden, i følge Trump. Eit av løfta i valkampen var å nekte muslimar innreise til USA «until we know what’s going on». Etter at innreiseforbodet, som hindrar innreise frå fleire land kor muslimar er ein majoritet, har blitt blokkert i fleire rundar i føderale domstolar var det tydelegvis jubel og glede i Trump-administrasjonen då dommen vart offentleggjort. Presidenten sjølv twitra: «HØGSTERETT OPPRETTHELD TRUMP TRAVEL BAN. Wow!»

Trass i at den viktigaste rettsinnstansen i USA no har sagt at presidenten kan forby personar av bestemte nasjonalitetar å reise inn i landet, er det likevel ei anna side ved dommen som får vel så mykje fokus i pressa: Etter 74 år har høgsteretten endeleg gitt uttrykk for at dommen i Korematsu v. United States-saka ikkje var riktig. Så kva har ei sak frå 1944 å gjere med eit innreiseforbod vedteke i 2017?

Under andre verdskrig vart nesten 120.000 av japansk opphav, 40.000 av dei med amerikansk statsborgarskap, flytta frå heimane sine og plassert i interneringsleirar. Politikken vart forsvart ved å seie at det var eit tryggingstiltak. Kven kunne vel vite kor lojaliteten til japanarane i USA låg?

Kampen for å bli. Ein av dei som vart råka var Fred Korematsu. Han vart født i Oakland i California i 1919. Foreldra var japanarar som kom til USA i 1905. Då vedtaket om interneringsleiarar vart fatta, bestemte resten av Korematsu-familien seg for å melde seg til myndigheitene slik dei vart fortalt. Fred Korematsu sjølv hadde ein italiensk kjærast, Ida Boitano, han ikkje ville reise i frå og bestemte seg derfor for å bli. For å unngå å bli oppdaga betalte han for plastisk kirurgi som skulle fikse augelokka og fjerne japanske trekk ved utsjånaden.

 I følge dottera hans, Karen Korematsu, var det i utgangspunktet ikkje ein protest mot politikken som fekk han til å bli, men etter han vart arrestert og saka kom opp for retten vart avgjersla om å ikkje melde seg til noko langt større enn eit ønske om å tilbringe tid med Boitano. Fire år før FN vedtok Menneskerettserklæringa, og 15 år før Konvensjonen om eliminering av alle former for rasediskriminering trådde i kraft, saksøkte Korematsu interneringspolitikken som vart ført av den amerikanske regjeringa. Det skulle ikkje vere slik at regjeringa kunne internere ei heil gruppe av menneske berre fordi dei høyrte til ein bestemt minoritet i USA.

Seks av ni dommarar var usamde med Korematsu. Staten hadde i følge høgsterett moglegheita til å internere japanarar i USA i ein situasjon kor nasjonal tryggleik var førsteprioritet. Dei som vart plassert i interneringsleirar måtte etter krigen flytte austover sidan dei ikkje hadde lov å flytte tilbake til vestkysten kor dei budde før krigen.  

Verda går ikkje framover. I 2018 kan det verke utruleg at seks av ni dommarar meiner at interneringsleirar for ein etnisk minoritet ikkje er grunnlovsstridig. Likevel viser den nylege dommen i Trump v. Hawaii, innreiseforbodsaka, at verda ikkje har gått så mykje framover som me skulle tru. Mindretalet av dommarane og saksøkarane påpeikte at innreiseforbodet har mange av dei same kjenneteikna som interneringsleirane under krigen: Menneske som tilhøyrar bestemte nasjonalitetar er offera, det føregår i stor skala og det blir grunngjeve med nasjonal tryggleik. 

Fleirtalet på den andre sida hevda at innreiseforbodet ikkje har noko med Fred Korematsu og internering av japanarar under den andre verdskrigen å gjere. Likevel la dei inn ei setning om at avgjersla i Korematsu saka var alvorleg feil og grunnlovsstridig.

Då dommen vart kjent skreiv Karen Korematsu i The New York Times at ei urettferdig avgjersle har blitt erstatta med ei anna. For sjølv om det er store likskapar mellom Korematsu-saka og innreiseforbodsaka når ein samanliknar nedslagsfelt og grunngjeving, er det likevel dei prinsipielle og overordna spørsmåla som er viktigast å stille.

Om ein ikkje kan få rettferd i den høgaste rettsinnstansen i USA, kor kan ein få rettferd då? Kor går ein om det som skal vere vaktbikkja i eit demokratisk samfunn gir presidenten blankofullmakt så lenge grunngjevinga er nasjonal tryggleik? Og ikkje minst: Kvifor gjer me andre sine feil om igjen i staden for å lære av dei?

 

Denne kommentaren vart publisert i Vårt Lands papiravis onsdag 11. juli

Gå til innlegget

Lågkyrkjeleg frykt for det liberale

Publisert 17 dager siden - 2492 visninger

Det er fullt ut mogleg å vere likestilt kvinne og kristen i 2018. Dette bør dei lågkyrkjelege misjonsorganisasjonane vere tydelege på.

I oktober 2018 vart Aud Karin Kjølvik Ringvoll intervjua i Dagen om seminaret «Ikke ypp deg med damene våre» som vart haldt på leiarkonferansen til Indremisjonsforbundet (ImF) i 2017. Seminaret vart føreslått etter at Kjølvik Ringvoll opplevde at enkelte elevar ved Bibelskulen Bildøy hadde eit langt meir konservativt syn på underordning og tenestedeling enn det som har vore vanleg i ImF.

Eit av sitata til Kjølvik Ringvoll beit eg meg spesielt merke i: «Selv opplever jeg at noen i god mening ikke slipper damene til, for å være på den sikre siden.» Her set ho fingaren på noko viktig eg trur kan gjelde for fleire tema som omhandlar kvinner og kristendom. I nokre samanhengar blir det kanskje snakka meir om korleis kvinner bør bli avgrensa enn korleis dei kan bli heia fram.

Vagt om underordning

Eit døme er på dette er temaet underordning og ekteskap. Lågkyrkjelege misjonsorganisasjonar tar avstand når ei utsegn om underordning er for ytterleggåande, men det blir ofte litt vagt og forsiktig. Dei ønsker å ta avstand frå ei bokstaveleg tolking av det som står om underordning, men vil samstundes ikkje framstå motstandarar av ideen. Det er alltid eit lite atterhald fordi dei ikkje vil gi inntrykk av å vere liberale eller at dei går bort frå det organisasjonen meiner.

Det er i alle fall inntrykket eg får når eg les avisartiklar om underordning. Det eg sit igjen med er at dei lågkyrkjelege misjonsorganisasjonane ikkje vil gå bort frå å snakke om at underordning er ein del av skaperordninga. Samstundes blir det ofte presisert at i praksis har det lite å seie at mannen er overordna kvinna sidan han skal elske og ære henne, og viss det har noko å seie i praksis er det vanskeleg å få eit grep om korleis misjonsorganisasjonane meiner det skal praktiserast. 

Ei slik tilnærming til underordning er problematisk på fleire måtar. For det første, om underordning ikkje har nokre praktiske konsekvensar og alle kan leve liva sine slik dei gjer, kvifor må det då snakkast om underordning? For det andre, om det blir praktisert, kan ikkje underordning fort føre til undertrykking, og særleg om misjonsorganisasjonane ikkje er tydelege på korleis det skal praktiserast?  

Eg trur Aud Karin Kjølvik Ringvoll sette fingaren på noko viktig då ho snakka om korleis redsla for å gjere noko feil kan føre til at kvinner får færre oppgåver enn dei kunne hatt. Det er ei oppfatning av at det er best å vere 100 prosent på den sikre sida. Det same trur eg me ser i spørsmålet om underordning: Heller snakke om det, sjølv om det i praksis ikkje har noko å seie, enn å ikkje snakke om det og dermed bli oppfatta som mindre bibeltru.

«Og innrett dykk ikkje etter denne verda»

Når eg les på Facebook-grupper og diverse nettsider med kristent innhald finn eg ofte tekstar kor feminisme blir sett på som eit brot med skaperordninga til Gud. Det blir gjort eit skilje mellom det som er av denne verda, likestilling i ekteskapen, og det som ikkje er av denne verda: underordning. Mykje av det eg kan finne om temaet har ei langt meir restriktiv haldning enn det eg har oppfatta at dei lågkjyrkjelege misjonsorganisasjonane har. Likevel er dette meir tilgjengeleg og langt meir tydeleg.

Når dei som snakkar mest ope om underordning gjer det i store bokstavar på ein måte som kan få dei som er usamde til å føle seg for verdslege, for lite radikale og for lite bibeltru, då er det eit problem at dei lågkyrkjelege misjonsorganisasjonane ofte er utydelege og forsiktige i møte med temaet. Etter seks år på kristen internatskule og fleire sommar på kristen festival har eg knapt høyrt nokon forklare meg på ein god måte kva som eigentleg er meint med underordning, og sjølv om det heiter seg at eg som kvinne bør underordne meg veit eg lite om korleis dette burde føregått i praksis. 

Kristen og likestilt

For eigen del veit eg kor eg står. Eg veit at mi tilråding alltid vil vere å praktisere likestilling i eit forhold i staden for å fokusere på eit ideal som er vanskeleg å leve opp til på ein god måte. Det er viktig å gi jenter og unge kvinner vissheit om at dei kan vere kristne og framleis vere i eit likestilt forhold og nytte fordelane av å vere kvinne i arbeidslivet og i familielivet i 2018. Denne bodskapen har òg dei lågkyrkjelege misjonsorganisasjonane ansvar for å sende til jenter, og kanskje ikkje minst gutar, på kristne internatskular, på kristne festivalar og i forsamlingane. Eg trur ein kan vere meir sikker på å gjere det riktige då enn om ein gir monopol på temaet til dei som er meir kompromisslause og konservative når dei snakkar om underordning.

 

Denne kommentaren ble publisert i Vårt Lands papiravis tirsdag 03. juli.

Gå til innlegget

Angela Merkel i flyktningtrøbbel

Publisert rundt 1 måned siden - 554 visninger

Striden om immigrasjons- og flyktningpolitikk i den tyske regjeringa viser kor skjør storkoalisjonen i Tyskland er.

«Regjeringskrise» vart eit hyppig brukt ord i Tyskland førre veke, og immigrasjons- og flyktningpolitikk var nok ein gong i sentrum av konflikten. Angela Merkels mantra om europeiske løysingar for europeiske problem vart sett på prøve då Horst Seehofer, innanriksminister i Tyskland for Christlich-Soziale Union (CSU), la fram det han kalla. «Masterplan Migration».

Seehofer og partiet han representerer har lenge vore for å kunne stoppe flyktningar på grensa til Tyskland, og det var dette punktet i Masterplan Migration som vart vanskeleg å svelge for Merkel og Christlichdemokratische Union (CDU). Dermed låg alt til rette for open konflikt mellom forbundskanslaren og innanriksministeren på eit politikkområde som er svært betent både i Tyskland og i forholdet mellom Merkel og Seehofer.

Kravstor veslesyster. For Merkels parti er CSU den yngre, kravstore og meir konservative veslesystera. Likevel går dei til val saman, CSU i Bayern og CDU i resten av Tyskland. I Forbundsdagen dannar dei partifraksjonen Union. Merkel har på ingen måte råd til å ignorere Seehofer og partiet hans sidan dei er med på å danne fleirtal for regjeringa i den tyske Forbundsdagen. Sagt på ein annan måte: Ingen støtte frå Seehofer, ingen Bundeskanslerin Merkel.

Seehofer har i fleire omgangar pressa Merkel hardt på immigrasjons- og flyktningspolitikk. Medan Merkel si tilnærming til flyktningkrisa var «Wir schaffen das», ønska Seehofer og partifellene seg ei langt strengare linje. Partiet har tidlegare hylla tilnærminga den ungarske statsministeren, Victor Orban, har hatt til fllyktningkrisa, og no har Seehofer i tillegg fått ein ny forbundskansler å sjå opp til: Sebastian Kurz i Austerrike.

Veljarkamp om ytre høgre. Før delstatsvalet i Bayern 14. oktober prøver CSU så godt dei kan å minske gapet mellom seg sjølv og Alternativ für Deutschland (AfD) og å markere seg sterkt i immigrasjons- og flyktningpolitikk. Utsegn om at islam ikkje høyrer til i Tyskland og vedtak i delstatsregjeringa i Bayern om å henge opp krossar i alle offentlege bygningar er berre to av døma på korleis kristendemokratane i Bayern kjempar om veljarane på ytre høgre. I oktober i fjor måtte Angela Merkel dra i land eit kompromiss med partiet om ei årleg maksimal grense for antal flyktningar på 200 000 for å få med politikarar frå systerpartiet inn i ein regjeringskoalisjon.   

Likevel har dette ført til langt mindre spenningar mellom partia enn Masterplan Migration. Forslaget til Seehofer om å stoppe immigrantar på grensa splittar den sentrumsorienterte storkoalisjonen som mest av alt var ei naudløysing for å unngå nyval. Då hjelper det heller ikkje at Seehofer er klar på at  han ikkje kan godta å legge fram «ein halv plan med latskapskompromiss». No har han gitt Merkel to veker på å finne ei europeisk løysing i immigrasjons- og flyktningpolitikken, ei løysing som òg må tilfredsstille Seehofer og partiet hans.  

Samarbeidet mellom Merkel og Seehofer har fleire gonger blitt sett på prøve, og på eit tidspunkt etter Masterplan Migration vart lagt fram vidareformidla Reuters nyheiter om at Union-fraksjonen i Forbundsdagen var historie. Dette viste seg etterkvart å vere falske nyheiter. Likevel viser den opne konflikten i den tyske regjeringa at forholdet akkurat no er iskaldt.

Vakuum til høgre. På eit overordna nivå handlar ikkje Masterplan Migration og andre konfliktar mellom CDU og CSU berre om immigrasjons- og flyktningpolitikk. Det handlar like mykje om kor Union som fraksjon i den tyske forbundsdagen skal legge seg i den politiske landskapen. Det er difor orda til tidlegare partiformann Franz Josef Strauß om at det ikkje skal vere noko vakuum til høgre for CSU stadig blir repetert. Den store oppslutninga til Alternativ für Deutschland har for Seehofer og andre sentrale politikarar i partiet blitt tatt som eit signal om at Merkel har dratt kristendemokratane for langt mot sentrum og dermed lagt eit rom i politikken lagleg til for hogg.

På kort sikt kan Masterplan Migration bidra til høgt konfliktnivå i den tyske storkoalisjonen. På lang sikt er det ein peikepinn på korleis regjeringssamarbeidet dei neste fire åra vil bli og kor langt CSU er villige til å presse Merkel for å få gjennom eigen primæpolitikk. Regjeringskoalisjonen i Tyskland er skjør, og Horst Seehofer og CSU viser at dei er villige til å setje styringsvilja til Merkel på prøve.

 

Denne kommentaren ble publisert i Vårt Lands papiravis onsdag 20. Juni

Foto: Markus Schreiber, Ap/NTB-Scanpix

Gå til innlegget

Kvinner kan òg spele fotball

Publisert 4 måneder siden - 298 visninger

Gjennom heile historia har kvinner blitt fortalt kva dei ikkje kan gjere og kva dei bør gjere. Det er i ferd med å betre seg, men framleis har me ein langt veg å gå.

I 2016 var det EM-fest på Kontraskjæret i Oslo. Eg var der under opningskampen mellom Frankrike og Romania. Stemninga var slik den ofte er når noko me har gleda oss til lenge startar. Litt spent på korleis det blir, mest glede fordi det endeleg er i gang og dei neste vekene blir fylt med det nokre av oss liker aller mest.

Likevel var ikkje alt fint og flott og rosenraudt. På den tyske TV-kanalen ZDF kommenterte Claudia Neumann EM-kampar som første kvinnelege EM-kommentator i historia. Ho vart møtt med kommentarar om at kvinner ikkje kan kommentere EM i fotball for menn, og fleire av tilbakemeldingane var sexistiske. I Norge har Lise Klaveness fått sin del av hetsen som ekspertkommentator for NRK. Tydelegvis kan ikkje kvinner meine noko om herrefotball, men menn kan meine noko om kvinnefotball.

Dei negative haldningane mot kvinner i fotballverda finst ikkje berre på TV og på toppnivå. Det er òg døme frå idrettslag som viser at damelaget og herrelaget i ein og same klubb har ulik status, ulike rettar, ulike pliktar og ulike støtteordningar trass i at dei speler i same divisjon. Ein gong eg snakka med ein kamerat om dette temaet vart eg møtt med: «Men fotball er jo ikkje ein kvinnesport då.»

For eigen del vart eg ikkje veldig såra av den kommentaren. Eg har ikkje spelt ein einaste fotballkamp sidan eg la opp som niåring til fordel for pianospeling. Men eg blir sint på vegne av dei som trener fleire timar nesten kvar dag for å kunne gjere det dei liker. Det er dyktige damer i Norge som reiser langt og lengre enn langt for å spele kampar og gjere det dei liker meir enn noko anna. Å bli møtt med at dei ikkje drive med dette fordi dei er kvinner og ikkje menn provoserer meg meir enn eg kanskje vil innrømme. 

«Hun kan ikke gjøre mannens gjerning, og hun vil ikke gjøre kvinnens gjerning. Hva blir hun da? Hun blir et vanskapt misfoster, hun blir et neutrum», sa biskop Johan Christian Heuch for omkring hundre år sidan i debatten om stemmerett for kvinner. Stemmerett er kanskje ein meir grunnleggande rett enn retten til å spele fotball, men argumentasjonen mot stemmerett for kvinner og kvinner som speler fotball bygger på den same premissen: Det er enkelte ting kvinner ikkje kan gjere fordi dei er kvinner.

I 2015 utføre Tankesmien Agenda ei undersøking blant ei gruppe studentar kor dei såg på korleis haldningane til ein kvinneleg toppleiar og ein mannleg toppleiar varierte. Resultatet av undersøkinga viste at ein mannleg toppleiar vart sett på som ambisiøs, målretta og ein «typisk leiar» medan kvinna vart sett på som kald, egoistisk og ei dårleg mor. Særleg hos dei mannlege studentane var skilnaden på korleis dei omtalte den mannlege og den kvinnelege toppleiaren stor.

Sylvi Listhaug fekk mykje kritikk då ho på Lindmo sa at det aller viktigaste for mange kvinner er å finne riktig mann å gifte seg med. Først fekk eg hakeslepp, men då ho følgde opp med at det var viktig å velje ein mann som òg unner kona si å ha ein karriere nikka eg anerkjennande. Dessverre er det alt for mange der ute som meiner at menn heilt fint kan ha full jobb og barn medan kvinner ikkje kan det.

Tilbake i sportsverda kan me sjå at det framleis er ein lang veg å gå før kvinner og menn blir likestilt. Ikkje berre er mange flinke til å seie tydeleg i frå om kva kvinner ikkje kan gjere, som til dømes å spele fotball eller kommentere herrefotball, men i fleire idrettar har dei òg blitt redusert til eit sexy sidekick når sigersmannen blir heidra. Til dømes var det sterke reaksjonar då Sykkelforbundet bestemte seg for å droppe podiumsdamer under sykkel-VM i Bergen og heller la norsk ungdom i sykkelmiljøet dele ut medaljane. Det er få arenaer kor kvinner er meir på utstilling og mindre deltakande enn i enkelte sportsgreiner.

Håpet mitt er at ein dag kan kvinner og menn ha like rettar og moglegheiter og at det ikkje skal vere personar som seier at noko av det menn kan gjere kan kvinner ikkje gjere. Dessverre viste Global Gender Gab Report i 2017 at det vil ta 118 år før kvinner og menn er likestilte i arbeidslivet og kjønnsgapet globalt er større enn det var i 2016. Når eg ser tal som dette blir eg like provosert som når nokon seier at fotball ikkje er ein sport for damer. Ikkje berre i fotballverda, men òg i arbeidslivet og på andre arenaer er det dyktige damer som fortener å få lov til å vise kva dei er gode for. Dei har talent og kunnskap dei kan bidra med for å skape ei betre verd. Potensialet er så uendeleg stort, men strukturar gjer det framleis vanskeleg for kvinner verda over å nytte kompetansen dei har.

Me høyrer ofte snakk om å «knuse glastaket» som ein metafor for å bryte barrierar eller gjere noko kvinner før ein ikkje har gjort. Det er viktig at kvinner kjemper seg opp og fram, men minst like viktig er det at menn gjer ein innsats og endrar eigne haldningar. Til dømes kan det vere ein god start å innrømme at ikkje berre menn, men òg kvinner kan spele og meine noko om fotball.

 

Først publisert på mailenefh.com

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere

Siste kommentarer

Ragnhild Kimo kommenterte på
Demagogi og "åndelig" manipulasjon!
17 minutter siden / 10862 visninger
Åge Kvangarsnes kommenterte på
Demagogi og "åndelig" manipulasjon!
rundt 1 time siden / 10862 visninger
Tore Olsen kommenterte på
Demagogi og "åndelig" manipulasjon!
rundt 2 timer siden / 10862 visninger
Marianne Solli kommenterte på
Demagogi og "åndelig" manipulasjon!
rundt 2 timer siden / 10862 visninger
Frank Andresen kommenterte på
Bibelsk økumenisme vs skjøgekirkenes falske økumenisme
rundt 3 timer siden / 788 visninger
Frank Andresen kommenterte på
Bibelsk økumenisme vs skjøgekirkenes falske økumenisme
rundt 3 timer siden / 788 visninger
Kjell G. Kristensen kommenterte på
Demagogi og "åndelig" manipulasjon!
rundt 3 timer siden / 10862 visninger
Anne Jensen kommenterte på
Sommer-refleksjoner: Identitetskrise, overgivelse og kristent liv
rundt 3 timer siden / 377 visninger
Eirik Elin Stillingen kommenterte på
Pride og usømmelighet
rundt 4 timer siden / 197 visninger
Ronnie Johanson kommenterte på
Bibeltime for politikere
rundt 4 timer siden / 1750 visninger
Roald Øye kommenterte på
Et jødisk hamskifte i USA.
rundt 4 timer siden / 517 visninger
Les flere