Magne Bjørndal

Alder: 0
  RSS

Om Magne

Følgere

Viss Den norske kyrkja ønskjer mangfald blant ­medarbeidarane sine, må tilhøva leggjast til rette. For synshemma tilsette går det feil veg.

Gjennom snart tretti år har eg arbeidd som prest i Den norske ­kyrkja. Det kan vera krevjande, men er i det store og heile eit privilegium: Eg får brukt meg sjølv på ulike måtar, og ­møter mange slags ­menneske. Stort sett har kyrkja vore ein god arbeidsplass. I dei tilfella det har vore nødvendig å ta spesielle omsyn til at eg er blind, har dette for det meste vorte følgd opp på ein god måte.

På eitt område sviktar det ­likevel stadig. Det gjeld inn­føring av dataverkty som eg er ­avhengig av, for å få gjort ­jobben min. Det kan handla om kalender­program, utfylling av reiserekningar og timeregistrering. Gong på gong viser det seg at slike løysingar er ubrukelege for meg. Ting eg fint kunne ha gjort sjølv, må andre gjera for meg.

Steg bakover. 

Det toppa seg hausten 2018, då kontor­fellesskapet der eg arbeider bytte til Kirkepartner som data­leverandør. Dette selskapet er eigd av kyrkjelege aktørar, og ein skulle tru at der låg alle dei fine orda om kyrkja som open og inkluderande fremst i panne­brasken. I praksis er det ikkje slik, viser det seg.

Ei stund såg det ut til at eg ikkje eingong ville få tilgang til e-post på Kirkepartner sitt system. Så gale gjekk det heldigvis ikkje, men den løysinga eg så langt har endt opp med er eit langt steg bakover jamført med den eg brukte tidlegare.

Parallelt med overgangen til Kirkepartner, har eg lese Jeg ­lever et liv som ligner deres av Jan Grue. Røynslene hans som rullestolbrukar er heilt andre enn mine som blind, men mykje av det han skriv om kan eg likevel kjenna meg att i. Eit eksempel er når han skriv at kampen han kjempar ikkje er mot kroppen sin – den er som den er. Kampen er mot samfunnet rundt – bygningar som ikkje er tilgjengelege, eit byråkrati som trenerer og krev meir dokumentasjon, eller rotar vekk saka di. Blind har eg vore frå fødselen, og det lever eg greitt med. Men det er frustrerande å stadig måtta slåss for tilgang til ting som burde vore sjølvsagt. Eg møter ikkje vrangvilje og motstand, men velvilje og forståing. Det er bra, men det rekk likevel ikkje langt nok, så lenge det ikkje følgjer handling med.

Trinnfri tilkomst. 

Før ein får reisa eit nytt offentleg bygg, vert det stilt krav til at rullestol­brukaren kjem seg inn. Det skal vera trinnfri tilkomst, breie nok dører og så bortetter. Like ­naturleg burde det vera å s­tilla krav til at ei dataløysing som skal innførast kan brukast med tale­syntese og leselist for punktskrift. Det finst unnatak, men i dei fleste tilfelle går det an å ­finna løysingar som kan brukast av alle, når ein berre tenkjer på det frå starten av.

Eg veit ikkje heilt kva som ­eksakt skal til, for at eg skal få betre tilgang til Kirkepartner sine løysingar enn eg har no. Truleg er den beste måten å finna det ut på at folk med teknisk ­kompetanse hjå Kirkepartner stikk hovuda sine saman med folk som kan skjermlesarar og universell ­utforming. Slike folk finst, og eg har fleire gonger fortalt Kirkepartner kvar dei er.

Dette temaet har òg ei ­juridisk side, som ikkje er godt nok ­ivareteken: Det vert stilt krav om at app-ar og nettsider som skal kunna brukast av alle, skal vera universelt utforma. I siste instans kunne det vanka bot, viss kyrkja sine nettsider ikkje var tilgjengelege med talesyntese, leselist og forstørring. Noko tilsvarande krav finst ikkje til programvare som arbeidstakarar er avhengige av. Dette bør koma på plass!

Nokså sært. 

Nokre hugsar kanskje figuren «Sture ­Hansen» frå NRK-programmet Hallo i uken for nokre år sidan. Han underteikna alltid innlegga sine «på vegne av vanvittig mange». Det kan ikkje eg gjera. Det er ei nokså sær problemstilling eg tek opp, men eg er ikkje den einaste som er råka av den. Me er ­fleire synshemma arbeidstakarar i Den norske kyrkja som slit med akkurat det same, og ­manglande tilgjenge til dataprogram er eit problem mange stader, ikkje minst i ­offentleg sektor.

Viss honnørorda om ei inkluderande kyrkje skal vera tru­verdige, kan kyrkja kanskje ­starta med å ikkje ekskludera sine eigne tilsette?

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Sjelesørgeren Alf Gjøsund
av
Vebjørn Selbekk
25 dager siden / 5277 visninger
Hva KRIK er og skal være
av
Bjørnulf Tveit Benestad
27 dager siden / 2392 visninger
Religiøs fyllefest på Visjon Norge
av
Levi Fragell
rundt 1 måned siden / 1811 visninger
Støre-saken: Blodtåke i NRK
av
Vårt Land
23 dager siden / 1810 visninger
KRIK ved et veiskille
av
Øivind Benestad
28 dager siden / 1793 visninger
KRIKs spagat
av
Vårt Land
25 dager siden / 1757 visninger
En løsning som inkluderer
av
Berit Hustad Nilsen
21 dager siden / 1689 visninger
Kravet om bagatellisering
av
Espen Ottosen
26 dager siden / 1474 visninger
Er ensomhet en sykdom?
av
Magne Nylenna
rundt 1 måned siden / 1293 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere