Grete Ullestad

Alder: 61
  RSS

Om Grete

Jeg har universitetsutdannelse i språk og litteratur. For tiden jobber jeg innenfor skoleverket. Min hovedinteresse i forbindelse med dette debattforum er den kristne religion og dens historiske bakgrunn, med særlig henblikk på kirkens teologi og konfesjon, som jeg har en kritisk holdning til.

Følgere

I: Innledning

Publisert over 9 år siden

 

Olav  Rune  Ekeland  Bastrup  (troende  katolikk)  har  ganske  nylig  i  en  lengre  artikkelserie  på  dette  forum  informert  oss  om  bl.a.  rasismens  opprinnelse,  rasehygiene  OG  om  steriliseringsprogrammenes  omfang  og  praksis  i  USA  i  årene  1927 - 1972.  Det  er  utmerket!  Det  teologisk-ideologiske  slektskapet  mellom  det  kristne  Europa  og  USA  er  ubestridelig.  Som  vi  vet  var  det  i  hovedsak  kristne  europeere   som  koloniserte  det  amerikanske  kontinent.  Vi  snakker  altså  om  kultursamfunn  som  delte  (og  deler)  de  samme  "kristne  verdier". 

(Bastrup  lever  i  sin  katolske  verden,  hvor  han  fraber  seg  forstyrrelse  og  innblanding  fra  kirkesamfunn  som  ikke  har  den  ufeilbarlige  biskop  (pave)  som  bestemmer  hva  de  skal  tro  og  mene  om  hvem  Jesus  var  og  hva  kristendommen  er)

Etter  mitt  syn  hopper  Bastrup  alt  for  lett  over  kirke-kristendommens  totalitære,  voldelige  og  rasistiske  ideologi.  Hans  tidsperspektiv  er  også  betenkelig  kortsiktig  og  avgrenset.  De  kristne  kirker  bærer  et  blytungt  ansvar  -  etisk,  historisk  og  teologisk  -  for  det  kristne  Europas  totalitære  og  voldelige  framferd  mot  folk  og  stater  på  alle  kontinenter.  Ja,  vi  må  følge  linjen  tilbake  til  det  hedenske  romerriket,  og  deretter  det  kristne  romerrikets  politiske  og  religiøse  ekspansjon   i  oldtiden  og  middelalderen. 

Sammenhengen  mellom  kristendommen  og  de  totalitære  ideologier  i  vår  moderne  tid,  som  kommunismen,  fascismen  og  nazismen,  er  ubestridelig.  Undertegnede  har  i  mange  innlegg  og  kommentarer  drøftet  og  henvist  til  Andreas  Edwiens  studier  av  forholdet  mellom  kristendommen  og  den  europeiske  rasismen,  som  vi  europeere  har  gjort  til  en  religiøst  sjelelig  rasisme.  Bastrup  har  betegnende  nok  ikke  vist  noen  interesse  for  dette  tema  og  dets  problem. 

---------------------- 

Bastrups  nevnte  artikkelserie  inviterer  i  høy  grad  til  en  utvidelse  av  temaet  RELIGIONSHISTORIE.  Og  da  fremfor  alt  et  korrektiv   til  kristendommen,  med  dens  imperialistiske  misjonshistorie  OG  betydelige  påvirkning  på  Europas  politiske  historie.  Man  kan  derfor  aldri  komme  utenom  en  dyptgående  og  kritisk  analyse  av  kristendommen  og  de  kristne  kirkers  MENNESKESYN,  som  helt  frem  til  vår  tid  har  gjennomsyret  vår  europeiske  (og  vestlige)  sivilisasjons  mentalitet  og  politiske  historie. 

Rasisme  og  rasehygiene  har  og  har  hatt  dype  ideologiske  røtter  i  det  kristne  menneskesyn.  Se  særlig  kap.  II  "Jesu  uholdbare  dualisme:  læren  om  de  to  sjeleraser"  i  idéhistoriker  og  teologikritiker  Andreas  Edwiens  bok  DOGMET  OM  JESUS  (Pax  Forlag  1965,  5.  oppl.  1995),  et  tema  som  har  vært  grunnleggende  i  Edwiens  kristendomskritiske  forfatterskap  helt  siden  han  angrep  kirke-kristendommens  antisemittisme  da  det  europeiske   folkemordet   ble  kjent  i  siste  halvdel  av  1940-årene. 

Edwien  betegner  her  den  kristne  rasismen  som  en  slags  psykisk,  metafysisk  rasisme,  som  går  langt  dypere  enn  noen  biologiske  raseteorier.  Det  ikke-kristne  mennesket  blir  betraktet  som  et  sjelelig  laverestående  individ,  som  kvalifiseres  til  EVIG  STRAFF  OG  TORTUR   -  i  likhet  med  "djevlene".  Dette  er  fortsatt  det  heslige  menneskesynet  i  vår  statskirkelige   offentlige  bekjennelse  (jfr.  Augustana  art.  17).  Forhåpentligvis  er  det  noen  av  leserne  som  vil  nekte  å  tro  dette.  Men  dessverre,  denne  uhyrlige  inhumane  og  antidemokratiske  "ondartede  giften"  er  ennå  ikke  fjernet  fra  vårt  lands  statsforfatning  (Grunnloven). 

Det  gjenstår  mye  opplysningsarbeid  og  opprydning  i  den  kirke-kristne  TEOLOGI  og  ANTROPOLOGI  før  de  europeiske  og  vestlige  kristne  kirker,  menigheter  og  kultursamfunn  avlegger  sin  herrefolk-mentalitet  og  tilkjenner  enhver  ikke-kristen  borger  av  verdenssamfunnet  sitt  menneskeverd.  Det  er  kirke-kristendommens  mytologiske  voldseskatologi  -  med  sitt  personifiserte  dualistiske  menneskesyn  -  som  fortsatt  (etter  1700  år!)  utgjør  den  største  trussel  mot  fredelig  og  folkelig  sameksistens  på  vår  felles  jord. 

---------------------   

Jeg  har  med  stor  interesse  merket  meg  den  "vegring"  mange  kristne  og  ikke-kristne  deltakere  på  dette  forum  har  mot  å  erkjenne  kirke-kristendommens  skyld  og  ansvar  for  den  verste  og  hesligste  form  for  rasisme  historien  kjenner:  antisemittismen.  

Jostein  Gaarders  mildt  sagt  tankeløse,  avslørende  og  skandaløse  kronikk  i  Aftenposten  august  2006  er  nylig  blitt  re-aktualisert  både  i  Aftenposten  og  i  Vårt  Lands  papiravis.  Gaarders  totale  mangel  på  selverkjennelse  og  selvkritikk  i  Aftenposten  nylig  avslører  fremfor  alt  hans  dype  LOJALITET  til  kirke-kristendommens  antisemittisme  gjennom  mer  enn  halvannet  årtusen.

Her  på  forumet  ble  Gaarders  kronikk  i  Aftenposten  august  2006  fremhevet  positivt  av  bloggeren  og  ateisten  Jon  Kristiansen  i  hans  kommentar  12.  nov. 2010.   I  sitt  eneste  innlegg  på  dette  forum  fremhevet  Jon  Kristiansen  også  Ole  Jørgen  Anfindsens  bok  ("Selvmordsparadigmet") slik:  "Vår  vestlige  kultur  er  i  ferd  med  å  begå  selvmord.  Glimrende  fremstilt  og  dokumentert  i  Ole  Jørgen  Anfindsens  eminente  arbeid...600  sider  pepret  med  dokumenterte  eksempler  på  hvorfor  det  går  galt  når  vi  foretrekker  religiøse  og  politiske  illusjoner  fremfor  å  forholde  oss  til  virkeligheten  slik  den  faktisk  foreligger."

Mange  kan  ikke  eller  vil  ikke  innse  at  jødene  trenger  mer  beskyttelse  enn  andre  utsatte  minoriteter.  Jødenes  ulykkelige  og  fatale  skjebne  i  det  kristne  Europa  gjennom  mer  en  1700  år  -  uten  en  egen  stat  å  søke  tilflukt  til  -  er  vanskelig  sammenlignbart  med  andre  minoriteters  skjebne  i  det  kristne  Europa  (jfr.  Nordens  behandling  av  samene). 

Beskyttelsesbehovet  er  ikke  noe  jødene  bare  "føler".  Jødenes  historiske  tilknytning  til  Palestina  er  heller  ingen  "myte"  (i  så  fall  vil  ingen  av  de  folk  og  nasjoner  som  finnes  på  vår  jord  ha  noe  rettmessig  krav  på  sitt  territorium).   Fordi  det  var  de  europeiske  romerne  fra  år  70  e.v.t  til  år  135,  og  deretter  kristne  europeere,  som  i  mer  enn  1700  år  hindret  jødene  i  å  skaffe  seg  et  beskyttet  oppholdssted  (noe  vi  nordmenn  medvirket  til  i  ca.  800  år)  -  en  stat  -er  det  selvsagt  europeernes  rettslige  og  moralske  plikt  å  sørge  for  at  jødene  får  gjenreist  sin  politiske  selvstendighet

Så  sent  som  i  1920-årene  var  det  bare  ca.  10%  av  befolkningen  i  Palestina  som  hadde  jødisk  herkomst.  De  var  mer  eller  mindre  uønsket,  både  av  sine  muslimsk-arabiske  naboer  OG  av  de  kristen-europeiske  stormakter -  for  å  få  tilbake  det  fedreland  vi  europeere  hadde  berøvet  dem.  Da  kan  man  selvsagt  ikke  forlange  at  jødene  på  egen  hånd  skulle  kunne  skaffe  seg  et  politisk  grunnlag  for  bosetting  i  området.  Vi  vet  at  både  kristendommen  og  islam  langt  på  vei  stemmer  overrens  i  en  religiøst-teologisk  antisemittisme. 

Europeerne  har  ganske  riktig  ikke  bare  DEFINERT  jødenes  status  og  menneskeverd  gjennom  årtusener,  men  også  en  lang  rekke  andre  mennesker  og  folkegrupper  som  kom  i  veien  for  kristen-europeisk  imperialisme, kolonialisme  og  misjon.  Når  vi  vet  at  de  kristen-europeiske  kirker  i  dag  i  fullt  alvor  lærer  og  forkynner  jødenes  MINDREVERD,  må  vi  selvsagt  også  kunne  stille  spørsmål  om  hvilken  autoritet  og  kompetanse  det  kristne  vesten  (og  "den  norske  opinion")  har  i  moralske  og  juridisk-etiske  spørsmål.     

---------------------------   

Jeg  vil  i  noen  følgende  innlegg  gi  konkrete  eksempler  som  viser  sammenhengen  mellom  kirke-kristendommens  teologisk-ideologiske  grunnlag  OG  dens  maktutøvelse.  Mitt  ønske  er  å  bidra  til  å  skjerpe  den  historiske  bevissthet  omkring  vår  "offentlige  religions"  opprinnelse  i  oldtidens  verdensbilde,  livs-  og  historieoppfatning  OG  den  mytologi  som  har  preget  den.  Dermed  kan  jeg  kanskje  motvirke  den  "kollektive  fortrengning"  (eller  "forvrengning")  av  historien  som  både  statskirken  og  det  man  kan  kalle  "folkekirkens"  teologer  og  forskere  synes  å  ha  stor  interesse  av  å  vedlikeholde. 

(Helt  til  slutt  i  artikkelserien  vil  jeg  oppgi  en  litteraturliste)

 

Mvh.   G.  Ullestad

 

Gå til innlegget

 

Kan  vi,  når  vi  sammenligner  religionsstifterne  Jesus  og  Muhammed   -  som  de  mennesker  de  var  -  med  rette  si  at  en  av  dem  var/er  "større"  eller  "mindre"  enn  den  andre?  I  følge  oss  kristne  europeere  så  mye  større  at  Muhammed  skal  betrakte  Jesus  som  Allah's  fysiske  Sønn,  ja,  endog  som  den  inkarnerte  Gud  Allah  selv,  og  så  falle  på  kne  for  ham  og  "be  ham  om  tilgivelse  for  sine  synder"  for  sin  vantro  og  sitt  kjetteri? 

Nei,  det  kan  vi  selvsagt  ikke.  Når  vi  her  begrenser  oss til  disse  to  religionsstifterne:  Har  det  i  vår  tid  overhodet  noen  hensikt  å  stille  spørsmålet  om  mennesket  Jesus  er  "større"  enn  mennesket  Muhammed,  eller  omvendt? 

Siden  de  romerske  keisere  tok  avskjed  med  sitt  rikes  tradisjonelle  polyteisme  fordi  de  fant  Jesus  og  dyrkelsen  av  ham  velegnet  til  å  sikre  og  utvide  sin  makt  og  sitt  imperium,  har  de  med  bistand  av  sine  biskoper  og  deres  prester  siden  det  4.  århundret  erklært  Jesus  for  å  være  den  fysisk-genetiske  sønn  av  verdens  og  universets  eneste  eksisterende  "Gud". 

Da  europeernes  Jesus  Kristus  fikk  konkurranse  av  Muhammed,  måtte  denne  betrakte  og  nedverdige  sin  romersk-katolske  "storebror"  som  sin  "lillebror".  Kirkens  biskoper  og  en  rekke  eneveldige  keisere  hadde  opphøyet  Jesus  til  de  øverste  himmelske  sfærer  på  en  måte  som  for  Muhammed  var  blasfemisk  og  sterkt  provoserende.  Han  var  påvirket  av  jødisk  og  semittisk  monoteisme.  Og  han  var  kjent  med  de  kristne  kirkers  negative  holdning  til  jødene  og  jødedommen. 

Det  som  særlig  måtte  opprøre  Muhammed  var  selvfølgelig  den  kristne  kirkes  dyrkelse  av  et  menneske  som  "Gud".  Han  kjente  til  de  nicænske  biskopers  og  keiseres  erklæringer  om  Jesus,  karakterisert  som   "Gud  av  Gud,  sann  Gud  av  sann  Gud,  av  samme  vesen  som  Faderen".  At  denne  truende  "verdensomspennende"  religionen,  som  kristendommen  viste  sterke  tegn  til  å  bli,  hadde  røtter  i  den  jødiske  religionen,  og  at  Muhammed  var  kommet  i  konflikt  med  diasporajøder,  førte  til  at  antisemittismen  fikk  plass  også  i  Koranen. 

Det  er  lett  å  forstå  Muhammeds  militant  aggressive  holdning  til  de  kristne  kirker  da  han  ble  kjent  med  at  de  i  sine  viktigste  bekjennelser  erklærte  at  JESUS  HADDE  STÅTT  SÅ  FYSISK  OG  KORPORLIG  opp  etter  sin  død  og  begravelse  at  han  kunne  og  skulle  komme  tilbake  som  den  eneste  "Gud"s  dommerfullmektig  for  selv  å  dømme  Muhammed  og  hans  kjetterske  opptreden,  og  deretter  alle  hans  troende  venner  -  og  hele  menneskeheten. 

På  denne  bakgrunn  må  vi  svare  på  spørsmålet:  Kan  vi  europeere  -  og  her  og  nå  vi  nordmenn  -  være  oss  bekjent  av  i  dag  å  opprettholde  statens  og  "folkets"  religion,  fastsatt  i  kirkens  bekjennelser  og  i  landets  grunnlov,  med  sine  påstander  om  at  Jesus  fremdeles  har  den  samme  guddommelige  posisjon  overfor  Muhammed  som  han  har  hatt  siden  de  to  ble  konkurrenter  som  religionsstiftere?  Atter  nei,  selvsagt  kan  vi  ikke  det!  Og  det  forstår  antakelig  de  aller  fleste  teologer  i  dagens  norske  kirke.  De  fleste  vet,  ut  fra  de  kunnskaper  de  har  måttet  tilegne  seg,  at  dette  er  LEGENDER  OG  IKKE  HISTORISK  HOLDBARE  FAKTA.  Og  de  som  ikke  vet  må  nødvendigvis  vite  at  de  løper  en  enorm  risiko  for  å  fremsette  alvorlig  usannferdige  påstander  om  Jesus,  uten  at  de  opplyser  sine  menigheter  om  dette.  Og  at  dette  på  en  unødig  utfordrende  måte  måte  også  rammer  islams  troende. 

Med  sin  utspekulerte,  men  nyttige  teori  gjorde  Dan  Brown  Jesus  mest  mulig  "normal",  nemlig  til  ektemann  og  familiefar  likesom  Muhammed.  Men  at  Jesus  skulle  ha  giftet  seg  med  en  av  sine  "psykiatriske  pasienter"  (Maria  Magdalena")  mens  han  drev  med  sin  healer-  og  predikantvirksomhet   -  når  han  samtidig  kunne  si  at  "den  som  ikke  forlater  far  og  mor,  søster  og  bror,  hustru  og  barn  kan  ikke  være  min  disippel"  -  virker  ikke  overbevisende.  Det  forhindrer  ikke  at  Jesus  kan  ha  vært  gift  før  han  hadde  sine  åpenbaringer,  men  da  må  han  i  så  fall  -  i  samsvar  med  sine  egne  ord  om  en  profets  familieforhold  -  antas  å  ha  forlatt  sin  familie,  og  ikke  stiftet  en  ny. 

------------------------  

Jeg  skrev  i  min  siste  kommentar  om  Jesus  og  Muhammed  (des.  2010):

"Det  blir  aldri  fred  mellom  kristne  og  muslimer  så  lenge  de  kristne  kirker  gjør  Jesus  til  Gud  -  og  dermed  overordnet  muslimenes  Gud  Allah  -  OG  samtidig  gjør  ham  til  eskatologisk  dommer  over  Muhammed  og  muslimer" 

En  sterkere  provokasjon  kan  ingen  religion  rette  mot  en  annen  religion  og  dens  stifter.  Hvordan  er  det  mulig  at  kristendommens  teologer  stadig  ikke  kan  eller  vil  se  dette? 

En  kristen  opponent  har  her  innvendt  mot  meg  at  Jesus  og  Muhammed  er  "helt  forskjellige  mennesker".  Uansett  hva  den  troende  legger  i  dette,  er  det  selvsagt  intet  argument  mot  den  forskjell  som  presiseres  i  kristendommens  Jesus-bilde.  Jeg  gjentar  her  for  tredje  gang  det  kirken  på  samme  tid  vil  ha  gjentatt  hundre  ganger:  Jesus  gjøres  i  kristendommens  teologi  -  bevisst,  men  uten  bevis  -  til  et  OVERMENNESKE,  som  ikke  bare  var  "født  av  Faderen,  Gud"  uten  en  menneskelig  far,  men  som  FYSISK  etter  sin  død  og  begravelse  steg  FYSISK  opp  til  himmelen  og  profeteres  å  derfra  komme  FYSISK  igjen  for  å  dømme  alle  mennesker.  

Snart  vil  alle  tenkende  mennesker  være  klar  over  at  kirken  her  lever  på  et  rent  dogmatisk  og  historisk-faktisk  sterkt  sviktende,  flytende,  svevende  grunnlag.  Den  postulerer  en  så  enorm  forskjell  mellom  de  to  religionsstifternes  fysisk-biologiske  forutsetninger  at  man  bevisst  har  gjort  det  umulig  å  foreta  den  nå  tvingende  nødvendige  sammenligning  mellom  dem  ut  fra  hva  de  begge  var  og  er:  biologisk-fysiologisk  normale  mennesker  uten  guddommelige  forutsetninger  i  forbindelse  med  deres  fødsel  og  død. 

Fordi  den  kristne  kirke  fremdeles  med  sterke  effekter  proklamerer  dette  i  ustanselig  gjentatte  bekjennelser  (og  kritikerne  derfor  stadig  utfordres  til  å  gjenta  kritikken)  vil  den  troende  kristne  etter  årtuseners  tunge,  "hellige"  propaganda  forutsette  at  Jesus  både  fysisk  og  psykisk  var  noe  vesentlig  ANNET  enn  et  (normalt)  menneske. 

Islam  er  først  og  fremst  en  forsvarsteologi  mot  kristendommens  bastante  og  totalitære  krav  om  at  den  har  en  UNIK,  SUVERENT  OVERMENNESKELIG  STIFTER  HØYT  HEVET  OVER  ALLE  KONKURRENTER.  Dette  har  og  vil  muslimene  alltid  ha  full  rett og  grunn  til  å  avvise. 

Kristendommen  og  dens  kirker  viser  med  dette  et  hovmod  og  en  aggresjon  overfor  islam  som  bl.a.  kommer  til  uttrykk  i  Den  norske  kirkes  og  dermed  den  norske  stats  viktigste  bekjennelsesskrift.  Dette  skriftet  "fordømmer  muhammedanerne"  fordi  de  ikke  underkaster  seg  Jesu  guddommelige  makt-  og  domsautoritet  (artikkel  I  ).  Og  hva  blir  de  stadig  "fordømt"  til?   Les  Augustana  art.  17!  Les  også  om  den  sterkt  voldelige  eskatologi  NT  truer  med  i  Jesu  "straffelov"!

Den  som  ikke  innser  hvor  utfordrende  denne  kristne  teologien  og  eskatologien  er,  og  at  den  ligger  bak  det  raseri  og  den  aggresjon  som  fikk  muslimene  til  å  prøve  å  nedkjempe  først  romerrikets  religiøse  og  politiske  okkupasjoner  i  Middelhavsområdet ,  har  usedvanlig  og  utillatelig  dårlig  innsikt  i  hva  som  er  den  religiøse  drivkraften  bak  islams  trang  til  ekspansjon  også  i  Norge. 

Den  voldsomt  hovmodige  positur  de  kristne  keiserne  inntok  ved  å  betrakte  seg  som  nyutvalgte  redskaper  for  verdens  "eneste  Gud",  som  de  så  i  kristendommen,  resulterte  i  et  enestående  KIRKELIG  DIKTATUR  hvor  pavene  i  Rom  ble  "keisere"  i  det  nye  teologiske  verdensrike.  Denne  provokasjonen  gjorde  muslimene  oppsatt  på  å  prøve  å  skaffe  seg  herredømme  over  de  områder  hvor  den  kristne  religionen  ble  herskende  i  allianse  med  kongers  og  fyrsters  maktutøvelse. 

Fordi  kirkens  tidlige  stereotype  bekjennelser  om  Jesu  guddommelighet  er  konstruert  på  oldtidens  fantasifulle  mytologi,  er  det  her  endringene  på  settes  inn  -  dvs.  i  selve  kirke-kristendommens  offisielle  teologiske  og  konfesjonelle  grunnlag.  Når  vi  får  klare  tegn  på  at  Den  norske  kirkes  ansvarlige  teologer  ser  seg  nødt  til  å  stille  seg  åpne  for  en  faktisitets-  og  sannhetsrespekterende  argumentasjon  og  debatt  med  kritikere  av  JESUS-FORGUDELSEN  og  dens  monotone  postulater  om  hans  naturlovstridige  overmenneskelighet  -  vil  vi  få  øye  på  det  nødvendige  grunnlag  for  et  mer  fredelig  og  et  gjensidig  mindre  aggressivt  misjonerende  forhold  mellom  kristendommen  og  islam.  Og  da  ikke  minst  også  mellom  disse  religioner  på  den  ene  side  OG  den  de  begge  i  betydelig  grad  har  bygget  sin  historiske  eksistens  på:  jødedommen. 

--------------------------    

(Innlegget  er  skrevet  på  grunnlag  av  samtaler  med  Andreas  Edwien)

4.  januar  2011

Mvh.  G.  Ullestad

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

 

Gå til innlegget

 

"Det  blir  feil  å  omtale  Gud  som  en  mann,  slik  vi  gjør  når  vi  sier  "Herre,  Fader  og  Far".  Gud  overskrider  kjønn.  Derfor  kan  talen  om  Gud  omfatte  begge  kjønn.  Slik  kan  Gud  fremstå  som  både  far  og  mor". 

Dette  sier  prest  og  forsker  Marit  Rong  i  artikkelen  "Gud  skal  bli  mindre  macho",  14/11  (se  lenke  ovenfor). 

Det  er  interessant  at  verken  Marit  Rong  eller  (ordinert)  teologi-professor  Merete  Thomassen  i  denne  artikkelen  omtaler  Jesus,  "Kristus"  eller  "Sønnen".  Hvorfor  snakker  disse  to  kvinnelige  teologer  bare  om  "Faderen",  ikke  om  "Sønnen"?  Hvorfor  fortier  de  sentrale  teologiske  begreper  som  Treenighetslæren,  Inkarnasjonen  og  Kristologien? 

Kvinnelige  teologer  kritiserer  Den  norske  kirkes  maskuline  gudsbetegnelser,  mens  de  merkelig  nok  tier  om  sitt  syn  på  Jesu  guddommelige,  ufeilbarlige  autoritet. 

Når  kvinner  faller  på  kne  på  bedeskammelen  overfor  et  utpreget  maskulint  gudsbegrep  er  det  sannelig  ikke  lett  å  forstå  hva  de  mener  med  "likestilling".  At  kvinnelige  prester,  proster  og  teologer  hyller  hankjønnsguden  betyr  at  de  er  henvist  til  å  utvise  en  underdanighet  under  en  "Gud" som  de  er  forpliktet  til  å  karakterisere  som  et  hankjønnsvesen. 

--------------------      

Vår  kirke  bekjenner  seg  til  en  "Gud"  som  i  følge  Den nicænske  bekjennelse  (325)  er   

"én  Herre,  Jesus  Kristus,  Guds  enbårne  Sønn,  født  av  Faderen  før  alle  tider,  lys  av lys,  sann  Gud  av  sann  Gud,  født,  ikke  skapt,  av  samme  vesen  som  Faderen". 

Kraftigere  og  klarere  kan  ikke  Jesus  identifiseres  med  et  vesen  av  hankjønn.  Hvis  dette  er  historisk  virkelighet  må  det  underbygges  med  vitnebevis  for  at  Jesus  virkelig  på  denne  måten  rent  fysisk  ble  "Guds  genetiske  Sønn".  Hvordan  kan  kvinnelige  prester  og  teologer  forlike  dette  med  å  bruke  mer  "feminine"  betegnelser  på  hankjønnsguden?  Er  de  helt  uten  bekymring  for  å  si  at  Jesus  har  et  slikt  opphav  som  jeg  tidligere  har  betegnet  som  "brudd  på  en  naturlov"?  

Har  ikke  kvinnelige  teologer  som  har  latt  seg  ORDINERE  noen  bekymringer  med  å  uttale  denne bekjennelsen,  slik  de  er  forpliktet  til  å  gjøre  det  i  sin  tjeneste  under  Den  norske  kirke? 

Som  medlem  av  Den  norske  kirke  har  undertegnede  en  selvfølgelig  rett  til  å  få  avklart  hvordan  våre  (ordinerte)  kvinnelige  prester  og  teologer  ser  på  dette  alvorlige  problemet.  Alle  kirkens  medlemmer  har  rett  til  å  vite  om  prester  og  teologer  er  forpliktet  til  å  erklære  at  Jesus  har  en  "ånd"  til  Far  (ikke  en  jordisk  menneskelig  mann).      

Den  hankjønsmoral  og  maktsyke  som  vi  ser  i  kristendommens  gudsbilde  har  som  kjent  satt  sitt  sterke  preg  på  Martin  Luthers  gudsoppfatning. 

Har  mennene  skremt  kvinnene  til  lydighet  med  sin  mannsgud?  Man  kan  ikke  bare  "myke  opp"  den  maskuline  betegnelse  på  "Gud",  slik  noen  feminist-teologer  later  til  å  mene.  Det  må  nok  langt  mer  radikal  lut  til  for  å  få  hankjønnsguden  til  å  abdisere  OG  bidra  til  å  sette  det  tradisjonelle  mannshovmod  på  den  plass  som  likestillingen  krever.  

Teologi-professor  Merete  Thomassens  kommentar  vil  være  av  stor  interesse.  Hun  befinner  seg  i  et  språklig  landskap  som  er  på  eksperiment-stadiet.  Men  det  trengs  nok  langt  sterkere  uttrykksform  for  å  komme  til  en  avklaring. 

 

Mvh.  G.  Ullestad   

 

 

 

 

 

 

Gå til innlegget

Den kristne hankjønnsgud

Publisert over 9 år siden

 

En  avgjørende  forutsetning  for  kjønnsbestemmelsen  av  den  kristne  "Gud"  er  personbegrepet.  Det  er  her  den  kristne  religion  skiller  seg fra  jødedommen  (og  de  fleste  andre  religioner).  

Den  kristne  "Gud"  er  ikke  ånd,  men  en  person  (personer  har  KJØNN).  Fordi  "Gud"  blir  oppfattet  som  en  person,  blir  han  også  karakterisert  med  både  kjønnsbestemte  og  andre  personrelaterte  egenskaper.  Som  vi  vet  er  den  kristne  "Gud"  både  skaper  og  ødelegger,  frelser  og  hevner,  barmhjertig  og  dømmende,  tilgivende  og  straffende.  Han  er  "Fader"  OG  "Herre"!  Han  forlanger  at  vi  skal  "frykte  og  elske"  ham.  Ja,  antitesene  og  antagonismen  kommer  klart  til  uttrykk i  Jesus  forkynnelse  i  evangelieskriftene. 

Barneavl  blant  guder  tilhører  mytologiens  verden.  Den  kristne  "Gud"  som  avler  en  Sønn  utgjør  selvsagt  intet  unntak.  Det  er  Kirkens  (uoverstigelige?)  problem  i  dag  at  den  gjennom  1700  år  ikke  har  klart  å  skille  mytologi  fra  historie. 

Vår  tidsregning  begynner  med  "Kristi   fødsel",  en  historisk (?)  begivenhet  Den  norske  kirke  skal  feire  om  få  uker.  Fra  alle  prekestoler  skal  det  forkynnes,  igjen  og  igjen,  at  det  guddommelige  guttebarn  ble  "unnfanget  ved  Den  Hellige  Ånd,  født  av  jomfru  Maria...". 

Nicæneum  presiserer  at  Sønnen  "er  født,  ikke  skapt".  I  nær  2000  år  har  "Sønnen"  angivelig  sittet  ved  "Faderens  høyre  hånd".  Relasjonen  mellom  Faderen  og  Sønnen  (mellom  "Gud"  og  "Kristus")  har  kirken  aldri  klart  å  bringe  klarhet  i. 

(Hva  er  "pensjonsalderen"  for  disse  to  guddommelige  personer/vesener?)

Det  er  ikke  mulig  å  fortolke  seg  bort  fra  Faderens  og  Sønnens  hankjønnskarakter.  Fraværet  av  Moderen  i  "Treenighetslæren"  forsterker  det  maskuline  gudsbildet.  Kirkens  dogmer  om  Jesu  jomfrufødsel  og  oppstandelse  opphever  selvsagt  ikke  hans  mannlige  kjønn,  men  tjener  bare  til  å  understreke  hans  guddommelige,  himmelske  opphav.   Det  er  den  jødiske  mannsperson,  Jesus  fra  Nazareth,  som  i  følge  kirkens  bekjennelse  sitter  "ved  Faderens  høyre  hånd",  og  som  skal  komme  igjen  for  "å  dømme  levende  og  døde".  

En  ånd  dømmer  ikke,  det  er  bare  personer  som  dømmer.

Kjønnsbestemmelsen  er  verken  vilkårlig  eller  billedlig  forstått,  da  det  er  helt  utelukket  å  titulere  Jesus  som  "Datteren",  eller  som  "Guds  enbårne  Datter".  Det  finnes  ingen  formuleringer i  Den  norske  kirkes  fire  bekjennelsesskrifter  som  tilsier  at  "Faderen"  og  "Sønnen"  skal  forstås  symbolsk-metaforisk  eller  billedlig.  Dette  er  bare  fantasifulle,  språklige  spissfindigheter  fra  moderne  teologers  side,  for  å  forvirre  og  avlede  oppmerksomheten  bort  fra  "Kirkens  postulater  om  Guds  genetisk-fysiske  Sønn". 

Mange  teologer  vet  i  dag  at  Kirkens  Jesus-forgudelse  ikke  har  noen  historisk-faktisk  holdbarhet.  Men  fordi  kristendommen  og  de  kristne  kirker  siden  oldtidens  fatale  kirkemøte  i  Nicæa  (år  325)  har  basert  hele  sin  teologi  og  sitt  eksistensgrunnlag  på  den  fantastiske,  mytologiske  Jesus-apoteosen,  er  det  umulig  å  oppgi  denne  teologien  -  uten  å  oppløse  seg  selv  som  Kirke! 

Teologene  ville  bli  arbeidsløse  -  og  hvordan  skulle  de  kristne  kirker  forklare  verden  (eks.  misjonslandene)  at  Jesus  fra  Nazareth  ikke  var  "Guds  enbårne  Sønn"  allikevel..? 

 

MODERNE  TEOLOGI     

I  våre  dager  har  noen  teologer   (med  en  merkelig  og  priviligert  tilgang  til  "Guds  vesen")  omdefinert  "Gud".  De  sier  at  han  ikke  lenger  er  "allmektig",  men  "avmektig".  Men  en  "lidende"  og  "svak"  gud  er  selvsagt  like  mytologisk  bestemt  som  en  "allmektig"  gud. 

Noen  teologer/tekstkritikere  blir  aldri  ferdig  med  å  lete  etter  en  "autentisk"  Jesus  og  hans  "autentiske  forkynnelse",  helt  i  samsvar  med  den  "gammel-liberale"  teologi  fra  et  par  århundrer  tilbake  (i  europeisk  sammenheng).  Det  finnes  selvsagt  ingen  "autentisk"  Jesus  bakenfor  de  eldste  historiske  kilder  vi  har  om  ham  (inkl.  de  senjødiske  skrifter,  som  ikke  har  fått  plass  i  den  ny-testamentlige  kanon).  Det  er  Kirkens  DOGMATIKK  som  stadig  styrer  denne  usunne  besettelsen  av  spørsmålet  om  Jesu  "autensitet".  Vi  vet  jo  at  ingen  annen  historisk  person  er  blitt  gjenstand  for  en  tilsvarende  dyrkelse  av  ettertiden  som  den  arme  Jesus  fra  Nazareth. 

Å  dyrke  og  idealisere  et  historisk  menneske  2000  år  etter  hans  død,  er  uttrykk  for  et  autoritetsbehov  vi  europeere  (kristen-troende  og  kultur-kristne)  nå  burde  være  voksne  nok  til  å  overvinne.  Men  vi  har  altså  en  "offentlig  religion"  som  stadig  søker  å  holde  oss  fast  i  den  umyndiges  hjelpeløse  og  avhengige  posisjon.  Vår  kirke  forkynner  at  voksne  mennesker  trenger  en  "Far  i  himmelen".  Det  gjør  vi  slett  ikke!

Liberalteologien  har  ved  hjelp  av  tekstkritikken  fortolket  seg  bort  fra  den  humanistisk  umulige  VOLDSESKATOLOGIEN,  som  er så  dominerende  og fremtredende  i  Jesu  selvoppfatning,  lære  og  virksomhet.  Liberalteologien  har  det  siste  århundret  konstruert  et  nytt  (uuttalt)  dogme:  Jesus  som  et  ufeilbarlig  "etisk  ideal"  (et  overmenneske).   

Andre  teologer  griper  nostalgisk  tilbake  til  "Korsteologien"  og  "Kristus-mystikken".  Også  denne  teologien  søker  å  unnvike  enhver  konfrontasjon  med  den  historiske  Jesus  fra  Nazareth.  Det  ny-testamentlige  forbildet  er  gjerne  Paulus'  subjektive  "Kristus-visjon"  (høyst  sannsynlig  resultat  av  et  epileptisk  anfall).  Som  vi  vet  viser  den  hedninge-kristne  Paulus  ingen  interesse  for  den  menneskelige  Jesus,  som  han  aldri  hadde  møtt.  Helge  Hognestad  er  en  av  dem  som  i  artikler  og  bøker  har  fremhevet  Paulus'  subjektive  og  "åndelige"  erfaring...

Ganske  nylig  arrangerte  Menighetsfakultetet  et  såkalt  "økumenisk"  seminar  om  det  de  kaller  for  KORSTEOLOGIEN  (VL  15.  nov. :  "Å  lide  med  en  Gud  som  lider").  I  denne  sammenheng  bør  også  nevnes  VL's  journalist,  Olav  Egil  Aune,  som  i  samme  avis  17.  nov.  reklamerer  for  Thomas  á  Kempis  bok  "Kristi  etterfølgelse".  Kempis  levde  i  middelalderen  (1380-1471).

DEN  HISTORISKE  JESUS   

Fortsatt  har  Europas  kristne  en  lang  vei  å  gå,  før  de  kan  reflektere  over  religionshistorien  som  HISTORIKERE.  Når  det  tilsynelatende  er  så  uklart  hva  Jesus  har  sagt  og  ikke  sagt,  viser  det  bare  at  han  ikke  hadde  til  hensikt  å  meddele  seg  til  oss  europeere  i  år  2010.  Hvorfor  kan  ikke  Jesus-dyrkerne  slå  seg  til  ro  med  at  han  bare  henvendte  seg  til  sine  jødiske  landsmenn  i  oldtiden,  og  blant  dem  bare  til  sine  venner  og  tilhengere? 

Albert  Schweitzer  og  Andreas  Edwien  i  det  forrige  århundret  har  felles  det  Schweitzer  sier  i  sin  gjennomgåelse  av  Jesu-liv  forskningen,  nemlig  at  Jesus  selv  stadig  forlater  forskerens  samtid  for  å  vende  tilbake  til  sin  egen.  Jesus  var  og  er  et  barn  av  sin  oldtid.  Edwien  har  utdypet  dette  ved  å  påvise  at  alle  hovedidéer  i  Jesu  lære  og  forkynnelse  stammer  fra  hans  folks  og  nabofolks  religion,  historie  og  kultur,  og  ikke  fra  noen  "åpenbaring"  som  han  alene  var  mottaker  av. 

Med  andre  ord:  Jesus  får  og  har  en  sikker  plass  i  menneskets  evolusjonshistorie,  uten  å  representere  dens  avslutning.  Mennesket  gikk  videre  og  fortsetter  å  gå  videre  i  dag.  Det  gale  som  skjer  er  når  man  dogmatiserer  og  autoriserer  en  av  de  tilførselsveiene  som  historien  er  full  av. 

Kirken  er  en  farlig,  forstenet  og  sekterisk  "vei"  fordi  alle  vandrerne  får  gnagsår  av  å  gå  dens  harde  og  trange  vei.  

 

Mvh.  G.  Ullestad 

 

Gå til innlegget

Kirkemøtet i utakt med sin samtid

Publisert over 9 år siden

 

I  forkant  av  Kirkemøtet  publiserte  Aftenpostens  kristne  journalist,  Dag  Kullerud  (nå  også  redaktør  for  det  kristne  tidsskriftet  "Kirke  og  kultur")  en  artikkel   14/11  med  tittelen:  "Kirke  søker  sin  samtid".  

Etter  Kirkemøtets  nylige  avvikling  kan  vi  vel  med  rette  konstatere   at  Den  norske  kirke  ikke  på  noen  måte  har  søkt,  reflektert  eller  relatert  seg  til  samtidens  historisk-kritiske  religionsforskning.  Tvert  i  mot,  Den  norske  (stats)kirkes  teologi  om  Jesus  synes  like  sementert,  autoritær  og   reaksjonær  som  i  de  foregående  århundrer  (for  ikke  å  si  årtusener). 

Det  såkalt  "nye"  i  kirkeordning  og  liturgirevisjon   er  ikke  annet  enn  "pudder  og  sminke".  Dette  rent  "kosmetiske"  avslører  et  sterkt  misforhold  mellom  kirkens  offisielle  lære  og  teologi  OG  de  forandringer  Kirkemøtet  foreslår  i  håp  om  å  få  flere  til  å  interessere  seg  for  kirken.  Hvis  Den  norske  kirke  mener  at  lystenning,  flere  "amen"  og  flytting  av  noen  liturgiske  ledd  skal  bringe  folk  flest  nærmere  kirken,  tror  jeg  nok  de  har  feilberegnet  sitt  publikum. 

Det  er  interessant  at  de  to  rapportørene  fra  Kirkemøtet  på  dette  debattforum  (Thor  Bjarne  Bore  og  Helene  Bjerkestrand)  ikke  evnet  å  vekke  den  minste  interesse  eller  debatt  om  Kirkemøtets  saker.  Vårt  Lands  nettavis  har  på  sin  side  informert  skandaløst  dårlig  om  Kirkemøtets  konkrete  saker.  Det  lover  ikke  godt  verken  for  det  kirkelige  "demokrati",  eller  for  den  såkalte  "folkekirken". 

En  av  Kirkemøtets  gjester  utenfra  var  den  katolske  biskop  Bernt  Eidsvåg.  Han  uttrykte  seg  meget  klart  og  forståelig  da  han  i  følge  Vårt  Lands  papiravis  19. nov.  uttalte  følgende: 

"Demokratiets  elementer  er  vel  og  bra,  men  hvis  vi  gir  slipp  på  TEOKRATIETS  vilje  til  å  la  Gud  styre  oss,  vil  neppe  demokratiske  prinsipper  redde  oss.  Fadervår  er  ingen  demokratisk  bønn:  Vi  ber  om  at  Guds  vilje  må  skje  også  på  jorden,  også  når  den   ikke  passer  oss,  eventuelt  et  flertall  av  nordmenn".

I  Vårt  Lands  papiravis  18.  nov.  hadde  avisens  journalist,  Trygve   W.  Jordheim,  en  kommentar  til  Kirkemøtets  overordnete  tema:  "Luther  glede".  Her  fortelles  at  kirkeminister  Rigmor  Aasrud  ble  spurt  om  sitt  forhold  til  Martin  Luther.  Jeg  forstår  det  slik  at  hun  svarte  like  unnvikende  og  kunnskapsløst  som  ethvert  annet  (passivt)  kirkemedlem.  Til  dette  sier  så  nylig  avgåtte  Kirkerådsleder,  Nils  Tore  Andersen:

"Dette  er  ikke  noe  mediene  kommer  til  å  kaste  seg  over,  men  det  er  viktig  for  vår  identitet  å  vite  hva  slags  kirke  vi  er,  og  hva  det  betyr.  Så  det  er  først  og  fremst  til  INNVORTES  BRUK".

Er  det  virkelig  tilfelle  at  kirkelededelsen  ikke  anser  det  viktig  for  kirkemedlemmene  å  vite  hvilken  kirke  og  teologi  de  er  døpt  til? 

2.  akt  i  Gelius-farsen  "sprakk"  midt  under  Kirkemøtet,  og  dette  forumets  deltakere  kastet  seg  "glupsk"  over  Gelius-saken.  Tilfeldig?  Var  det  kanskje  et  taktisk  trekk  for  å  avlede  offentlighetens  oppmerksomhet  fra  Kirkemøtets  mange  diskusjoner  om  teologiske  meningsløsheter  -  som  bare   er  til  "innvortes  bruk"..?   Det  ble  bl.a.  diskutert  på  Kirkemøtet  om  man  skal  fortsette  å  fremsi  "Du  Guds  lam  som  BAR  verdens  synd"  (eller  BÆRER?).  To  av  biskopene  argumenterte  for  fortsatt  bruk  av  fortidsformen,  mens  flertallet  gikk  inn  for  presensformen...  

(Jeg  vil  si  det  slik:  stakkars  lam,  som  på  sin  spinkle  rygg  skal  bære  en  slik  syndebyrde). 

 

Den  kristne  hannkjønnsguden 

 

I  Aftenposten,  Bergens  Tidende  og  Stavanger  Aftenblad  kunne  vi  14/11  lese  en  artikkel  med  følgende  tittel:  "Gud  skal  bli  mindre  macho".  http://www.aftenbladet.no/livssyn/1289733/-_Gud_skal_bli_mindre_macho_.html  

Mer  viril  og  macho  kan  den  kristne  "Gud"  vanskelig  bli.  Han  skal  bare  bli  "mindre  macho"... (At  Gelius'  og  hans  kirkes  gud  er  maskulin  og  "seksuell"  er  derfor  ingen  overraskelse).

Nå  vet  vi  jo  at  den  kristne  gudens  KJØNN  har  vært  på  programmet  i  flere  år   (jf.  teologiprofessor  Merete  Thomassen,  som  blir  nevnt  og  sitert  i  artikkelen).  Selve  diskusjonen  avslører  hvor  bundet  kirkens  teologer  er  av  det  mytologiske  gudsbildet.  Her  er  det  liten  forskjell mellom  liberalteologer,  feminist-teologer  OG  den  ortodokse/konservative  teologi. 

Gudstjenestens  liturgi  skal  angivelig  bli  mer  overlatt  den  enkelte  lokale  kirke.  Men  hvor  skal  grensene  gå  når  det  gjelder  gudsbetegnelse?  Hvor  langt  skal  "friheten"  gå? 

Det  alvorlige  og  kritikkverdige  er  at  verken  mannlige  eller  kvinnelige  "liberale"  statskirke-teologer  drøfter  offentlig  hvordan  de  nye  såkalt  "kjønnsnøytrale"  bestemmelser  står  i  forhold  til  Den  norske  kirkes  grunnleggende,  autoritative  og  konstitusjonelle  dogmer  om  Jesus.  Bør  de  ikke  nå  holde  opp  med  å  "mumle"  og  antyde  OG  heller  snakke   SANT  om  hvem  den  historiske  Jesus  var?  Hvis  de  nye  gudsbetegnelser  svekker  Jesu  guddommelighet  bør  det  sies  åpent  og  ærlig. 

Å  svekke  eller  oppheve  kjønnsbestemmelsen  av  den  kristne  "Gud"  er  så  radikalt  at  ingen  moderne  teologer  kan  komme  utenom  et  offentlig  oppgjør  med  kirkens  og  kristendommens  dogmer  om  Jesu  brudd  på  fundamentale  naturlover  for  menneskelivet  (jomfrufødsel,  oppstandelse,  himmelfart).  Hankjønnet  er  så  til  de  grader  dominerende  i  kristendommens  gudsbilde  at  den  guddommelige  og/eller  idealiserte  Jesus  fra  Nazareth  ikke  bare  er  en  MANN,  men  endog  "den  enbårne  Sønn"  til  en  "Gud",  som  også  betegnes  som  MANN  ("Herren",  "Far")!

I  nær  1700  år  har  Kirken  lært  og  forkynt  at  den  kristne  hankjønnsguden  besvangret  en  jordisk  kvinne:  jomfru  Maria.  Enhver  forstår  vel  at  den  som  besvangrer  en  kvinne  -  og  blir  far  til  denne  kvinnes  sønn  -  er  en  MANN?!

Dette  handler  selvsagt  ikke  om  "metaforer",  slik  noen  moderne  liberalteologer  gir  inntrykk  av.  Det  handler  tvert  i  mot  om  konkrete  gudsforestillinger,  forstått  og  formulert  i  kirkens  offisielle  bekjennelsesskrifter  som  reelle,  faktiske  forhold  og  hendelser. 

Om  få  uker  innleder  Den  norske  kirke  feiringen  av  sitt  årlige  jule-evangelium:  "Guds"  og  "Faderens"  inkarnasjon  i  et  lite  guttebarn.  La  oss  håpe  at  de  mannlige  og  kvinnelige  teologer  som  ivrer  for  "kjønnsnøytrale"  gudsbetegnelser  nå  omsider  kan  uttale  seg  offentlig,  klart  og  tydelig,  om  sitt  syn  på  hvem  Jesus-barnet  i  krybben  var. 

 

Mvh.   G.  Ullestad 

 

 

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere