Karl Johan Hallaråker

Alder: 76
  RSS

Om Karl Johan

Teolog og ordinert prest Den norske kyrkja. Har lang tid som prest, amanuensis, bibelskulerektor og generalsekretær i ImF. Har hatt ei rekke vêrv innan kyrkje, misjon og samfunnsliv. . Har skreve ei rekke bøker, oppbyggelege, truslære og om Israel og Midtausten

Følgere

Biskopane - kristensionisme og Israel

Publisert 7 dager siden

Kyrkjeleiarane i Jerusalem ber kyrkjene legga press på begge partane i konflikten mellom Israel og palestinaarabarane. Biskopane svarar med press mot den eine - kombinert med stigmatisering av ei gruppe. Det blir lite truverdig

Proff. Carl Fr. Wisløff blir sitert på følgjande utsagn (fritt gjengitt): «Jeg har ikke brukt benevnelsen pietist om meg selv, men om andre gir meg attesten, takker jeg for det.» 

Etter å ha lest bispemøtet sin uttale mot kristensionismen, er eg freista til å låna professoren sitt poeng. Med det meiner eg å seia - dette var tynn karikerande argumentasjon med store negative konsekvensar. Blandar kristensionistar teologi og politikk, ja så gjer biskopane det same i høg grad. Men sidan dei følgjer dagens politiske straumdrag, får dei nok applaus. Eg les uttalen som vennleg helsing til palestinaarabarane og Kirkenes Verdensråd - utan forståing for jødane sin lagnad. Ei heller syner dei respekt for ulike vurderingar mellom kyrkjer og menigheter i regionen. Den lutherske biskopen har ikkje sanninga åleine.

Etter oppmoding frå fleire, vil eg her kort gjera greie for desse vurderingane:

  1. Bibelteologisk er det tre sentrale poeng som vi må løfta fram om det jødiske folk og Israel: 
  2. Bibelen viser at det jødiske folk er Guds utvalde folk like frå lovnadane til Abraham. 1Mos.12 ++. Gud angrar ikkje. Rom. 11,29.
  3. Lovnadane gjeld også i NT - både frelseslovnaden og landlovnaden. Les Rom. 9-11, 15,8 og Luk. 21,24. Jerusalem skal vera nedtrakka «heilt til tida for heidningane er ute». Å skilja totalt mellom jødane og staten Israel blir umogeleg - sjølv om staten og den til ei kvar tid sitjande regjering ikkje skal guddommeleggjerast.
  4. Den kristne kyrkja har fått eit kall til å velsigna jødane og dela evangeliet med det jødiske folk. «For jøde først.» er ikkje ferdig fortid. Rom.1;14ff

2. Eg les biskopane sin uttale som unyansert både om kristensionisme og om politiske realitetar i regionen. Slik eg kjenner Israels kristne venner har dei ulike politiske og teologiske vurderingar på fleire felt - også om dei har merkelappen «kristensionistar - som sionistar generelt. Å karrikera for så å angripa karikaturen, er velkjent - men ingen stor kunst. Så skal eg gjerne presisera: Eg også les ein del israelslitteratur som eg kan undra meg over korleis dei får det til. Men nett nå undrar eg meg mest over korleis biskopane veljer sine kampar. Folks inntrykk er at det berre er på konservativ side det galne er. Når tok biskopane sist oppgjer mot liberal teologi?

Eg har stor forståing for VL sin leiarartikkel 21.10. som saknar fleire poeng og påpeikar manglar hos biskopane. Eg tek inn eit sitat «Det er problematisk å lese gamle profetier slik at alle politiske hendelser i dag er forutbestemt av Gud. Da fratas mennesker ansvaret for historien samtidig som Gud reduseres.» Kvar har biskopane slike skuldingar frå? Eg har ikkje møtt slike. Sjølv har eg stor respept for at vi kan tolka og forstå mykje ulikt. Men det er freistande å spørja vidare: Dersom ein les profetiar som Guds lovnader, er det å redusera Gud?

3.  I den politiske situasjonen kan vi som kristne ikkje sjå bort frå desse teologiske poenga. Men vi lyt også ta med politiske realiteter både for jødane og dei andre folka i området. For meg tyder det kort sagt følgjande:

  1.  Vi må bekjempa alle former for antisemittisme - både politisk og teologisk. Det trur eg også biskopane meiner.
  2.  Vi må forsvara folkeretten sine fakta og ikkje la oss blenda av «fake news» som gjev seg ut for å vera folkerett. Viser her til Ragnar Hatlem si nylege bok om temaet. Her stiller biskopane svakt. Biskopane sin ordbruk om okkupasjon og menneskerettar er tendensiøs agresejon mot Israel.   
  3. Vi må oppmuntra israelske politikarar til å arbeida for fredeleg løysing med andre folkegrupper i respekt for deira århundrelange tradisjon i regionen. Det kan gjerast utan å krenka Israel som jødisk stat. Trist at palestinaarabarane med sine leiarar aldri blir med på det laget. Her kunne biskopane lagt inn press.
  4. Vi må ha respekt for at Israel som demokrati veljer sine leiarar - og ikkje guddommeleggjera bestemte politiske retningar i Israels politikk. Som rettsstat skal rettsstaten sine premisser gjelda også her. 

4. Eg anbefaler interesserte å lesa Ole Andersen si bok «Sluttspillet om Israel». Den boka frå den danske lutherske teologen burde også biskopane lesa. Her er edrueleg materiale om Israel. La meg så til slutt presisera: Eg har stor respekt for biskopane sin kompetanse, deira arbeidsmengde og utfordringar. Men her er vi på kollisjonskurs. Når dei tek opp eit så brennbart tema, forventar eg at dei skriv meir sakleg og fyldig enn denne uttalen. Diverre liknar det meir på ein moteriktig studentresolusjon enn ein seriøs og sakleg bispeuttale. Biskopane siterer følgjande «Kirkeledere i Jerusalem har bedt verdens kirker og det internasjonale samfunnet om å legge press på partene for å forhandle fram en rettferdig fredsløsning og få slutt på den ulovlige okkupasjonen og forskjellsbehandlingen av innbyggerne.»  Då er det ekstra trist at biskopane veljer å legga press berre på den eine parten og så tendensiøst diskreditera ei gruppe. Dette var eit lite klokt bidrag.

Gå til innlegget

KRISTELEG FOLKEPARTI I SKVIS

Publisert rundt 1 måned siden

Nå er taushet ikkje gull. KrF treng mange si røyst.

KRISTELEG FOLKEPARTI I SKVIS

  • Karl Johan Hallaråker, mangeårig partimedlem og tidlegare medlem KrFs sentralstyre

.

Det er ikkje lett å sitja stille i båten når ein les angrepa på KrF og vår partileiar om dagen. At angrepa kjem frå innsida gjer det ekstra tungt. Det siste angrepet kom altså i helga frå John Harald Bondevik. Oppslaget hans på NrK ytring (og gjengitt i andre media) var vel helst knytt til etternamnet. Kva han tidlegare har gjort i partiet, har nok gått meg hus forbi.


Situasjonen kallar fram ein god del undring om partiet eg har følgt frå tenåra (altfor lenge sidan). Partiet har gjennom åra hatt ein del indre konfliktar - men aldri kan eg hugsa at  grupper har opptrått slik representantar for dei såkalla raude gjer nå. Eg hugsar m.a.  forholdet mellom Kåre Kristiansen og Kjell Magne Bondevik, EU striden, Tønsbergvedtaket og debatten om Bondevik II regjeringa. Det var sanneleg diskusjon om retningsval. Men partimedlemmer oppførte seg annleis - partiet gjekk føre soloutspel. Den store skilnaden før og nå er etter mitt skjønn dette: Tidlegare fekk demokratiske avgjerder respekt. Nå er ein grepen av tidsånda der subjektive individualistiske konklusjonar styrer det meste. Ideolologien synest for meg tydeleg å vera  inspirert frå dei ein tilsynelatande bekjempar - frå dei liberalistiske partia! Underleg!


KrF er eit sentrumsparti og kan samarbeida til begge sider, er mantraet. Men frå venstresida i partiet er slagordet lite truverdig. Berre samarbeid til venstre er altså akseptabelt. Forstå det den som kan. KrF er eit sentrumsparti, ja vel. Men KrF har også alltid profilert seg som eit tydeleg ikkje-sosialistisk sentrumsparti. Det var også grunnen til at mange av oss støtta retningsvalet. Det var langt frå hyllest til Frp. 


Kjell Ingolf Ropstad er ein tydeleg sentrumsleiar. Når ein nå henger all skuld på han, gløymer ein at fleirtalet både i stortingsgruppa, landsstyret og landsmøtet sto bak retningsvalet! Ropstad har ikkje ansvaret åleine, like lite som Hareide åleine hadde ansvaret for partiet sitt store fall i hans leiartid. Alle som er aktive i partiet har eit ansvar, både for å stå opp for partiet og mot dei mange feilaktige angrepa som har kome den siste tida.


Dessverre er det også  tydeleg at ein del brukar partiet sin situasjon til angrep på partiet sin påståtte verdiprofil. KrF er berre for dei konservative kristne slik dei profilerer seg i abortspørsmålet, ekteskapssynet m.m.  Eg heldt på å seia - gjev det var sant. Alvorleg - KrF kombinerer på ein sakleg måte tydelege verdistandpunkt med respekt og inkluderande omsorg for alle. Alle sitt menneskeverd er i sentrum for KrF sin politikk. 


Det hadde sikkert vore meir applaus i media om ein følgde med tidsånda og fleirtalet. Men kva bruk har ein for eit slikt parti. Det er vel nok å velja mellom? Vi skal vera eit tydeleg og ikkje eit konturlaust folkeparti. Vi er partiet som arbeider for dei som ikkje kan hevda si eiga stemme, for dei sårbare blant oss, og for dei som treng politikk. Var det ikkje Ole Paus som treffande sa det siste. Men for media er jo dette ikkje noko spesielt interessant å skrive om. 


Mi utfordring nå er at KrF sine tillitsvalde og folkevalde må stå opp saman både for partiet og partileiaren - om ein ønskjer godt for partiet si framtid. Andre må ikkje få definera kva vi er. Eg utfordrar både stortingsgruppa si leiing og fylkesleiarane til å stå opp nå. Ved ikkje å stå opp for partiet og partileiinga nå, opplever eg som defensivt og ein svært dårleg strategi. Dersom nokon trur ein personleg kan tena på slikt, trur eg mange kan forrekna seg. Den sjølvtekta ein ser nå, er faktisk vegen til undergang. Forresten - vi ser liknande tendens i Ap. Eg har ikkje stor sympati for fleire verdival i det partiet og lita beundring for Støre si leiing. Men det er uforståeleg at så få i partiet står opp for han. Det er etter mi vurdering mykje av grunnen til det partiet si låge oppslutning. KrF må ikkje følgja det sporet. Nå treng vi eit samla KrF som står opp for partiet sine prioriteringar slik dei er utforma i vedtak og program.

Vi er mange som nå venter på neste stortingsprogram. Det håpar eg kan gje oss god motivasjon til å stå saman og løfta partiet til gamle høgder! Saman for KrF skal vera vår drivkraft!

Gå til innlegget

Nå treng KrF samling

Publisert nesten 2 år siden

Stor gratulasjon til KrF for tydeleg avtrykk i regjeringsplattforma og på plass i viktige verdidepartement. Forhandlingsdelegasjonen og statsministeren fortener stor ros.

Det har vore underleg å lesa og høyra om mediehus sitt detektivarbeid for å få tak i misnøgde partitillitsvalde - som villig har stilt opp med å setja seg sjølve framføre partiet dei skulle tena. Kritikken mot at partiet står sterkt langs kysten og på Vestlandet, er underleg. Kven kritiserer Senterpartiet for at dei står sterkt på bygda!

Eg har vore relatert til KrF i snart seksti år. Det har vore brytningar før også, men aldri slik oppførsel som ein del «raude» viser nå. Det er meir enn trist - for oss som set partiet sitt program først.

Eg høyrer visseleg ikkje til kompaniet som applauderer Frp. Men utgongspunktet for saka sist haust var altså at stortingsgruppa kom til den konklusjon at partiet måtte gå i regjering. Landsmøtet  gav då svar på retningsvalet. Dersom nei til Frp var det einaste «saliggjerande» ved sist valg, kan ein jo undra seg over at det berre var Vestlandet/Sørlandet som fekk inn representantar? Innlandet, Trøndelag og nordover burde jo strøymd til KrF urna!  Eg hadde forventa at landsstyret i etterkant samrøystes støtta opp om regjeringsplattforma -som dei visstnok rosar - og ikkje prøvde seg på omkamp om retningsval. Dei som kritiserer partiet for å gå i regjering så splitta, bør ikkje gløyma at avgått leiar ville i regjering med Støre om han vann med ei røyst! Det var visst ikkje splitting. 

Gjennom åra har partiet presentert seg som eit ikkje-sosialistisk parti. Det er hovudgrunnen til at partiet - sjølv om ein i Stortinget kan samarbeida til begge sider - alltid har søkt regjeringsmakt på ikkje- sosialistisk side. At landsmøtet nå valde Erna, burde ikkje overraska. Ser ein på verdiprofilen til AP og SV, ser ein tydeleg at verdifellesskap her kan vera på enkeltsaker, men svært vanskeleg på djupare plan. For ein gamal kjempar for livsrett for barna i mors liv, går det kaldt ned over ryggen å høyra dei hatske utfalla frå aborttilhengarane. Snakk om raus omgongsform! At ein vanskeleg etisk debatt skal torpederast på den måten som vi nå har vore vitne til,  er uhyggeleg. Ap-leiar Støre har dokumentert tydeleg at regjeringssamarbeid med han ikkje kan vea aktuelt. Han talar berre om kvinna sin kropp, utan ein tanke for det verjelause livet ho ber. KrF kan visseleg ikkje regjera med ein slik person. Støre burde læra av byrådsleiaren i Bergen korleis han ordla seg i reservasjonsrettdebatten. Statsminister Solberg talar om kvinna sin situasjon. Det er å plassera debatten på det høgverdige planet som den høyrer heime på. 

Leiardebatten og kritikken mot Ropstad er usakleg. At ein gamal tidlegare stortingsrepresentant stilte opp på dagsrevyen kvelden før regjeringsskiftet med kritikk mot han, var kort og godt ufint. Ropstad leia vinnarsida og er då ikkje samlande, seier ein. Skulle det vera logikk i slikt, må ein seia at Hareide er like ueigna fordi han leia taparsida! Eg har ikkje høyrt nokon på «blå» side som ønskte Hareide bort. Han valde det diverre sjølv. Eg kjenner Ropstad både frå det offentlege rom og innsida i sentralstyret. Ein meir samlande og dyktig allrundpolitikar skal ein leita lenge etter. Han representerer ikkje private synsingar, men heile partiet sitt program. Når eit parti må føreta leiarskifte, må ein gratulera KrF som har ein så dyktig og inkluderande kandidat. Valkomiteen får tydeleg lett jobb.

Alle som ønskjer å setja partiet sitt gode program fremst, bør nå gå på banen for å løfta KrF til nye høgder. Eg håpar vi snart slepp fleire krokføter frå misnøgde. Det er den gode regjeringsplattforma og ikkje Frp sitt program som er styringsplakaten. 

Karl Johan Hallaråker er far til Jorunn Hallaråker ( KrF), som er nyutnevnt statssekretær i Barne- og familiedepartementet.

Gå til innlegget

Nå dreg det seg til i KrF

Publisert rundt 2 år siden

KrF sitt sideval nok ein gong. Eg har lenge fått både ris og ros for støtte til Hareide. Støtta står ved lag om vi er usamde om linjevalet den 2.11. Men nå røyner det på. Signala eg får frå folk som var usikre, er at nå ser det ut for at ei lita gruppe strategar tenkjer at målet om å få gå i regjering med Støre, helgar alle midlar. Nå bør partileiinga opptre samla og tilbakehaldande og ikkje tvingast til å opptre på partileiaren sine premisser. Berre negative kommentarar mot dei som ikkje vil gå vegen til venstre, er ikkje parileiaren verdig. I denne situasjonen er det faktisk dei to nestleiarane som har opptrått klokast. Hareide sitt utsagn om at han går i regjering med Støre med ei røysts overvekt, er heller ikkje det klokaste han har sagt til nå. Då bør alle som er usamde senda utsendingar med klar melding

KrF står fram som eit kristendemokratisk sentrumsparti, men og som eit tydeleg ikkje- sosialistisk parti. Alle sju regjeringane KrF har delteke i, har vore slike. Rett nok har ikkje alt vore like vellukka, men å skifta slik radikal side utan avtale med veljarane, meiner eg ikkje berre er farleg, men i strid med vanleg parlamentarisk skikk. At det blir foreslått og forsøkt gjennomført i ein periode imot stort fleirtal i stortingsgruppa, er heller ikkje den parlamentarisme eg har lært gjennom åra. Skal ein forsøkja å velja den vegen, bør ein i det minste venta til neste stortingsval.


Eg høyrde partileiar Hareide og nestleiar Ropstad i Bergen 15. okt. Som fleire av oss sa, det var eit stort og godt "haustmøte" i Bergen Indremisjons høgborg. Men analyserer eg dei to innleiingane, må eg vedgå at det var stor skilnad mellom dei to denne gongen, ikkje berre i sideval. Ropstad argumenterte med premisser og konklusjon for sakene KrF har stått for og sigrane med Solberg. Hareide sitt innlegg hadde særleg to fokus - avstanden til Frp er for stor, og Jonas og Ap er blitt så vennlege. Må også seia at det opplevest provoserande at Hareide dagleg får gjenta sitt mantra i media, medan den andre sida knapt blir nemnd. Når han opptrer åleine i denne situasjonen, bør han som partileiar sakleg referera begge posisjonane.


Vel, avstanden til Frp er stor. Eg har brukt mykje av mitt politiske engasjement for å argumentera med at verdimedvitne menneske bør velja KrF og ikkje liberalistane Frp. Eg har forresten lagt til at V sine primærstandpunkt på fleire måtar er Frps politiske søskenbarn om dei aldri så mykje kallar seg sentrumsparti. Det eg legg merke til hos partileiaren og hans støttespelarar i denne saka, er at dei tek fram Frp sine partimessige primærstandpunkt, medan dei nemner Støres -skal eg seia -  luftige tredjestandpunkt som kan høyrast forlokkande ut. Skal ein samanlikna slik må det vera standpunkta på same nivå. For Ap må ein også ta med både partiprogrammet, heile stortingsgruppa, AP kvinnene og AUF + LO. Då er ikkje valet like klart. Eller er det ikkje det? Vi har nyleg fått Menneskeverd si utfordring til å setja abortlova på dagsorden. Vi har høyrt Ropstad si utfording til både Høgre og Ap. Statsminister Solberg sitt svar er imøtekomande. Ap avviser blankt. Påtroppande AUF leiar avviser forresten heilt regjering med KrF, og vil ta partiet sitt lenger til venstre. Hareide  nemner med sympati Støre sin opptreden for nokre veker sidan i Litteraturhuset i Bergen i samtale med biskop Nordhaug. Eg var faktisk der. Det var ein hyggeleg pludrande samtale som lett kunne forståast å ha verdikonservative moment i seg. Men ideologisk var Støre trygt på sosialistisk side i verdispørsmål med stor ideologisk avstand til KrF. Han kunne visst nølande leva med reservasjonsretten for legar om det ikkje kom innvendingar lokalt, men lovfesta slikt var ikkje mogeleg. Eg gjekk ikkje heim den kvelden med viten om at nå var det eit nytt og betre ideologisk Ap vi står overfor med Støre.


Det er reist spørsmål om representativt landsmøte. Ja, i drøfting av mange politiske saker er det viktig at vi høyrer og foreinar kreftene og at alle kjem til orde. Der alle tenkjer likt, tenkjer ingen mykje, sa ein fransk filosof. Men kva er representativt her? Landsmøtet skal ta stilling til om KrF i ein valperiode skal gjera eit radikalt og historisk linjeskifte - mot fleirtalet i stortingsgruppa. Då er ikkje representativt å svara tja, men eit tydeleg ja eller - som eg håpar - nei. KrF er eit ideologisk forankra verdiparti, og kan ikkje enda som eit reint pragmatisk enkeltsaks parti.


Eit av mine hovudpoeng nå er at vi ikkje står med blanke ark slik Hareide og mindretalet i stortingsgruppa synest å meina. Då kunne ein vurdera primærstandpunkt på begge  sider og konkludera kva veg ein ville forhandla først. Realiteten nå er at vi har ei ikkje-sosialistisk regjering med ein populær statsminister Solberg for KrF veljarane. Vi har ei regjeringserklæring som er slik at med KrF kan ein få på plass det som manglar av vårt stempel, slik også Solberg nemner. Hennar svar til Ropstad om å vurdera abortlova er det mest gledelege for LIVET på mage ti-år. Samanlikningsgrunnlaget nå må vera erfaringa med sigrane i Solbergregjeringa og regjeringserklæringa - mot Ap sitt ideologiske program. Dersom ein i stortingsgruppa har komme til at nå må ein ta regjeringsansvar støttar eg opp om det (mitt primærstandpunkt har vore Stortinget denne perioden). Då er det valet med å forhandla med Solberg først, det valet som trass alt vil vera lettast å forstå. Å prøva noko radikalt nytt med 4,2 % i ryggen inne i perioden, kan eg ikkje tilråda. Å påsto at Sp alltid er vår beste venn, har også gløymd at det var Sp i vår siste regjering med dei, som overkjørte KrF og kyrkja i valet av Oslo biskop med å setja inn sin eigen tidlegare partiformann Stålset. Det er vel ein av dei få gongene KrF statsrådar har måtta protokollera usemje. Eg er så gamal at eg har heller ikkje gløymd Sp sitt svik då Kjell Bondevik fekk regjeringspppdraget i 1971. Vedums kommentar til abortdebatten og Ropstad sitt spørsmål, er ingen siger for livet.


Kort sagt - valet står for meg mellom å prøva seg på ei mindretalsregjering til venstre med Lysbakken (SV) på vetovippen (med applaus frå Moxnes (R)), eller ei ikkje-sosialistisk fleirtalsregjering med Solberg og co der KrF både har vippeposisjon i Stortinget og kan setja sitt tydelege stempel på regjeringa si erklæring og politikk mot sorteringssamfunnet, for livet!

Gå til innlegget

Det et noko som betyr meir enn alt anna

Publisert rundt 2 år siden

Livet har forkjørsrett!" Mennesket er skapt i Guds bilete og har sitt verdistempel frå det er avla i mors liv. Det er grunnen til at mange av oss engasjerte oss i kampen mot fri abort. Vi vil at samfunnet stiller opp både for mor og barn.

Livet må ha forkjørsrett. Det er eit av dei aller viktigaste politiske signala vi som KrF-arar kan gje. Difor er vi grunnleggande usamde i dagens abortlov. Det er andre måtar å hjelpa gravide kvinner i vanskeleg situasjon på enn å ta livet av det vesle barnet som veks i magen.  Vi vil heller stilla opp med gode hjelpetiltak. Men i realisme over manglande støtte i Stortinget, må vi i KrF som politisk parti gjera alt vi kan for å luka bort ekstra uheldige sider ved dagens lov. To poeng har komme fram i den siste tida - tvillingabort og abort av barn som har fått påvist "annerledeshet" som Down syndrom. Tenk at berre det at ein er tvilling i mors mage, er det godt nok dødskriterium!

KrF sin dyktige nestleiar Kjell Ingolf Ropstad har stilt spørsmål til Ap og H om korleis dei vil vera villige til å drøfta  dette i eventuelle regjeringsforhandlingar. Det er eit viktig avklaringsspørsmål. Svara er tydelege: Støre og Ap seier blankt nei! Statsminister Solberg viser stor forståing og moralsk mot, og seier at ho har forståing for at dette kjem på bordet. KrF må også få sitt verdistempel på den nye regjeringsplattforma. Ho er altså villig til å drøfta både tvillingabort og å hindra at born som har eit kromosom for mykje, skal vilkårleg måtta bøta med livet.

For oss som har delteke i kampen for livet til borna i mors liv, er statsminister Solberg sine signal noko av det mest gledelege som har skjedd på dette området på mange ti-år. Stor takk til Ropstad som stilte spørsmåla og til statsministeren for ansvarlege etiske svar.

Så har venstresida både i partiet vårt og Stortinget visstnok fått panikk. Sp leiar Vedum sine utspel i tillegg til Ap folka fortel kva vi kan venta av den kanten. Deira mål helgar alle midlar for å få KrF med seg. VL sin politiske redaktør skriv i dag om "Høyres maktdemonstrasjon" som visstnok skal bekymra inn i KrF. Mitt svar er at Solberg bekymrer oss lite når ho vil verna livet. Det var sanneleg heller ikkje Solberg som reiste abortkortet. Ho har svart klokt og ansvarleg. Livet betyr mest - og eg seier med dansedommarane - mi stemme går til Solberg - og Ropstad i denne saka.

Det er mange grunnar til å velja Solberg først. Det store spørsmålet om livet står øvst på lista! Livet betyr nemleg aller mest i kampen mot sorteringssamfunnet!!

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere