Kristofer Olai Ravn Stavseng

4

Takk og farvel, KrF

KrF har blitt for kristenkonservativt. Dette kan eg ikkje vere med på lenger.

Publisert: 16. sep 2020  /  618 visninger.

Då eg som 17-åring meldte meg inn i KrFU, trudde eg at eg skulle vere KrF-ar resten av livet. Nesten som den ungdomskjærasten du aldri ser for deg at det skal bli slutt med. Det som trakk meg inn var den kristendemokratiske ideologien. At den var verdi- og ikkje systemstyrt. At den vektla balansen mellom individets fridom og ansvar for fellesskapen, ikkje ein av delane. Eg likte at det var ein ideologi som ikkje tok utgangspunkt i at ein skulle representere ei bestemt demografisk gruppe, men ha klok, heilskapleg politikk med mål om skape eit godt samfunn for alle. Når eg no melder meg ut, er det fordi eg opplever at skilnaden mellom den kristendemokratiske ideologien og KrFs praktiske politikk har blitt for stor.

Det har vore 11 gode og frustrerande år. Gode fordi eg har fått lære mykje, eg har fått påverke i saker som er viktige for meg og eg har fått vener for livet. Frustrerande fordi så mange tok med seg teologi inn i politikken. Eg la tidleg merke til at mange hadde så ulike synspunkt enn mine at det nesten overraska meg at vi kunne vere i same parti. Men det var rom for oss begge. Vi kunne meine heilt ulike ting om abort, om LHBT-politikk, om økonomisk fordeling og om kva det betyr å vere kristen i politikken. Det var likevel noko som batt oss i hop. Det var at samfunnet skulle byggast med verdiar, vi skulle ta vare på jorda og vi skulle styrke dei svakarestilte. Etter retningsvalet har det rommet blitt mindre.

Eg har aldri vore så stolt KrF-ar som då Knut Arild talte til landsstyret og ga sitt råd om å danne regjering med Arbeidarpartiet. Ikkje fordi namnet på samarbeidspartiet er viktig, men fordi det har konsekvensar for politikken vi må ta ansvar for i regjering – den politikken som påverkar folks liv. Eg er ikkje einig i at KrF er KrF uansett kva. Du blir definert ut ifrå kven venene dine er. Dei sigrane KrF får er ikkje store nok til å demme opp for at skilnadene mellom folk aukar og at tilliten minkar. Det gjekk som det gjekk. Mykje av det eg frykta skulle skje, har skjedd.

Eg har prøvd i det lengste å sjå om KrF ikkje kunne balansere seg etter retningsvalet. Det har på ingen måte skjedd. Kristenkonservative krefter har fått større plass. Det ser vi i den aukande transfobien og nesten konspiratoriske kritikken mot Pride og Fri, i spørsmålet om konverteringsterapi, krigsretorikken om bioteknologi og «i Norge feirer vi jul»-posten til Kjell Ingolf Ropstad. Vi kjem sjølvsagt ikkje unna katastrofen i Moria heller. Det ga meg ei uggen kjensle å sjå Ropstad legge ut ein skrytevideo, morgonen etter storbrannen, der han proklamerer at Noreg skal hente 50 personar. KrF-tilsette takka statsråden i kommentarfeltet som om det var ein kjempeprestasjon. Alle veit kva som er KrFs primærpolitikk. Men det hjelper lite når dette er politikken partiet sørger å sikre fleirtal for ved å sitte i regjeringa.

Eg melder meg ikkje ut på grunn av ei enkelt sak eller eitt bestemt retningsval. Sidan partiet gjekk inn i regjering, har KrF tatt retningsval kvar dag. Dei vala som er treft av administrasjonen, av partileiinga og stortingsgruppa har ført KrF lenger ut på ei vidde der eg ikkje vil vere. Med det er det på tide å seie takk og farvel.

3 liker  

Bli med i debatten!

Du kan svare på innlegget ved å skrive et selvstendig debattinnlegg. Vårt Lands debattredaksjon vurderer alle innsendte tekster opp mot Verdidebatts retningslinjer.
Vennlig hilsen Berit Aalborg, politisk redaktør Vårt Land

Skriv innlegg

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere