Mai Lene Fløysvik Hæåk

Kommentator i Vårt Land
34    7

Leiting etter fellesskap

Kristne forsamlingar har ei viktig oppgåve i å møte nye studentar og forhindre einsemd.

Publisert: 22. aug 2018 / 940 visninger.

For tre år sidan flytta eg til Oslo, klar for å vere student i hovudstaden, klar for å studere jus, klar vor å vere politisk aktiv, og ikkje minst klar for å finne eit kristent miljø kor eg kunne høyre heime.

Gode føresetnadar. Eg var optimist. Trass i alt hadde eg vore både leirleiar og frivillig i fleire ulike organisasjonar. Heile oppveksten hadde eg gått i den norske kyrkja, og dei siste seks åra hadde eg gått på ein kristen friskule. Eg hadde alle føresetnadar for å kjenne meg heime ein plass.

Uforstyrra. Første plassen eg gjekk fekk eg vere uforstyrra den timen møtet varte. Ingen sa hei. Ingen sa velkommen. Ingen reagerte på at ein ny person kom inn døra og sette seg aleine på den eine stolrada. Riktignok var mange av forsamlingane framleis i sommarmodus. Det var først eit par veker seinare nye studentar skulle bli ønska velkommen.

Neste plass eg gjekk var ganske likt, endå litt større, men òg endå meir ugjennomtrengjeleg. Ein sånn plass alle med riktig etternamn kjenner kvarandre og kjem til og går frå lokalet i gjengar. Eg fekk ei kjensle av at dette er ein plass kor ein eigentleg ikkje skal kome aleine inn døra og at alle andre klarte å følge denne uskrivne regelen.

Vanskeleg. Kort oppsumert: Det var vanskeleg å finne ein stad. Det var ikkje talane det var noko feil med. Eg hadde ingen problem med lovsongen, møtevertane eller for den saks skuld folka. Det var berre det at stolen eg sette meg ned på alltid var reservert til nokon andre, nokon som trengte både min stol og den tomme stolen på sida av for å få plass til kameraten eller venninna.

Ettersom tida gjekk fann eg etterkvart ein stad å gå meir fast, ei lita studentforsamling kor eg følte meg velkommen frå første gong eg gjekk inn døra. I ettertid har eg reflektert over kvifor eg brukte så lang tid. Eg har spurt meg sjølv kva eg kunne ha gjort på ein annan måte, men òg korleis kristne forsamlingar kan bli betre til å ta i mot nye og dei som kjem aleine, ikkje berre i starten av året, men kvar einaste veke.

Einsemd. Då resultata av studentundersøkinga til Folkehelseinstituttet vart offentleggjort 16. august, kom det fram at ein av tre studentar er einsame. I denne gruppa er det mest sannsynlegvis ein god del som leitar etter nokre å dele tru og tvil med, nokre som leiter etter ei forsamling kor dei kan kjenne seg heime langt borte frå heimstaden sin.

Det som kanskje er mest sårt for mange som treng eit kristent miljø er at kristne forsamlingar ikkje nødvendigvis minsker einsemda, men tvert i mot forsterkar henne. Mange forsamlingar er bygge opp rundt ein tanke om å vere ein del av ein fellesskap. Ein slik fellesskap fordrar at ein blir inkludert i det sosiale og sjølv føler seg inkludert. Om det går for lang tid før ein får kjenne seg meir innanfor enn utanfor ein slik fellesskap kan kjensla av å vere aleine bli enno meir påtrengande.

Å nå ut til studentane som har det slik er vanskeleg. Men eg trur det noko som spesielt viktig her, og det er at jobben for å nå ut til dei som er einsame ikkje sluttar, men startar etter den første veka. Det er då mange sit der og opplever at etter eit hektisk sosialt program har dei framleis ikkje nokon dei kjenner. Det er ingen å invitere ut på kaffi, ingen å studere saman med og ingen å spørre om å bli med på møte til helga.

Dugnad. Kva er så løysinga på problemet? Kva kan dei kristne forsamlingane gjere? Det er vanskeleg, for korleis kan ein nå ut til dei som ikkje møter opp igjen eller isolerer seg? I tillegg stiller ikkje arbeidet berre krav til kristne forsamlingar i seg sjølv, men òg til dei som går der. Det hjelper lite med strategiar for å nå einsame studentar viss dei som går i forsamlinga framleis heng med dei same dei alltid har heng med. Å møte nye studentar er ein dugnad kor ein er avhengige av at alle tar del i arbeidet.

Noko anna som kanskje er like viktig er å snakke om det. Det er ein klisjé, men ofte sant likevel. Me treng å bli minna på at det er studentar som har få eller ingen på studiestaden og i forsamlinga. Men kanskje viktigast: Dei som kjenner seg einsame får beskjed om at dei ikkje er aleine om å kjenne seg aleine. Det finst ein fellesskap òg i einsemda.

 

Dette innlegget vart publisert i Vårt Land 23. august 2018. 

2 liker  
Svar

Bli med i debatten!

Skriv gjerne ditt synspunkt! Du må være registrert med fullt navn, og innlogget for å delta. Sett deg inn i retningslinjene. Brudd på dem kan føre til utestengning.
Vennlig hilsen Sondre Bjørdal, konstituert religions- og debattredaktør Vårt Land

Skriv kommentar
Kommentar #1

Åge Kvangarsnes

7 innlegg  1870 kommentarer

Liv og lære

Publisert 3 måneder siden
Mai Lene Fløysvik Hæåk. Gå til den siterte teksten.
Det som kanskje er mest sårt for mange som treng eit kristent miljø er at kristne forsamlingar ikkje nødvendigvis minsker einsemda, men tvert i mot forsterkar henne.

Å være ensom er ikke greit. Da skulle man tro at dette ikke skulle være noe problem i kristne menigheter, men så er altså ikke tilfelle.

Jeg mener mange kristne sier vi skal elske vår neste som oss selv. Men de får det altså ikke til?

Underlig.

Kanskje Jesus mente at det  ikke går an? At det å elske sin neste som seg selv er Loven? Han sier da vitterlig det. Men Paulus sier da at Jesus har løst jødene fra lovens trelldom, så er de ikke treller under loven lenger. Og at Jesus selv oppfylte loven for oss, for ingen av oss kan oppfylle den på grunnav vårt skrøpelige kjød. Og dette kjøden må vi da leve videre med til vi går i graven.

Er det da dugnad som må til? Bare vi blir moralister og stiller krav om at alle må gjøre så godt de kan, så ordner det seg nok? Vi må bli bedre mennesker?

Men da er man vel blitt trell under loven? Jesus ville jo ikke det? Skal man ikke tro på det Jesus og Paulus sa da?

 

Svar
Kommentar #2

Daniel Krussand

10 innlegg  1967 kommentarer

Publisert 3 måneder siden
Mai Lene Fløysvik Hæåk. Gå til den siterte teksten.
Det hjelper lite med strategiar for å nå einsame studentar viss dei som går i forsamlinga framleis heng med dei same dei alltid har heng med. Å møte nye studentar er ein dugnad kor ein er avhengige av at alle tar del i arbeidet.

Det finnes en enkel løsning.  Den nye studenten som kommer på møtet går bort til en som ser hyggelig ut og sier: «Hei, jeg er ny her, hva heter du?»


Svar
Kommentar #3

Bjørn Blokhus

0 innlegg  947 kommentarer

En historie fra 'bakvendtland'

Publisert 3 måneder siden
Mai Lene Fløysvik Hæåk. Gå til den siterte teksten.
Ettersom tida gjekk fann eg etterkvart ein stad å gå meir fast, ei lita studentforsamling kor eg følte meg velkommen frå første gong eg gjekk inn døra.

Som svært ung student fra et sosialdemokratisk hjem der religion var nærmest 'ikke eksisterende' , leide jeg hybel hos den lokale lokale indremisjons-formannen. 

Og jeg følte med velkommen fra først til siste dag da studiene tok slutt.  Flokken var ikke stor og det var lite jeg kunne bidra med, men allikevel fikk jeg følelsen av å bli satt pris på og at det jeg kom med ble verdsatt. For meg ble det dette møtet og et minne for livet.

En kan møte forbausende mange åpne og nysgjerrige mennesker når en diskuterer eksistensielle spørsmål med bibeltro mennesker. Jeg møter forbausende mange forstokka moralister politiske fora med  toleranse på dagsordenen


Svar

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere

Siste kommentarer

Arne D. Danielsen kommenterte på
Populismens forenklinger
14 minutter siden / 7260 visninger
Roger Christensen kommenterte på
Populismens forenklinger
rundt 6 timer siden / 7260 visninger
Tore Olsen kommenterte på
NRK med kraftig underdrivelse og slagside om rakettangep fra Gaza
rundt 6 timer siden / 1509 visninger
Ben Økland kommenterte på
Populismens forenklinger
rundt 7 timer siden / 7260 visninger
Marianne Solli kommenterte på
Kaster du avfall i toalettet?
rundt 7 timer siden / 57 visninger
Arne D. Danielsen kommenterte på
Populismens forenklinger
rundt 8 timer siden / 7260 visninger
Tore Olsen kommenterte på
NRK med kraftig underdrivelse og slagside om rakettangep fra Gaza
rundt 8 timer siden / 1509 visninger
Monica Karlsen kommenterte på
Kollektiv oppreisning
rundt 8 timer siden / 92 visninger
Les flere