Kjetil Kringlebotten

17

Ja, reservasjonsrett er ikkje tilstrekkeleg

Biskop Atle Sommerfeldt ser ut til å ha skjønt at reservasjonsrett ikkje er nok i høve til vigsel av samkjønna par. Her står vi overfor to syn som utelukkar kvarandre, og det må få ekklesiologiske konsekvensar.

Publisert: 5. okt 2015

Denne er også publisert på bloggen min.

I etterkant av kyrkjevalet har det vorte diskutert kva løysinga skal vere i høve innføring av liturgi for vigsel av samkjønna par. Dag Øivind Østereng har poengtert at det ikkje er nok å innføre reservasjonsrett, og viser til det han, i Carissimi, har hevda sidan 19. september 2007 – ca. to månadar før kyrkjemøtet då opna for at folk i samkjønna samlivsformer kunne vigslast til teneste i Den norske kyrkja (Dnk), i sak 7/07. Opprettinga av Carissimi, eller rettare sagt offentleggjeringa av dokumenta «For enhetens skyld» og «Carissimi,» saman med eit fylgjebrev, då Carissimi ikkje er ein ‘medlemsorganisasjon,’ var altså ikkje, slik m.a. Bispemøtet har hevda (BM, sak 28/08), ein reaksjon på kyrkjemøtet, men ein svar til lærenemnda si utgreiing frå 2006 (som av ein eller annan grunn er fjerna frå nettet), noko Østereng påpeiker her. Poengter har heile tida vore at om ein verkeleg vil halde fram at det skal vere to likeverdige syn, så kan ikkje dette skje ved innføringa av det nye synet. Då står vi ikkje lenger med to syn. Då står vi framleis med eitt syn – det nye. Og dette ser det no ut som at biskop Atle Sommerfeldt har skjønt. Han seier at han «er enig med Østereng i at begrepet «reservasjonsrett» ikke i tilstrekkelig grad reflekterer at det i Den norske kirke er to syn på ekteskapet, to syn som begge er teologisk og kirkelig legitime.» Og ein konsekvens av dette, og av «Bispemøtets læreuttalelse, bekreftet nesten enstemmig i Kirkemøtet i 2014, om at ulike syn på ekteskapet ikke gir grunnlag for å bryte ­kirkens enhet, er at de to syn må være likestilte.» Men då, legg han til, «er ikke en individualisert reservasjonsrett tilstrekkelig. Hvordan dette skal formateres har Bispemøtet startet arbeidet med.»

Her trur eg Carissimi kan vere til hjelp. Det ein treng er alternative tilsynsstrukturar. For det er jo biskopen som er den som representerer bispedømet. Ifylgje vigselsliturgien skal biskopen ta vare på læra, og då må det altså vere to biskopar viss det er snakk om to motstridande lærepunkt «som begge er teologisk og kirkelig legitime.» Og desse to kan ikkje vere i formell kommunion med kvarandre.

Dette har eg hevda mange gonger, m.a. her, her, her, her, her og her.

Men er dette vanskeleg? I Church of England – som Dnk er i kommunion med som fylgje av Porvoo-avtalen – har hatt slike strukturar i mange år, ved såkalla ‘flying bishops.’ Viss ei nasjonalkyrkje/folkekyrkje, som vi faktisk er i kommunion med, kan klare dette, kvifor skal det ikkje gå an her også? Reservasjonsrett er ikkje ei løysing. Som prest forkynner eg ikkje på vegne av meg sjølv, men på vegne av kyrkja. Og som vi veit er det jo den rette overleveringa av læra – evangelielæra – som er konstituerande for kyrkja sin einskap, saman med den rette sakramentsforvaltinga, viss vil framleis vil fylgje Confessio Augustana, art. VII.

Bli med i debatten!

Du kan svare på innlegget ved å skrive et selvstendig debattinnlegg. Vårt Lands debattredaksjon vurderer alle innsendte tekster opp mot Verdidebatts retningslinjer.
Vennlig hilsen Berit Aalborg, politisk redaktør Vårt Land

Skriv innlegg
Kommentar #1

Lilli Spæren

172 innlegg  2067 kommentarer

Slutt å trygle statsmakten om rom i kirken

Publisert rundt 4 år siden

Det er en viss rettferdighet i å dele kirken i to deler, en liberal og en konservativ luthersk kirke.

Jeg tror ikke for alvor at politikerne våre vil akseptere det, da det er svært få som virkelig vil ivareta en konservatiiv teologi.

Jeg tror kristne med en verdikonservativ tro må trekke seg ut av den statsfinansierte folkekirken skal de ha håp om å berge sin tro. De må stole på Gud og slutte å trygle statsmaktene om hjelp.

Mest leste siste måned

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere