Hallvard Jørgensen

Alder: 36
  RSS

Om Hallvard

Stort sett inaktiv profil.

Følgere

Å bli forma til eit kristent liv

Publisert 16 dager siden

I ei tid med oppløysing er det freistande for kristne å leggje fram enkle oppskrifter på korleis livet skal levast. Men det er ei freisting ein bør stå imot.

Korleis lærer eg å leve? Korleis blir eg eit godt og dugeleg menneske? Og – kva har kyrkja eigentleg å seie om dette?

I den kyrkjetradisjonen som eg vaks opp i, lærte eg det fylgjande: Det som gjeld er å lese mykje i Bibelen, Guds ufeilbarlege ord. Ord og bilete i Bibelen har nok eit historisk preg. Men når det gjeld sjølve meininga som ligg under orda, så kan ein nå fram til sikker og tidlaus kunnskap, «Guds vilje». Dette kan ein setje saman til eit system for teologi og moral. Med andre ord: Målet blir å finne ut kva Bibelen seier, systematisere det, og så forme livet etter dette.

«Klassisk kristen» bibelbruk?

Eg tenker ikkje slik i dag, av mange årsaker. Men betyr det at eg sjølv har teke steg bort frå ein «klassisk kristen» måte å bruke Bibelen på? Eg er ikkje så sikker på det. Allereie når vi les i Det nye testamentet, ser vi trass alt at dei fyrste kristne ikkje forholdt seg til eit tekstbasert «etisk system». Jesus sjølv heldt talar, med formaningar om eit nytt liv og nye verdiar. Men i møte med einskilde menneske kunne han gje ganske ulike formaningar. Éin fekk høyre at han skulle selje alt han eigde; ein annan heldt fram med å vere rik, men dela med dei som trong det.

Paulus rettleier utan system

Utover i brevlitteraturen ser vi at Paulus gjev ei mengd med formaningar, og vi kan ane at dei fyrste kristne hadde si dåpsopplæring med bod og retningsliner. Men vi finn ikkje ei klart definert lovsamling slik som i Det gamle testamentet. Paulus talar heller om «eit nytt sinn» og «eit nytt hjarta». Nokre gonger talar han om å bruke sansane til å skjelne mellom godt og vondt. Ofte tek han utgangspunkt i både jødiske og greske moraltradisjonar. Nokre gonger appellerer han til kjærleiken som motivasjon, noko han omtalar som «Kristi lov».

I Apostelgjerningane samla kyrkja seg for å diskutere etiske problemstillingar. Og utover i kyrkjehistoria heldt diskusjonane også fram. Ulike rørsler i kyrkja freista å leve ut Jesu formaningar og føredøme. Ofte gjekk det godt; inspirert av Jesus skapte dei fellesskap, rettferd, eit varmare samfunn. Men ofte gjekk dei også i ulike typar av grøfter. Og kyrkja som heilskap måtte diskutere og drøfte og kome fram til gode retningar vidare.

Moderne bibelbruk

I dag kan eg sjå at det «bibelbaserte etiske systemet» som eg vaks opp med, faktisk i mangt er ganske moderne. I vår tid framstår det ofte som ein – forståeleg – respons på dei mange utfordringane frå vitskapar og kultur i eit liberalt samfunn. Det blir freistande å appellere til eit tidlaust og systematisk fundament for moralen og etikken, basert på «Guds evige og openberra vilje». Men dette er ein modell med mange problematiske sider, både teologisk og menneskeleg.

Kyrkja treng å vere open for den dynamiske fylden i menneskelivet. Dette spring faktisk ut av trua. Faderen er Skaparen av alle ting; Jesus gjev bustad til «Ordet» som ber alle ting; Anden er livgjevaren som strøymer gjennom alle ting. Kyrkja treng også tradisjonsbundne rammer og grenser og strukturar på det etiske området. Og dette er vel ei spenning som truande og kyrkje og samfunn må gjere sitt beste for å leve godt med. Sjølv tenker eg meg i alle fall om to gonger før eg tek del i komplekse diskusjonar om desse tinga.

Gudsteneste og liturgi

Men så er det heller ikkje «bibelbaserte læresystem» som skulle vere kyrkja sitt grunnleggjande fokus. Heller er det gudsteneste og liturgi. Der kan kyrkja samlast «som korn fra vide åkrer», til eit møte rundt ritual, tradisjonar, fellesskap, måltid – og til sjuande og sist eit møte med det guddommelege mysteriet. Gudstenesta er ikkje primært for «tanken», men for heile mennesket. Det er ein stad der ein skal kunne vere, og delta, med heile seg, og slik bli forma.

Gå til innlegget

Opne refleksjonar om bibelfag og teologi

Publisert 26 dager siden

Kyrkja og teologien treng meir enn "historiefaglege" lesingar av Det gamle testamentet. Eg deler nokre opne refleksjonar om problemstillinga.

Eg viser til innlegg om teologiutdanning, av student Fredrik Stormark (S) og respons frå GT-professorar Berge, Kartveit og Weyde (BKW). Nokre korte innspel frå mi side, som teolog og prest:


Godt med diskusjon

a) Det er godt at ein diskuterer forholdet mellom teologi og bibelforståing. For det er sant: Utfordringar for kyrkje og prestestudium i dag har også å gjere med teologi (om enn slett ikkje berre bibelfag).


Klassiske problemstillingar i moderne teologi

b) Studenten tek opp fleire ulike problemstillingar. Mange av dei er rimeleg "klassiske" i moderne teologi. Dei har særleg å gjere med forholdet mellom dei ulike greinene i teologien, samt meir spesifikt forholdet mellom bibelfag/historie og teologi. Desse problema blir ope drøfta i faglitteraturen. 


Gapet mellom frikyrkjer og teologistudium

c) Det er legitimt at ein student peikar på problemstillingane, er uforståande, blir frustrert. For det kan verkeleg vere store gap mellom det ein lærer særleg i frikyrkjelege samanhengar, og det ein lærer i teologistudiet. "Hva skal vi diskutere?", spør GT-professorane. Vel - ulike sider ved dette gapet, ville eg seie. (I nokon grad har dette skjedd, i norsk samanheng, det skal seiast - også av dei aktuelle professorane).  

Ein bør ikkje her vente at studentar skal kunne ha gjennomtenkte "syn" på desse komplekse tinga. Det vil krevje anten at ein står i ein seriøs tradisjon, eller at ein sjølv arbeider i mange år med stoffet.


Sameine greiner i teologien

d) I norsk teologisk drøfting har ein stundom tala om fagteologien som "ein knust spegel", eller om at det er eit "jernteppe" mellom bibelfag og systematisk teologi. Ei tydeleg utfordring for fagteologien må vere å få desse greinene i betre kontakt med kvarandre, slik studenten etterspør. 

 

Gjere greie for problemstillingane

e) Men dette er krevjande i teologien, av mange årsaker. Det bør i det minste vere mogleg å gjere greie for problemstillingane, konfliktane, utfordringane - og moglege løysingar og vegar vidare. Dette reknar eg som ei særleg oppgåve for professorar i teologien. Dette er det då også gjort ein god del godt arbeid med, også i norsk samanheng. 

 

Ny kunnskap som krev nytenking

f) Fleire av problemstillingane - inkludert dei som studenten peikar på - spring ut av ny kunnskap i moderne tid, til dømes om GT-historie, eller om moderne røyndomsforståing. Då treng teologien å forholde seg til nye innsiktar, og drøfte dei og inkorporere dei (ikkje dermed sagt at kyrkjelæra, vedkjenningar, liturgi etc. treng å gjere det same. Vitskaplege funn er reviderbare og kontinuerleg opne for tolking, så det er god grunn til å vere varsam).


Vår spesifikke kulturelle kontekst

g) Mange av problemstillingane blir likevel også forsterka av den spesifikke kulturelle vegen vi har gått i dansk-norsk-tysk protestantisme, samt vestleg opplysningstid. Dette er ein veg som også pregar den forma som teologisk utdanning har, i vår kulturelle sfære.

For GT-faget sin del: Her står ein tradisjonelt sett i "tysk" tradisjon, Leopold von Ranke og co. Ein ynskjer å vere "vitskapleg" og ta i bruk ulike typar av verktøy, knytt til arkeologi, kjeldegranskning, undersøking av ord osb. Målet har vore å finne ut "kva som eigentleg skjedde." 

Dette er viktig arbeid som ofte har påvist avstand mellom oss og tidlegare generasjonar (Moses, Jesus, Augustin, Luther etc.), i mange forståingar av tekst og historie og røyndom. Det opphavlege målet var å "finne Gud" i teksten (jfr. Luther), men dette prosjektet viser seg ofte å føre til fragmentering og uvisse, slik også studenten peikar på.


Bibelstoffet forholder seg til røyndomen som heilskap - og til teologien
h) Men bibelstoffet er også kontinuerleg, og på komplekst vis, i kontakt med røyndomen og livserfaringa som heilskap - mediert av eit tradisjonsberande, liturgisk fellesskap (d. e. Israel/synagoge/kyrkje). 


Her kjem teologien inn - som jo seier noko om  røyndomen og livserfaringa som heilskap, for kyrkja sin del uttrykt i trua på den treeinige Gud, og i "evangeliet". Merk vel at denne trua, frå NT og oldkyrkja av, aldri var eksklusivt bygd på "Bibelen" el. l., men på breie kjelder som inkluderte erfaring, filosofi, tradisjon, historie etc. 


Faglege lesingar av GT som går "utanom" den breie røyndomskonteksten som vi alle står i - og som kyrkja freistar å uttrykke i si tru - kan i praksis stå i fare for å behandle teksten utan i særleg grad å forholde seg til det teksten talar om, peikar mot, eller kreativt kan skape. 

(Difor er det også i det heile problematisk å uttale seg om teologi, opplever eg. Som også understreka av Andrew Louth. Kven veit kva ein eigentleg veit, eller kva ein eigentleg seier? Kven tør uttale seg om endeleg røyndom? Så også dette VD-innlegget må takast med meir enn éi klype salt).


Og i kyrkjeleg GT-fag synest det viktig for meg å involvere ulike typer av "kjeldelesingar" av GT, kanskje særleg frå jødisk historie og kyrkjehistorie, som kan fostre ein breiare og meir open mentalitet i møte med tekstane.


GT-faget sin snevre innfallsvinkel

i) Noko av grunnutfordringa, slik eg kan sjå det, er dermed å klargjere korleis GT-faget pdes. kan vere vitskapleg i "tysk" tradisjon - samstundes som ein gjer det klart for seg at dette er ein snever, avgrensa og utilstrekkeleg innfallsvinkel til teksten som sådan. Ein kan godt kalle denne tradisjonen for "vitskap", så lenge ein har det klart for seg kor avgrensa og kulturelt betinga eins perspektiv er. 

(Slik "avgrensa" er eigentleg alt vitskapleg arbeid, slik vitskapshistoria fortel oss. I norsk samanheng er det likevel noko motkulturelt å poengtere dette, sidan "vitskap" for mange fungerer som eksklusiv kjelde for livssynsbyggjing - i alle fall i teorien).


Bryte opp skjelning mellom generell og spesiell openberring

j) I det heile handlar dette om ein brei innfallsvinkel til røyndomen, og dette inneber å bryte ein del av den moderne skjelninga mellom det "sekulære" og det "sakrale" - evt. mellom "generell" og "spesiell" openberring.  

Desse skjelningane er nemleg i mangt moderne konstruksjonar, underbygd og informert av no forbigåtte materialistiske metafysikkar, designa for (ofte med rette!) å skape politisk fred og orden, eller for å sikre statleg politisk makt.


Respekt for professorane og deira arbeid

k) Til slutt eg vil eg seie, som seg hør og bør, at eg har stor respekt for det mangfaldige faglege og personlege arbeidet som dei tre professorane har gjort, over mange år, i eit stundom krevjande livssynslandskap. Dette arbeidet fortener dei også stor takk for. 



Nokre av dei mest sentrale utgangspunkta for refleksjonane:

- Arbeid av Pannenberg (systematikk, openberring, historie etc.); James Kugel (om GT samt den "nye" historiske forståinga av GT); D Allison (om historieforskninga på Jesus samt moderne kristologi); J Milbank/ E Feser/B Gregory (om overgangen til tidleg modernitet, mtp. kyrkje, metafysikk, politikk); A Thiselton (om hermeneutikk); DB Hart, T Ware, J Behr (om oldkyrkjeleg hermeneutikk - her er eg berre ein halvstudert røvar, er eg redd); James P Mackey (om logos-kristologi som mogleg utgangspunkt for skapingsbasert teologi i moderne tid). 

Gå til innlegget

Saman inn i det ukjente

Publisert rundt 2 måneder siden

Når vi ved nyttår står på terskelen til det ukjende og uvisse, treng vi visdom til saman å finne den rette og gode vegen.

Vi har gått inn i eit nytt år – og eit nytt tiår. Ein slik overgang er eit utgangspunkt for ettertanke og refleksjon. Det kjem godt til uttrykk i talane som vert halde av konge og statsminister. Dei samanfattar året som har gått, set ord på tankar som vi i fellesskap ber på og gjev visdom og trøyst og rettleiing for året som kjem. Det er inga enkel oppgåve, og vi skal vere takknemlege for deira leiarskap på vegne av oss alle.

Også i kyrkjene rundt om i landet vert det formana til ettertanke ved inngangen til eit nytt år. Det vert mellom anna lese frå visdomen til Forkynnaren. Det er ein gåtefull tekst, og ein kan undre seg over at dei skriftlærde i Israel valte å inkludere den i Det gamle testamentet. «Fåfengt, seier Forkynnaren, fåfengt og forgjengeleg – alt er fåfengt!» Og vidare: «Alt har si tid, det er ei tid for alt som hender under himmelen. (…) Midt i alle draumar, alt som er fåfengt, og alle ord: Ha ærefrykt for Gud!»

Leve med det absurde

Om det var vanskeleg å forstå og gripe verda og samtida den gongen Forkynnaren levde, så har det neppe blitt mykje enklare i vår tid. I dag skjer endringar raskt, samfunnet har vorte svært komplekst, og vi har stor informasjonstilgang. Det heile drivast av krefter og system som er enormt mykje større og sterkare enn det einskilde mennesket. Den som blir riven med, kan lett miste både pusten og motet.

Forkynnaren sine «nyttårsforsett» høver altså godt også for vår tid: Å erkjenne det absurde og «fåfengte», med opne auga. Å trekke seg attende, få distanse. Å dele skaparverket sine gåver i fellesskap og glede. Å hugse på Gud med ærefrykt, han som er evig kjelde, ende og mål. Det er ikkje så ulikt dei gode og trøystande orda som kong Harald dela med oss før nyttår: «Vi vet så lite om det som skal møte oss. Uvissheten gjør oss alle sårbare. Det beste vi kan gjøre, er å være der for hverandre, se hverandre, huske å gi hverandre de gode ordene. Og bære hverandre om det trengs.»

Nyttårstala og Jesu ord

Tankevekkande nok likna statsministeren sin nyttårstale mykje på Jesu ord i nyttårsgudstenesta. Jesus talar der om eit fikentre som ikkje ber god frukt. Eigaren vil skjere det ned, men gartnaren bed om eitt år til. Han vil gjødsle og grava rundt det, og kanskje vil det bere frukt neste vår. Så kan det få leve vidare. Også statsministeren tala om bitre frukter i verda, og om behovet for omvending. Ho peika på FN sine mål for berekraft, på dyr som lid i verdshava på grunn av plast, på klimakrise og flyktningkrise. «Det er viktigere enn noen sinne at vi klarer å omstille oss. Dette vil kreve mye av oss.»

Men korleis? Kva skal vi eigentleg vende oss frå, kva skal vi vende oss til? Kva konkrete endringar er det vi bør gjere? Dette var det naturleg nok ikkje så lett for statsministeren å tale tydeleg om. Det er vel å bra å plukke sitt eige søppel, eller å håpe på at framsteg i teknologien skal minske utslepp av klimagassar. Men det er nok ikkje realistisk at slike ting skal kunne skape eit samfunn som er sunt og berekraftig nok til å kunne avverje krisene.

Vi er i villreie

Saka er vel heller at dei fleste av oss er i villreie her. Vi er alle ein del av det samfunnet og systemet som har skapt krisene, og politiske styremakter står som representantar for dette samfunnet og systemet. Vegen vidare, i «dagleg omvending», må vere ein annan enn den vi så langt har gått. Men kvar denne vegen går, og korleis vi finn denne vegen, er ikkje opplagt. Her vil sikkert både profetar, biskopar, filosofar, tradisjonsberarar og kunstnarar spele like viktige roller som politikarar og kongar.

Gå til innlegget

Store høvding skviser litt hardere

Publisert 3 måneder siden

Vestleg politikk garanterar marknadskreftene innpass, med mål om å auke velstand og sikre fred. Står ein i fare for å gjere marknaden om til religion?

Eit tankeeksperiment. Sett at all masseprodusert elektronikk vart borte frå samfunnet. Ingen smarttelefonar, ingen streamingtenester, ingen spel og underhaldning. Set vidare at det i samfunnet vart iverksett «shoppingfri». Alle butikkar og kjøpesenter vart stengte, utanom dei butikkane som selte det mest nødvendige av matvarer, klede, utstyr o. l. Desse kunne ha ope, sei, éin dag i veka. Korleis ville livet og samfunnet no vore å leve i? Eller spurt annleis: Ville ei slik utvikling på sikt representert ei betring eller ei forverring av livskvalitet og livsmeining?

Politikken støtter opp

Marknadskreftene ville nok seie: «Det vil naturlegvis vere ei forverring! Di meir utval av varer og tenester; di meir nyting og forbruk; di meir effektivitet og informasjonstilgang: Di betre er livet. Dette er vel opplagt!»

Det som imidlertid også har vorte særleg tankevekkande for meg, er at rådande politisk ideologi faktisk også i mykje vil støtte opp under ein slik marknadsorientert tenkemåte. Dette var noko eg vart klar over då eg studerte historie. Eg såg at venstre- og høgresida i politikken i moderne tid har tenkt ulikt om visse ting. Til dømes har dei vore usamde om graden av statleg regulering av marknaden, eller om korleis rikdom skal fordelast i folket. Det dei likevel båe har vore samde om, er å støtte opp under marknad, industrialisering, produksjon, handel, økonomisk vekst. Målet har då, forståeleg nok, vore å auke økonomisk velstand og statleg velferd. Og denne orienteringa har faktisk berre vorte forsterka fram til i dag.

«Mammon» som religion

Det er lett å sympatisere med det tverrpolitiske historiske arbeidet imot fattigdom, arbeidsløyse og ufred. Men dagens globale, moderne forbrukssamfunn drivast faktisk også for ein stor del av ganske andre mål og prioriteringar. Nokre sosiologar vil jamvel hevde at marknadskreftene tek over stadig meir av «livsverda» vår, og i praksis blir ein slags religion, ei tilbeding av «mammon». (Jf. sosiologar som Jürgen Habermas og Eugene McCarraher). At denne «grenselause» marknadskulturen ikkje er god for kloden, blir meir og meir klart. Men er den då bra for oss menneske, slik marknaden sjølv hevdar? Her er det ikkje alltid så lett å sjå klart, i dagens samfunn.

Meditasjon

I overskrifta refererer eg til den kjente «nasjonalhiten» «Splitter pine», av bandet DumDum Boys. Dei peikar på stresset i eit moderne profittorientert samfunn. Og det er eit godt poeng som ein også finn i kyrkja sine tradisjonar. Både Jesus, ørkenfedre, kloster og retreat-rørsler har vektlagt det å «trekke oss unna til ein aude stad for å kvile oss litt.» (Markus 6). I meditasjonen ryddar ein vekk alt støyande og unødvendig, og kjem i kontakt med seg sjølv og med røyndomen. Så kan ein søke å få eit klart indre og ytre blikk, og sjå samfunnet utanfrå. Slik skulle dessutan også kyrkja og gudstenesta i dag vere, meiner eg. Altså ein stad der ein kan finne rom for det djupe, og få både trøyst og inspirasjon og rettleiing til kvardagslivet i kulturen.

Smertefullt tomrom

Det er vel også det tankeeksperimentet ovanfor skildrar: Eit meditativt avbrot. Men om slike avbrot er sunne, så er dei ikkje nødvendigvis enkle. Sjølv trur eg at tankeeksperimentet, om det faktisk vart gjennomført, ville vise at forbruk og marknad i dag til dels fungerer som ein slags rus som dekker over eit stort og smertefullt tomrom og kaos i kulturen. Og det springande punktet er kva som i staden skulle fylle dette tomrommet. Her kan neppe marknaden i dag by oss mykje visdom, og politikarane i dag treng også støtte og rådgjeving.

Men også kyrkja, for sin del, treng visdom, for å unngå å gjere dei same feil som tidlegare har vorte gjort. Det er grunn her, igjen, til å minne om Pave Frans sin håpsvisjon «Laudato Si». Her peikar han, på felleskyrkjeleg og felleskulturelt vis, både på kva feilsteg kulturen har teke, kva tradisjonar som kan hjelpe oss vidare, og kva arbeidsmetodar som kan vere gagnlege. Ikkje minst understrekar han at «den moderne krisa» er omfattande og universell, noko som medfører at alle «med god vilje» treng å finne saman i dialog og samarbeid, for ein god veg vidare.

Gå til innlegget

«Og kjenna at vi er i slekt med jorda»

Publisert 5 måneder siden

I moderne tid har naturen gjerne vore sett som ei maskin ­eller eit urverk. I dag kan vi sjå at slike bilete er uansvarlege og ­utdaterte. Kva metaforar kan vi då bruke?

‘Naturen er min katedral’. ­Dalai Lama skal visstnok ein gong ha sagt at nordmenn var flinke til å meditere. Korleis kunne han seie det? Det er jo ikkje nett så ofte ein ser nordmenn sitje i djup konsentrasjon med auga att. Nei, men det Dalai Lama tenkte på, var at nordmenn ofte er å finne ute i naturen. Og der, meinte han, kom nordmenn inn i eit meditativt sinne­lag. Vi kjem nærare oss sjølve, nærare røyndomen.

Og nærare Gud? Mon det. Eg kjenner ein vis, eldre mann. Han er stundom å sjå i kyrkja. Eg spurde han ein gong om kva han tenkte om Gud. Han sa: «Vel, eg ­tenker ikkje så mykje på Gud. Men i ­naturen, der kjenner eg meg nær Gud. Naturen er min katedral.» Eg visste ikkje heilt kva eg skulle tenke om dette, kan eg hugse. Hadde han eigentleg gjeve eit «ortodokst» og «akseptabelt» svar?


Gud i naturen?

Nokre vil sikkert ­tykkje at denne uvissa som eg hadde, var ­overraskande – Bibelen er trass alt full av tekstar om Guds verke i ­naturen. ­«Himmelen forkynner din herlegdom». Men så enkelt har det nok ikkje vore i ­moderne protestantisme. Luther og ­pietismen la sterk vekt på tema som synd, nåde, kross, frelse. Men vekta har vore mindre på tema som skaping, ­«logos-kristologi», naturmystikk, kropp og anna. Mange sjølvmedvitne protestantar har vore redde for at tale om «Gud i naturen» er uttrykk for «liberalteologi», «allmennreligiøsitet» eller «panteisme».

Den generelle ­samfunnsutviklinga ­høyrer også med i biletet. Etter som ­vitskap, industrialisering og marknads­kapitalisme utvikla seg i moderne tid, vart naturen i aukande grad sett på som «nøytral, død materie». Gud var ikkje å finne i «maskina», i «urverket». Mange kristne aksepterte denne «metafysikken», og responderte så å seie med å meine at Gud heller var å finne i ord og sakrament, eventuelt også i indre erfaringar. Det vil seie i alle høve innanfor kyrkja sine fire veggar, og «under kontroll».


Endra verdsbilete.

I dag har ­bileta ­endra seg. Kva no enn naturen er, så er han ikkje «død materie». Heller er han ­mysteriøst, dynamisk, komplekst liv. ­Mange forskarar talar jamvel, med ­utgangspunkt i gresk mytologi, om jord­kloden som «Gaia». I alle høve blir vi i vår tid kalla til større ærefrykt for skapar­verket, til å leve meir i harmoni med naturen – men også til å kjenne våre eigne djupe behov og våre eigne sårbare grenser.

Kort sagt: Vi er kalla til å bli meir som Adam og Eva i skapingssoga – dei som samstundes var både underordna ­skapningar forma «av jorda», og verdige medskaparar med «livsens ande» i seg. Eller som Aslaug Låstad Lygre ein gong skreiv det så godt, i sin song om «sumarnatta»: «Og kjenna at vi er i slekt med jorda, med vinden og kvite sky.»

Men forteljinga om Adam og Eva seier også at «Gud vandra mellom dei» i hagen. Kan vi seie det same om Guds nærvære i det skapte, rundt oss? Har vi eit slikt gudsbilete? Nokre teologar vil jamvel tale om skaparverket som Guds «inkarnasjon» eller som eit sakrament der både det guddommelege og det skapte kontinuerleg er sameina. Bør lutherske kristne eigentleg også tale slik? Ein kan undrast.


Å ause frå truskjeldene

I den ­katolske kyrkja på 1900-talet vart det tala om både «ressourcement» og «aggiornamento.» Kanskje er noko slikt mogleg også på det området eg har tala om her. Altså, å ause friskt vatn frå truskjeldene, særleg dei kjeldene som har å gjere med den tre­einige Gud som opphav til den ­dynamiske eksistens, harmoni og energi i skapar­verket. Og: Å samstundes vere i ­kontinuerleg dialog, både med sunne og meiningsfulle økumeniske tradisjonar, og med samfunnet og problemstillingane som oppstår i det.

«Naturen er min katedral», sa min ven. Det er ein type poesi, ein type metaforikk, som opnar opp for mysteriet i det naturlege. Jo – eg tykkjer det var både godt og verdig sagt.

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Visjon Norge som «Guds forrådshus»?
av
Cecilie Erland
18 dager siden / 2032 visninger
Tilbake til humanismen
av
Hans Anton Grønskag
6 måneder siden / 1756 visninger
Å bli forma til eit kristent liv
av
Hallvard Jørgensen
16 dager siden / 1747 visninger
Lengselen etter det evige hjem
av
Heidi Terese Vangen
9 dager siden / 1081 visninger
Fleksibel og sliten
av
Merete Thomassen
4 dager siden / 1025 visninger
Rusreformen som gjør vondt verre
av
Constance Thuv
12 dager siden / 891 visninger
Prestekallet kommer innenfra
av
Maryam Trine Skogen
23 dager siden / 889 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere