Jostein Sandsmark

Alder: 82
  RSS

Om Jostein

Pensjonert adjunkt på Geilo. Les først debattsidene i VL og Dagen.
Fødd 1936

Følgere

Svangerskapsavbrot - abort - fosterdrap

Publisert 12 dager siden - 123 visninger

Terminologi som ikkje er sakssvarande

SVANGERSKAPSAVBROT – ABORT -  FOSTERDRAP

 I den evige debatten om abort er det tunge moment som blir neddempa og for lite vektlagt, og andre som får altfor stor tyngd.

Først er det terminologien. Det er stor skilnad på å snakka om «reproduksjonshygiene», «svangerskap» og «fosterdrap» – sjølv om temaet er det same, - eller snakka om kvinna, - mor til barnet – sædgjevaren, donoren eller pappa’en til ungen.

Ein røpar kor ein står i landskapet ved det ordvalet ein gjer seg bruk av.

TERMINOLOGI

Celleklump, foster, barn i mors liv, arving, livsfrukt.

Kva term er den mest relevante og sakleg korrekte?

ROLLEINNEHAVARAR i dette sakskomplekset:

Morkroppen, - kvinna, - den som ber fosteret, - barnemora. 

«Retten til å bestemma over eigen kropp» er slagordet som trumfar alle innvendingar mot abort. Eigen kropp? Det er knapt halve sanninga. To kroppar til er involvert – først fosteret, som det står om liv eller død for, dernest sædgjevaren - faren som har bidrege med halvparten av genmaterialet og er arv-gjevar til ungen etter fødselen.

Kvinna har ansvaret for og råderett over si livmor. Men startar ikkje tildelinga av råderett og ansvar før svangerskapet er eit faktum?  Alle kvinner veit korleis barn blir avla, – og råderett og ansvar burde bli bevisstgjort r kopulasjonen.

Fosteret, - barnet - avkommet - livsfrukta.

Skal ikkje barnet tilgodesjåast med retten til å «bestemma over eigen kropp»? Spesielt når det dreiar seg om liv eller ikkje-liv?  Liknar det ikkje på eit klart overgrep å drepa eit menneskeyngel - utan å spørja først?

Skulle ikkje det første punktet i Menneskerettane vera den soleklare retten til liv – når det først er tildelt og oppretta?  (jamfør saka om å forby omskjering av forsvarslause små jødegutar. "Bør dei ikkje få veksa seg store først så dei kan bestemma det sjølve?")

Far til barnet. 

 Er ikkje hans «rett» til å bestemma over eige avkom å rekna med?

Familien.

I dei fleste kulturar er det eit sterkare samhald og involvering i familien.

I Sudan veit alle rundt tunet til tukulen (hytta) kven som er mor til barnet. Kven som er faren – vert lite påakta. Det er storfamilien sitt barn – til alles glede og ansvar.

Samfunnet, 

som me alle er ein del av, er heilt avhengig av at det blir bore fram nye barn. Nyttar alle kvinner seg av sin «rett til sjølvbestemt abort», ville samfunnet døy ut i løpet av ein generasjon.

Det er litt underleg å sjå dei illsinte protestdamene med slagordsplakatar som: «Rør ikke abortloven!»  Kvifor er dei så sinte og vulgære?

Kven sine rettar er det dei forsvarar? – Er det menneskerettane til dei minste og mest forsvarslause av alle – ufødde menneskebarn?  Finst det noko døme frå dyrelivet der mordyra har ein meir sjølvsentrert og nådelaus yngelpleie?

Har feminismen blitt antifeminisme? Har dei ikkje sett at barneavl og barnefostring er det største og flottaste oppdraget som mennesket er blitt tildelt?

Kvifor blir det ikkje forska meir på psykiske «seinskader» etter abortinngrep? – Og dei undersøkingar som er gjorde blir ikkje nemde, - men berre tidd i hel?

Gå til innlegget

Quo vadis, KrF?

Publisert rundt 2 måneder siden - 203 visninger

Det store spørsmålet er kva lei KrF dreg – mot Ap og Støre, eller mot Høgre og Solberg. Knut Arild Hareide har i boka si gitt uttrykk for det alle har sett: Hans politiske farge og politiske mål. Han hyller Jonas Gahr Støre og koketterer med SV og kallar Lysbakken sin politiske fetter.

Men me har og sett at denne glidinga mot venstre har vore samanfallande med tilbakegangen av partiet. KrF har alltid vore eit borgarleg parti. Det er leiarane som har søkt mot liberale haldningar og dermed fjerna seg frå Grunnfjellet og bygd ned partiet som eit meiningsberande idéparti med ei korrigerande røyst i samfunnet.

Det blir ymta om at Hareide kanskje vil truga med å trekkja seg dersom partiet vel å gå inn i ei regjering med Frp. Det hadde vore det beste som kunne skje for KrF og skapa ro og einskap i eit splitta parti. Eit lite jordskjelv, men eg, saman med tusenvis av tidlegare KrF-medlemar, ville igjen røysta på vårt parti: Kristeleg Folkeparti – og føra det opp mot tidlegare høgder på 10 prosent – med ein politikk som har vore KrFs profil og identitet.

Det er mange som saknar eit politisk parti styrt av kristne grunnverdiar – med front mot liberal livsførsel på område som ekteskap, abortfilosofi, alkoholmisbruk og antisemittisme.

Trykket i Vårt Land 1. oktober 2018. 

Gå til innlegget

KrF mot slutten?

Publisert 2 måneder siden - 712 visninger

Knut Arild Hareide tok over leiinga av KrF som eit livskraftig parti med tydelege haldningar og ein stabil veljarmasse.

Etter fleire år ved roret har ikkje storleik ­eller påverknadskraft auka – slik som ­Hareide hadde som mål. Partiet har kropna til ein fjerde­del av det det ein gong var – politikken er uklår og vegval har vore på tvers av grunnfjellet sine ynske.

KrF-skuta har gått frå skralt til verre, utan at kapteinen har justert kursen. Han har vore utydeleg i dei fleste store spørsmåla – men eitt prinsipp og vedtak har vore klårt: ­«Absolutt nei til regjeringssamarbeid med Frp».

Forventa Hareide ei sterk tilstrøyming av nye veljarar etter det einaste klåre standpunktet han har teke? Nei, det viste berre kor feil han tok og kor han er i utakt med veljarane sine: For partiet har tapt identitet, og veljarmassen skala av. Hareide og dei andre i leiinga burde kunna lesa tal, men tok ikkje notis av medlemssvikten i partiet dei var sette til å leia.

Sidan har han målbore – om enn vinglete og utydeleg – ymse haldningar som ikkje har funne støtte hjå dei som har valt han til å fremja sakene som har vore KrF sitt varemerke og agenda frå starten av.

Men KrF-veljarane er lojale og har ikkje gjort oppreist mot leiinga – som aldri har teke notis av spake hint, – eller den kraftige avskalinga i partiet. Leiinga sin ynskjedraum om eit stort parti som kunne femna alle og få stort gjennomslag for KrF-politikken har vore ein naiv, urealistist utopi.

Hareide har vore ei ulukke for partiet han vart vald til å leia – ved å fjerna seg frå dei berande grunnidear som skapte KrF – og som veljarane på Sør- og Vestlandet har vore tru mot.

Trykket i Vårt Land 11. september 2018.

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere

Siste kommentarer

Roger Christensen kommenterte på
Populismens forenklinger
rundt 5 timer siden / 7247 visninger
Tore Olsen kommenterte på
NRK med kraftig underdrivelse og slagside om rakettangep fra Gaza
rundt 6 timer siden / 1507 visninger
Ben Økland kommenterte på
Populismens forenklinger
rundt 6 timer siden / 7247 visninger
Marianne Solli kommenterte på
Kaster du avfall i toalettet?
rundt 7 timer siden / 56 visninger
Arne D. Danielsen kommenterte på
Populismens forenklinger
rundt 7 timer siden / 7247 visninger
Tore Olsen kommenterte på
NRK med kraftig underdrivelse og slagside om rakettangep fra Gaza
rundt 8 timer siden / 1507 visninger
Monica Karlsen kommenterte på
Kollektiv oppreisning
rundt 8 timer siden / 91 visninger
Les flere