Egil Morland

Alder: 69
  RSS

Om Egil

Følgere

Ideologisk kritikk av NLA Høgskolen

Publisert 18 dager siden

Slik vi ser det, er det offentlige brevet fra fagforeningene et alvorligere bidrag til skade av NLAs omdømme

Vi som undertegner dette, er ansatt ved NLA Høgskolen. Noen av oss er medlemmer i de fagforeningene som har skrevet et åpent brev til Høgskolens rektor og styre. Brevet er sterkt kritisk til forhold som skal være «til stor skade for NLAs omdømme som utdannings- og forskningsinstitusjon». Om brevskriverne har legitimitet til å uttale seg slik på foreningenes vegne uten at medlemmene i møte har sluttet seg til innholdet, er en sak for seg.

Det vises altså til en påstått omdømmeskade. Slik vi ser det, er dette offentlige brevet et alvorligere bidrag til en slik skade av NLAs omdømme. Her kobler man - uformidlet - påstander om at «vi erfarer at styret legger bånd på vår forskning, undervisning og publisering i visse saker» til et seminar som ikke ble holdt i regi av NLA Høgskolen eller med institusjonell eller faglig godkjennelse fra Høgskolen. De drøye påstandene om styrets båndlegging blir på denne underlige måten satt fram i offentligheten, med minimal mulighet for styret til å imøtegå annet enn i interne prosesser.

Brevskriverne vet at styret ikke har noe å gjøre med det nevnte seminaret. Likevel velger de å lese ideologisk styring inn i det som har skjedd. Da må vi spørre hvilken ideologisk agenda de selv har. Vi finner ingen identifisering med høgskolens ideer og visjoner i deres innlegg og intervjuer, bare en slapp henvisning til at skolen «har rett til å ha sitt verdisyn».

Det er også vår mening at høgskolen ikke har satset nok på forskning og oppbygging av kompetanse fram mot etablering av et doktorgradsprogram. Den store studenttilstrømningen ved enkelte fagmiljøer, i kombinasjon med fusjonene som er gjennomført, har lagt store byrder på de ansatte. Her er det behov for strategisk tenkning og målbevisst arbeid på et helt annet nivå enn det vi ser i dag. Dette er et tema som dessverre ser ut til å forsvinne i alt støvet som virvles opp rundt et seminar som gjerne kan diskuteres, men som uansett fant sted uten skolens faglige eller administrative medvirkning.

Hans Bringeland (førsteamanuensis), Lars Dahle (førsteamanuensis), Geir Otto Holmås (førsteamanuensis), Lars Gaute Jøssang (professor), Wenche Langeland (høgskolelektor), Egil Morland (professor), Solveig Reindal (professor).

Gå til innlegget

Trossamfunn og religionsfrihet

Publisert 5 måneder siden

Sammenkoblingen mellom lokale valg og kirkevalg vil neppe stå seg mot bestemmelser i internasjonale konvensjoner.

Skrevet sammen med Line-Alice Ytrehus, professor i interkulturelle studier, NLA Høgskolen


Forslag til ny lov om tros- og livssynssamfunn (Trossamfunnsloven) er like om hjørnet, når ny statsråd for kirkesaker (Ropstad) nå er på plass. Det forrige forslaget var ute på høring høsten 2017. Det skulle etterkomme Grunnlovens krav om en slik lov (paragraf 16, endret i 2012), så vel som Den norske kirkes (Dnk) ønske om at loven skulle være en såkalt rammelov, det vil si kortfattet og generell.


To retninger

I skjæringspunktet mellom disse føringene ligger prinsippet om likebehandling av trossamfunn (paragraf 16, siste ledd). Dette prinsippet kan prøves i to retninger: Opphevelsen av statskirkesystemet må ikke føre til ny diskriminering av andre tros- og livssynssamfunn. Samtidig må staten også respektere Dnks trosfrihet og autonomi, og vokte seg for å styre Dnk politisk, som om statskirken fortsatt gjelder. Det at det gamle – og sikkert også det nye? – forslaget hadde et stort kapittel som bare gjelder Dnk, og som i volum utgjorde nesten halvparten av loven, representerer i seg selv en test på begge disse prinsippene. I et trosfrihetsperspektiv kan også Dnk diskrimineres, for eksempel ved lovbestemmelser som prinsipielt angår trossamfunnets indre liv, og som derfor ikke faller inn under Stortingets alminnelige lovgivningsmyndighet.

Vi vil peke på et område som aktualiserer dette. I sitt omfattende høringsnotat (230 sider) gav Departementet i 2017 stor plass til innstillingen fra Stålsett-utvalget (Det livssynsåpne samfunn, NOU 2013:1). Spredt rundt i notatet vises det i detalj hvordan forslaget forholder seg til anbefalingene fra utvalget. Men ikke noe sted refereres en av de mest tydelige, og prinsipielt best begrunnede, anbefalinger: Man kan rett nok ikke forby det, «men utvalget vil på prinsipielt grunnlag konkludere med at det for framtiden ikke bør legges opp til at valg i Den norske kirke, eller noe annet tros- og livssynssamfunn, kobles sammen med de offentlige valgene, verken i form av samlokalisering eller felles tilrettelegging og presentasjon» (s. 136).


Regissert sammenkobling

Når dette ikke ble sitert, kan det jo skyldes at det var nettopp en slik sammenkobling Departementet la opp til. Trass i at det i forslagets paragraf 10 stod at «Kirkemøtet gir nærmere bestemmelser om kirkens organisering, kirkelig inndeling, kirkelige organer og om valg til disse», så het det i neste paragraf at: «Kirkelige valg holdes samtidig med, og i lokaler i umiddelbar nærhet av, offentlige valg.» Én uheldig side ved dette er at skulle forhold i framtiden gjøre en annen praksis ønskelig, så må det opp som lovsak i Stortinget. En annen er at en slik sammenkobling neppe vil stå seg mot bestemmelser i internasjonale konvensjoner, som ved vedtak i 2014 er gjort gjeldende som norsk lov, og som ved motstrid vil gå foran bestemmelser i annen (norsk) lovgivning.

Statsråd Ropstad er nå i den heldige situasjonen at han kan vise til et vidt spekter av høringsinstanser, fra ImF Trossamfunn til Humanetisk Forbund, som avviste departementets forslag.


Tydeliggjøre forskjell

For eksempel skrev en av de fremste pådriverne for kirkedemokratiet, biskop emeritus Andreas Aarflot: «For å tydeliggjøre at det er forskjell på allmenne politiske valg, og interne valg i trossamfunnet Dnk, strykes formuleringen om at kirkelige valg holdes sammen med, og i lokaler i umiddelbar nærhet av, offentlige valg.» Han viste også til at det er en spenning mellom formuleringene i paragrafene 10 og 11, og at det «er åpenbart at bestemmelser om medlemskap i et kirkesamfunn er en sak som kirkesamfunnet selv fastsetter.»

Vi er enige i dette. Det er mange andre saksområder i tros- og livssynsspørsmål som ikke er like åpenbare, som for eksempel finansierings- og gravferdsordninger, hvor Stortinget må gjøre sine valg.

Det punktet vi tar opp her, burde det være enklere å bli enige om. De religiøse endringene i Norge synes å skje i et tempo som utfordrer vår evne til å lage strukturer som vil stå seg i framtiden. Det møtes ikke ved å låse lovverket til fortidens hegemoniske tenkning. Selv om det skjer med de beste intensjoner.

Gå til innlegget

Var liturgi-vedtaket lovleg?

Publisert nesten 3 år siden

Blei vedtaket i Kyrkjemøtet 2016, om liturgi for ekteskapsinngåing for personar av same kjønn, gjort i samsvar med Kyrkjemøtet sitt eige­ reglement?Folkeleg sagt: Var det lovleg?

Med tilvising til para­graf 2-4 i Kyrkjemøtet sin forretningsorden hevda eg fleire gonger frå talarstolen at framgangsmåten i denne saka ikkje var korrekt. Referansen finn vi i andre leddet: «Dersom en tilråding som har minst 2/3 flertall i Bispe­møtet, ikke får flertall i Kirke­møtet, sendes ­saken tilbake til Bispe­møtet. Ved annen gangs behand­ling i Kirkemøtet stilles­ krav om minst 2/3 flertall dersom vedtaket ikke er i samsvar med Bispemøtets siste tilråding.»


Formelle krav

Det dreier seg i denne samanhengen ikkje om vedtaket vart gjort «i lojalitet mot den evangelisk-lutherske lære» (paragraf 1-1), men om kva formelle krav som kan stillast til samsvaret mellom vedtak i Bispemøtet, tilråding i Kyrkjerådet og vedtak i Kyrkjemøtet. Bakgrunnen for regelverket er ei nøye uttenkt kvalitetssikring i prinsipielt viktige saker: I lære-, liturgi- og økumeniske spørsmål, i samspel mellom embete og råd. Det ligg nær å visa til handsaminga av grunnlovsendringar, som kyrkja har fått god kjennskap til dei siste åra.


Ny handsaming

Så til spørsmålet i overskrifta. Som medlem i Kyrkerådet og Kyrkjemøtet har eg mange gonger høyrt at sjølv den minste endring i ei sak vil føra til at saka må attende­
til Bispemøtet for ny handsaming. Det var i 1994 at Kyrkjemøtet «landa» dette samspelet, etter ein lang og grundig prosess, ikkje minst i Bispemøtet.

Enkelt sagt: Også det Bispemøtet definerer som læresaker kan endrast i Kyrkjemøtet, men ikkje utan at «grunnlovskonservatismen» slår inn. Difor var då også vedtaket om likekjønnsliturgi i Kyrkerådet 28. januar i fjor, ned til minste komma, identisk med Bispe­møtet si tilråding. Det er ikkje å ta for sterkt i å seia at Kyrkje­rådet i denne saka blei instruert.



Endringar

Men i Kyrkjemøtet kom det ei rekke endringar i det endelege vedtaket, faktisk i alle punkta frå 2-6. Noko av dette kan seiast å vera av redaksjonell art. Men det meste er det ikkje. Til dømes blei «kirkens praksis» (hugs: Dette er ei lit­urgisak) til «kirkens liturgiske­ ordninger, undervisning og forkynnelse» (pkt 2). Utarbeiding av «tilsvarende liturgier» blei til «tilsvarende liturgier som inkluderer likekjønnede par og som kan brukes overfor alle par» (pkt. 3). Bispemøtet og Kyrkjerådet sin føresetnad om at andre kyrkjeleg tilsette (enn presten) skal ha lov til «ikke å medvirke», blei snevra inn til å gjelde ved «den kirkelige handlingen» (pkt. 6).

Det som hende, var ikkje ein formell glipp, i ei sak der alle elles var innforstått med realiteten. Tvert om. I korridorar og i komitear vart det utøvd eit formidabelt press mot dei «av mindretallet som støtter dette vedtaket» (også ei endring i pkt. 4) om å akseptera det fundamentalt nye punktet, nemleg at den nye liturgien «kan brukes overfor alle par».

Tydeleg brot

Dette var eit tydeleg brot med vedtaka i ­Bispemøtet og Kyrkjerådet. Det er vanskeleg å sjå ei prinsipielt viktigare sak enn denne som kan «løysa ut» prose­dyren i paragraf 2-4. Det er ikkje nok at geskjeftige biskopar går god for endringa, og pressar resten av kollegiet til å gå med på det. Tvert om. Det er nett i slike situa­sjonar at regelverket skal trå til og redda oss frå ein godt meint aktivisme. Bispemøtet må i slike tilfelle konstituera seg i nytt møte, etter, ikkje i eit KM, og ikkje forfalla til korridorpolitikk. Reglar kan ikkje hindra at makta rår, men dei kan sørgja for at også fleir­talet må ta omsyn til det som i­nternt gjeld seriøsiteten i kyrkja sitt høgste organ, og eksternt: I ­respekten for dette organet.

FØRST PUBLISERT I VÅRT LAND 25.01.2017

Gå til innlegget

Doble signal til kristne landssvikarar

Publisert over 3 år siden

Biskopane nekta under krigen for at kristne NS-medlemer blei støytte ut av kyrkja. Men etter krigen forsvarte biskop Eivind Berggrav at dei faktisk blei frosne ut.

Tidleg under andre verdskrigen klaga den nasjonalsosialistiske regjeringa over at kristne NS-medlemer blei støytte ut av kyrkja. Biskopane nekta for at det skjedde.

Men etter krigen og før rettsoppgjeret vart det gitt ei prinsipiell grunngjeving for at slik utfrysing var rett. Korleis skal vi forstå denne påfallande inkonsistensen i kyrkja si haldning? Hadde biskop Eivind Berggrav, kyrkja sin svært skriveføre ideolog, og den re-etablerte statskyrkja etter krigen, ein berekraftig teologi for kven som ikkje høyrde heime i det kristne fellesskapet?

I praksis fann nemleg utfrysing stad. Men ikkje i prinsippet. Ikkje i starten.
Det vil alltid vera ei viss utøving­ av læretukt i den ordi­nære forkynninga, med ein allmenn adressat. Det er annleis med kyrkjetukta. Den er ein sanksjon mot menneske som ikkje lenger er velkomne i det kristne fellesskapet.

Akutt. Når politiske motsetnader impliserer etiske dimensjonar ved læra, vert spørsmålet om grensene for fellesskapet akutt. Det hende då slaveri førte til borgarkrig i USA og då dei «kvite» kyrkjene i Sør Afrika blei ekskluderte frå det økumeniske fellesskapet. Lære og praksis braut med eit kristent menneskesyn.

Det hende også under andre­ verdskrigen i Tyskland, der rørsla «Glaubensbewegung Deutscher Christen» vart vurdert som dogmatisk vranglære. Denne rørsla ville sameina kristendom og ­nasjonalsosialisme, og fornekta dei jødiske røtene til kristendommen.
Den norske kyrkja si haldning til kristne medlemer i Nasjonal Samling (NS) er berre ein liten del av dette biletet.

No var det ikkje så underleg om kristne NS-folk kjende på motviljen dei møtte i gudstenestene. Sjølv kunne dei til dømes gå med NS-symbol også i kyrkja, og somme gjorde til og med Hitler-helsing før dei knelte ved nattverdbordet. Det var ein sterk provokasjon. Det er difor rimeleg å tenkja at her gjorde også NS-folk til at dei blei møtte med ei kald skulder.

Skulding. Den kommissariske NS-ministeren i kyrkjedepartementet kravde i april 1941 at det han kalla «intoleransen og hatmentaliteten» skulle ta slutt. Men skuldinga vart avvist, formelt og prinsipielt. Biskopane svara at «adgangen til kirkens gudstjenester og dens nattverdbord er og skal være, og til denne dag også har vært, åpen for alle som søker dit».

Likevel danna kristne i NS rørsla Kristen Samling (KS), som eit åndeleg alternativ for likesinna. Etter eiga meining var dei ikkje nazistar og ikkje spesielt tyskarvenlege. Dei var norske patriotar. Men dei delte den servile statsforståinga i tysk lutherdom, og var difor lydige mot den «lovlege» styresmakta.

Ideologien deira var primært knytt til to ting: Kjærleik til ­nasjonen og frykt for marxismen-leninismen, eller bolsjevismen, sjølve Antikrist. Hyppige sitat frå Stalin teikna biletet av eit kommunistisk tusenårsrike med ei statleg, ateistisk barneoppseding, der Gud er bannlyst, kyrkjer nedlagde og ekteskapet er oppheva.

KS som rørsle kan heller ikkje klagast for antisemittisme. ­«Biskop» Frøyland heldt radio­overført gudsteneste allehelgensdagen i 1942, søndagen etter arrestasjonen av dei mannlege jødane. I preika sa han: «Eg må til slutt nemna endå ein ting som eg tykkjer er syrgjeleg og som skjemmer folket vårt: framferdi vår mot folk av ei onnor rasa og ei onnor tru, innom våre eigne grenser. Eg kjenner meg bunden av samvitet mitt til å segja dette. Me er då nordmenn! Me er då kristne!»

Sprik. Det var altså eit påfallande sprik mellom klagemåla om utfrysing og nektinga av det same. Bispemøtet sa at nattverdbordet var og burde vera ope. Tala dei mot betre vitande? ­Eller vart det i ettertid laga prinsipp som skulle legitimera ein annan praksis?

Berggrav hevda at NS etter sitt vesen var ei dobbel saman­sverjing: først NS-folka seg imellom, og så mellom dei og fedrelandet sine fiendar. Kva har NS-folka gjort? spør han. Dei har gjort den handling det er å vera medlem av NS. Det var dei passive som var den moralske basis for dei aktive og som kausjonerte for valden. NS var ikkje eit parti med samling om ei meining; det var eit væpna selskap som skulle lukka alle andre meiningar ute, hevda han.

Historikarane har drøfta denne­ «grunnforteljinga» like frå krigens dagar. Ikkje mange er usamde i det moralske resonne­mentet. Men kor vidt tiltale og straff også føreset handlingar, eller om «meining» er ei handling, blir framleis drøfta. Det er ein parallell her til vår tid, når domstolane i terrorsaker må ta stilling til kvar grensene går mellom meining og handling, eller mellom oppmoding til og faktisk utføring av brotsverk.

Fraus ut. Berggrav argumenterte i 1945 (førearbeidet var gjort allereie i 1943-44) for at det var etisk rett å gjera det dei var skulda for å gjera, men nekta for å ha gjort. No sa han at dette var eit aktuelt spørsmål frå første stund under okkupasjonen: «(D)et svar som ble gitt i praksis, var at de ble frosset ut (…). Var det riktig å fryse NS ut? Det fantes kristne som svarte nei. De var ikke mange (…). Vi som tok en annen stilling hadde (…) overveid det på kristelig grunn».

Éi forklaring på denne inkonsistensen kan vera at det i 1941 ikkje var tida for provokasjonar, og at det formelt sett var dekning for svaret: Det var ikkje sendt ut parolar frå sentralt hald.
Eit anna svar – det «rette» – blei likevel gitt i «praksis», jfr. sitatet ovanfor. Vansken med det er at kyrkjetukt, dersom kriteria­ er så klåre som Berggrav gav inntrykk av etter krigen, ikkje er eit mogeleg svar, det er det einaste svaret, det er ei plikt. Det understrekar han også sjølv, i 1945.

Immunforsvar. Presset mot kyrkja under krigen gjorde at ho utvikla eit immunforsvar mot nazistisk ideologi. Sett i ettertid kan det stundom sjå ut som om ein handla meir på sunn refleks enn på sindig refleksjon. Men også refleksjon må til, om praksis skal få etisk legitimitet. Det som ikkje let seg sameina med kyrkja sin ideologiske identitet, uttrykt i vedkjenningsskriftet Kirkens Grunn frå påskedag 1942, vart stogga. Det var denne vedkjenninga som var grunnlaget for prestane si embetsnedlegging denne påskedagen. Frå denne dagen var det også reelt to kyrkjer, og spørsmålet om utfrysing var ikkje lenger aktuelt.

Spørsmålet er om det påfallande­ spriket i kyrkja sitt offisielle syn på klagemåla om utfrysing som blei gitt under og ­etter krigen, let seg harmonisera. Strengt tatt er det ikkje råd. Den prinsipielle grunngjevinga for at ­utfrysing var rett, var nemleg slik at det ville vera etisk gale å velja ein annan praksis.

Uunngåeleg. Eg er einig med Torleiv Austad som meiner det var uunngåeleg at kyrkjelydar og forsamlingar under krigen blei splitta etter politiske skiljeliner (i boka Kirkelig motstand).

Mi eiga gransking har overtydd meg om at det var i forkynninga­ og ikkje ved sentrale parolar, at signala som førte til splitting, blei gitt. Ikkje fordi det var «politiske»­ signal; det var tekstutlegging og preiker som stilte folket på val – åndeleg og etisk.

Og vi kan diverre ikkje få eit fullgodt svar på spørsmålet om kvifor biskopane tilsynelatande svara prinsipielt , men i realiteten taktisk, då striden stod på som verst.

Dette er ein forkorta versjon av ein artikkel Egil Morland har skrive i Nytt Norsk Tidsskrift som kjem i dag. Artikkelen byggjer igjen på doktoravhandlinga hans: «Forkynnelsen i en kampsituasjon».
FØRST PUBLISERT I VÅRT LAND 26.5.2016

Gå til innlegget

Kva har biskopane "sikra"?

Publisert over 3 år siden

Dei konservative biskopane hevdar at dei har sikra eit varig rom for den klassiske ekteskapslæra, som dei kallar "vår forståelse", i kyrkja. Har dei det?

Som om ikkje Kyrkjemøtet (KM) hadde nok med si eiga plage, så ber kvar einaste dag i etterkant med seg opplevingar som aukar denne plaga. Den tyngste er å lesa forsøka på å harmonisera standpunktet om eit nei til likekjønna vigsel med at ein faktisk røysta for eit vedtak som opna for dette. Og ikkje berre det: Dei tre mest markante talsmennene for denne løysinga, Nordhaug, Braut og Hegstad, vert også hylla som heltar av dei som ønskte endringa. Medan ein av dei som no vert kalla til vitneboksen i lag med Nordhaug (Dagen 6. mai): den gode biskop i sør, under stor anfekting vart dregen inn att i bispefalden på KM. Alle kunne sjå kva kvalar det valda.

No vert vi undervist om samanhengen mellom tekst og kontekst! Men som gode eksegetar bør biskopane Halvor og Stein veta at teksten ikkje berre har ein nær-kontekst. Den har også ein vidare kontekst. Og det er den som er interessant her. For oss tysk-generasjons-teologar kan denne konteksten omtalast som «tekstens plass i livet»; det handlar om tekstens opphavlege teologiske, kulturelle og politiske kontekst.

Konkret: Eg har ikkje møtt eitt einaste menneske etter KM, og aller minst hos dei liberale, som har vore interessert i den konteksten bispane viser til, nemleg å tolka konklusjonen: «Ja til vigsel av likekjønna», i lys av eit anna punkt: «Et mindretall ønsker ikke kirkelig vigsel av likekjønnede par». Sjølvsagt ikkje. Folk flest er – og med rette – opptekne av kva vedtaket samla forkynner: 88 delegatar røysta for eit vedtak som seier at samlivet mellom to av same kjønn kvalifiserer for det vi forstår med «ekteskap».

Det er dette som er tekstens kontekst.

«Vi uttrykker dermed vårt prinsipielle syn», skriv biskopane, med referanse til sin eigen kontekst. På KM høyrde vi lite om dette synet. Vi høyrde ingenting frå den kanten som viste alvoret i situasjonen (Kvarme skal få ein viss kreditt fordi han var enig i at vedtaket var «dramatisk»). Vi fekk inga støtte i at saksframlegget var  heilt utan konsekvensutgreiing. Det var ingen biskopar som ut frå det første punktet i KM sin forretningsorden – at alle vedtak skal skje i lojalitet mot Skrift og vedkjenning – støtta oss i mindretalet, eller i det heile meinte dette var eit relevant aspekt. Til og med vart skytset retta mot oss som røysta etter vår (og desse biskopane si) overtyding, aldri mot den andre sida.

Det mest alvorlege er enno ikkje nemnt.Biskopane hevdar at «vi har ved vår stemmegivning medvirket til å sikre rommet for vår forståelse av ekteskapet i kirkens fremtidige vigselspraksis.»Dette er ein farleg retorikk. Den føreset at lesarane skal byggja alt vidare resonnement på den «faktiske» situasjonen som er skapt. Men dersom ein evnar å tenkja «utanfor boksen», så tvingar eit spørsmål seg fram: Om no Åpen Folkekirke (ÅF) hadde brukt makta si og lyst «vår forståelse» heimlaus i kyrkja, ville de biskopar då ha site roleg og sett på det? Hadde det ikkje då tvert om opna seg eit enormt fri-rom for dykk – og for oss? Eit fri-rom der de ikkje kunne anna enn å rå prestane dykkar til å sjå bort frå vedtaket?Då kunne vi ha stemt i med salmen: «Jublende løfter vi her våre hender»!

Dette vil eg gjerne ha svar på: Dersom KM hadde slått fast at kjønnspolariteten ikkje lenger er konstituerande for ekteskapet – ikkje eingong som unnatak – ville de ha kunna fungera som biskopar på slike premissar? No har de diverre faktisk langt på veg svara på dette, ved blankt å godta det siste punktet i KM sitt vedtak, det som seier at den nye liturgien også kan brukast i vigsler for heterofile. Slik har de laga ein kanal inn i alle kyrkjelydar for ei lære som i praksis kanskje ikkje hadde blitt ei utfordring på 10 eller 20 år, eller kanskje i det heile ikkje i eit langt presteliv – i mange lokalsamfunn.

De vart lurt i ei felle på KM. Det var tomme og innhaldslause truslar frå ÅF de vifta med. Om berre ein biskop då hadde sagt: Dette vil eg i mi bispeteneste aldri retta meg etter, så hadde truslane falle døde til jorda.

I realiteten har ikkje Den norske kyrkja ei lære om ekteskapet lenger. To innbyrdes motstridande «lærer» kan pr. definisjon ikkje formulerast som «lære». Vi står igjen med «syn» og «forståelser», der premisset er at vi skal tvingast til å «respektere» kvarandre. Men ein kvar må forstå at det er berre den som har relativisert heile saka som kan respektera den andre læra.

For å seia det rett ut: De biskopar har ikkje sikra noko som helst. De har aktivt gjort fleirtalet langt sterkare enn det var grunnlag for. De har redusert mindretalet, og de har gjort rommet vårt i denne kyrkja tilsvarande trongt. De ville ikkje ha uro lokalt om dette spørsmålet. Derfor skulle ikkje kyrkjelydane få ta stilling til om dei ville ha denne nye liturgien. Kva har vi fått? Lokal uro, sorg og sinne. Den lokale kyrkja har ikkje arenaer der desse spørsmåla kan verta løfta opp og drøfta slik dei fortener. Dei arme prestane vert hengde ut i vår tids gapestokkar, i «halar» til hatefulle innlegg i lokalaviser og på facebook.

Du verden kor sikre dei kan kjenna seg, desse prestane.

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

KRIK - NYE spilleregler
av
Trond Andreassen
11 dager siden / 1297 visninger
Jeg lever ikke lenger selv
av
Merete Thomassen
13 dager siden / 1272 visninger
170 år med misforståelser
av
Joanna Bjerga
29 dager siden / 1151 visninger
Ingen Disco på Roser
av
Øyvind Hadland
25 dager siden / 849 visninger
Stjernedialektar
av
Ann Kristin van Zijp Nilsen
13 dager siden / 810 visninger
Disco, kirken og kreativiteten
av
Henrik Peder Govertsen
19 dager siden / 683 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere