Emil André Erstad

Alder: 26
  RSS

Om Emil André

Rådgjevar i Tankesmien Agenda frå 2016. Leiar i KrFU 2013-2015. Opptatt av å få ein grønare og gulare politikk der vi sett dei fattigaste og svakaste først. http://emilerstad.no/

Følgere

Når politikken blir grå

Publisert 23 dager siden - 1724 visninger

Arbeidarpartiet og Høgre er i ferd med å bli så like i praktisk politikk at det blir vanskeleg å sjå forskjell. Det kan øydelegge tilliten til Stortinget og norske politikarar.

Det er mange som har hevda at det berre er Høgre og Arbeidarpartiet som er dei såkalla «styringspartia» i norsk politikk. Det er forventa at «styringspartia» gjennomfører den politikken som trengs for å styre landet gjennom krevjande farvatn.

Derfor er det også desse to partia som oftast blir i invitert i debattar mot kvarandre, slik vi kjem til å sjå gjennom den komande valkampen.

For eksempel hugsa eg ein sekvens frå årets første Politisk kvarter i 2017, der programleiaren utfordra statsminister Erna Solberg (H) og Ap-leiar Jonas Gahr Støre med følgande presise formulering: «Eg lurer på ein ting. De er ueinige om fordelinga av skatt, men har gått saman i eit skatteforlik. De har gått saman i eit asylforlik og har stort sett same takt og retning i klimapolitikken. Korleis skal veljarane sjå forskjell på dykk to?»


Hovudfiende. Vi høyrer det i kvar valkamp: Ap utropar Høgre til «hovudfiende». Og Høgre utropar Ap til «hovudfiende». Leiar i Unge Høgre, Kristian Tonning Riise, har sagt at «det ikke alltid er den største forskjellen mellom Høyre og Arbeiderpartiet», før han seinare i intervjuet seier at han og resten av Høgre skal bruke valkampen til å kjempe mot Ap.

La meg ta nokre eksempel på kor liten forskjell det er mellom sosialdemokrati og liberalkonservatisme når ein legg bort ideologien, og lar realpolitiske omsyn vere det einaste som avgjer politiske saker:


· Viss ein skal sjå forskjell på Ap og Høgre i klimapolitikken bør ein ta på seg gode briller og ein solid porsjon detaljkunnskap.

· I innvandringspolitikken der trumfar innvandringsregulerande omsyn det meste.

· I landbrukspolitikken blir det færre og færre bønder, utan at landets to største parti ser ut til å protestere.

· I sentraliseringspolitikken går det berre ein veg, med velsigning frå dei to største partia.

· I klimapolitikken er dei to store partia einige om tut og kjør i Nordsjøen og lite villige til å ta meir drastiske grep for å få ned klimagassutsleppa.

· Forsvarspolitikken vart avgjort av eit forlik mellom regjeringspartia og Ap.

· I skattepolitikken er forskjellane forbausande små, trass stor retorisk usemje.

· Det same gjeld i skulepolitikken og utanrikspolitikken.



Bytta talepunkt. Ofte ser vi ò at Ap og Høgre byttar posisjon ettersom dei byttar mellom å sitte i regjering og Stortinget. Kanskje bytta dei talepunkt på veg ut av kontora?

Viss ein skulle tatt konsekvensen av det politiske meiningsfellesskapet mellom Ap og Høgre, burde jo nettopp desse to partia danne fleirtalsregjeringar saman. Det er jo mellom desse partia avstanden er kortast i praktisk politikk. Det viser jo også veljarovergangane, då dei største rørslene av veljarar går fram og tilbake mellom Ap og Høgre.


Nyansar av grått. Det er sjølvsagt ein styrke med Norge at vi har politikarar som evnar å bli einige med kvarandre på tvers av partilinjene. Det vil eg ikkje ha bort. Eg trur likevel det er eit problem for vårt politiske system dersom partia opptrer ulikt i ord og handling. Dersom verdiane og ideologien ikkje får utslag for den praktiske politikken. Dersom politikken berre blir «fifty shades of grey» risikerer vi at veljarar ropar etter tydelegare og meir ytterleggåande alternativ.

Mitt hjartesukk er at vi treng politikarar og parti i Norge som tør å stå for noko og gjennomføre det, sjølv når resten av partia meiner noko anna. Som tar konsekvensane av sin ideologiske ståstad. I dag er Senterpartiet, KrF, Venstre, MDG, SV og Frp slike parti. Eg trur ikkje det diskvalifiserer dei frå å styre landet, tvert imot.

For det var nettopp verdigrunnlaget Erna Solberg og Jonas Gahr Støre peika på i sitt svar til programleiaren på utfordringa i Politisk Kvarter om kva som skil Ap og Høgre frå kvarandre.

Då er det på tide at dei tør la dette verdigrunnlaget få konsekvensar for praktisk politikk.

Gå til innlegget

Ein hyllest til NRK

Publisert rundt 2 måneder siden - 5020 visninger

Det måtte ei muslimsk jente frå Oslo til for at eg som religiøs norsk ungdom for første gong skulle kjenne meg representert i norsk populærkultur.

NRK har ikkje berre lukkast med å lage ein TV-serie som har slått an langt utover kongerikets grenser. NRK har tatt i bruk teknologien på ein måte som har fengsla mange av oss, veke etter veke. I den etterkvart verdskjente nett-TV-serien Skam har vi blitt kjend med eit knippe ungdommar som kvar på sin måte ­representerer Norge av 2017, med alt sitt mangfald og sine unike historier. Ei meir autentisk og realistisk forteljing skal ein leite lenge ­etter.

Mest av alt har eg latt meg imponere av NRK si framstilling av rollekarakteren Sana Bakkoush, ei viljesterk og modig muslimsk jente med røter frå Marokko, som er ein del av venegjengen på ­Hart­vig Nissen vidaregåande skule i Oslo. I f­jerde og siste sesong er det Sana vi følger ­tettast, og det kunne knapt vore gjort betre av NRK.

Serieskaparane i NRK avviste alle dei politisk korrekte forventningane ein slik serie står overfor, og satsa i staden på eit nyansert portrett, sjeldan tett på livet til ein religiøs norsk ungdom.

Nervøs

Gjennom nesten heile sesongen venta eg på at det skulle skje som ofte skjer når manusforfattarar skal formidle religionen sin plass i samfunnet: Sana – den i venegjengen som trur – måtte vel til slutt byte ut av hijaben, halalkjøtet og bøna med ølflasker, «one night stands» og enkle postulat om kor overlegen vitskapen er religion, for å tre inn i mengda­ som ein av dei andre. Eg var oppriktig nervøs framfor kvar episode fordi eg tenkte at serieskaparane skulle få henne til å «oppdage» kor bakstreversk, dum og gamaldags trua var.

Det skjedde heldigvis aldri. Tvert imot.

Det som skjedde, gjorde meg rørt og stolt og gjorde at eg kunne identifisere meg med ein rollefigur som tilsynelatande var så ulik meg: Eg er ein kristen vestlandsk mann, medan Sana er ei muslimsk jente med innvandrarbakgrunn. Ikkje visste­ eg at vi hadde så mykje til felles.

Vi får sjå korleis Sana blir dratt mellom det å vere muslim og det å vere ein del av den «vanlege» norske ungdomskulturen. Korleis ho må forsvare trua uansett kor ho snur seg, om ho er på skulen, på fest, eller berre er saman med dei ikkje-­religiøse venene sine.

Vi får sjå kvalane hennar med for­elsking og ekteskap. Vi får sjå når ho er på sitt næraste med Gud medan ho ber. Vi får sjå henne streve med teologi og tradisjon. Eg får flashback på flashback til alle gongene eg sjølv har stått i mange av dei same situasjonane.

Eit ekte bilete

Historia om Sana hadde ikkje berre nerve. Den motbeviste også alle som trudde det ikkje gjekk an å selje eit produkt som portretterer ei kul, muslimsk jente. Sjølvsagt ville dette provosere nokon, som når VG sin anmeldar skriv i si melding av ­serien at «mange hadde nok håpet at vi i sesong 4 skulle få se Sana gjøre noe vågalt, som å kaste hijaben, debutere seksuelt, eller vanære profeten Muhammed. Det nærmeste hun har kommet noe opprør, er å kritisere det at en muslimsk kvinne ikke får gifte seg med en ikke-muslimsk mann. Dette blir for tynt og uproblematisk».

Serieskaparane i NRK bør henge opp VG si melding på veggen og ramme den inn, for den illustrerer nettopp at NRK lukkast med å skape eit ekte bilete av den religiøse ungdommen Sana Bakkoush, framfor ein fordomsfull karikatur. Framfor å tvinge alle religiøse ungdommar inn i den same konforme røynda – slik mange seriar, filmar og bøker har gjort før dei – klarar­ NRK å ta på alvor alle dei spenningane, motsetningane, dilemma, alvoret og ­gledene som pregar eit ungt menneske sitt religiøse liv. Det er ikkje mindre enn eit meisterstykke.

Sana Bakkoush frå Skam er viktig for samfunnet vårt. For den politiske debatten­ om livssyn, terror, islam, integrering og utanforskap.

Alle treng vi førebilete. Av og til treng vi å sjå folk som oss sjølv i TV-seriar og filmar for å føle oss som ein del av det samfunnet vi lever i. Like mykje som vi treng å sjå folk som er annleis enn oss. Sana Bakkoush er bra fordi eg og andre religiøse ungdommar kan identifisere oss med ho, samstundes som vi kjem nært på eit menneske som er så ulikt oss.

Gå til innlegget

Ja til kropp og nei til kopp?

Publisert 4 måneder siden - 184 visninger

Se på høgresida si haldning til tigging og sexkjøp i samanheng. Det er noko djupt hyklersk over det.

I etterkant av dokumentaren Lykkelandet, om organiserte kriminelle nettverk frå Romania, har fleire henta fram att dei nedstøva forslaga om å innføre tiggeforbod.

Sjølv om programmet i ettertid har fått sterk kritikk for dårleg kjeldebruk, var statsminister Erna Solberg ei av dei som ville ha Stortinget til å stemme på nytt over innføring av nasjonalt tiggeforbod. I 2015 mangla regjeringspartia støtte frå Senterpartiet til å innføre forbodet.

Det er noko djupt uforståeleg med høgresida si iver etter å innføre tiggeforbod i Norge. Det kan virke som at det einaste som er viktig er at «problemet» gøymast bort. Eit «problem» som mest av alt handlar om fattigdom, utanforskap og stigmatisering. Å gøyme bort sosiale problem gjer det kanskje meir behageleg å vandre gatelangs for høgrepolitikarar, men det bidrar ikkje med hjelp for dei som meir enn alle treng samfunnets støtte.

På same tid: 

Sjølv om Høgre har vore stille om temaet i lengre tid no, er partiet framleis motstandarar av forbodet mot sexkjøp. Seinast i januar i fjor var partiets stortingsrepresentantar ute med støtte til krav om å få reversert sexkjøpslova. I Frp gjeld same linje. Som ein Frp-politikar sa i 2011: «Vi kan forby til krampa tar oss, men prostitusjon blir ikkje borte likevel».

Det er i utgangspunktet vanskeleg å forstå den manglande samanhengen mellom motstand mot sexkjøpslov og vilje til tiggeforbod. Det blir ikkje noko lettare når vi veit fakta:

For det første har sexkjøpslova fungert. Den har dempa etterspurnaden etter sal av sex, redusert omfanget og redusert ­profitten for bakmennene. Aller viktigast er det kanskje at lova i følgje forskinga ­viser seg å ha ein haldningsendrande effekt.

Andre kjelder

For det andre seier forskinga det stikk motsette om eit eventuelt forbod mot tigging. I Danmark, der ein har innført tiggeforbod, ser vi at dei organiserte kriminelle miljøa knytt til prostitusjon og narkotikaomsetning er sterkare enn dei var før forbodet vart innført – noko forskarar forklarar med at tiggarane må sjå seg om etter andre inntektskjelder. I Norge veit vi gjennom forsking at dei fleste tiggarar ikkje er organiserte, men einskilde personar i ein desperat sosial og økonomisk situasjon.

Når høgresida argumenterer for tiggeforbod og mot sexkjøpslov, er det ikkje forskingsbasert, men direkte kunnskapslaust. Kvar kjem den frå, denne trongen etter å forby sosial naud, og viljen mot gjere same med folk som utnyttar, sel og kjøper andre menneske sin kropp? Du må gjerne kalle det liberalisme, men i mine øyrer høyrest det meir ut som pur egoisme.

Folk frå høgrekanten av norsk politikk vil kanskje kontre på dette innlegget med å snu det heilt på hovudet: Korleis kan eg argumentere mot tiggeforbod, samstundes som eg argumenterer for sexkjøpslov? Det er eit rimeleg spørsmål, men eg har svar.

Dei ressurssterke

Sexkjøpslova skal straffe dei som utnytter andre menneske. Eit eventuelt tiggeforbod vil straffe dei som burde sjåast på som ofre. Det er ein grunn til at sexkjøpsforbodet vart innført, framfor eit sexsalsforbod.

Sexkjøp er for dei ressurssterke, ein motbydeleg og moralsk forkasteleg handling. Tigging er for dei ressurssvake, eit desperat rop om hjelp.

Høgresida sin kamp for eit eventuelt tiggeforbod står meir og meir fram som eit renovasjonstiltak for gater og byrom utan ubehagelege møte med den elendigheita som fins både innanfor og utanfor Norges grenser.

Høgresida sin manglande vilje til å ta i bruk straff i spørsmål om menneske som blir utnytta på det grovaste av sexkjøparar og hallikar, vitnar om eit ideologisk grunnsyn som tillét utnytting av menneske i ein sårbar situasjon.

Spesielt ille blir det når vi ser høgresida si haldning til tigging og sexkjøp i samanheng: Ein komplett mangel på vilje til å bruke riktig medisin på nokre av vår tids største sosiale problem.

Først publisert i spalten ideologi, Vårt Land 3. mai 2017.

Gå til innlegget

Ja til kropp og nei til kopp?

Publisert 4 måneder siden - 2010 visninger

Det er noko hyklersk og djupt uforståeleg med høgresida sin iver etter å innføre eit forbod mot tigging, på same tid som dei kjempar innbitt mot sexkjøpslova.

I ETTERKANT AV Brennpunkts dokumentar Lykkelandet om organiserte kriminelle nettverk frå Romania som opererer i Norge, har fleire politiske aktørar henta fram att dei nedstøva forslaga sine om å innføre tiggeforbod i Norge.

Sjølv om dokumentaren i ettertid har fått sterk kritikk for dårleg kjeldebruk, var statsminister Erna Solberg ei av dei som i kjølvatnet av dokumentaren ville ha Stortinget til å stemme på nytt over innføring av nasjonalt tiggeforbod i Norge. I 2015 mangla regjeringspartia Frp og Høgre støtte frå Senterpartiet til å innføre forbodet.

Det er noko djupt uforståeleg med høgresida sin iver etter å innføre tiggeforbod i Norge. Det kan virke som at einaste som er viktig er at «problemet» gøymast bort. Eit «problem» som mest av alt handlar om fattigdom, utanforskap og stigmatisering. Å gøyme bort sosiale problem gjer det kanskje meir behageleg å vandre gatelangs for høgrepolitikarar, men bidrar ikkje med hjelp for dei sårbare som meir enn alle treng samfunnets støtte.

På same tid: Sjølv om Høgre har vore stille om temaet i lengre tid no, er partiet framleis motstandarar av forbodet mot sexkjøp. Seinast i januar i fjor var partiets stortingsrepresentantar ute med støtte til krav om å få reversert sexkjøpslova. I Frp gjeld same linje. Som ein Frp-politikar sa i 2011: «Vi kan forby til krampa tar oss, men prostitusjon blir ikkje borte likevel».

Det er i utgangspunktet vanskeleg å forstå den manglande samanhengen mellom motstand mot sexkjøpslov og vilje til tiggeforbod. Det blir ikkje noko lettare når vi veit fakta:

For det første har sexkjøpslova fungert. Den har dempa etterspurnaden etter sal av sex, redusert omfanget og redusert profitten for bakmennene. Aller viktigast er det kanskje at lova ifølgje forskinga viser seg å ha ei haldningsendrande effekt i retning meir kritisk haldning til sexkjøp.

For det andre seier forskinga det stikk motsette om eit eventuelt forbod mot tigging. I Danmark der ein har innført tiggeforbod ser vi at dei organiserte kriminelle miljøa knytt til prostitusjon og narkotikaomsetning er sterkare enn dei var før forbodet vart innført – noko forskarar forklarar med at tiggarane må sjå seg om etter andre inntektskjelder dersom tigging blir forbode. I Norge veit vi gjennom forsking at dei fleste tiggarar ikkje er organiserte, men einskilde personar i ein desperat sosial og økonomisk situasjon.

Når høgresida argumenterer for tiggeforbod og mot sexkjøpslov, er det ikkje forskingsbasert, men direkte kunnskapslaust. Kvar kjem den frå, denne trongen etter å forby sosial naud, og viljen mot gjere same med folk som utnyttar, sel og kjøper andre menneske sin kropp? Du må gjerne kalle det liberalisme, men i mine øyrer høyrest det meir ut som pur egoisme.

Folk frå høgrekanten av norsk politikk vil kanskje kontre på dette innlegget med å snu det heilt på hovudet: Korleis kan eg argumentere mot tiggeforbod, samstundes som eg argumenterer for sexkjøpslov? Det er eit betimeleg spørsmål å stille, men frykt ikkje; eg har svar.

Sexkjøpslova skal straffe dei som utnytter andre menneske. Eit eventuelt tiggeforbod vil straffe dei som burde sjåast på som ofre. Det er ein grunn til at sexkjøpsforbodet vart innført, framfor eit sexsalsforbod. Sexkjøp er for dei ressurssterke, medan tigging er for dei ressurssvake. Sexkjøp er eit motbydeleg og moralsk forkasteleg handling. Tigging er eit desperat rop om hjelp.

Høgresida sin kamp for eit eventuelt tiggeforbod framstår meir og meir som eit renovasjonstiltak for gater og byrom utan ubehagelege møte med den elendigheita som fins både innanfor og utanfor Norges grenser.

Høgresida sin manglande vilje til å ta i bruk straff i spørsmål om menneske som blir utnytta på det grovaste av sexkjøparar og hallikar, vitnar om eit ideologisk grunnsyn som tillét utnytting av menneske i ein sårbar situasjon.

Spesielt ille blir det når vi ser høgresida si haldning til tigging og sexkjøp i samanheng: Ein komplett mangel på vilje til å bruke riktig medisin på nokre av vår tids største sosiale problem.

 

Gå til innlegget

Å tenke annleis må aldri bli forbode

Publisert 4 måneder siden - 426 visninger

Korleis skal fleirtalet respektere eit mindretal av annleistenkande?

Førestill deg at du vervar deg til den amerikanske hæren under ­
2. verdskrig, men at du av religiøs og etisk overtyding ikkje ønskjer å drepe andre menneske. Du kan jo tenke deg sjølv kor populær du blir når du melder deg til å sendast ut i strid med medsoldatane dine, utan at du er villig til så mykje som å røre eit våpen.

Det er også tilfellet for historia om ­soldaten Desmond Doss i storfilmen Hackshaw Ridge. Doss var adventist og heilt overtydd om at det var galt å liv. Men han ville i krigen. For å redde liv, utan våpen.

«Trur du at du er betre enn oss?» spør ein av medsoldatane til Doss i filmen. Dei ser han som ein trugsel, slik også dei overordna bekymrar seg for korleis ­militærnektaren Doss kan undergrave heile den militære logikken dei bygger verksemda si på.

Annleistenkande

Fleire av dei politiske debattane dei siste åra har handla om korleis fleirtalet skal kunne respektere eit mindretal av annleistenkande. Altfor ofte ser det ut til at majoriteten – til liks med medsoldtatane til Doss – ikkje viser vilje til å tolerere eit mindretal som meiner annleis, og eg fryktar kva samfunn denne utviklinga vil føre oss til.

Det vart spesielt tydeleg i kjølvatnet av verdsdagen for Downs syndrom tidlegare i månaden, der organisasjonen Menneskeverd vart angripen med påstandar om at dei «kuppa» dagen med sin #rockesokk-kampanje. Organisasjonen oppmoda folk til å ta på seg to ulike sokkar og legge ut bileta i sosiale media, med oppmoding om å seie tydeleg ja til annleisheit og mangfald. Mange – som også er motstandarar av sortering av barn med Downs syndrom gjennom tidleg ultralyd – meinte at ­organisasjonen som jobbar for rettane til ufødde liv, ikkje burde få ta del i kampanjen på grunn av sitt abortsyn.

Dersom folk som har ulike verdisyn ikkje kan foreinast om mål, risikerer vi at mykje av grunnlaget for den politiske samfunnsstrukturen i Norge vil forsvinne. Arbeidarrørsla og kristenrørsla var jo ikkje einige om alt då dei foreina seg i kampen for ein restriktiv alkoholpolitikk i Norge, for eksempel.

Tvillingabort

Førre veke kom KrFmed eit utspel der dei tok til orde for endringar knytt til gråsoner i abortlova: Dei vil fjerne moglegheita for tvillingabort i Norge og seinabort basert på såkalla ­eugenisk indikasjon.

Det er inga hemmelegheit at det er mange­ meiningar om desse spørsmåla i samfunnet vårt og at utspelet var kontroversielt. Det var likevel synd å sjå korleis fleire av dei andre ungdomspartia reagerte med karakteristikkar om at KrFsitt utspel var «middelaldersk» og «ikkje høyrde heime i 2017». Ingen argument ­eller debatt, berre stempling.

Uansett kva ein meiner i desse spørsmåla, vil alle vere tent med at vi debatterer dei med saklege argument.

For det første er ingen tent med å skape ein så sterk konformitet i det offentlege rom, at det ikkje vert plass til annleis-­tenkande der. Om politikken og verdiane ein bygger på toler dagslys, så toler dei også sakleg debatt og å bli stilt spørsmål ved.

Vital debatt

For det andre bør vi sjå det som ein rikdom at vi meiner ulike ting i vanskelege verdispørsmål. Det viser evne til sjølvstendig tenking, vital politisk debatt og fridom. Det er ikkje negativt at vi i eit samfunn er ueinige i vanskelege spørsmål som religionen sin plass i samfunnet, kva slags religiøse symbol det skal vere lov å bruke og spørsmål knytt til abort.

For det tredje må vi ikkje gjere ueinigheitene og kløftene større og djupare enn dei er. Vi må ha evne til å finne pragmatiske løysingar der det trengs for å tolerere og respektere eit mindretal av annleistenkande.

Slik Desmond Doss først vart behandla av det amerikanske militæret er ikkje eit eksempel til etterfølging.

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Så samles vi på valen
av
Kjetil Bergmann
rundt 3 timer siden / 55 visninger
0 kommentarer
Om å gjøre Gud mindre
av
Johs Ensby
rundt 3 timer siden / 50 visninger
0 kommentarer
Sylvi Listhaug til besvær
av
Farhan Shah
rundt 4 timer siden / 165 visninger
3 kommentarer
Pilegrim i 2017
av
Bernt Aanonsen
rundt 7 timer siden / 68 visninger
0 kommentarer
Gule og røde roser
av
Nils-Petter Enstad
rundt 9 timer siden / 409 visninger
0 kommentarer
Høye skuldre og olme blikk
av
Håvard Nyhus
rundt 18 timer siden / 1331 visninger
3 kommentarer
Bispevalg
av
Øyvind Norderval
rundt 23 timer siden / 183 visninger
1 kommentarer
Les flere

Siste kommentarer

Daniel Krussand kommenterte på
Bispevalg
8 minutter siden / 183 visninger
Pål Georg Nyhagen kommenterte på
Sylvi Listhaug til besvær
17 minutter siden / 165 visninger
Levi Fragell kommenterte på
Hva mener biskop Braut?
27 minutter siden / 3962 visninger
Roald Øye kommenterte på
Sylvi Listhaug til besvær
rundt 1 time siden / 165 visninger
Georg Bye-Pedersen kommenterte på
Sylvi Listhaug til besvær
rundt 1 time siden / 165 visninger
Kari Rein Time kommenterte på
Menneskeverdet er en ­konstruksjon – heldigvis
rundt 2 timer siden / 1012 visninger
Morten Andreas Horn kommenterte på
Menneskeverdet er en ­konstruksjon – heldigvis
rundt 2 timer siden / 1012 visninger
Greta Aune Jotun kommenterte på
Papirlest
rundt 4 timer siden / 275 visninger
Svein Skjei kommenterte på
Høye skuldre og olme blikk
rundt 4 timer siden / 1331 visninger
Kari Rein Time kommenterte på
Menneskeverdet er en ­konstruksjon – heldigvis
rundt 4 timer siden / 1012 visninger
Arne Mørk Midtbø kommenterte på
KrF; er makt viktigere enn ærlighet?
rundt 5 timer siden / 148 visninger
Les flere