Elias Per Vågnes

Kvifor skal ein på død og liv evagelisere mormonarar, jehovas vitner, smiths vener, jødar, osv, osv.

Kan dei ikkje få vere den dei er?

I 1923 heldt journalisten H.J.Menchen ei minnestund for gudar som hadde gått i gløymeboka. Han reta opp namnet på 68 gudar som alle hadde vore store og mektige og raga høgare enn sjølve Jahve. Samfunn sleit i generasjonar med å bygge imponerande tempel til deira ære. I dag er byggverka for gravsteinar å rekne.

Vår heimlege Jahve har overlevd ved å verte tilpassa nye samfunnsideal. Han liker ikkje lenger lukta av brent vommefeitt. Likevel kjempar hans talsmenn, særleg i opplyste samfunn, i motbakke. Dei skuldar samfunn og styresmakter for gudløyse når dei tapar privilegium og posisjon. Men dette er verken samfunn eller presteskap si skuld.

Eg hadde ein god arbeidsgjevar som gjekk konkurs. Ei tid etter møtte eg ein som sat sentralt i leiarskapet. Då eg sa meg lei for det som hende, fekk eg som svar: Det var som fortent. Eigaren forsømde drifta!

Det same kan ein seie om desse mektige gudane. Dei har ikkje gjort si plikt mot dei tilsette ved å gå god for deira bodskap. Eit døme: Eg fekk eit brev frå ein lokal forkynnar. Han fortalde at Gud og DHA ikkje gav han fred med omsyn til fenomenet Elias Vågnes. Eg skreiv attende at eg ikkje likte at trioen dreiv å diskuterte meg bak min rygg. Om det var slik at Gud og DHA hadde noko usnakka med meg, var det rette å ta direkte kontakt.  Å nytte ein mellommann tillit, måtte då Gud forstå var feil taktikk.

Ettersom tusenåra sklir i veg utan at Jehova gjev det minste bevis på at han eksisterar, må berre vegen verte brattare og brattare for dei som kjenner kallet. Å skremme livdriten av godtfolk vert tyngre og tyngre. Om Jahve vil få sving på butikken, kva var då enklare:

På Sunnmøre har Jahve mange sverddragarar som hevder å ha dagleg tovegs kontakt med Universets herskar. Var det ikkje på tide at Jahve slo til med eit skikkeleg stunt som tørka fliren av dei vantru? Gud og våpendragarar må samlast om slå til med ein festival i vekkinga si teneste. Kvar dag i heil veke, skal ein velkjend forkynnar kome vandrande på Valderøyfjorden mot Skansekaia. I passe avstande frå kaia vert han så lyfta av Guds hand 50m opp i lufta. Godt synleg frå det meste av Ålesund sentrum, framfører han Jahves bodskap med torden i røysta. Om Jahve vil nytte lyseffektar og naturfenomen til å krydre seansane, vert slagkrafta enorm. Frå fyrste dag vil media og vitskapsmenn strøyme til frå heile verda. Når FESTIVALEN  over alle festivalar er til ende, vil alle folkeslag ha fått prov på at Jahve er den einaste rette gud.

Heile opplegget vil krevje mindre energi enn det som vart brukt av IDF til å rydde ein krøpling i rullestol av vegen. Mi oppfordring til Jahves utsende medarbeidarar er: Vert einig med sjefen om ein dato og sett i gang!

Elias Vågnes, Langevåg 

Nok ein gong har vårt frie media teke opp ei sak der individ lid urimeleg vondt som fylgje av stivbeint tolking av eit mangelfullt lovverk. Ei norsk husmor frå Filippinene har i vanvare brote norsk lov. Straffa hadde vore 3 års forvisning om ikkje media hadde teke opp saka og fått fram ei avgjerd som dei fleste nordmenn ser ut til å akseptere som rettferd. "Vi må ha en politikk på utlendingsfeltet som er streng og rettferdig, ikke bare streng, sier statsminister Jens Stoltenberg" http://www.abcnyheter.no/node/113870

 Laila Navrud kan bli i Norge. Norsk media har nok ein gong vunne fram i ein kamp for dei svake i samfunnet. Det er med undring eg har notert meg korleis media sin handlemåte har vore kommentert av ymse debattantar her på Verdidebatt. Ein skulde tru at dei som hevdar å ha eit kristent livssyn, alle som ein, hadde omfamna dyktige journalistar som gjer jobben sin og får fram "den barmhjertige samaritan" hjå styresmaktene. Men den gang ei!

Sement og byggevarer kontrabande

I 1948 jaga israelske militære og paramilitære palestinarar frå hus og heim for deretter å jamne landsbyane deira med jorda. Flyktningane var då ribba for  noko å vende heim til. Ulovleg busetnad på palestinsk land og trakassering av palestinarar er ein kontinuerlig prosess. Desse brotsverka vert utført til ”heiarop og klappsalver” frå kristenzionistar i den vestlege verda. 31. mai gjekk den israelske krigsmakta til åtak på 6 handelsskip i internasjonalt farvatn. Ikkje før hadde tungt væpna israelske kommandosoldatar drope 9 passasjerar på det tyrkiske handelsskipet Mavi Marmara, før våre heimlege kristenzionistar ber til torgs propagandaversjonar av hendinga som gjer angripar til forsvarar. Personar som forsvarte seg med stolbein og kjøkkenkniv, vert framstilt som leigesoldatar ute etter å ta rotta på den israelske krigsmakta. Rett nok er forteljing av eventyr tradisjon i deira miljø, men det må då vere måte på kva dei serverer lesarar av Smp.

                Gaza er eit landområde på 360km2 og ca. 1,4 millionar innbyggarar. Frå 1967 til 2005 var Gaza invadert av Israel, som drog seg ut i 2005 som fylgje av at utgiftene og ansvaret som okkupasjonsmakt vart for stort. Gaza vart til det som på fleire måtar er verdas største fangeleir der Israel som fangevaktar leikar katt og mus med ”dei innsette”. Israel har mest frie hender til å drive blokade og krig mest som dei vil.

                Vesten la press på palestinske styresmakter for å få til å halde frie val- Det vart avvikla på demokratisk vis 26. januar 2006 overvaka av observatørar frå EU-land. Hamas gjorde eit brakval og fekk 74 av i alt 134 representantar. Men Israel og USA godkjende ikkje utfallet fordi det var eit anna enn det dei yngste seg.

                I september 2007 gav Israel Gaza status som fiendtleg område. Så vart det innført blokade. Armod og væpna åtak av ymse slag skulde tvinge Gaza i kne. Høgdepunktet i så måte var invasjonen av Gaza som starta 27. desember 2008.  Om lag 1350 palestinarar vart drepne og 5300 såra. Infrastrukturen fekk store skadar, 4000 bygningar vart lagt i ruin og 20000 fekk store skadar. 50000 palestinarar vart heimlause. Israelske tap var 7 soldatar og 3 sivile. På TV fekk vi sjå korleis israelarar på  utflukt til høgdedrag fryda seg over at Gaza vart grusa.

                Situasjonen er slik styresmaktene i Israel ynskjer seg. Under påskot av å gjere ende på Hamas knuser dei befolkninga i Gaza. Alle veit at dei siste som lid vondt under blokade og øydelegging, er makthavarane. Som i 1948 er det Israel sin politikk å drive palestinarane vekk ved å øydelegge sivil eigedom og infrastruktur. Ved å stemple sement og byggevarer som kontrabande, vert palestinarane fråtekne slike enkle menneskerettar som høve til å utbetre krigsskadar på sivile bygningar. Ein innbuar i Gaza sa det slik: Vi får kjøpe sjokolade, men ikkje sement.

Israel nytter konfrontasjon til å tygge i seg palestinsk land og eigedom bit for bit. Alt Israel rår over i Midtausten, har dei kara til seg ved hjelp av konfrontasjon og ufred. Likevel freistar kristenzionistane å marknadsføre den illusjon at den sionistiske invasjonsrørsla i Midtausten ynskjer fred. Er det rart dei er galne på nyheitene som kjem til oss på TV og ei fri presse?

Som tidelegare erkjent, var eg 100% sionist til eg var godt og vel 30år. Dette i tråd med den oppsædinga eg fekk i ei tid då europeisk kolonisering framleis var sett på som rettferd. At jødane fekk Palestina som fylgje av det europeiske brotsverket Holocaust, fortona deg for meg tilliks med det miljøet som omga meg, heilt i orden. Slagord som: "Eit folk uten land til eit land utan folk" og "Der arabaren trør sin fot, vert det ørken" var opplese og vedtatt.

Då eg kom ut i verda, fekk eg meir og meir augene opp for den uretten som hadde råka det palestinske folket. Og ikkje minst, denne uretten var stikk i strid med dei vedtaka som var gjort i FN. Særleg opphald i "det heilage landet" var ei oppvakning.

I dag hevdar eg som mi meining at alle folkeslag skal vurderast som likeverdige. Nordmann, jøde, palestinar, osv, skal ha dei same fundamentale rettar når det gjeld internasjonal lov og rett. Etter dei retningslinjene har jødar gjennom alle tider lidd under brutale overgrep frå den kristne overmakta, sist Holocaust. Etter den same målestokk er det palestinarane som lid under urett og undertrykjing i Midtausten i dag.

For å hevde at alle menneskje har det same likeverd, vert eg kalla jødehatar og antisemitist. Og å ha hamna i den andre grøfta.

Men er det å stø det grunnleggjande synet på menneskerettar også i Midtaustenkonflikta det same som å ha hamna i grøfta på motsatt side?

Eg vil påstå at dei som ser det slik, ligg så djupt nede i eiga grøft at dei ikkje ser lenger enn til midten av vegen. Og midten av vegen der eg står, fortonar seg for desse som den andre grøfta.   

Oppskrifta på å hamne der, om det er det ein ynskjer, er å skrive proisraelsk innlegg så smalspora som berre ein kristenzionist kan få til. Gjev det uttryk for uhemma palestinarhat og islamfobi gjeng det rett til topps utan unntak.

Vårt Land er vel etter beste evne objektiv om ikkje nøytral. Majoriteten av deltakane på VD, er det ikkje. Her er det zionistane som rår grunnen.

Blokaden av Gaza er i strid med internasjonal lov tilliks med okkupajonen av Vestbreidda. Den egyptiske passive, ja feige haldninga med omsyn til å kome innbyggarane i Gaza til hjelp, skuldast det det amerikanske bidraget til fredsavtalen mellom Egypt og Israel. Amerikanske våpenhjelp og amerikanske basar i Sinai, kjøpte fred mellom Egypt og Israel. Medan amerikansk sivil økonomisk hjelp til Egypt er trappa kraftig ned siste åra, står den nominelle verdien av våpenhjelpa ved lag.

Innbyggarane i Gaza lever i verdas største konsentrasjonsleir. Dei som har makt til å gjere noko med dette, fyrst og fremst USA, snur det blinde auge til. Dei er offer for storpolitikk.

Nokre få idealistar set livet på spel for å få søkjelyset retta mot den uretten vi alle har ein del av skulda for. Nokre døyr også for saka. Dei har min respekt!

!. For Mette og hennar usviklige tru på at ein kan samle det beste i alle religionar under ein felles paraply slik at dei kan samarbeide til menneskeheita sitt beste. Felles bøn er vel nettopp eit verkemiddel til å samle folk om eit felles mål. Måtte de lukkast!

2. For pinsehelga på den 50-ande dagen slik namnet seier. Eg har vakse opp med meir enn ein fot i karrig jordbruk. Høyvogn, møkkakjerre, ljå, spade og greip var einaste reiskapa. Alt dreve av brødamp. Våronna var ei hard tid då folk kråla tideleg og seint ute på bøane. Våronna var ein stri tørn og pinsehelga gav etterlengta ro for kroppen. Bestefar min, i den glattsletne Devoldgenseren, sa det slik: Når kyrkjeklokkene ringer helga inn og det er heggeblomar på bordet, då er det PINSE! Heggeblomen som anger så godt utadørs, og lukter som kattapiss innadørs, står enno i knopp.

3. For vår 51 bryllupsdag. Eit prosjekt som vi i alle desse åra har stått saman om å gjennomføre. eit samliv skal dømast på avkomet, og difor vilde eg ikkje ha endra på ein tøddel om eg fekk høve til det. Men eg saknar ei innføring for par som vil gifte seg der ein kan få lære seg litt om kva ein går til og korleis ein i eit parforhold kan få fram det beste i kvarandre. Heldigvis var lukka betre enn vet og forstand. Og all mi erfaring tyder på at eg ikkje er åleine om å ha ein potensial til forbetring i samlivsteknikk. Heile den industraliserte verda har avskaffa den materielle armoda, men evna til å samarbeide om å utvilkle eit godt parforhold, der sviktar det meir enn nokon gong fordi rikdommen har fjerna mykje av partane si motivering for å stå saman i tjukt og tynt. ein tar ikkje inn over seg at eit parforhold ikkje eksisterer for partane si skuld, men for å sikre avkomet ein trygg og utviklande oppvekst. Og det er born frå monogame parforhold som har hatt dei beste forutsetningane til ein slik oppvekst. Derfor står denne modellen også sterkt i dag i alle kulturar.

Eg er norsk og fødd av norsk mor som kom frå ei kyststripe der arvestoff frå sørlegare folkeslag har farga håret svart. Den arven bar også eg godt synleg til håret vart kvitt.

Det eg sikter til er to mødrer med det felles utgangspunkt at dei båe hadde levd i lag i Palestina før 1948, den eine jødisk og den andre av muslimsk herkomst. Båe sin lagnad vart eg kjend med på forskjellig vis. Båe er rissa i mitt minne med ei skrift som ikkje vert utviska før eg sloknar.

Den jødiske mora ætta frå Hellas. Faren flytta til Haifa og starta ein skipshandel, som dottera og hennar mann tok over då det laga seg slik. Det var ei familiebedrift, der også eit par av dotrene arbeidde.

Eg var innom skipshandelen ein gong det høvde seg slik og to gongar vart eg invitert til deira heim. Ein gong fortalde mora ein brøk av si historie:

Ho hadde sin tidlege barndom i Pireus der så godt som heile hennar ætt budde. Etter at faren starta skipshandel i Haifa, vitja dei også skyldfolket sitt no og då. Då krigen var over, bestemte ho seg for å sjå att staden der ho på mange vis rekna som sine heimetrakter. Men då flyet landa i Hellas, svikta motet. Heile hennar slekt vart utrydda som fylgje av Holocaust. Ho tok fyrste fly heim utan å ha kome utafor flyplassen. Utan store ord let ho meg på sivilisert vis få vite kva folkeslag som var skuld i hennar tragedie.

Og det var ikkje palestinarane. Dei hadde ho i sitt brød, og aldri høyrde eg at ho med så mykje som eit ord lasta palestinarane for den konflikten jødane og muslimane hadde hamna i.

 Den muslimske mora vart eg gjort kjend med via TV. Etter at ei lita gruppe frå flyktningleirar i Libanon hadde gått til åtak på ein badeby like ved grensa, vart den israelske krigsmaskina sett i sving for å utføre hemnaksjonen. Offera for hemnen var like vilkårleg som offera for hemnarane frå flyktningleirane.  Det einast som skilde, var at langt fleire vart drepne og såra av dei israelske åtaka.

To kanonbåtar gjekk ut frå Haifa. Dei la seg tett ved den libanesiske stranda. Der låg dei trygt og godt i solskinet og sende granat etter granat inn i ei flyktningleir. Når båtane kom attende om kvelden, stod besetninga i kritkvite uniformer på dekk og tok i mot hyllest frå israelske skip som låg i hamne. Neste dag gjentok kanonbåtane sin ”heltedåd”.

Talet på døde og såra vart samla av media, og TV gav oss bilete av øydeleggingane. Og det skal TV-stasjonane som sende i Israel ha, den gongen viste dei usminka reportasjar av det slaget som får Israels Vener til å fråde mot NRK.

Dei viste også biletet av ei mor som sat heldt rundt sitt dropne barn. Det er eit av desse bileta som får Israels Vener til å remje av harme mot palestinarar og media. Dei er ute av stand til å kjenne medkjensle med offera. Palestinarblod gjer ikkje større inntrykk enn fiskeblod.

Eg hadde også vore sionist, men på eit vis kjende eg slektskap med denne mora i fattigslige kår, dei svarte kleda ho bar var om lag den klednaden mi bestemor bar som stasplagg i alle sine år som vaksa kvinne. Og kvinna i grenselaus sorg over barnet, gav meg eit sjokk av empati og viste meg i all si gru kven som var herrefolket og kven som var offera. Denne mora som var jaga frå hus og heim like over grensa, har i alle åra som har gått kome attende til meg både i vaken tilstand og om natta.

Og eg spurde meg sjølv der og då: Kva vilde du ha gjort dersom du kom heim og fann dine dropne av statsterroristar? Svaret var enkelt: Ta hemn så snart råd var med same mynt!

Før Israel vart eigen stat, hadde desse to kvinnene ”levd side om side” som borgarar av same statseining. Det var også i tråd med FN sin vilje at det skulle vere slik også for framtida. Dette fekk sionistiske terrorgruppe, Stern-gjengen, sette en stopper for ved å drepe FN sin hovudmeklar i Palestina, Grev Folke Bernadotte.

Dersom FN sin draum om eit Palestina der alle folkegrupper kunne ha levd saman og skapt eit blomstrande samfunn der jødiske immigrantar leia den økonomiske utviklinga på fredeleg vis, vart knust av ytterleggåande sionistiske separatistar. Desse to kvinnene som er modellar for denne historia, vart ikkje spurt. Dei var båe offer for kynisk nasjonalisme kvar på sin måte.

Midtausten er eit døme på korleis offeret vert overgripar når det får makt.

Takk vere frihandel har det hopa seg opp stor skeivheit i handelen landa i mellom. Land med stor arbeidsløyse importerer billige varer frå land der arbeidskrafta koster meste ingen ting. Det er vel ulukka til USA eit land som kan produsere det meste, men er forsvarslaus mot billig import.

USA si lukke er at dei låner i eigen valuta. Utvegen er devaluering og inflasjon. Spørsmålet er vel berre om når dette vil kome?

Det same gjeld vel bremse på frihandelen. Når vil Kina verte lei av å selje varer på krita? Eller?

Det likk i alle fall an til eit skikkeleg oppvask!

Påvirkar religionen "truande" på ein slik måte at det svekkjer dømmekrafta?

I laurdagens utgåve av Aftenposten er det trykt eit intervju med presten/songaren/diktaren Bjørn Eidsvåg. Der uttaler han:

Jeg er skeptisk til hva religionen gjør med oss, den har en fordummende kraft når den påvirker oss til å gi opp vår egen vurderingsevne , forsake vår egen innsikt."

Eg er heilt ut einig med Bjørn Edsvåg. Det er eit brotsverk mot seg sjølv å bøye seg for religiøse dogmer og eventyr fordi foresette eller religiøse leiarar seier at det er slik og slik. Når ein gjeng religiøse institusjonar og forkynnarar etter i saumane, så har dei ikkje betre forstand på realitetar enn dei som vert stempla gudlause. Det er vel tvert i mot kjettarane, dei som går under den frie tanken si fane, som står for framgang teknisk og sosialt.

Leiing av vel etablerte kyrkjer og liknade institusjonar, kjempar så godt som alltid mot nye tankar og tidvis også nye oppdagingar som gjeng dei i mot. Kan ein tenkje seg den tanken at leiinga i eit teologisk maktapparat fann opp krutet?

Theodor Herzels bok ”Der Judenstaat”, som kom ut i 1896, vart startskotet for ein zionistisk invasjon retta mot Palestina. I 1897 kalla den Zionistiske rørsla saman til sin fyrste kongress i Basel i Sveits. Formålet var å drøfte Theodor Herzel sine tankar om erobring av Palestina for det jødiske folk, og med dette skape ein stat tufta på  jødiske rase og religion. Om lag på same tid starta den fyrste bylgja av zionistisk innvandring som fram til 1903 talde 25.000.

            Mellom 1904 og 1914 kom bylgje nummer  to, som utgjorde om lag 40.000. I 1917 sende den britiske utanriksministeren Lord Arthur Balfour eit brev til den leiande zionisten Lord Rothschild med eit innhald som forplikta Storbritannia til å arbeide for oppretting av ”ein nasjonal heim” for det jødiske folk i Palestina. Storbritania såg ikkje for seg ei statsdanning  tufta på rase og religion.

            I 1922 hadde Palestina omlag 750.000 innbyggarar, av desse var 11% jødar. Dei neste 15 åra kom nye 300.000 nye jødiske innvandrarar til landet.

            I august 1929 kom den fyrste alvorlege samanstøyten mellom palestinarar og jødar. Den kravde livet til 133 jødar og 110 palestinarar. Palestinarane kjende seg meir og meir pressa av den jødiske innvandringa, og i 1936 utløyste dette generalstreik  og store protestaksjonar. På det tidspunktet var jødiske terroristgruppar, til dømes Irgun Zvai Leumi, i full sving med å organisere brutale væpna åtak på palestinske og britiske mål (BBC News In Depth Israel and the Palestinian). Seinare i livet vart terroristleiarane Yitzhak Shamir og Menachim Begin framståande politikarar og statsministrar i Israel.

            Då krigen braut ut i 1948, hadde talet på jødar i Palestina komne opp i 650.000. Då Sharon vart landbruksminister i 1977 sette han fart i anekteringa av Vestbreidd og oppretta 230 busetjingar på strategiske stader og kverrsette vatnresursane. Han lova å gjere det slik at Israel aldri kunne trekkje seg ut av okkupert land, og den lovnaden heldt han. I juli 2001 var talet på jødar kome opp i 5.938.093, av desse budde om lag 376.000 i områder som vart okkupert i 1967 (CIA –The World Factbook). 

            Denne ekspansjonen hadde ikkje vore mogleg utan ei enorm politisk, økonomisk og militær støtte frå stormakta USA. Våpenhjelpa åleine er om lag USD 2,4 milliardar i året. I FN har USA brukt veto mot alle tiltak som effektivt kan avgrense israelsk maktmisbruk og ekspansjon, som til dømes utplassering av  internasjonale observatørar på Vestbreidda og Gaza. Israel har difor utan risiko ignorert dei talrike resolusjonane frå FN og andre internasjonale fora, som har oppmoda stormakta til måtehald, og til å handle i tråd med internasjonale konvensjonar.

Det er ei ulukke for eit land å bli invadert av folkeferd som foraktar innbyggarane sin rase og kultur. Nord-Amerika og Palestina er to gode døme på dette. Då krigshandlingane braut ut i 1948 vart om lag 750.000 palestinarar drivne på  flukt av forskjellige årsaker, ikkje minst målretta jødisk terror og trakassering, også i form av massakrer. Dei som rømde unna krigshandlingane, har aldri fått lov å vende heim, verken i tråd med internasjonal rett eller vilkåra i FN resolusjon 194, som staten Israel er tufta på. Golda Meir hadde eit overordna mål: Ein stat der jødane aldri meir utgjere eit mindretal. 14.mai 1950 vedtok styresmaktene i Israel ”Lov om forlaten eigedom”, som gav staten Israel rett til vederlagsfritt å konfiskere all eigedom der eigaren ikkje var til stades og kunne dokumentere sin rett.  Israelske styresmakter vil sjølvsagt aldri levere frå seg krigsbyttet godvillig. Døra er stengd for all framtid. Korleis kan Israel gjere seg von om fred?

Ein sigersikker illgjerningsmann frå Sabra og Shatila, statsminister Sharon,  fyrte av startskotet for den siste blodige Intifadaen ved provokasjonen på Tempelhøgda. Israel leiar voldsspiralen med god margin i eit endelaust blodebad. Ariels Sharon og Osama bin Laden har båe so langt nådd sine mål.

Er det rart at landa i Midtauseten ser på Israel med hat og mistru? Kristensionistane peikar i tide og utide på at staten Israel fekk fødselshjelp av FN, men teier når det gjeld dei vilkår som skulde oppfyllast. Israel har verken i 1948 eller seinare vist anna enn vanvyrdnad for dei vedtak FN har fatte. Dette gjeld også omgrepet ”foreinte nasjonar”.

Eg vil dvele litt ved den rolla dei kristne samfunna, og særlig dei kristne leiararane, har spela i forfylgjing og massedrap på jødar. Ved organisering av korstog og progromar har dei opp gjennom tidene slakta jødar og muslimar i hopetal. I det kristne Europa under nazi-Tyskland, nådde forfylgjinga og brotsverka ein utruleg brutalitet og eit utruleg omfang. Det var ikkje dei kristne leiarane som protesterte då synagogane brann i Nazi-Tyskland i 1938. Tvert i mot. Det er mest som det gjeng ei linje frå Martin Luther til Auschwitz. Den lutherske biskop i Thüringen, Martin Sasse, uttalte seg slik: ”Natten til den 10. november, Martin Luther sin fødselsdag, brenner synagogene i Tyskland. I det nye riket er jødane si makt endeleg knust på det økonomiske området, og Førerens gudsvelsignede kamp for folkets fulle frigjering er kronet med seier.” Presidenten i Den tyske Indremisjon fram til 1910, presten Adolf Stoecker, var av si tid rekna som den leiande tyske antisemitt.  I 1933, då Hitler kom til makta, vart Stoecker av Den tyske Indremisjon utropt som ”ein profet for det tredje riket”. Jfr. Øyvind Foss, Dagbladet, 29.03.04.

Eg kjenner ikkje til at ein einaste norsk kristen leiar som stod opp og forsvarte jødane då dei trengte det mest. Langt mindre ofra ein dråpe blod. Handlemåten til dei kristne leiarane etter at krigen tok slutt, kan jamnførast med dei ”modige og patriotiske motstandsfolka” som dukka opp som troll av øskje då faren var over, og synte mot og offervilje ved å misshandle forsvarslause kvinner som hadde hatt omgang med tyskarane. Ein underoffiser eg var saman med i marinen, fortalde stolt om korleis ei ”tyskerhore” i Tønsberg vart misshandla med ein klongerkjepp som vart pressa inn i underlivet. Dei som ikkje tok aktivt del, såg på eller snudde ryggen til.  I dag er det palestinarane som har rolla ”tyskehorer”.

”Israels vener” er fulle av forståing for dei redslane sionistane har påført palestinarande med sin statsterror, innkludert drap av sivile på lukka fromme utført av regulære styrkar og politi med avanserte våpen. Når palestinarane hemner drap med drap på sitt vis, eller viser til rettmessige krav om å få vende heim, er det fordøming og ei kald skulder. Palestinsk blod gjer ikkje større inntrykk på ”Israels vener” enn fiskeblod på ein Sunnmøring.

Men kva kan ein vente av folk som tilber guden Jehova og ser på massakrene og røvertokta til Moses, Aron og Josva som handlingar utført med guds velsigning? For dei som er ute etter å lære om korleis ein kan få kjenne gleda av å utføre dei grovaste brotsverk i det gode si teneste, er skildringane om firkløveret Jehova, Moses, Josva og Aron sjølvsagt ein sann svir, på høgde med den mest brutale valdsfilm dersom innlevelsen strekk til.

Eg vert stadig skulda for jødehat. Eg har i all min aktivitet som debattant lagt vekt på å halde omgrepa jøde og zionist frå kvarandre. Men dette kan vere like vanskeleg som det i si tid var å halde omgrepa tyskar og nazist eller kristen og jødehatar atskilde. Lat meg difor til slutt slå fast at etter mi oppfattning må ein kvar rettsorden vere tufta på verdslege juridiske rettsprinsipp. Ingen må få privilegier eller forfylgjast med utgangspunkt i religiøse fabuleringar eller etnisk opphav. Alle stater, gruperingar og individ må dømast ut frå sine handlingar og på like fot. Kristenzionistar tykkjest å vere vaksinert mot ein slik tanke.

Dersom ein legg GT sitt bilete av Jahve til grunn for ei slik vurdering, må vel svaret vere ja. Jahves val av presteskap beståande av 1000 søne- og brodermordarar, overfallet på Midianittane og Jeriko, samt at Josva stoppa sola og månen for å kjøpe tid til å gjere ende på motstandarane (Israelittane med våpen og Jahve med stein frå himmelen), er nok til å trekkje den slutninga. Som 12 åring las eg desse røvarhistoriene med stor innleving. Eg oppfatta verkeleg israelittane si fælslege framferd som Gud sin vilje og dermed kunne eg fryde meg over blodet som flaut. Og brotsverka ved Jeriko vart av mine lærarar framstilt som guds vilje. Når eg tenkjer attende på denne indoktrineringa, så er eg ikkje undren over at kristen ideologi av typen GT og våpenmakt har ført til vanvittige og omsynslause massakrar og brotsverk i Jesu namn. Til og med Holocaust må sjåast på som resultat av slik kombinasjon.

I desse dagar feirar ein at denne guden hengde sin eigen son til spott og spe på eit kors overlaten til å døy av surstoffmangel. Jahve er framstilt som eit allmektig, allvetande og med alle rådgjerder i universet til si rådigheit. Såg han ikkje anna utveg? Er der anna forklaring for ei slik handling enn at Jahve er vondskap? Kva anna forklaring er det på at han hadde glede av å sjå sin son som soneoffer, bokstavleg talt avrette bakar for smed?

Det høvde seg slik at dei to siste somrane har eg tidvis hatt høve til å observere det som gjekk føre seg i ferjekøa ved eit sterkt traffikkert ferjesamband.

Sommaren 2008 dukka det opp austeuropeiske ungdommar med forsegla børse og identifikasjonskort rundt halsen. Dei likna mest på ein prikk fotfolket i TV-aksjonar. Formålet var tilsynelatande det beste. Ungdommane vart transportert til og frå av bakmenn i feite bilar.

Sommaren  hanka dei inn pengar. Der var ferjekøer dei sopa inn over tusen kroner i ei børse. Den norske givarentusiasmen var imponerande. Utlendingar gav lite i forhold. Mange norske bilistar gav rett og slett uttrykk for irritasjon

Året etter var dette dramatisk endra. Dei kunne gå langs ei heil ferjekø utan å få ei krone. No var det utlendingane som gav mest. Innsamlarane dukka no opp framfor dørene til supermarknadane. Dei fyrste dagane hanka dei inn pengar, men så tørka det inn.

Det heile minner om organisert tigging der smarte bakmenn hanker inn store pengar frå godtruande nordmenn som tek for god fisk at pengar i ei forsegla børse hamna der ein trur. Eg var spent på om denne organiserte tigginga hadde teke knekken på den norske givargleda, men heldigvis var det ikkje slik. TV-aksjonen, som har folkets tillit, var ein suksess.

Men når det gjeld utanlandske tiggarar, då kan det ikkje vere tvil om at fleire og fleire kjenner seg utnytta og usikker på kvar pengane eigentleg hamnar. Anna er vel heller ikkje å vente.

Kl 0345 natt til i går, vart eg vekt av ein SMS: "S.O.S. Elias ber om tilglvelse forsøker fortvilt å redd leieboligen min. Har arbeid. Men blir kastet ut på fredag. Er trist og nedbrutt. Aærlig takk for tilbakemelding. Hilsen N.N., Oslo"

Jeg sjekket telefonnummeret. Det er registrert på en utenlandsk statsborger som er helt ukjent for meg. Det lukter melking av godtroende lang vei. Likevel må jeg stålsette meg litt for ikkje å svare på meldinga. Dette gjer meg meir mindre kjenslevar for tigging.

Er dette noko som også gjeld berre meg?

Leif Gunnar Opheim spør: Å be for dei døde? Går det verkeleg an å få svar? Har han kontakt på "den andre sida"?

Derimot kan ein be for dei levande og på vetskapleg vis avdekkje verknaden. Etter bestemte rettningslinjer kan ein få svar om bønn hjelper eller ikkje. Til dømes helbreding. Er det stor stemning i bransjen for å køyre omfattande vetskaplege tester etter rettningslinjer staka opp av NTNU, UiO, osv?

Svaret er vel nei, og kva tyder det?

Her er ein tråd som spør "Vart Darvin frelst". Det ein sikter til er ein myte om at Darvin skulle ha angra sine verker då han låg på sitt siste, bekjent sine "synder", bede God om tilgjeving og blitt frelst ved sine siste andedrag.

Vel, Darvin la fram sine funn. Han lanserte også sine teorier som var i strid med fabelen om Adam og Eva og Edens hage.

Darvin sine funn er uomtvistelege. Hans teoriar krev omarbeiding og forbetring. Sikkert fann han ikkje dei rette svara. MEN DARVIN STILTE DEI RETTE SPØRSMÅLA!

Sjølvsagt kokte furtne GT tilhengjarar saman ei historie om ein angranda Darvin, men er det nokon med normalt gangsyn som trur at Darvin fraskreiv seg dei funna han hadde gjort? Han hadde fått eit innsyn i skapelsesverket som ikkje viskast ut. Han hadde funne ein flikk av sanninga!

DAGSAKTUELL ANALYSE   IPCC  fredag, 5. mars 2010

En pressemelding fra NTB den 27/2 meddelte at IPCC nå skal granskes av FN, og det er UNEP (United Nations Environment Program) som skal stå for dette; man forlanger uavhengige vitenskapsmenn til jobben.

Dette må sees i sammenheng med et intervju Solheim ga til Teknisk Ukeblads (TU) nettside den 25/2. Der sier han: ”Land som India og Kina har gjort det veldig klart at de ikke ønsker noen bindende avtale i år ”.  I tillegg vet man at de samme land har forlangt at neste rapport må ta med de vitenskapelige artikler som klimaskeptikerne har produsert.

Det nye maktsentrum har talt; farvel IPCC og møtet i Mexico i desember i år. Lille Norge er i ferd med å ta inn over seg, noe København-nederlaget bidro til å synliggjøre, at verdens maktstruktur har endret seg. De vestlige land med sine ca. 850 millioner innbyggere er grunnet sin produksjonskapasitet fortsatt en mektig blokk. Men land som Kina og India med sine milliarder innbyggere og en produksjon som er i ferd med å ta igjen ”vesten” utgjør en like sterk, om ikke sterkere, blokk, og de har Brasils og Afrikas milliardbefolkning på sin side.

Hva er så denne KYOTO-avtalen som nå har utspilt sin rolle? Så å si hele verden har tiltrådt den, sier Solheim. Hvordan forholder det seg egentlig? Geologen Bruno Wiskel har tatt for seg problemet (The Emperor’s New Climate-2006):

”Avtalen ble fremforhandlet i Japan i 1997 og gjelder til 2012. 1990 ble basisåret for måling av nasjonale CO2 utslipp, og i forhold til disse må man redusere utslippene. En betingelse for at avtalen skulle tre i kraft var at minst 55 land undertegnet og at disse sto for 55% av CO2-utslippene. Betingelsen om 55 land ble innfridd 2002, mens kravet om 55% av CO2-utslippene først ble nådd november 2004. Da ga man Russland ”an offer they could not refuse”, nemlig en stor mengde frie, salgbare kvoter landet kunne omsette med stor fortjeneste.

Et stort antall land har ”tiltrådt” konvensjonen, men i 2006 var der bare 36 industrialiserte land som faktisk hadde forpliktet seg til å redusere CO2 utslippene. Resten av landene som har undertegnet ble betraktet som utviklingsland og er ikke forpliktet til å redusere sine utslipp.

Av de 36 industrialiserte land kan man trekke fra Estland, Latvia, Litauen, Russland, Ukraina, alle tidligere Sovjet-stater. Økonomien i disse land kollapset i 1991, og deres industriproduksjon er så redusert at de ikke vil nå 1990 utslippsgraden innen 2012. Det samme gjelder for Bulgaria, Kroatia, Romania, Tsjekkia, Ungarn, Polen, Slovakia og Slovenia, alle tidligere Sovjet-satellitter. Og så kan vi fjerne miniatyrstatene Lichtenstein og Monaco (under 33000 innbyggere).

Da blir det igjen 20 stater som skal stå for CO2 reduksjonene. Av disse er 15 med i EU, og 2 er nær tilknyttet EU med handelsavtaler. Da er det igjen bare Japan, Kanada og New Zealand av frittstående stater med forpliktelse til CO2 utslippsreduksjon. De 20 statene representerer litt mer enn 8% av verdens (2003) befolkning, og står for mindre enn 20% av 1990 CO2 utslippene.”

 Ordningen med omsettelige kvoter gjør at ingen vesentlig reduksjon vil finne sted; man kan kjøpe seg fri. Kvotesalg vil ikke generere reduserte utslipp, bare øke utgiftene for samfunnet.

De politikere som har satset sin fremtid på IPCC søker nye veier for å beholde makt og innflytelse og er falt ned på FN –UNEP; de drømmer om en overnasjonal myndighet som kan styre verden uten å plages av demokratiske spilleregler.

Svenn Korseth sr

Styreleder Klimarealisten

Etter avsløringene av «climategate» og «himalayagate» vil professor Ole Henrik Ellestad legge ned FNs klimapanel og friskmelde jordkloden.

Stavanger Aftenblad 10-2-2010

Den friskttalande presten Einar Gelius deltok i eit prateprogram på kanalen FEM saman med mellom anna Eli Hagen og Jan Thomas. Der kom Einar Gelius med dei oppsiktsvekkande påstandane at der var mykje fin skildring av homosex og oralsex i Bibelen. Og han gav døme i form av sitat.

Har Einar Gelius rett? I so fall, kva vil dette ha å seie for generell foratåelse av kva som er god tone i seksuelt samkvem?

Frå mi tid som sjømann, hugser eg med uvilje "skipskammeratar" som likte å vise fingern. Som regel var det folk som ikkje hadde fått nok bank til å lære seg folkeskikk. Om bord, måtte dei stå til ansvar for sine handlinger. Då heldt dei seg i ro.

Problemet var når vi skulle i land. Eit skipsmannskap held seg gjerne samla når vi gjeng i land, særleg i utlandet der forholda krev samhald. Som regel går det greitt. Sjøfolk må lære seg å skikk fylgje eller land fly.

Uheldig er det skipsmannskapet som må dragast med ein drittsekk som likar å vise fingaren. Ein får sinna i kok hjå lokalbefolkninga ved å kritisere deira religion, skikkar og haldningar. Dei er som hooligans i fotballen.

Alt hadde vore vel og bra dersom slike dritsekker fekk det dei fortente, ein skikkeleg omgang pryl for dårleg folkeskikk. Men då gøymer dei seg i flokken. Før ein veit ordet av det må vi som vil ha ein fredeleg kveld, i verste fall involvere oss i ein slåsskamp for å berge ein d----sekk vi gjerne skulle ha vore foruten. Kvelden vil vere spolert og vondt blod er sådd for ettertida.

Vi hadde ei episode for 6 år sidan der ei ukjend avis kjøpte seg ein plass i rampelyset ved å vise provoserande teikningar av Muhammed og no har Dagbladet fylgt opp for å kjøpe seg lesarar. Eg er ikkje heilt kva det tener til å provosere på denne måte og dermed kløyve Norge si befolkning i to leirar. Og det fins ikkje høve til å kreve nøytralitet. Det er oss og dei.

Dersom redaktører vil henge ut religiøse vrangforestillinger, då bør dei bestrebe likevekt. Muhammed som gris kan oppvegast med ein karrikatur av Jesus påmontert horn og hover.

Eg liker ikkje den tøvete religionsstriden det no vert lagt opp til fordi eg ikkje kan unngå å verte involvert.

Det høvde seg slik at eg nyleg fekk vitjing av to likandes og velutdanna indarar. Som vi sat i den varme haustnatta og åt nykokt småsei med fingrane på indisk vis, prata vi om laust og fast. Eg uttrykte mi tru på at indarane måtte ha ei fantastisk sterk motstandskraft mot sjukdom, og fekk spørsmålet:  ”Kvifor det?”. Eg peikte på pilegrimar som bada og drakk av elva Ganges, og sa: ”Hadde eg gjort noko liknande, vilde eg ha blitt alvorleg sjuk”. Då svara indaren: ”Du må hugse på at Ganges er ei heilag elv. Vatnet i den elva kan ikkje skade deg same kor forureina det er!” Han var min gjest. Difor gav eg ikkje uttrykk for mi vantru.

Det fekk meg til å tenkje over korleis noko vert ”heilagt”. Det underlege er at historia og samtida viser at så godt som kva som helst kan få status som ”heilagt”: Dyr, insekt, personar, fjelltoppar, bygningar, symbol, osv. Men dersom ein ikkje på førehand har vorte indoktrinert frå ein slo opp auga at eit objekt er ”heilagt”, er haldninga oftast total likesæle. Det er vel ikkje so mange tradisjonelle nordmenn som ser på kua som noko heilagt, eller kjenner heilag trong til vitje Mekka minst ein gong i livet.

Skal eit objekt eller symbol vere liv laga som ”heilagt”, må nye generasjonar indoktrinerast før dei har kunnskap nok til å vere kritisk. Deretter må dei skjermast frå slagkraftige konkurrerande nye tankar og kunnskap, slik vi kjenner frå autoritære religiøse og politiske samfunn. Religionen sin plass er der reell kunnskap  tek slutt. Etter kvart som menneska sin kunnskap veks, må religionen jenke seg slik at der vert rimeleg samsvar mellom kartet og terrenget. Historia fortel oss at dersom ein religion ikkje har grunnverdiar som toler ny kunnskap og demokratisk utvikling, vil religionen døy ut. Verda er full av tempel og heilagdomar, som står som gravsteinar over store og mektige gudar som har gått i gløymeboka.

Alle kulturar har sine fablar om korleis skaparverket vart til. Abrahams religionar har eit ”heilagt eventyr” om korleis jorda og universet vart til på 7 dagar for om lag 6000 år sidan. Men Skaparen sjølv fortel noko anna. Dei fyrste spora Skaparen har etterlete seg, er om lag 4,5 milliardar år gamle. Med ny kunnskap og teknikkar, som også er ein del av skaparverket, utviklar menneska sin evne til å lese denne dokumentasjonen Skaparen har etterlete seg på Jorda og i Universet. Men for kristne fundamentalistar er Skaparen si eiga forteljing lygn og forbanna dikt. Men Skaparen si historie vil med tid og stunder ga av med sigeren.

Kristne fundamentalistar  peikar på Israel som ein manifestasjon på at innhaldet av Mosebøkene er sanne. Dersom krigsmaskina Israel, eit Herrefolk som drep, fordriv og undertrykkjer verjelause medmenneskje, er eit teikn frå Universet sin herskar, gjeng også kristne ein vond lagnad i møte.

ILH har kasta ein brannfakkel. På mange vis tek ho rollen som varslar. Dei straumane som ynskjer å fylgje hovedbodskapet i Evangelia gjeng ikkje lenger i hop med dei som har båe føtene planta i GT. Dei vil mellom anna ikkje lenger å vere heiagjeng til dei som mishandlar sine medmenneskje i Palestina. Dei vil tone ned Mosebøkene og styrkje Evangelia i eit moderne samfunn. Dei vil fram i førerposisjon tufta på den ånd ein finn i Evangeliga, ikkje vere eit bakstrevarparti som protesterer mot all utvikling mot eit betre samfunn-

Alternativet er eit bakstrevarparti bak FRP. Eit parti med status om lag som Frimurarlosjen. Dei vil alltid ha folk som kan trekkje i trådar, men som politisk parti er dei ferdige.

Men KrF er i dag overmodent for opprøsking og utluftiing. Med den kursen det held i dag, kviler partiets framtid på menneskje over 60 år. Dermed er avstanden til horisonten stutt.

Gang på gang ser vi at folk her på verdidebatt slår om seg med uttrykket "kristne verdiar". Kv dei legg i uttrykket, sprikar so staur?

Kva er kristne verdiar, og ikkje minst, kva inneheld "kristne verdiar" som ikkje andre religionar og trusretningar har?

Og korleis vert desse verdiane forvalta i praksis?

KrF gjer krav på å slå ring om kristne verdiar, men er dei såkalla kristne verdiar noko KRf eller den kristne verda har monopol på? Eg tenkjer fyrst og fremst retningslinja om at du skal gjere mot din neste slik du vil nesten skal gjere mot deg. Det er ein leveregel som utviklar samkjensle gode omgangsformer i eit samfunn. Ja, det er vel sjølve vilkåret for at eit samfunn skal blomstre og utvile seg. Difor finst denne tanken i alle religionar og samfunn. Denne regelen skapar rettferd og samkjensle.

Men er det desse verdiane som fyrst og fremst kjenneteinar KrF? Rett nok hadde dei ei god tid under Kjell Bondevik og Valgjerd, men så glapp det. I dag er det nok ein gong bakstrevarane med sterke røter i GT, som er dei som slår an tonen. Typisk for denne leiren er sionismen og det å stø Israel i tjukt og tynt. Dei spør ikkje etter rettferd, men let seg styre av dogmer og overtru.

Det kan vere slik at Norge treng eit verdiparti, men har Norge bruk for eit reindyrka bakstrevarparti opphengt i dogmer frå ei anna tid?

Her i Norge vert ein utskjelt for antisemitt dersom ein peikar på at jøde og sionist ikkje er synonymt. Denne hetsinga kjem frå bestemte krinsar av kristenfolket. Ikkje alle kristne er sionistar, men innafor den lavkyrkjelege kulturen er det vel stort sett slik at motmæle mot den sionistiske ideologien er svik, og den som ber fram motargument, vert nærast sett på som ein judas

Men antiseonismen står også sterkt inna for den jødiske kulturen sjølv om dei færrast bryt ut av flokken. Her er ei av røystene mot sionisme og invasjon av Palestina: