verdidebatt.no

Er du og bekymra til tider? Eg er det ofte. Eg tenker og dveler på ting eg ikkje får gjort, uroar meg for framtida, bekymrar meg ustanselig for småting. Bekymring kan gjere meg både gretten og sur. Det er med andre ord ingen særleg god livsstrategi.

Har du lagt merke til at somme menneske nesten alltid er optimistiske? Det er ikkje det at dei ikkje har sine dårlege dagar? Eller at livet deira går på skinner. Det er berre det at dei som regel ser lyst på framtida.

No er det visstnok ei aldri så lita mengde gener som avgjer kva temprament ein har. Eg er til dømes ein utprega melankoliker. Det betyr ikkje at eg går rundt og er trist heile dagen, men eg er kanskje litt henfallen til dei verkeleg djupe kjenslene, på godt og vondt. Ingen kan synke så djupt som ein melankoliker gjer. Men eg har lært meg med tida at etter regn og ruskever, kjem sol- alltid, iallefall til slutt. Så på dei dagane der alt er stummande mørkt kan eg tenke, det blir sikkert ein bedre dag i morga, eller dagen etter det, eller dagen etter der igjen. Og som regel blir det det!

Det er på dei tunge dagane bekymringane kan ta overhand. For at dei ikkje skal gjer nettopp det har eg laga meg ein regel om å prøve å IKKJE løyse verdsproblem slike dagar. Ein anna hemmelighet er som det står i Filipparbrevet, å legge alt framfor Gud, han som har skapt himmel, jord, menneske, dyr og det uendelige svære universet. Det pleier å sette ting i perspektiv. Vi kan be om alt. Så må vi overlate til Gud å svare. Av og til kjem han med snarlege løysingar, andre gonger må vi uforklarligvis gå den tunge vegen. Men då har han lova å vere der ved sida vår. Då slepp vi gå der aleine, med alt vår elende.

Å legge fram ting for Gud kan forvandle den mest bekymringsfulle av oss til optimistar. Eg tenker ikkje på overfladiskhet, men på ei livsholdning med forventing om at Gud er med. Ein optimist veit jo, som Jan Teigen syng, at det faktisk går bra til sist. Då kan ein både vere realistiske, og kjenne på alle slags kjensler, men samtidig løfte blikket, og bære alle ting framfor Gud i bøn og påkalling med takkseiing. Då kan vi få oppleve at Guds fred som overgår alt vit og all forstand skal bevare tankane våre i Jesus, og det han har gjort for oss. Er ikkje det fantastisk?

og publisert på solveiggronstol.wordpress.com

Fint og tankevekkende innlegg. Ja, det er mange som tenker og som lar tankene gå mot framtida, og også på det som en har lagt bak seg som minner. Minner kan være god og ha med seg i sin samling. Tar man fram de gode minner man har, så hjelper det litt på en dårlig dag.

Framtidas bekymringer, mas og strev ligger nok der som et slags spøkelse, men hvorfor skal man bekymre seg for den? Som Matt.6.34 sier det: Vær da ikke bekymret for morgendagen. For morgendagen skal bekymre seg for seg selv. Hver dag har nok med seg selv. Eller som 1.Kor.7.32 sier det: Jeg vil gjerne at dere skal være fri for bekymringer. Guds ord vil ikke at vi skal bekymre oss for noe, selv om der er nok av ting å bekymre seg for, så skal en ta hver dag som kommer som en overaskelse, uansett hva den måtte bringe, og Jan Teigen synger jo akkurat om dette at det skal gå bra til sist, og blir som ordene i Ord.12.25: Bekymring i en manns hjerte tynger ham, men et godt ord gleder ham.

Har man en tung dag kan det derfor være fint å lytte til denne:

http://www.youtube.com/watch?v=AZtneNiMbbU&NR=1

Tusen takk for tilbakemelding Kjell. Kvardagens mas og kjas har nok ein tendens til å innhente oss alle. God å bli minna om bibelens ord om å IKKJE bekymre seg da. Det hjelper jo ikkje, bare stjeler krefter.