Ann Kristin van Zijp Nilsen

Alder: 44
  RSS

Om Ann Kristin van Zijp

Kommunikasjonsleiar i Areopagos og redaktør for Tørst. Sjå areopagos.no/torstmag.no. Twitter: @annkristinvzn

Følgere

Steikt i svinefeitt

Publisert rundt 6 år siden

«Det ureine» er vanskeleg å leva seg inn i for oss gjennomsnittskristne.

Sjuåringen med hijab hadde akkurat forsynt seg med smultring frå kakebordet på skulen si juleavslutting.

«Kva om ho seinare finn ut at han er steikt i svinefeitt», går det lynraskt gjennom hovudet mitt. Eg veit at ein del muslimske foreldre er livredde for at barna deira skal få i seg slikt. 
– Halima, slike er steikt i noko som er laga er svin, kviskrar eg. Den somaliske jenta ser forskrekka på meg og blir letta då eg føreslår å ta smultringen hennar, så ho kan forsyna seg med noko anna.

I det hjernen min er i ferd med å kryssa av på Lista Over Gode Gjerningar, ser eg jenta snakka oppkjasa med mora. På papptallerkenen framføre henne ligg ein halveten smultring.

– Er det svin, er det svin?! Mora si stemme skingrar. Det forvila ansiktet gir meg eit ørlite innblikk i kor fælt det må opplevast å uforvarande eta noko så feil. For min del trur eg at berre menneskekjøt kunne framkalt eit liknande ubehag. «Det ureine» er så vanskeleg å leva seg inn i for oss gjennomsnittskristne.

Det blei ein ganske kjip fest for den somaliske mora. Etter kvart greidde me å le litt, ikkje minst av at hovudpremien i lotteriet var eit stort trau med spekepølser.

På kakebordet stod eit vennleg skilt ved ei kake for allergikarar: «Utan egg». Slike omsyn har byra å bli vanlege på norske kakebord, men det gjeld ennå ikkje halalmat. I alle fall ikkje her eg bur. Kanskje er det heller ikkje så vanleg å vita at smult er kodeordet for svinefeitt.

– Men me som veit det, kunne kanskje setja opp eit lite skilt neste gong, ymtar eg frampå til ein annan vaksen, som får høyra om opptrinnet.
– For å vera gjestfri og gjera at det utrygge kjennest litt tryggare for dei som tykkjer det er flaut å spørja, held eg fram. Den vaksne himlar med augo. «At dei skal skapa så mykje styr.»

Den beste verten gjer gjestene trygge. Ofte skal det lite til. Fem bokstavar på eit skilt kan vera nok.

FØRST PUBLISERT I VÅRT LANDS SPALTE «KLARTEKST» MANDAG 9. DESEMBER 2013

Gå til innlegget

Det mest presise er jo neger

Publisert rundt 6 år siden

Du veit det er «politisk ukorrekt», men seier det likevel.

«Det er ikkje politisk korrekt, men…» seier du gjerne når du skal seia kva du meiner. Det er mest for å advara dei skvetne rundt deg. Dei er jo ikkje vane med folk som står opp mot flokken av velmeinande, men feige, logrande sosialdemokratiske akademikarar. Sjølv er du ikkje redd for å ta opp kampen mot dette overtolerante meiningstyranniet. Du er tøff, sjølvstendig, klartenkt. Sjølv om det er politisk ukorrekt.

Du vil til dømes halda fram med å kalla negrar for negrar. Det er jo det dei er. Ingen har funne eit meir presist ord for å klassifisera folk med ein viss overvekt av afrikanske gener. Det same gjeld «mulatt», sjølv om ordet kjem av «muldyr». Kvifor skal du bry deg om slaveriet si historie? Du meiner jo ikkje noko vondt med det. Blir nokon såra, så dei om det.

På same måte som ein spade er ein spade, er islam ein krigersk og blodtørstig religion. Dei hyggjelege muslimane i nabolaget er unntaket som bekreftar regelen. Og du kan ikkje stola på dei. Plutselig blir sonen i heimen radikalisert. Sjølv om liksom-moderate muslimar tok avstand frå Profetens Ummah, vil dei fleste ha sharia. Det er politisk ukorrekt å seia dette. Men du gjer det likevel.

Og så dette klimahysteriet. La forskarane halda på med krisealarmeringa si. Sjølv har du hus høgt nok over havet og måla bordkledinga med Drygolin. Stygt vêr har det alltid vore, og blir det for gale, blir det fleire turar til dei strendene i Syden som framleis ligg over vatn. Heldigvis finst det framleis eit par prosent forskarar som vågar vera politisk ukorrekte.

Lista kunne vore lang. Du kunne nemnt maset om likestilling og andre kvinnegreier. Politisk korrekte menn kallar seg feministar. Du kallar dei «tøfler».

Når eg tenkjer meg om, innser eg at du har rett. Eg er ueinig med deg fordi eg er feig. Eg beundrar deg, som vågar seia ting som dei er. Sjølv torer eg ikkje anna enn å vera politisk korrekt.

FØRST PUBLISERT I SPALTA «KLARTEKST» I VÅRT LAND 14. OKTOBER 2013

Gå til innlegget

Heller #kjoleforskole enn skikkeleg bistand?

Publisert rundt 6 år siden

Kva er det som gjer at bistandsskepsisen forsvinn når det er ei «eldsjel» som står bak?

Erna Solberg har varsla ein skikkeleg «gjønågång» av norsk bistand og vil stilla større krav til resultat. – Det er ikke nok å ha gode hensikter, bistanden må virke, ellers er det ikke noe poeng å gi den, sa Solberg til Aftenposten før valet.

Høgresida er generelt skeptisk til bistand som fenomen. Og dei treff svært mange nordmenn på heimebane, når dei uttalar seg kritisk om norsk bistand, gjerne med undertonar om uprofesjonalitet og dumsnillheit.

USERIØS. Kva er det som gjer at skepsisen ofte forsvinn som dogg for ørkensol, viss det plutseleg er «ei eldsjel med eit brennande engasjement» som står bak? Mandag avslørte bistandsrådgivarane Marianne Skaiaa og Elisabeth Gade #kjoleforskole-kampanjen som useriøs. Organisasjonen bak kjoleauksjonen, Cigiit Manyatta, skal senda nordmenn til Kenya for å byggja ein internatskule (ikkje sysselsetja lokal arbeidskraft, altså) til 25 heldige jenter – som også skal få sitt eige helsesenter og lommepengar direkte frå norske givarar. Skaiaa og Gade stiller dei openbare spørsmåla: «Hva med de andre menneskene i lokalsamfunnet? Hva med de andre skolene i byen, som har flere hundre elever? Er den nye skolen blitt til i samarbeid med lokale myndigheter og kenyansk skolevesen? Finnes det noen plan for lokal overtakelse av prosjektet?» 

Ein treng ikkje mange studiepoeng i bistandsadministrasjon, for å sjå varsellampane blinka når ein sjekkar nettsida deira. Hovudbildet viser at ei ung norsk kvinne «leverer julegaver til barna», og framsidesaka fortel at «sist gang vi i Cigiit Manyatta var i Kenya tok vi med oss et par briller til Agnes.» Sjølv om jentene bak miniorganisasjonen tykkjer

det er fantastisk å sjå kor takksam den augesjuke jenta blei for dei altfor store brillene, gjer det ikkje innsatsen deira til god bistand.  

KRITISKE AUGO. Erna Solberg gav bort ein kjole til Cigiit Manyatta, som blei seld for 10 000 kroner på auksjonen i Hewlett-Packard sine lokale mandag kveld. Det var jo hyggjeleg gjort. Men det var visst ikkje hyggjeleg gjort av Skaiaa og Gade å stilla kritiske spørsmål.  – Er du en ekte bistandsarbeider, i mine øyne, så bistår du, og ønsker alle nye prosjekter og initiativ velkommen, også med et kritisk øye, men også med et åpent øye  – du skriver ikke en to siders kronikk og henger ut andres initiativ den dagen initiativet skal gjennomføres. Det syntes jeg er ufint, rett og slett, skriv Anita Krohn Traaseth, toppsjef i Hewlett-Packard Norge på den kjende bloggen Tinteguri.

BISTANDSPOLITIET. I innlegget «Hvem eier bistanden?» lurer ho på om «små ildsjelsprosjekter som Cigiit Manyatta, som pengene fra sosiale medie initiativet #kjoleforskole, ikke har livets rett fordi de ikke er knyttet opp til noen av de store etablerte organisasjonene?» Ho insinuerer at det eigentleg handlar om at «bistandspolitiet» ikkje likar kombinasjonen av kjolar, kjendisar og bistand.Traaseth oppfordrar dei erfarne bistandsaktørane til å lytta til dei små, innovative hjelpegründarane «som vil noe», og heller læra ferskingane «hva man selv har erfart, på en konstruktiv måte». 

Eg kan ikkje anna enn å lura på om Hewlett-Packard-sjefen ville vore like vennlegsinna og overberande mot Heikki Holmås, om det var snakk om like tvilsam bruk av skattepengane hennar på eit bistandsprosjekt. Påtroppande statsminister Solberg (som Traaseth heiar på) ville garantert ikkje vore det.

UTAN PEILING. Noreg er fullt av bistandsaktørar som Cigiit Manyatta, sjølv om få av dei får like mykje merksemd. Enkeltpersonar som har besøkt fattige lokalsamfunn startar stadig slike miniorganisasjonar. Dei fleste er eldsjeler med eit brennande engasjement, nokre er folk som fann ein alternativ yrkesveg i bistandsbransjen og nokre få er kyniske svindlarar. Men altfor få av dei har verkeleg peiling på det dei gjer, og dei driv lausrivne prosjekt som sjeldan gir langsiktig utvikling – og difor dårleg utteljing for givarane sine pengar.

Trua på gründarskap og privat initiativ blir fort naiv når det er snakk om bistand. Ingen kan seia kva Traaseth eller andre skal bruka sine eigne pengar på. Men når det gjeld Solberg sin intensjon om å kvalitetssikra bistanden som skattepengane våre går til, håpar eg ho heller lyttar til erfarne fagfolk (som ofte også er eldsjeler) enn til kjolesutring. Dei veit betre enn dei fleste at «det er ikke nok å ha gode hensikter». 

Gå til innlegget

Kom heim, Eva Joly

Publisert over 6 år siden

Me skulle hatt ein miljøpolitikar med landsmoder-tyngde denne hausten. Kom heim, Eva Joly!

For all del, kollegene dine i Miljøpartiet Dei Grøne seglar i medvind for tida. Den vesle europajollen deira har meldt seg på seilasen for skikkelege fartøy. Utpå fjorden slit miljø-SV med segla hardt skada av regjeringsslitasje, og Venstre sine planar om å segla med den mørkeblå cabincruiseren skremmer miljøveljarar over bord.

Tre veker før valet varslar ekspertar at dei grøne nykomlingane kan skaffa seg eit mandat og senda andre parti ut i sperregrense-skodda. Andre spør seg om den vesle jolla verkeleg kan halda til målstreken.

Eg inviterer deg ikkje heim av ubeden omtanke for Dei Grøne. Nei, heile den politiske debatten treng miljøpolitikarar som kan hevda seg mellom tungvektarane. Nokon må tvinga fram eit verkeleg klimaval. Jens og Erna må opp på dekk og sjå ekstremvêret uti fjorden.
Når velmeinande, men ukjende politikarar føreslår ei knallhard omleggjing av kursen for å sikra farvatnet sin eksistens, tykkjer mange det luktar av utopi, islendar-gensarar og store krus med urtete. Men hadde Sigbjørn Johnsen roleg sagt at «nå er det alvor – me  må leggja om kursen straks, sjølv om det blir mot vinden», kunne me kanskje trudd at han visste om ei anna hamn. Fleirtalet stoler på dei største partia. Det verkar trygt, sjølv om tungvektarane kanskje styrer den norske skuta på kollisjonskurs med ein oljerigg. Ei landsmoder med Arne Næss sitt øko-hjarte, Gro Harlem Brundtland sitt nasebein og snakketøyet til Kåre Willoch kunne vore noko.

Det er kanskje ikkje deg, Joly. Kanskje er du betre som korrupsjonsjeger enn som politikar – og kanskje for europeisk for norske veljarar. Og det er nok naivt å tru at du åleine kunne skapt politisk storm. Men me skulle gjerne sett nokre skikkelege sluggerar i miljøbåtane.
Om dei ikkje dukkar opp, lar me ikkje miljøet i stikken for det. Me skal visa politiske fartøy i alle fargar at dette er eit klimaval, Joly. Du skal få sjå at me ikkje sviktar barna våre for raske oljepengar.

FØRST PUBLISERT I VÅRT LAND 19.08. 2013

Gå til innlegget

Gi meg eit blad

Publisert over 6 år siden

Den katolske kyrkja har det sjølvsagt. Pinsevennene også: sitt eige blad. Akkurat som eit kvart lite kyrkjesamfunn. Berre ikkje Den norske kyrkja.

«Gi meg eit skikkeleg kyrkjemedlemsblad», seier eg. «Er ikkje Vårt Land nok?» spør du og blar opp sider om prestetørke og buplikt. Eg ristar på hovudet. I aviskorga finn du trumfkortet: Kyrkjelydsbladet.

Du har rett. Det er eit medlemsblad. Dei 400-500 kyrkjelydsblada i Noreg (ingen veit kor mange dei er) er ei hyggjeleg lita nisje, som møter viktige behov for lokal kyrkjetilknyting.

Men det manglar eit medlemsmagasin som knyter meg tettare til den store kyrkjesamanhangen eg tilhøyrer, ikkje berre den vesle. Gjer meg meir nyfiken! Gjer meg stolt! Slike blad får eg frå Luftambulansen, Framtiden i våre hender, Kirkens Nødhjelp… Bladkvaliteten bidrar til at organisasjonane framstår som truverdige.

Eg ønskjer meg eit kvalitets-kyrkjemagasin med spennande intervju og inspirerande artiklar. Eit som er kjekt å ha liggjande på kafébordet eller på badet. «Det er for dyrt å laga», seier du. Vel, eg trur det er for dyrt å la vera. Slike blad er ein viktig del av det andre organisasjonar internt kallar «medlemspleie». Det er velsigna papirband som bind folk til samanhangen – på ein måte ein elles ikkje kan få til.

Det svenske gratisbladet Amos fungerer i stor grad som eit slikt medlemsblad for Svenska kyrkan. Ikkje berre er det eit relevant og spennande magasin med 500 000 abonnentar, men så langt leverer Amos spesialversjonar med eigne lokalsider til 25 kyrkjelydar. Her heime har Misjonssambandet erstatta ressursknappe kretsblad-redaksjonar med eigne regionsider i hovudorganet Utsyn. Det betyr både kvalitetssikring og kostnadseffektivitet i haugiansk ånd. Spør gjerne oss i organisasjonane om tips til å laga blad på knappe- og glansbildebudsjett.

Me er ikkje redde for meir konkurranse. Kanskje kan fleire liknande tilbod faktisk auka den generelle interessa?

Denne teksten er først publisert i Vårt Land si Klartekst-spalte mandag 24. juni 2013 

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Noen bør skamme seg
av
Espen Ottosen
22 dager siden / 5555 visninger
Kreftens krigsmetaforer
av
Aud Irene Svartvasmo
20 dager siden / 3743 visninger
Ingen skal leve med skam
av
Tor Håkon Eiken
22 dager siden / 1342 visninger
Nå må vi stå sammen
av
Berit Hustad Nilsen
17 dager siden / 1232 visninger
Småprathelvetet
av
Ann Kristin van Zijp Nilsen
7 dager siden / 1202 visninger
Skal vi forby det vi ikke liker?
av
Paul Leer-Salvesen
17 dager siden / 1109 visninger
HVILKEN ELEFANT?
av
Rikke Grevstad Kopperstad
6 dager siden / 1098 visninger
Smiths Venner på ville veier.
av
Gerard Oord
7 dager siden / 1032 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere