Ann Kristin van Zijp Nilsen

Alder: 44
  RSS

Om Ann Kristin van Zijp

Kommunikasjonsleiar i Areopagos og redaktør for Tørst. Sjå areopagos.no/torstmag.no. Twitter: @annkristinvzn

Følgere

Blir svartedauden kvit?

Publisert over 5 år siden

Mens nok eit tilbod om billeg Viagra dumpar ned i innboksen min, er ebolaviruset på veg til Vesten med fly.

Siste veka i juli: Eg sjekkar spamfilteret mitt i epostboksen. Mange gode tilbod her, om Viagra og andre penis-relaterte helseprodukt. Eg får mailane sjølv om første delen av epostadressa mi høyrest rimeleg kvinneleg ut i heile verda. Avsendarane har vel eit fåfengt håp om at eg i det minste kjenner behovet indirekte.

Same veka i Sierra Leone: Ein av verdas fremste ekspertar på ebola, Sheik Umar Khan, ligg på isolat. Huda hans blør kraftig. Han kan ikkje lenger håpa på å bli ein av dei få som overlever ebolasmitte. Til nå har han sjølv behandla meir enn 100 ebolapasientar – alltid med fullt verneutstyr. Sjukdommen fann eit smutthòl likevel.

Ingen veit kva Khan tenkjer mens han sjølv ventar på å døy i ein veksande epidemi. Kanskje spør han seg om det var verdt det? Under ei veke etter sjukdomsutbrotet, døyr legen. Same dag erklærer helseministeren han som nasjonalhelt.

Kvit trussel
På nittitalet fekk ebolaviruset ein nesten mytisk status i Vesten, med opphav djupt inne i den afrikanske jungelen, skremmande symptom og manglande kur. Pandemien slo ikkje til då, men er dette året då svartedauden skal bli ein kvitedaud? Dei verkeleg store infeksjonssjukdommane i sør, som tuberkulose, hiv og malaria, uroar oss lite. Me har tilgang til vaksinar og medisinar. Men nå luktar me kvitemanns blod.

Slik det kom eit skip til Bjørgvin i 1349, kom det denne veka kom eit spesialbygd fly til USA med ebola om bord. Finansmannen Donald Trump gav helseangsten eit ansikt på Twitter. «Hindra ebolapasientar i komma inn i USA. Behandla dei, på høgste nivå, der borte. USA HAR NOK PROBLEM!» ropte han. I ein annan tweet skreiv han at folk som reiser til stader langt borte for å hjelpa, må ta konsekvensane sjølv.

Det er forståeleg at folk blir redde, når der ikkje er nokon kur. Men kvifor er der ikkje det, viruset blei jo oppdaga i 1976? Det er ikkje tilfeldig. Ingen av dei store farmasiselskapa i verda forskar på ebola, det er for lite pengar å henta på slikt.

Marknadsmakt
Viss spamfilteret på e-postboksen min kan vera ein peikepinn på kor det er betalingsvilje- og evne, tippar eg på Donald Trump sitt alders- og kjønnssegment i Vesten. Me snakkar ikkje berre om sexrelaterte helseprodukt. Me snakkar om alle medisinar med marknadsmakt. Legemiddelindustrien leikar jo ikkje butikk. Dei satsar på det som plagar innbyggjarane i land med størst kjøpekraft. Tilfeldigvis dei områda av verda som òg har best folkehelse.

Investerings-analytikaren Damien Conover i Morningstar brukte ordet marknadsmakt då han blei intervjua denne veka. Vaksinar «har mindre marknadsmakt enn andre medisinar», sa han.

Det som har marknadsmakt er til dømes blodtrykkssenkande middel. Difor bruker legemiddelprodusentane til dømes ressursane påå utvikla sin eigen variant av ein medisin som allereie eksisterer. Atle Fretheim og Ingvil K. Sørbye fortalde i Tidskrift for Den norske legeforening i 2003 at to tredjedelar av medisinske nyvinningar dei siste tiåra var «legemidler som har lite eller ingenting å tilby utover det som allerede er tilgjengelig».Lite tyder på at utviklinga har endra seg.

Umoralsk
Menneskeretten til helse gjeld ikkje det fattige globale fleirtalet. Burde ikkje det djupt umoralske i eit slikt system uroa oss meir enn muleg flyboren smitte frå Vest-Afrika?Uansett kan dei engstelege av oss kanskje pusta litt ut: Med tung statsstøtte frå den amerikanske staten har tre ørsmå selskap med til saman 17 tilsette utvikla ein medisin som har hatt god effekt på dei to smitta amerikanske misjonærane.

Eg veit ikkje om Trump, kanskje for første gong, er litt glad for eit slikt statsstøtta føretak. Uansett er det kanskje ei ørlita moralsk oppreising for legehelten Sheik Umar Kahn, og dei titals andre afrikanske helsearbeidarane som har gitt livet sitt i kampen mot ebola, at nokon faktisk gidd å laga ein medisin trass alt

Først publisert i spalta «Gjesten», Vårt Land 8. august 2014

Gå til innlegget

Big guns

Publisert over 5 år siden

Når det er verkeleg alvor er det «time to pull out the big guns.» Kven veit kva som hadde skjedd om styresmaktene hadde brukt ein prosent av forsvarsbudsjetta på dialog i staden?

Det kunne kanskje blitt fred mellom­ israelarar og palestinarar­ snart, viss det berre hadde­ vore gamle menn med rabbinar- og mullaskjegg som slost. Sinte,­ gamle menn har ofte dårleg hjarte.

Men det er flest tenåringar. Det er dei me ser rasa med inti­fada-slynger og stein på Gaza og i ­Jerusalem. Det er tenåringar­ som er israelske grensesoldatar. Kven ville ikkje vore rasande når alt er berre vald og død der du bur? Rettferda dei tørster etter blir til krav om hemn. For ungdom som skulle tenkt på sommar­ferie og skuleplass til hausten, er framtida eit mørkt bomberom der ­lysbrytaren ikkje er å sjå.

Ansikt til ansikt. Ingen trur at den israelsk-palestinske konflikten­ ville sett annleis ut akkurat­ nå, viss diplomatane hadde vore på jobb i staden for på fellesferie. Ikkje eingong Ap-fansen tar Jonas Gahr Støre sitt mantra om «dialogue» på alvor.­ Diplomatane har brynt seg på Midtausten før, med forsøk på millimeter-lirking av tunge ­interesser. Dialogen deira består av kompromiss og tilslørt språk for å hala i land akseptable avtalar.­ Naudsynt, sjølvsagt, når det verkar.­ Men ikkje verkeleg dialog.

Den verkelege dialogen skjer akkurat nå, på graset ved ein innsjø i Maine i USA. Tre hundre­ ­israelske og palestinske ungdommar er løfta ut av krigs­sona heime,­ til ein stad der lufta er frisk og avstanden gir perspektiv. På den internasjonale sommar­leiren til organisasjonen Seeds of Peace møter dei «fienden» ­ansikt til ansikt. Unge leiarspirer møter sine eigne fordommar og redsler, dei snakkar ut om spørsmåla som skaper vald og hat heime. Dei kranglar, leikar og blir venner.

Sidan starten­ i 1993 har over 5.000 ungdommar­ gått gjennom dette­ dialogprogrammet.­ Tidlegare­ deltakarar fortel at dei kjende seg hjelpelause, sinte og sårbare før samtalane. Dei meinte at den andre­ sida hadde feil, at valden­ kunne rettferdiggjerast. Dei trudde­ ikkje at dei sjølve kunne­ endra noko, eller at fred var mogleg.­ Nå ser dei den andre sitt perspektiv. Dei ser på seg sjølve som løysinga. Fleire har byrja fredsskapande aktivitetar i sitt eige nærmiljø.

Ideen er ikkje ny. På 1980-talet­ dukka nord-irske ungdomar opp på heimplassen min, Sand i Ryfylke, kvar sommar. Frå Belfast-området kom katolikkar og protestantar, i regi av organisasjonen­ Peace People. Noko liknande skjer i prosjektet Bridgebuilders,­ der Israelsmisjonen samlar palestinsk­ og israelsk ungdom til kurs og teambuilding.

Lyse hovud. Heime i Noreg­ er ikkje borgarkrigen like om hjørnet,­ slik nokre ekstremistar­ prøver å få oss til å tru. Men me ser at ungdommar blir radikaliserte­ i fleire retningar. Folk er engstelege for både Syria-­fararar og høgreradikale.

Men framtida har ein lysbrytar. Kort tid etter 22. juli-­terroren fekk dialogpresten Iselin­ Jørgensen ein uventa ­telefon: Muslimske­ ungdommar ville­ ha kontakt med kristne. Dei ville­ spørja dei sjølv, i staden for å lesa­ om dei. Saman­ med ungdommane starta presten­ i Kirkelig dialogsenter­ faste dialogtreff i Oslo. Nå går jødar, muslimar og kristne på besøk til einannan i moskéar, synagoger­ og kyrkjer. Ein kveld spurde fire ­afghanske jenter med hijab­ om dei kunne bli friviljuge­ i Fransiskus­hjelpen, fordi dei tykkjer­ den katolske besøks­tenesta gjer ein så god jobb.

Nærleik oppstår. Fordommar­ forsvinn. Fiendskap blir vanskeleg.­ Dialogen skaper forståing­ på eit mykje djupare plan enn det politiske.

Big guns. Fenomenet verkar marginalt: Tjue ungdommar her, nokre tusen der. Det er relativt små interesseorganisasjonar som driv med dette, og dei står sist i køen når politikarane prioriterer.

Når det er verkeleg alvor er det «time to pull out the big guns.» Kva det tyder, viser tala­ i forsvarsbudsjetta. Kven veit kva som hadde­ skjedd om styresmaktene hadde brukt ein prosent av summane på dialog i staden. På eit par generasjonar var ungdommen kanskje ikkje berre­ kringsett av ­fiendar, men av potensielle­ venner.­ Tanken er til å bli svimmel­ av.

Men ingen politikar blir hugsa­ for konflikten som aldri vaks seg stor. Tiltak som verkar tjue år etter­ at ein har gått av, er eit dårleg­ monument for ei landsmoder eller ein landsfader. Så for all del, prioriteringa er heilt forståeleg.

FØRST PUBLISERT SOM KOMMENTAR «PÅ EN MANDAG» I VÅRT LAND 14. JULI 2014

Gå til innlegget

Naturen sine tenester

Publisert nesten 6 år siden

Du skulle sett uttrykket i ansiktet til mannen min då eg føreslo å la vera å klippa plenen.

Under oss ser den ecuadorianske delen av Amazonas ut som eit mørkegrønt brokkoli-hav. Eg er på vei innover i ein IAI Arava, eit militært lastefly bygd i Israel seint på sekstitalet.

– Nå skal du få sjå noko fantastisk, seier førstepiloten. Eg står opninga til cockpiten, der finst ikkje setebelte til passasjerane. I det me sakte går inn for landing over tretoppane, kjem sivilisasjonen sin siger over villmarka til syne: Ein avskoga, solsvidd firkant av ein landingsstripe midt i det grøne havet.

– Sjå, så vakkert, ropar flygaren, mens eg tviheld i dørkarmane under landinga. 

Biologisk sone

Me landar like sør for nasjonalparken Yasuní, eit område som skjuler 850 millionar fat olje, verd 10 milliardar dollar. Presidenten i Ecuador, Rafael Correa, har god bruk for desse pengane. Han drøymer om å skapa ein velferdsstat inspirert av Skandinavia. 

Men nasjonalparken har status som verdsarv med verdas høgaste konsentrasjon av ulike plante- og dyrearter. Mange er heilt unike for Yasuní og vil forsvinna for alltid, viss oljeselskapa dundrar inn i skogen. Difor har Correa dei siste åra prøvd å få verdssamfunnet med på spleiselag: Viss verda betalar omtrent halvparten av sannsynleg forteneste, 3,6 milliardar dollar, «betalar» Ecuador den andre halvparten sjølv. Pengane ville blitt investerte i fornybar energi, atmosfæra ville blitt spart for 410 millionar tonn CO2 og den mest verdifulle biologiske sona på planeten ville overlevd. 

Naturen sine tenester

I fjor gav presidenten opp forsøket. Det hadde berre komme inn 13 millionar dollar til fondet. Tre av dei var samla inn i Ecuador frå vanlege folk, skuleklassar og bedrifter. Ikkje ei krone kom frå Noreg. Nyleg kunne Vårt Land melda at styresmaktene nå har signert leitelisensane for området. Riggar rullar inn i urskogen, dollar rullar inn i statskassen. 

At pengane trumfar, er reine naturlova, tenkjer me. Men den kjende britiske miljøforkjemparen Tony Juniper har dokumentert at naturen sine tenester kan vera verd nesten det dobbelte av det globale bruttonasjonalproduktet.

 Sichuan-provinsen i Kina er berre eitt av eksempla. Der forsvann mesteparten av biene på 1980-talet på grunn av overdriven bruk av kjemiske sprøytemiddel. Nå må pollineringsjobben gjerast for hand av 40 000 arbeidarar. Tragisk og ironisk: Kjemikalia skulle auka avlinga, men verka motsett.

Summande hagar

Eitt av problema er at det er lettare å få folk til å engasjera seg for store og vakre dyr enn for ormar eller insekt. Ikkje mange nordmenn vil tykkja at vern av den utrydningstrua norske kjempesalamanderen er ein god grunn til å stoppa utbyggjing av eit nytt bustadfelt. Ein ser ikkje at alt heng saman. At 50 000 artar forsvinn kvart år i verda på grunn av ei slik innstilling. Me, den dominante arten med eit særskilt forvaltaransvar for naturen, har ikkje lov å seia at «sorry, salamander – du er stemt ut i denne runden».

Du skulle sett uttrykket i ansiktet til mannen min då eg føreslo å la vera å klippa plenen nyleg. Den bievennlege organisasjonen «Summende hager», som eg likar på Facebook, hadde slått eit slag for «rufsete hagar». Sjeldnare klipp gir meir blomar, det er mat for bier og humler. Men plenklipp-pause var utenkjeleg for ein danna bergensar. Som om hagen vår var fin elles. I vår likestilte heim er det sjølvsagt han som klipper plenen, men det treng ikkje bety at han nødvendigvis skal bestemma kva tid plenen skal klippast, meiner eg.

Dei praktiske motargumenta hans fall i overraskande god jord hjå meg: Høgt gras er ikkje like fotballvennleg som det er bievennleg. Og graset blir jo fort for langt for plenklipparen. «Har du tid til å slå med ljå, skal ikkje eg setja meg imot», sa han. Eg som allereie har fått beskjed av legevaktlegen at eg kan vera meir forsiktig med kjøkkenknivane. 

Å vera naturvennleg kjennest fort så skrekkeleg krevjande.  

Tru i smått

- Ka kan eg gjørr, eg e så liiiiden? syng du med lys Sigvart Dagsland-stemme. 

Tida er for lengst inne for vera løysingsorientert: Du kan googla «truede arter» eller «rødliste fisk», og så for eksempel bestemma deg for å droppa tunfisken i salaten eller på sushien, sidan alle verdas tunfiskbestandar er i ferd med å kollapsa. Du kan la vera å fiska kysttorsk, som også er trua av utrydding. Du kan eta mindre kjøt og kjøra mindre bil, fordi klimaendringane set dyr og planter i fare. Du kan planta fleire blomar i hagen og ikkje klippa plenen så ofte (okei, la i alle fall kantene stå, då), sånn at humler og bier får hjelp til å overleva. Sånne ting.

Ikkje berre fordi dette betyr noko når mange gjer det. Men også fordi dei som prøver å gjera noko på heimefronten, er dei ivrigaste i dei større samanhangane. Fordi dei gamle pietistane, haugianarane og Jesus hadde rett: Den som er tru i smått, er òg tru i stort. 

FØRST PUBLISERT I VÅRT LANDS SPALTE «PÅ EN MANDAG» 16. JUNI 2014

Gå til innlegget

Spynorsken sin revansj

Publisert nesten 6 år siden

Bokmålsbastionane blir sniknynorskifiserte av altfor gode skribentar.

Den første morgonen Are Kalvø si humorspalte stod på trykk i Aftenposten, var det nokre abonnentar som sette kaffien i halsen. Ikkje fordi dei har dårleg humor, men fordi det er provoserande med nynorsk i aviser.

Grautmålet

Sjølvsagt er nynorsk eit vakkert språk. Googlar du «bokmål er vakkert», får du ikkje eit einaste treff. Nynorsk derimot, passar til kjærleiksdikt, Tarjei Vesaas-bøker og Jon Fosse-teater. Ikkje til så mykje anna. Her er folk med høg utdanning gjerne einige med dei som skreiv «spynorsk» på ordlista på ungdomsskulen. Nynorsk er som alle veit sidemål, og sidemål senkar karaktersnittet til arvingen: Meir matematikk er betre for min Preben. Han ser jo føre seg ei firmaframtid på Lysaker.

Språkrådet sin siste tilstandsrapport slår fast at dei fleste nynorskbrukarar normalt ikkje kan nytta nynorsk i arbeidet, viss dei jobbar i næringslivet. Nynorskjournalistar får normalt heller ikkje nytta nynorsk i dei riksdekkjande avisene. Når det skjer, har kommentarfelta gjerne tilbakemeldingar som «jeg hater nynorsk, hun skulle heller skrivd på svensk». Journalistane får sinte e-postar og telefonar frå folk som er frustrerte over grautmålet og ber dei skriva «vanleg norsk». Men blir dei meir audmjuke av den grunn? Neidå, dei pressar seg fram.

Tilbakelent

Are Kalvø er ikkje lenger åleine i Aftenposten. Stadig fleire skribentar banar seg veg frå «det nynorske kjerneområdet» til hovudstaden utan å leggja målet igjen heime. På Dagbladet si bakside skriv eks-vêrmeldar Eli Kari Gjengedal om vêret kvar helg. Forfattaren Agnes Ravatn leverer nokre av Noregs beste kommentarar i same laurdagsutåve. Dei er blitt merkevarer og treng ikkje gå rundt med «Nynorsk er tøft»-t-skjorter frå Mållaget. Dei skriv berre tilbakelent nynorsk.

«Nynorsk er eit svært godt nyheitsspråk fordi det gjev meg enklare ord», uttalte Ingunn Solheim i NRK nyheiter til ein nettavis forrige onsdag. Årets vinnar av Kulturdepartementet sin nynorskpris for journalistar for 2014 kallar seg ikkje nynorskaktivist eingong. Frekk som ho er, brukar ho berre det språket som fell naturleg.

Sannsynlegvis er det målkamp gjennom mange år som har skulda for at at dagens nynorskgenerasjonar nektar å forstå at språket deira skulle vera eit problem. Motkultur kan ofte vera ei næringsrik jord å veksa i, og Ivar Aasen sin åker avlar fram stadig fleire skribentar som det er vanskeleg å oversjå. Det kan rett og slett skapa problem for konservative riksavisredaksjonar. Kvifor kan dei ikkje berre halda seg mellom dei stive permane til Samlaget?

Plagsamt?

Då Agnes Ravatn fekk Ungdommens kritikerpris 2014 for romana Fugletribunalet tidlegare i vår, blei ikkje n-ordet nemnt ein einaste gong under utdelinga. Bortsett frå av henne sjølv, «som ikkje kunne dy meg, men måtte spørja om ungdomane ikkje syntest det var plagsamt med språket. Men nei, det var det ingen av dei som syntest», fortalde ho meg i etterkant.

Det er ikkje tilfeldig. Pennane som formar dagens nynorsk har det naturlege, ledige og talenære skriftspråket som ideal. Det er ikkje alvorlege puristar med rigide tradisjonsformer som er heltane for ungdommane som les Fugletribunalet. Sikkert heller ikkje for dei to einaste elevane i Oslo som har nynorsk som hovudmål: Ayaan Hersi (13) og Medna Israilova (16) med bakgrunn frå Somalia og Tsjetsjenia.

Meir tilgjengeleg

For under ei veke sidan fekk dei og resten av landet Grunnlova anno 14. mai 2014 i gåve frå Stortinget. Politikken sine uransakelege vegar gjorde at me fekk henne i to jamstilte versjonar: Den eine på riksmål – med formuleringar som «Jord og bosloddkan ikke forbrytes» – og den andre på lettbeint nynorsk. Omsett til forståeleg norsk blir det «Ingen kan bli frådømd sin faste eigedom eller heile eiga si på grunn av eit brotsverk», som det står i nynorskversjonen. Denne utilsikta nynorskrevansjen er det Ravatn som har påpeikt.I Dagbladet viser ho ironien i at den utrøyttelege nynorskmotstandaren professor Finn-Erik Vinje sin riksmålsversjon bidrar til at «vanlege folk i staden les den langt meir tilgjengelege nynorskutgåva av landets viktigaste tekst». 

Nokon ville kanskje sagt at han har skote seg sjølv i foten med riksmålskanona. Så langt ser det i alle fall ikkje ut til at han får rett i at nynorsken snart vil døy ut. Folk les nemleg det dei vil.

Gå til innlegget

Verdirevolusjonen

Publisert rundt 6 år siden

I framtida sit Trygve Hegnar utanfor og hutrar med klimahatet sitt. Han ler ikkje lenger, han er berre bitter.

Bærum, 1974: Det ligg noko sterkt i lufta. Nærveret av 3000 menneske fyller Nadderudhallen meir enn den svake lukta av gymsal. Der er kordfløyel, hekla ponchoar, fotformskor og langt hår. Det er vår, stemninga er høg og stolane for få.

Erik Dammann tar mikrofonen: «Når historien om vår tid en gang skal skrives, vil det bli beretningen om et vanvidd uten sidestykke i historien». For Dammann handlar vanvitet om den vestlege verda sitt overforbruk av felles globale ressursar. Resultatet er naud, svolt og øydeleggjing av vårt eige livsgrunnlag.

I 1974 er gjennomsnittsinntekta 47 000 kroner. Folk kastar lite mat og reparerer kleda sine sjølv. Nordmenn anar ennå ikkje kva oljerikdom er. Likevel tenkjer folk at dei har mykje. Stadig fleire opplever at det kapitalistiske systemet er ein alvorleg trussel mot verdssamfunnet si overleving.

Eg har fått rapport frå ein kjenning som var i Nadderudhallen. Han fortel at dei «gjekk heim frå møtet og trudde det var muleg å forandra verda».

Bærum 2014: Det ligg noko sterkt i lufta. Nærveret av Trygve Hegnar fyller sjefskontoret på Lysaker meir enn den svake lukta av dyr manneparfyme. Der er nystroken skjorte, handsydde skor og akkurat passe kort hår. Det er vår, nærmare bestemt sist torsdag.

Stemninga er effektiv. Redaktøren sit og skriv neste dags leiarartikkel i Finansavisen. «Bellona, Zero, Venstre, Miljødirektoratet og de andre lurer oss», skriv han. Tidlegare har han raljert over alt frå elbilen Tesla til folk som er mot tiggarforbod. I dag ler han av den planlagde elektrifiseringa av norsk sokkel. Miljøgevinsten er lik null, hevdar han. Ein bør heller kjøpa klimakvotar av EU og halda fram som før.

Ikkje det at han eigentleg bryr seg om kvotar eller utslepp, han er finanskongen av klimaskepsis. Han lener seg tilbake og tar ein kikk på sin eigen nettstad «Hegnar Online». Føremiddagens hovudsak den konspirasjonsteoretiske dokumentarfilmen «Den store klimasvindelen» frå 2007. Stemninga i kommentarfeltet er høg.

Utmatting. Hegnar og dei andre klimaskeptikarane er i ferd med å bli parodiar av seg sjølv. Men har erkekapitalistane vunne likevel? Min kjenning, som var i Nadderudhallen i 1974, trur ikkje like sterkt at han kan forandra verda.

I 2014 er dei fleste av oss som han. Me trur på dei dystre rapportane frå klimaforskarane, me veit at utsleppa må reduserast raskt. Og me veit at fattigdom faktisk kan utryddast. Men me greier ikkje å bry oss skikkeleg.

«Apokalypseutmattelsen», kallar Per Espen Stoknes, psykolog og førstelektor ved BI det. – Vi orker ikke å høre mer om at alt går til helvete. Vi orker ikke å ha dårlig samvittighet. Skyldfølelse er dypt passiverende, sa han til Dagsavisen i fjor.

Men Erik Damman har klart sitt 17. bokmanuskript. 83 år gammal manar han til «verdirevolusjon». Me må vekk frå konkurransesamfunnet, hevdar han. Eg skulle gjerne sett Trygve Hegnar sitt ansiktsuttrykk, om han hadde lese boka.

Dei fleste har kanskje større respekt for Damman enn det Hegnar har. Men for mange blir idealisten for mykje av ein moralist og utopist. Kan verdirevolusjonen hans heller komma som eit resultat av ei anna omvelting, noko som minner om den industrielle revolusjonen?

Revolusjon. Før var investoren Jens Ulltveit Moe ein av dei som las avisoppslaga om klimaendringar selektivt. Han leita etter opplysingar som støtta hans eigen motvilje mot å endra forretningsdrifta.
– Nå har jeg gått til motsatt ytterlighet. Jeg er sterkt troende. Omtrent som Saul på vei til Damaskus, fortel han til Dagsavisen. Ulltveit Moe er blitt klimaforkjempar. Han er sikker på at han vil tena på det. Fornybar energi er god investering, å stikka hovudet i sanden er det ikkje.

Ein dag endrar dei store pengane retning, ikkje minst fordi forbrukarmakta krev det. Det vil gå med miljø-uvennene som med røykelovhatarane. I dag er lova er sjølvsagt. Oppegåande menneske tenner ikkje sigaretten der det går ut over andre.

I framtida sit Hegnar på utsida og hutrar med klimahatet sitt. Han ler ikkje lenger, han er berre bitter. Inne er Ulltveit Moe kongen av fornybar energi-festen. Det kunne ikkje lenger falla nokon inn å øydeleggja livsgrunnlaget for oldebarna sine.

Viss Dammann lever då, ser han ein verdirevolusjon.

FØRST PUBLISERT I VÅRT LAND 24.3.2014

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Hjemmesentrert kirke
av
Joanna Bjerga
9 dager siden / 1372 visninger
Guds fravær
av
Geir Tryggve Hellemo
21 dager siden / 1232 visninger
Ja vel, gamlis
av
Heidi Terese Vangen
27 dager siden / 1215 visninger
To strekar
av
Arne Mulen
3 dager siden / 1140 visninger
Det vi ikke ser
av
Magne Nylenna
13 dager siden / 856 visninger
Biskop Byfugliens merkelige avskjedsreplikk
av
Roald Iversen
rundt 2 måneder siden / 578 visninger
Humanismens hellige skrifter
av
Didrik Søderlind
nesten 2 år siden / 565 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere