Alf Kjetil Walgermo

Alder: 40
  RSS

Om Alf Kjetil

Redaktør kultur og idé

Følgere

Satire, ikkje religion

Publisert 13 dager siden - 607 visninger

Ingen vil skuldast for å vere humørlause, heller ikkje ­religiøse. Men Den europeiske menneskerettsdomstolen bør sette foten ned for at tilbeding av eit spagettimonster er sann religiøs utøving.

‘For ein ukjend Gud’, stod det på altaret som apostelen Paulus merka seg då han gjekk rundt og studerte heilagdomane i oldtidas Athen. Det er lite truleg at denne ukjende Gud var eit flygande spagettimonster.
Slik Paulus gjorde det, lever vi også i dag i religionsmangfaldet si tid. Men nokre av oss har ikkje nok med dei religionane som allereie finst. Stadig kjem det nye aspirerande «religionar» til. Felles for mange av desse er eit sterkt innslag av satire.

 

Dørslag på hovudet. Nederlandsk rett har nyleg underkjent den såkalla pastafarianismen som ekte religion. Tilhengar­ane av denne retninga, som også blir kalla for Kyrkja av det flygande spagettimonsteret, trur at verda blei skapt av ein guddom av spag­etti. Som religiøst kjenne­teikn ber dei eit dørslag på hovudet. Ein av tilhengarane, nederlandske Mienke de Wilde, fekk i retten avslag på kravet om å bere dørslaget på hovudet på passbilete og førarkort.

 

Humor. Avisa VG har vore i Nederland og intervjua de Wilde­, som no har teke saka ­vidare til den europeiske menneskerettsdomstolen. «Bare fordi det er morsomt, betyr ikke at det ikke er et viktig budskap bak. Hadde flere mennesker tatt seg selv mindre høytidelig, ­hadde verden vært et fredeligere sted», seier de Wilde. Til dette er det mange truande som kan seie ja og amen.

 

Skit og kanel. Like fullt er det i denne samanhengen nødvendig å skilje klinten frå kveiten og skiten frå kanelen. Kyrkja av det flygande spagettimonsteret blei oppretta av den amerikanske fysikaren Bobby Henderson så seint som i 2005, som ein respons på at skulane i delstaten Kansas skulle undervise like mykje i ­intelligent design som i evolusjonsteori. Det går an å skjønne frustrasjonen hans, og Henderson skal ha for ein kreativ respons, men reli­gionsstiftar fortener han ikkje å bli omtalt som.
Både Kulturdepartementet og Fylkesmannen i Rogaland har tidlegare avslått søknadar på å få Kyrkja av det flygande spagettimonsteret godkjent som trussamfunn i Noreg. I avslaga har Kulturdepartementet argumentert med at det ikkje er nok å vere ei antireligiøs rørsle, drive med humor og satire og ha reglar for livsutfalding, for å bli registrert etter trussamfunnslova. Her har departementet gjort ein stødig jobb. Trusfridom er retten til å utøve si personlege tru, ikkje retten til å få statleg støtte til nyoppretta satirereligionar.

 

Lite krenking. Ein kan likevel sjå for seg eit aukande press på dette området i framtida. I «Lov om trudomssamfunn og ymist anna» heiter det i den første ­paragrafen at «alle har rett til å driva religiøs verksemd åleine eller saman med andre, og til å skipa trudomssamfunn når rett og sømd ikkje vert krenkt». For kven blir vel krenkt av eit flygande spagettimonster? ­«Religionen» er umog­leg å ta på ­alvor, og eig heller ikkje krenkingas kraft.
Ein oversikt Fri Tanke, nett­avisa til Human-Etisk Forbund, laga i fjor, listar opp fleire forsøk som er blitt gjorde på å bli registrert som trussamfunn i Noreg. Lista er mest av alt eigna­ til å spreie latter i kvardagen. Dudeismen, eller «Church of The Latter Day Dude», tek utgangspunkt i kultfilmen The Big ­Lebowski og oppmuntrar til å vere avslappa i møte med det vanskelege i livet, og heller bade, bowle og henge med venner. «De tiltrekkendes forsamling» ser på magnetismen som si religiøse tru. «Den hattolske kirke» skil seg frå Den katolske kyrkja hovudsakleg ved å sjå på hatten som eit heilagt ­objekt. «Juledommen» hevdar at julenissen har skapt verda, og at reinsdyr er heilage.


Skråblikk. No skal altså pasta­farianismen, Kyrkja av det flygande spagettimonsteret, opp for Den europeiske­ menneskerettsdomstolen i Stras­bourg. Konklusjonen bør vere gitt. Pastafarianismen er underhaldande nok, og gir eit morosamt skråblikk på religiøs praksis. Eg ler gjerne med pastafarianarane, men religion driv dei ikkje med. Dette er satire. Dermed pasta.

Gå til innlegget

Dei spesielle barna

Publisert rundt 1 måned siden - 704 visninger

Den norske skulen er god til å utruste, danne og innlemme eit breitt mangfald av elevar i det norske samfunnet. Men utfordringane med svake og særs flinke elevar står i kø.

Eg hugsar godt skuffelsen eg kjente på første skuledag. Eg var ikkje eit spesielt evnerikt barn, men eg hadde allereie lært meg å lese, skrive og rekne. I ein førebuande samtale hadde rektoren spurt om eg kunne engelsk. Det kunne eg ikkje – så gjekk eg altså med på å begynne på skulen.


Form og bokstav. Eg veit ikkje kva eg forventa meg då eg troppa opp den første skuledagen med flunkande ny ransel på ryggen. Men eg hugsar at vi lærte vi om rund form. Eg trur ikkje ein einaste bokstav blei nemnt. Først då gjekk det opp for meg at vi kom til å bruke dagar og veker framover på kvar bidige bokstav i alfabetet. Det kunne bli ein lang dags ferd mot Å.
I ettertid kan eg le av denne jyplingutgåva av meg sjølv. Eg hadde godt av å senke farten og vere ein del av klassefellesskapet. Truleg var det fleire enn meg som var i same båt. Eg skal ikkje snakke for dei. Men sjølv opplevde eg nokså raskt det verdifulle i å lære saman med dei andre i klassen. Dei enkelte bokstavane blei etter kvart sette saman til ord, setningar og bøker av mange slag.

 

Problembarn. Det finst mange elevar i den norske skulen som ikkje har den same opplevinga som eg hadde. I staden finst det ei rekke elevar som ikkje berre har lært å rekne, men som har forståing for nokså avansert matematikk – og som samtidig har falle utanfor. Dei blir oppfatta som frustrerte, destruktive og vanskelege – ja, som ordentlege 
problembarn. Jørgen Smedsrud, som har tatt doktorgraden i pedagogikk med forsking på matematisk evnerike elevar, fortalde i Vårt Land i går at manglande stimulering og utfordringar kan føre til problemåtferd i klasserommet. Somme av desse elevane, om dei får mangelfull oppfølging, kan også komme til å tru at dei er dummare enn andre og utvikle ei sterk kjensle av utanforskap.

 

Utfordring. Mange evnerike elevar underpresterer i det norske skulesystemet, fordi potensialet deira ikkje blir fanga opp. I dette ligg det ei stor utfordring for lærarane og PP-tenesta. Det kan også vere at skulane ikkje har tilstrekkeleg søkelys på denne problematikken fordi det ofte er endå større utfordringar i den andre enden av skalaen, dei svake elevane som treng tilrettelagt undervising.
Ein nyleg rapport frå det såkalla Nordahl-utvalet har skapt mykje debatt den seinare tida. Seinast i går blei tematikken debattert på nasjonal nettverkskonferanse for leiarar i PP-tenesta. Nordahl-utvalet har foreslått å fjerne retten til spesialundervising som rundt 50.000 elevar i grunnskulen nyttar seg av i dag. Ifølgje rapporten er spesialundervisninga eit mislykka system, blant anna fordi store delar av undervisinga blir utført av ufaglærte assistentar.

 

Kritikk. Protestane har ikkje latt vente på seg. Blant anna har leiaren av Funksjonshemmedes Fellesorganisasjon (FFO) uttalt at å fjerne retten til spesialundervisning er det same som at politikarane har gitt opp sårbare barn – og at det vil vere eit «gigantisk svik».
Kunnskapsminister Jan Tore Sanner (H) har i eit innlegg her i avisa sagt at regjeringa ikkje vil bytte ut det eksisterande systemet før dei er heilt sikre på at det nye er betre. Truleg kan avgjerda la vente på seg fram mot stortingsmeldinga om tidleg innsats og inkluderande fellesskap skal leggast fram neste haust. Alle innspel skal vurderast grundig.

 

Bevare rettar. Mykje er bra i den norske skulen. Ikkje minst gjer lærarane i landet vårt ein fantastisk jobb med å utruste, danne og innlemme eit breitt mangfald av elevar i det norske storsamfunnet. Likevel er det altså vesentlege utfordringar i yttergruppene, både blant dei frustrerte evnerike og dei svakaste elevane. Eg er skeptisk til å ta ifrå dei svake elevane retten dei har i dag, då er det viktigare å sjå på korleis den særskilte tilrettelegginga kan gjerast betre og meir effektiv.


Må bli sett. I den andre enden av skalaen gjeld det same – korleis kan dei evnerike elevane bli sett og få ei effektiv oppfølging utan at dei hamnar utanfor klasse-
fellesskapet?
Alle barn er spesielle, men somme treng meir spesialtilpassing enn andre. Det er ikkje eit mål for einheitsskulen at alle skal støypast i same form, men at alle får ein sjanse til å blomstre med sine eigne evner og bidra til fellesskapet med desse.

Gå til innlegget

Vi er eit ord med himmel i

Publisert rundt 1 måned siden - 3356 visninger

Det er stor forskjell på eit raust vi og eit fryktande vi. Måten vi tenker «vi» på, vil definere verda framover. I Sverige allereie på søndag.

‘Det som byrjar med manglande respekt for eitt enkelt menneskeliv, ender altfor ofte opp som ein katastrofe for heile nasjonar.’ Sitatet tilhøyrer Kofi Annan, FNs tidlegare generalsekretær, som døydde i heimen sin i Sveits for tre veker sidan og skal gravleggast i Ghanas­ ­hovudstad, Accra, på torsdag. Annan vaks opp i Ghana, studerte mellom anna i USA og var sidan 1984 gift med ei svensk kvinne – juristen og kunstnaren Nane Maria Lagergren. Då hadde han allereie jobba to tiår først i Verdas helseorganisasjon og deretter i FN. Generalsekretær i FN blei han i 1996, og var det i ti år.
Kofi Annan var ein sann verdsborgar, og ein forkjempar for det globale fellesskapet. I 2001 mottok han Nobels fredspris på vegner av FNs arbeid for fred i meir enn 50 år. I botnen for arbeidet han la ned gjennom mange år, var nettopp respekten for enkeltmennesket – ein respekt som er ein viktig føresetnad i arbeidet for menneskerettar og fred.


Valet i Sverige. I morgon er det val i Sverige, eit land som betydde­ mykje for Kofi Annan, og som han ofte besøkte. Mitt håp for morgondagen er at arven­ ­etter Annan får nedfelle seg i konkrete valresultat. Om respekten for enkeltmennesket blir valvinnaren, er det til gagn for heile Sverige. Dersom framandfrykt og beinhard retorikk vinn fram, går vi vanskelege ­tider i møte.
Det gjer vi kanskje uansett.
Valet i Sverige er ikkje noko som går føre seg ein stad der vi med lett hjarte kan snu ryggen til, dra nisselua over hovudet og tenke at dette ikkje angår oss. Vi er alle ein del av det globale­ fellesskapet, og i vår tid blir det viktigare enn nokon gong å utvide det store vi-et, der alle ­enkeltmenneske i verda til sjuande og sist inngår.
Det tyder ikkje at alle skal få plass innanfor Noregs grenser. Vi har ein velferdsstat å halde ved like, som kan få alvorlege knekkar ved kommande utfordringar dei nærmaste tiår. Men måten vi tenker «vi» på, vil definere verda framover.


Raust eller fryktande. Det er stor forskjell på eit raust vi og eit fryktande vi. Med eit fryktande vi er det logisk om vi forskansar oss i vår eigen pengebinge og rettar kanonen mot skurkar frå B-nasjonar i sør. Då er det til og med logisk å sette opp piggtrådgjerde ved Svinesund, så vi unngår svenske tilstandar i norske byar og bygder.
Med eit raust vi er det logisk å jobbe for å finne ut korleis vi kan spele kvarandre gode. I det rause vi-et finst enkeltmennesket. I det fryktande vi-et forsvinn enkeltmennesket av syne.
Sverigedemokraterna synes dessverre å vere bygd på eit fryktande vi. Det er lov å vere usamde om innvandringspolitikk – det må òg vere lov å stå for ein restriktiv politikk. Men respekten for enkeltmennesket må ligge i botnen. Og det verkar som om denne i mange tilfelle er på vikande front.
Ein generell skepsis til muslimar er eit døme på dette – då ser ein ikkje enkeltmenneska med si religiøse tru, men eit kollektiv av potensiell fare. Det same gjeld skepsisen som veljarane til Sverigedemokratarna har overfor feministar og journalistar, ­eller overfor miljøforkjemparar og vegetarianarar.
I botnen for alt dette ligg det fryktande vi-et, og uroa over alt ein sjølv ikkje kjenner seg komfortabel med. Dette vi-et er aukande i Europa, til ein slik grad at det europeiske fellesskapet fort kan nærme seg eit brestepunkt.


Populistisk framgang. Den ikkje-europeiske innvandringa til Europa har på grunn av det fryktande vi-et skapt grobotn for den framgangen vi fleire stader ser for den ytste politiske høgresida. Marine Le Pen i Front National gjekk vidare til andre valomgang i det franske presidentvalet i fjor, og for fire år sidan blei partiet størst i lokalvalet. På ståande fot kan eg nemne at høgre­ekstreme parti har gjort store innhogg i veljarmassen i land som Ungarn, Hellas og Neder­land. Og i Tyskland blei det høgrepopulistiske partiet AfD («Alternativ for Tyskland» det tredje største partiet ved valet i fjor.
I morgon er det Sveriges tur til å velje. Kva slags samfunn og kva slags politikk ønskjer svenskane seg? Somme ferske meinings­målingar indikerer at Sverigedemokratarna kan få ei oppslutning på rundt 20 prosent.
Det store spørsmålet er kva slags «vi» som får oppslutning i tida framover, det rause eller det fryktande. Det finst ein song som har denne verselinja: «Vi er eit ord med himmel i». Eg tenker ofte på denne songen. Det er ikkje alltid like lett å sjå himmelen blant menneska. Men der vi alle har respekt for enkeltmennesket, kan vi saman jobbe vidare for ei betre verd.

Gå til innlegget

Ulikskapens evige tidsalder

Publisert rundt 2 måneder siden - 213 visninger

Spriket mellom fattig og rik har følgt menneska gjennom historia. Framleis ligg ulikskap og urettferd bak dei største samfunnsproblema våre.

Dei fattige har de alltid hos dykk, sa Jesus, og det ser framleis ut som han hadde rett. Millionar av menneske over heile verda lever i fattigdom. FNs mål om å utrydde fattigdommen innan år 2030 er avhengig av at den økonomiske veksten i verda blir fordelt jamnare. Slik det er no, er det færre enn før som lever i ekstrem fattigdom, der ein ikkje klarer å dekke grunnleggande behov som mat, klede og tak over hovudet. Dei siste tretti åra er talet på ekstremt fattige meir enn halvert. Samtidig aukar skilnadene mellom fattig og rik – i både rike og fattige land.


Politiske opprør. Før levde dei fleste fattige i såkalla låginntektsland. Dette har endra seg. Mange av desse landa har tatt steget opp til å bli mellominntektsland, men utan at innbyggarane har følgd samla med på lasset. Såleis kan FN opplyse om at over 70 prosent av verdas fattige i dag bur i mellominntektsland som India, Nigeria og Indonesia. Den veksande ulikskapen er ei kjelde til sosial uro og politiske opprør.
Debatten om auka skilnader går jamleg også her i Noreg, der spriket i fleire år er blitt større og større. Ein tydeleg uttrykk for dette spriket var skipsreiaren og milliardæren John Fredriksens tusenlapp, som han for nokre år sidan gav til ein tiggar på veg ut frå ein middag på Theatercafeen i Oslo. Historia er med i Sverre Gunnar Hagas kommande bok Norgeshistorier, som skal handle om dei historiske augneblinkane som har forma Noreg.


Borgarløn. Dei auka skilnadene i verda utgjer også ein viktig del av grunnlaget når dei tidlegare Vårt Land-journalistane Sven Egil Omdal og Ingeborg Eliassen gir nytt liv til debatten om borgarløn med den nyleg utkomne boka Borgerlønn – Ideen som endrer spillet. Med borgarløn er alle innbyggarar i eit samfunn sikra ei individuell minsteløn, uavhengig om dei arbeider eller ikkje. Tanken er framleis kontroversiell, og både Arbeidarpartiet, SV og Raudt seier ifølgje Klassekampen nei til borgarløn som gjennomgripande samfunnsreform.
Borgarløn vil kunne fordele ressursar på ein ny måte. Samtidig fryktar motstandarane blant anna at mottakarar av borgarløn ikkje lenger vil organisere seg og kjempe for rettane 
sine.


Arbeidet i vingarden. Forslaget om borgarløn kan elles gi visse assosiasjonar til nytestamentleg tenking. Dei første kristne delte alt mellom seg, så alle var sikra det dei trong. I dagens politiske debatt er dette neppe eit argument for ordninga. Men kristendommen har alltid hatt eit demokratisk utjamningsaspekt: Alle er like for Gud. I den bibelske likninga om arbeidarane i vingarden får alle arbeidarane den same løna, uansett kor mange timar dei har arbeidd.
Fordelen med borgarløn er at ho reduserer ulikskap, som framleis ligg til grunn for mange av samfunnsproblema våre. Den amerikanske psykologen Keith Payne er aktuell på norsk med boka Følelsen av forskjell – Slik påvirker ulikhet hvordan vi tenker, lever og dør. Her brukar han sine innsikter frå psykologifaget, i tillegg til biologi og økonomisk teori, til å forklare korleis menneska blir påverka av opplevd urettferd. Payne meiner blant anna at ulikskap påverkar moralen vår, religiøsiteten vår og den politiske ståstaden vår. Land med stor økonomiske ulikskapar har ifølgje forfattaren fleire sosiale problem, lågare forventa levealder, fleire mentale lidingar og meir kriminalitet.


Må gjere meir. Er det slik at den politiske høgresida i Noreg, med sin iver etter å gi skattelette til dei rike, er med på å auke ulikskapen i landet vårt? Dette vil nok mange på venstresida meine, men det er vanskeleg å peike på at dette er ein direkte konsekvens av høgresidas politikk.
I staden bør politikarar både til høgre og venstre ha in mente at vi i framtida blir nøydde til å gjere endå meir for å redusere ulikskap og urettferd både nasjonalt og globalt. I motsett fall risikerer vi å skape større problem for oss sjølve enn vi vil vere i stand til å hanskast med.
Vi gjer klokt i å auke innsatsen allereie no.

Gå til innlegget

Dei skjulte heltane

Publisert 2 måneder siden - 1207 visninger

Ten Sing har drive 50 års formidabelt arbeid for kultur, kreativitet og Kristus. Bak suksessen står eit audmjukt stjernelag av engasjerte frivillige.

Førre laurdag var over 2.000 ungdommar samla på den kristne ungdomsfestivalen Spekter. Festivalarenaen var neppe lagt til ein tilfeldig stad, og i alle fall var han symbolsk. Kalvøya i Bærum samla i 1970-, 80- og 90-åra nokre av verdas fremste artistar, som Bob Dylan, Leonard Cohen, Neil Young og U2. Det var her Øyafestivalen blei arrangert første gong, og har namnet sitt frå. Kva er meir naturleg enn at KFUK-KFUMs ungdomsfestival markerte 50-årsjubileet for konseptet Ten Sing akkurat her?

Ten Sing blei etablert allereie i 1967, då presten Kjell Grønner starta det første koret i Bergen etter modell frå det amerikanske Sing Out America. Det var likevel under ungdomsfestivalen TT (TenåringsTreff) – Spekters forløpar – at det tok av, sommaren 1968.

Eksport

Sidan har songen aldri stilna. Sjølv om bølgja i dag ikkje er like eksplosjonsarta som i oppstarten, då det på eitt år blei starta over 100 kor, finst det framleis over 100 Ten Sing-grupper i Noreg, og konseptet har spreidd seg til fleire land. Ikkje minst var Danmark og Tyskland tidleg ute med å starte Ten Sing-grupper. For tida skjer det mykje spennande i Aust-Europa, og det finst avleggarar på nær sagt alle kontinent. KFUK-KFUM i Noreg snakkar om Ten Sing som sin fremste og viktigaste eksportartikkel.

Ein ting er påverknaden internasjonalt. Men dei 50 åra med Ten Sing i Noreg har hatt ein massiv effekt på det norske samfunnet generelt og musikkbransjen spesielt. På eit halvt hundreår kan vi no snakke om fleire generasjonar musikarar som har krope ut av Ten Sings krybbe. Ten Sing blei tidleg ein tumlestad for spirande artistar, som fekk både viktig erfaring og gode verdiar med seg i bagasjen.

LES OGSÅ: I 50 år har Ten Sing-­bevegelsen ­fostret ­profesjonelle ­musikere og artister. Hvorfor så ­mange?

Folkekjære artistar

Kastar vi eit raskt blikk på somme av artistane som har bakgrunn i Ten Sing, er det nok til å slå fast at konseptet har vore med å prege somme av Noregs fremste og mest folkekjære artistar, som Bjørn Eidsvåg, Sigvart Dagsland, Rune Larsen, Morten Harket og Silje Nergaard. Sistnemnte fortalde nyleg i Vårt Land at første gongen ho tok i ein mikrofon, var på eit Ten Sing-seminar. Kjensla sit framleis i ryggmargen hennar.

Som ein av dei litt yngre artistane, kan jazzbassisten Ellen Andrea Wang stå som eit godt døme: Ho løftar fram tryggleiken, menneskesynet og dei grunnleggande verdiane ho fekk gjennom Ten Sing. Det er eit godt mål på korleis Ten Sing har lukkast, og framleis lukkast, med å skape rause, trygge og motiverande arenaer for musikalsk og menneskeleg utfalding.

Tillit og takhøgde

Ten Sing-oppskrifta er i stor grad bygd på tillit og takhøgde. Tenåringar med ganske så ulike bakgrunnar kan her finne fellesskap og kjenne seg sett. Litt eldre ungdommar får testa seg som leiarar, men med vegleiing frå tilstadeverande vaksne. Den kristne bodskapen ligg i botnen for arbeidet, på ein måte som ikkje stenger ute dei søkande, og dei som streifar i omlandet.

Pilarane for Ten Sing-satsinga har vore kultur, kreativitet og Kristus. Denne «treeininga» har vore ein fruktbar verkstad i møte med stadig nye generasjonar ungdommar. I Ten Sing har tenåringane blitt tatt på alvor både som skapande, leikande og lengtande menneske. Musikalske ambisjonar, fellesskapsglede og hormonar har fått spelerom. Sjølvsagt har Ten Sing også vore ein stad for å speide etter kjærastar – noko anna ville vere både underleg og trist!

LES OGSÅ: Rockheim-kurator sier Ten Sing har preget hele Musikk-Norge, og musikk-­viter hevder ­fenomenet har fått ufortjent liten oppmerk­somhet.

Frøken Bibelstripp

Gjennom tidene har Ten Sing fått eitt og anna stempel som medlemmane for så vidt kunne greidd seg utan. Øystein Sunde var morosam då han skapte verselinjene «Rett ut av Ten Sing med puppen i været / Hun kler seg som Madonna, hun vet åssen det skal være / Frøken Bibelstripp / Frøken Bibelstripp». Sundes satire bør likevel ikkje bli ståande fremst i pannebrasken som tidlaus og allmenngyldig Ten Sing-karakteristikk.

Endå eldre er oppfatninga av Ten Sing som eit opprørsk element i kyrkja. Debatten om bruk av trommer i kyrkjerommet er for lengst utdatert. Dei 2.000 ungdommane som feira Ten Sing-rørsla på Kalvøya førre helg, har kanskje ikkje høyrt om denne problemstillinga eingong. Det ein likevel kan seie, er at Ten Sing har bana veg for eit større musikalsk mangfald også innan Den norske kyrkja.

Viktige frivillige

Eit viktig aspekt når Ten Sing no er 50 år, er alle dei frivillige, både vaksne og ungdommar, som har stått på i år etter år. Eit typisk døme er frå Sunnmøre Folkehøgskule i Ulsteinvik, der det er Ten Sing-seminar på sommarstid. Hit kjem det ungdommar for heile landet for å la seg inspirere, og staben av frivillige kan fort bli nesten halvparten så mange som deltakarane.

Vårt Land skreiv denne veka om at frivilligheita i Noreg er i endring og blir meir individualisert og ad hoc-basert. Då er det på sin plass å løfte fram det skjulte stjernelaget av bakspelarar som har vore med på å løfte og heie fram norske Ten Sing-ungdommar gjennom eit halvt hundreår.

Det finst mange menneske der ute som har brukt store delar av ferie og fritid i tenesta for å skape gode Ten Sing-miljø. Dette arbeidet har bore frukter. Ten Sing er ei opa dør inn til norsk musikkliv, men endå viktigare, inn til eit kristent fellesskap. Det er grunn til å gratulere Ten Sing med 50 år, og ønskje all mogleg lykke for dei 50 neste!

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere

Siste kommentarer

Torgeir Tønnesen kommenterte på
Hva om de har en god grunn?
10 minutter siden / 282 visninger
Roald Øye kommenterte på
Stormløpet mot Israel er i gang.
20 minutter siden / 21643 visninger
Geir Wigdel kommenterte på
Hva om de har en god grunn?
39 minutter siden / 282 visninger
Daniel Krussand kommenterte på
Det et noko som betyr meir enn alt anna
rundt 1 time siden / 397 visninger
Daniel Hehir kommenterte på
Truet på livet i pakistansk blasfemistrid
rundt 2 timer siden / 138 visninger
Åge Kvangarsnes kommenterte på
GT-tekstene bør ut igjen
rundt 2 timer siden / 4709 visninger
Håvard Nyhus kommenterte på
Ordet fanger, ikke
rundt 3 timer siden / 1791 visninger
Daniel Krussand kommenterte på
De som trekker opp stigen etter seg
rundt 3 timer siden / 204 visninger
Roger Christensen kommenterte på
Hva om de har en god grunn?
rundt 3 timer siden / 282 visninger
Hallvard Jørgensen kommenterte på
Hva om de har en god grunn?
rundt 3 timer siden / 282 visninger
Greta Aune Jotun kommenterte på
Hvorfor skal staten hindre min rett til trosutøvelse?
rundt 3 timer siden / 89 visninger
Greta Aune Jotun kommenterte på
Truet på livet i pakistansk blasfemistrid
rundt 4 timer siden / 138 visninger
Les flere