Alf Kjetil Walgermo

Alder: 39
  RSS

Om Alf Kjetil

Redaktør kultur og idé

Følgere

Mytisk høgrehikke

Publisert 21 dager siden - 529 visninger

Prestar og journalistar blir stadig ­kritiserte for å vere venstrevridde. No er det høgrestemmene som skal frelse verda.

Det er ei kjennsgjerning at mange journalistar og redaktørar har preferansar til venstre i politikken. Ei undersøking som blei lagt fram på Nordiske medie­dager i fjor, viste reint fleirtal for Arbeidarpartiet, Sosialistisk Venstreparti og Raudt. Dersom det var norske journalistar og redaktørar som bestemte samansettinga av Stortinget, ville­ vi ikkje hatt den ­regjeringa vi har i dag. Om vi ser berre på dei politiske journalistane, er ­biletet eit anna. Her er det større vekt av borgarlege partipreferansar.

Aftenpostens kommentator Frank Rossavik etterlyste nyleg­ høgrestemmer blant kommentatorane i dei store ålmenn­mediene. Det gjorde han med eit nikk til Rights.no-redaktør Nina Hjerpseth-Østlie, som etter­ kvart er blitt ei tydeleg stemme langt til høgre i det norske medie­landskapet. Rossaviks analyse er at det ikkje finst ein einaste kommentator i dei store ålmennmediene som forfektar synspunkt som er typiske for Frp. Sjølv har han prøvd å rekruttere slike kommentatorstemmer, berre­ for å finne ut at dei mang­lar evna til å dra ut essensen av ei sak og presentere ho kortfatta og forståeleg for folk flest. Det er nesten så eg byrjar å lure på om Rossavik driv høgrevridd satire, som han etterlyste i NRK då han sat i Kringkastingsrådet for ei tid tilbake.

Fare for splitting

Snarare er det utslag av ei mytisk høgrehikke­ hjå den tidlegare SU-leiaren Rossavik. Først ville han etablere høgrehumor i stats­kanalen, no er det dei høgre­orienterte aviskommentatorane som skal dyrkast fram. Tanken er god nok, for det kan ligge ein kime til splitting mellom folket og mediene dersom Frp-veljarar føler at media alltid er ute etter å «ta dei». Men er det eigentlig slik at store ålmennmedier som Aftenposten og VG manglar høgre­stemmer på kommentar- og leiar­plass? Snarare har vel Aftenposten, for å ta Rossaviks eigen arbeidsplass, dei seinare åra tatt tydelegare høgrestandpunkt enn på lenge.

Dersom omgrepet høgrestemmer berre inkluderer stemmer til høgre for Høgres høgrefløy, har derimot Rossavik tilsynelatande rett i analysen sin – at desse i stor grad manglar i norske ålmennmedier. Prinsipielt sett burde dei vore inkluderte i større grad, slik Frp-venlege kommentatorar burde ha ein plass både i venstreorienterte og borgarlege aviser. Så er spørsmålet i neste omgang kor langt til høgre ein skal heie fram meiningsmangfaldet. Er det redninga for det norske ordskiftet at avisene tilset­ ­kommentatorar som er fostra opp på Breitbart.com?

Vriding

Carl Ivar Hagen etablerte omgrepet ARK – Arbeiderpartiets Rikskringkasting – alle­reie før Sylvi Listhaug var fødd. Lenge var det ein god spøk. Problemet er at historieforteljinga om dei venstrevridde journalistane gradvis har vridd seg til historieforteljinga om journalistane som ikkje er til å stole på. Og dette er ei historie som går heim hjå mange.

I Noreg er det no berre 32 prosent som stoler på journalistar, ifølgje ei undersøking Reuters Institute gjorde i fjor, referert i Klassekampen i januar. I USA er talet endå lågare, på 27 prosent. Då kan den amerikanske presidenten Donald Trump sleppe unna med åtaka sine på «mainstream media» og karakteristikkar som at journalistar er «blant dei mest uærlege menneska på jorda». Og han kan i staden sette sin eigen agenda med dei mange meldingane sine på Twitter.

Gjennomsyra kyrkje

Kampen mot dei «venstrevridde» er styrkande for høgreorienterte politikarar. Dette gjeld i USA så vel som i Noreg. Sylvi Listhaug har dunka laus mot både journalistar – som Svein Egil Omdal – og Den norske kyrkja. For henne er kyrkja «gjennomsyra sosialistisk», og ho får med seg ein viss prosent av folk flest på tanken. Nyleg vedtok då også Kirkerådet eigne retningslinjer for å unngå at biskopar og kyrkjeleiarar skal bli oppfatta som partipolitikarar når dei refsar samfunnet.

Den høgrepopulistiske vinden bles i USA og Europa. Dei sosialdemokratiske regjeringane står for fall. Kanskje trengst det nokre fleire høgrestemmer i norske aviser, men i endå større grad trengst det stemmer som kan analysere det store biletet. Når høgrestemmene vil frelse verda, treng vi stemmene som kan forklare det som skjer.

Først publisert i Vårt Land, 3. april, 2017.

Gå til innlegget

Nåde på ei seng av skrøner

Publisert rundt 1 måned siden - 1383 visninger

Torgny Lindgrens legering av det folkelege og eksistensielle saknar sidestykke i den nordiske litteraturen.

Dersom ein forfattar er ein person som kan skrøne med tyngd om livet, var Torgny Lindgren blant dei største forfattarane i vår del av verda. Han døydde før helga, 78 år gammal. Bøkene hans vitnar om ein forfattar med tvisyn, humor og eksistensiell utforskartrong. Oppveksten i Västerbotten nord i Sverige dannar bakgrunn for vesentlege delar av forfattarskapen hans. Det same gjer interessa for filosofiske og religiøse spørsmål.
«Det er jeg som er Olof Helmersson, vekkelsespredikanten, sa han. Jeg omvendte stort sett hele folket her. Jeg forkynte Guds ord i alle de syv menighetene. Dessuten spilte jeg trekkspill. Vi kan ikke ha vært videre lettfrelste, sa hun. Frelsen får man aldri gratis, sa han. Man må kjempe for hver eneste sjel.» Denne passasjen frå romanen Norrlands akvavit (2007) viser noko av den milde ironien og humoren i Lindgrens bøker. Sørgjelege utgangspunkt får i Lindgrens tapping ofte eit komisk og nesten burlesk tilsnitt. I den nemnte romanen reiser hovudpersonen, den gamle vekkingspredikanten, attende til gamle trakter for å gjere opp for det han oppfattar som gamle synder: Han angrar på det han har forkynt.


Religion sentralt
Religion står i sentrum for ei rekke av Lindgrens bøker. Gjennombrotsromanen Orms veg på berget (1982), som seinare blei filmatisert av Bo Widerberg, henta tittelen sin frå Salomos ordstak og var fortald med Vårherre som du-person. To år seinare kom romanen Bat Seba, som tok utgangspunkt i den bibelske historia om kvinna som kong David brann av attrå etter.
Torgny Lindgren konverterte til katolisismen i 1980. Bedehuslandskapet frå barndommen sleppte nok likevel ikkje taket i han, slik forfattaren mot slutten av livet kunne spøke med at ein pater i kyrkja hans kalla han for ein «katolsk misjonsforbundsmann». Ikkje minst spelar desse lågkyrkjelege impulsane inn i bøkene som tek utgangspunkt i Västerbotten, som Humlehonning (1995), Hakkepølsa (2002) og Dorés bibel (2005). I den sistnemnte romanen formulerer eg-forteljaren blant anna følgjande friske gudsbilete: «Men jeg hadde etterhvert som årene hadde gått, kommet frem til at Gud i realiteten er summen av alle Gustave Dorés bilder. Man må ha dem alle i sitt eie. Bildene sammenlagt er Gud. Så enkelt er det.»


Nåde og livsløgn
Dei tre sistnemnte romanane kom for nokre år sidan ut i Sverige under den felles tittelen Nåden har ingen lag (Nåden har ingen lov). Lindgren kan i bøkene sine seiast å utforske djupnene i fenomenet nåde, samtidig som han ser nåden opp mot omgrepet livsløgn. I dette ligg det erfaringar som mange søkande menneske har gjort seg gjennom tidene: Trua kan for somme balansere hårfint på grensa mellom opplevd nåde og kjensla av livsløgn.
Trilogien utgjer berre nokre av dei mange bøkene i ulike sjangrar som står att etter Torgny Lindgren. I motsetnad til predikanten i Norrlands akvavit har forfattaren liten grunn til å angre på virket sitt, frå debuten med diktsamlinga Plåtsax, hjärtats instrument (1965) til sakprosaantologien Boken om oss alla – Tretton röster om Bibeln (2015), der Lindgren var ein av bidragsytarane. Heile vegen har dei eksistensielle spørsmåla vore i brennpunktet, sjølv om Lindgren kan kle også dette faktumet i sin finurlege ironi – som i intervjuet vi gjorde med han her i avisa for nokre år sidan: «Har man holdt på med kunst et helt liv, stiller man seg spørsmålet hvorfor? For å være helt ærlig finnes det ikke noe fornuftig svar på det. Da begynner man snarere i sitt forsvar å søke seg til metafysikken og teologien. Det er ganske naturlig. Det er den dårlige samvittigheten over et forspilt liv.»


Unikt rom
Torgny Lindgren var sidan 1991 medlem av Svenska Akademien, som gjennom utdelinga av Nobelprisen peikar på dei største forfattarskapa i vår tid. Sjølv blir han av mange oppfatta som ein av dei fremste litterære stemmene i Norden. Og ikkje minst, som forfattarkollegaen Per Olov Enquist også peika på i etterkant av dødsfallet, som ei særeigen og original stemme.
Det eksistensielle rommet Lindgren skapte seg, er unikt i den nordiske litteraturen. Det er ein forteljar av Guds nåde som no er gått bort.

Gå til innlegget

Kulturen som brubyggar

Publisert 3 måneder siden - 741 visninger

I staden for å tenke på den norske kulturarven som ein skanse mot trugslar utanfrå, kan vi løfte fram kulturuttrykk som fremjar integrering.

Finst det noko som sprenger grenser, så er det evangeliet – og kunsten. Dei gode kunst- og kulturutrykka bygger ikkje murar, men riv dei ned. Kunsten stenger ikkje inne, men opnar opp. Kunsten si oppgåve er ikkje å definere nasjonale identitetar, men å utfordre, vekke, provosere og løfte dei menneska som til ei kvar tid lét seg utsette for han.

Dette står klårt for mange, men ikkje for alle. Og for somme kan det vere freistande å tenke stikk motsett: Kunsten og kulturen er spesielt godt eigna til å tydeleggjere det norske, og såleis stille krav til alle som ønskjer innpass i samfunnet vårt.

Her må vi alle halde tunga beint i munnen, for det er liten tvil om at nettopp kunsten og kulturen er ein sterk drivar for kvardagsintegrering i Noreg. Men då handlar det ikkje om at tenåringar og migrantar skal tilpasse seg ein bestemt kulturell kodeks, eller kanon, bestemt av storsamfunnet. Snarare er det gjennom deltaking i det mangfaldige kulturlivet at barrierar av ulike slag blir brotne ned.

I spagaten

Regjeringa, og særleg regjeringspartiet Høgre, står for tida i spagaten mellom ein velmeint kulturkonservativ­isme og trua på kulturen som ei progressiv kraft i integreringsarbeidet. Lunta var lett å tenne når Høgre-ideolog Torbjørn Røe Isaksen for litt sidan lanserte ideen om ein norsk kultur­kanon. Røe Isaksen fekk så mykje tyn at han ikkje landa på beina att før han gjorde ein strålande sjølvironisk figur i Bård Tufte Johansens revitaliserte Nytt på nytt. Det var like før eg fremja krav om at nye Nytt på nytt må skytast sporenstreks inn i den norske kulturkanonen, hadde det ikkje kome ei ny melding frå ein Høgre-minister.

I førre veke kunne nemleg kulturminister Linda Hofstad Helleland fortelje at regjeringa deler ut åtte millionar kroner til integreringstiltak i kunst- og kulturlivet. Litt av pengesekken hadde Helleland med seg på flyet til Tromsø, der ho overraska teatersjefen på Hålogaland Teater med 600.000 kroner til tematisk arbeid med menneske i transitt.

Dei var fleire som kunne glede seg over tildelte midlar, frå Tromsø i nord til Kristiansand i sør – der teateret Kilden skal ut på turné med teaterstykket Anne Franks barn. I Bergen fekk kunstmuseet Kode støtte til eit program retta mot flyktningar og asylsøkarar. I Oslo fekk blant anna Interkulturelt museum støtte til sysselsetting av asylsøkarar og flyktningar gjennom konseptet Kulturkafé. Den aller største potten gjekk til Nasjonalbibliotekets arbeid for å styrke integrering i folkebiblioteka rundt ikring i landet. Nasjonalbiblioteket har nyleg tatt over drifta av Det flerspråklige bibliotek, eit kompetansesenter for bibliotektenester til det fleirkulturelle norske samfunnet.

I rette tid

Om ein tek dei strenge­ brillene på, kan ein ­påpeike at integreringsmillionane frå kulturminister Helleland kom i rette tid, etter at ei viss julehelsing på Facebook har skapt ein del uro rundt kva ­ministeren tenker om norsk kultur og integrering i «det norske».

Samtidig er det liten grunn til å tvile på at engasjementet er oppriktig meint. Helleland har sjølv tatt initiativ til det treårige nordiske prosjektet «Kulturen og frivillighetens rolle i integrering og inkludering», knytt til at Noreg i 2017 har formannskapet i Nordisk ministerråd. «Vi ønsker at flyktninger og innvandrere skal være en ressurs i kulturlivet, som virksomme aktører. Målet er å lære av hverandre i de nordiske landene. Vi må vise hvordan det går an å lykkes med integrering i kulturlivet,» har Helleland uttalt til Dagsavisen.

Viktig rolle

Det er å ønske prosjektet all lukke. For det vi treng no, både i Noreg, i Norden og internasjonalt, er ei kulturtenking som samlar, ikkje splitter. I staden for å tenke på kulturarv som ein skanse mot trugslar utanfrå, kan vi løfte fram kulturuttrykk som fremjar integrering. Dette står ikkje i motsetning til den frie og uavhengige kunsten. Det handlar om eit grunnleggande ope kultursyn.

Den frie kunsten og kulturen kan spele ein svært viktig rolle som brubyggar og integreringsarena. Her kan menneske med ulik bakgrunn møtest. Og vi kan alle nå fram til nye erkjenningar om verda rundt oss, og menneska som lever her.

Gå til innlegget

Verdikamp med slagsider

Publisert 3 måneder siden - 1883 visninger

Forslaget om ein norsk kulturkanon følgjer oppmodinga om å vere stolt av det norske. Det konservative partiet Høgre risikerer å bli bondefanga av nasjonalisme.

Det er ikkje lett å vere konservativ om dagen.­ No tenker eg ikkje berre­ på Twitter-­brukarnamnet til kunnskapsminister Torbjørn Røe Isaksen (@konservativ), men på heile partiet Høgre og deira kamp for framleis regjeringsmakt.

Problemet for Høgre er at gode, konservative julehelsingar og forslag blir oppfatta som nasjonalistiske i ein del av folket. Vi såg det nyleg då kulturminister Linda Hofstad Helleland ønskte oss god jul og bad oss vere stolte
av det norske. Hennar eigen kulturkanon inkluderte både brunost, kvikklunsj og Ole Einar Bjørndalen, men ministeren fekk likevel tyn for å teikne eit lite inklu­-
derande bilete av det norske.

Dei seinaste dagane er det den nemnte @konservativ – kunnskapsminister Torbjørn Røe Isaksen – som har vore i vinden med kanoniseringsforslag. Røe Isaksen ramsa ikkje opp punkt på ei liste, men baud fram ideen om den definitive topp ti-lista – ein norsk kulturkanon, i statleg regi.

Har møtt kritikk

Trass i at det norske folket elskar denne typen lister, i ein slik grad at Aftenpostens kulturmelderi «supplerer» seg i same retning, at NRK nyleg kåra Noregs beste dikt gjennom tidene og at Morgenbladet overgår oss alle i viljen til listeføringar på kulturfeltet, var det ikkje berre skryt å høyre for ideologen i Høgres programkomité. Aftenposten, som først omtalte Røe Isaksens forslag om å etablere ein norsk kulturkanon, kunne straks hente fram eit koppel av kritikarar, frå forfattarar til poli­tikarar. To dagar etter det første oppslaget kunne avisa melde: «De fleste kulturpolitikerne på Stortinget vender tommelen ned for forslaget om en nasjonal kulturkanon.» Til Dagsavisen seier­ Jan Kjærstad at forslaget har «en ubehagelig nasjonalistisk bismak», og peiker på at det kjem i ei pressa tid, der vi har begynt å snakke om nasjonen igjen på ein «politisk betenkeleg måte».

Eg er på mange måtar samd med Kjærstad, og tenker samtidig at vi her er ved kjernen av problemet: Alt snakk om kulturarv blir fort tillagt visse politiske haldningar. Den norske kulturarven er i dag blitt ein arena for politisk dragkamp, der aktørane blir pressa ut i posisjonar som «inkluderande» og «ekskluderande». Dette vil også vanskeleggjere arbeidet med ein eventuell norsk kulturkanon i så stor grad at det i praksis vil bli umogleg å komme i hamn med prosjektet. For kva skal ein norsk kultur­kanon vere uttrykk for – ein oversikt over kunstverka som forma oss som kultur, eit uttrykk for kva den norske kulturen er i dag, eller ein peikar til korleis vi skal tolke norsk kultur i vår nære framtid?

Kanon som våpen

Allereie med defineringa av prosjektet byrjar verdikampen. Og kanskje er denne verdt å ta. Men bør verkeleg den norske kultur­arven formidlast i konsentrert form gjennom ei liste utarbeidd under ei borgarleg regjering? Sett at det blir regjeringsskifte til hausten; skal det lagast ein ny kulturkanon då? Eller endå verre: Skal kulturkanonen bli eit våpen i valkampen?

Det er ingen tvil om at Noreg har ein kulturarv, slik vi også har ein kristen og humanistisk arv. Ofte kan ein sjå parallellar mellom desse, slik til dømes Nina Witoszek i Aftenposten trekkjer fram gründaren og lekpredikanten Hans Nielsen Hauge. Likevel blir det vanskeleg å seie at den norske kulturarven er identisk med ein kristen og humanistisk arv, slik ein då måtte stenge ute både norrøn og samisk kultur, og tone ned ei lang rekke med moderne og postmoderne kunstuttrykk.

Samansett

Den norske kul­tur­arven er så samansett at han truleg er umogleg å fange i ein kanon, som faktisk risikerer å bli det motsette av mangfald. Ikkje minst er det problematisk å ­avgjere kva som er den «norske» kulturen, og kva som er verdskultur vi har importert utanfrå. Kampen om norsk kulturarv er ein verdikamp med mange slagsider.

Det betyr ikkje at vi skal la vere å skilje mellom godt og mindre godt, viktig og uviktig. Kvar ­einaste dag tek eg sjølv del i denne­ prosessen, ikkje minst gjennom arbeidet mitt som kulturredaktør i Vårt Land. Det må vere lov til å meine at enkelt­e kunst- og kulturuttrykk har større verdi enn andre, både i samtida og i verdshistoria. Viss ikkje, ville vi ha gjort knefall for den totale relativisme.

Kanoniseringsprosessar er ­ingen spøk, berre spør Judit, Tobit eller ein haug av norske samtidsforfattarar som ikkje blei blant dei ti beste under 35. Men om staten sjølv har labben på listene, er det grunn til å vere på vakt. Ikkje berre fordi det alltid blir ein smule tøysete å rangere kunstuttrykk på lister. Men den norske kulturarven kan ikkje bli offer for eit bestemt regjeringsprosjekt.

Gå til innlegget

Stolt av det norske

Publisert 4 måneder siden - 523 visninger

Identitet blir eit kjerneord i samfunnsdebatten også i 2017. Det varslar både samhald og fare på ferde.

Dei tidlegare statsministrane Lars Korvald og Gro Harlem Brundtland kan til saman seiast å ha levert spennet av den norske sjølvforståinga: Sjølv om «Norge er eit land i verda», er «det er typisk norsk å vere god».

No er det vår noverande kulturminister, Linda Hofstad Helleland­, som har skapt debatt om det norske med julehelsinga­ si på Facebook. «Vær stolt av det norske!» var gjennomgangs-
temaet, og sidan har julefreden knapt rukke å senke seg.

Kvifor skaper det så stort engasjement at ein kulturminister frå Høgre oppmodar oss til å ta vare på kulturarven og våre norske tradisjonar? Sjølv den venstreorienterte avisa Klassekampen har forsvart Helleland på leiarplass: «En Høyre-politiker fra Klæbu, kledd i sin fineste stas, må nesten få lov til å si at hun liker landet, kirka og julesalmer. Hvis du synes det er kleint: bla videre – i toleransens og mangfoldets navn.»

Stereotypar

Hellelands julehelsing skapte engasjement fordi ho teikna eit bilete av den norske identiteten som ikkje alle vil vere samde i. I stor grad var dette biletet­ bygd opp av ufarlege stereotypar, om det går an å seie noko så uærbødig om brunost, Bjørgen og Bjørndalen. Sjølv om dei to sistnemnte er blant våre største idrettsutøvarar, som eg sjølv har heia på i mangt eit meisterskap, fekk kombinasjonen av «norske» faktorar eit preg av nisseluementalitet­. Det norskaste av det norske er folk som går fort på ski, knaskar kvikklunsj og et graut.

Nasjons- og identitetsbygging er på ingen måte eit nytt fenomen. Det går heller ikkje så kort attende som til Einar Gerhardsen og generasjonen som bygde landet. Bibellesarar kan berre tenke attende på forteljingane frå Det gamle testamentet. Tematikken står heilt sentralt.

Identitet er likevel blitt eit stadig tydelegare kjerneord i samfunnsdebatten både her i Noreg og internasjonalt. Kong Harald fekk ståande ovasjonar i sosiale­ medier då han i ein tale tidlegare­ i år ytra at nordmenn trur på «Gud, Allah, altet og ingenting­». Motsett fekk innvandrings- og integreringsminister Sylvi Listhaug mykje peppar for ei utsegn­ om at folk her i Noreg et svine-
kjøt, drikk alkohol og viser ansiktet­ sitt.

«Misforstår»

I eit intervju med NTB viser Listhaug til nettopp denne utsegna når ho seier at folk ofte misforstår henne med vilje. Poenget hennar var at folk som ønskjer å få seg arbeid, må finne seg i å servere alkohol og svinekjøt – det er kva folk påstår at ho har sagt, som skaper debatt, meiner Listhaug. Slik utsegna hennar for mange gav inntrykk av korleis integreringsministeren ser på den norske 
identiteten.

Identitet var eit kjernespørsmål også i den amerikanske valkampen i haust. Morgenbladet hadde nyleg eit intervju med Mark Lilla­, professor i intellektuell­ historie ved Columbia­-universitetet i New York. Lilla meiner kort fortald at Hillary Clinton tapte valet fordi ho snakka for mykje om minoritetar, som seksuelle og religiøse­, og han ønskjer­ seg den liberale identitetspolitikken død. Professoren seier at det å snakke om særbehova til utvalde grupper, fører til at grupper som ikkje blir nemnte­, kjenner seg utanfor. «Det har skjedd med hvite fra arbeiderklassen. Og det har oppfordret dem til å begynne å tenke på seg selv som en adskilt gruppe.»

Kvite, gamle menn

Bernie Sanders, som måtte gi tapt for Clinton som demokratisk presidentkandidat, er blant dei som har ytra liknande tankar. Samtidig har motstanden mot desse­ synspunkta vore sterk. Dersom politikarane skal «heve seg over» identitetar og snakke om og til «alle», kven er det då som taper på det? Det er ikkje dei kvite, gamle mennene som må slutte å snakke om identiteten sin, kommenterer litteraturprofessor Toril Moi i Morgen-
bladet.

Brennbart

Spørsmålet om identitet kjem til å bli berre meir og meir brennbart i samfunn med omfattande innvandring. Det varslar både samhald og fare på ferde. For korleis evnar «det store vi» å innlemme minoritetane våre i dette vi-et?

Eg må innrømme at det er freistande å gripe til Bibelen endå ein gong, denne gongen til Det nye testamentet. For blir Jesu bodskap om frelse mindre universell av at Jesus i særleg grad vendte seg til syndarar, tollarar og fattige?

Eg våger å svare eit tydeleg nei.

Det ligg frå starten av innbakt i den kristne trua å vise omsorg mot minoritetar, ikkje å dyrke eit sterkt majoritetssamfunn. La oss hugse dette når vi er stolte av det norske.

Apostelen Paulus roste seg av veikskapen sin og av Kristi kross. Det er ei utfordring til norske kristne. Når alt kjem til alt, er ikkje kristendommen «norsk». Men som dei minoritetane vi er, i ytterkanten av verda, har også vi fått høyre den glade bodskapen. Den treng vi ikkje å skamme oss over.

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere

Siste kommentarer

Per Steinar Runde kommenterte på
Livsfjern teologi
1 minutt siden / 1552 visninger
Unn Elisabeth Aarø kommenterte på
Livsfjern teologi
12 minutter siden / 1552 visninger
Geir Wigdel kommenterte på
Livsfjern teologi
14 minutter siden / 1552 visninger
Elisabeth Hoen kommenterte på
Drømmen om et attråverdig liv
18 minutter siden / 1416 visninger
Eskil Skjeldal kommenterte på
Livsfjern teologi
23 minutter siden / 1552 visninger
Siri Fuglem Berg kommenterte på
Retten til et annerledesbarn
23 minutter siden / 7037 visninger
Rune Holt kommenterte på
Fornyeren
24 minutter siden / 3832 visninger
Unn Elisabeth Aarø kommenterte på
Livsfjern teologi
25 minutter siden / 1552 visninger
Geir Solli kommenterte på
Livsfjern teologi
29 minutter siden / 1552 visninger
Eskil Skjeldal kommenterte på
Livsfjern teologi
30 minutter siden / 1552 visninger
Unn Elisabeth Aarø kommenterte på
Livsfjern teologi
44 minutter siden / 1552 visninger
Håvard Nyhus kommenterte på
Drømmen om et attråverdig liv
rundt 1 time siden / 1416 visninger
Les flere