Alf Kjetil Walgermo

Alder: 40
  RSS

Om Alf Kjetil

Redaktør kultur og idé

Følgere

Ei tid for alt

Publisert 10 dager siden - 653 visninger

Desember er ei tid for overflod. La oss i det minste gjere luksusen berekraftig.

Så var vi her igjen. Midt i adventsrushet. Midt i julegåvehandelen, som blir meir og meir omfattande for kvart år som går. Black Friday er tilbakelagt, den stod eg i stor grad over, framleis står mykje att.

Hovudorganisasjonen Virke har kalkulert seg fram til at vi i desember kjem til å handle for over 58 milliardar kroner. Og den summen kjem på toppen av at november tek marknadsdelar frå desember når det kjem til julehandel, på grunn av svartefredagen og bestillingar på nettet.

Skal vi ha dårleg samvit for summane vi brukar på jule­gåver? For marsipanen vi dyttar i oss gjennom advent og jul?


Mitt beger renn over. Desember er ei tid for overflod. Det er både gode og mindre gode sider ved det. Å ha rikeleg er ikkje negativt i seg sjølv. «Mitt beger renn over», seier salmisten i Bibelen, i takksemd over Guds gåver. Samtidig burde det mane dei fleste av oss til ettertanke kor store summar vi brukar på feiringa av mannen som forkynte «gå bort og sel det du eig, og gjev det til dei fattige».

I denne spenninga lever vi støtt her i Noreg. Og biletet blir ekstra tydeleg oppunder jul, ikkje minst sidan samfunnet i stor grad har utvida høgtida til å bli ein langvarig kjøpefest. Før varte jula heilt til påske, i dag startar ho i november og karrar seg så vidt til første juledag. Då er det straks klart for romjulssalet.


Eigne vaner. Å syte og klage over denne utviklinga, er likevel ikkje så konstruktivt. Då er det betre å arbeide med eigne vaner, slik at luksusen vi omgir oss med i jula blir mest ­mogleg berekraftig. Vi treng ikkje å unnskylde at vi kjøper ekstra god mat ­eller svir av nokre ekstra tusenlappar i desember, men det finst samtidig mange enkle ting vi kan gjere som dreg julekosen i riktig retning.

La det vere sagt: Eg er sjølv ingen mønsterelev, og har mykje å lære på dette området. Men eg har blant anna kjent på ein aukande skepsis til dei feite sjølvlaga adventskalendrane som i somme tilfelle inneheld gåver for tusenvis av kroner. Dette kan umogleg vere i samsvar med konseptet advent, som markerer ventetida fram mot jul. Vismennene frå Austerland kom med dyre gåver til Jesusbarnet – gull, røykelse og myrra – men dei kom ikkje med tjuefire ekstra gåver i forkant av fødselen.

I familien vår har vi vald å pakke inn eit songkort for kvar dag fram mot julaftan. Dagleg familiesong kjennest meir meiningsfylt enn tjuefire ekstra duppedittar på barnerommet. Somme har såkalla omvendte adventskalendrar, der du gir i staden for å få. Ein adventskalender frå til dømes Kirkens Nødhjelp minner oss om at det finst munnar og magar i verda som ikkje er mette på ribbe og pinnekjøt sjølv vekevis før julehøgtida tek til. Jorda vår er ikkje eit digert julebord. Adventa skulle vere ei god tid for å dele med dei som ikkje har, verken festmat eller dagleg brød.


Brød med smør. Dette kan vi gjere utan å ta gleda ut av jula. Omtanke for andre treng ikkje gjerast om til rituell sjølvpisking. I mellomalderen bad dei denne bøna: «Herre, gi oss, i vårt strev og vår møye, vårt daglege brød ... og litt smør!» Tillegget fortel oss at kristendommen ikkje står i motsetnad til det vesle ekstra. Det er ein god eigenskap å vere nøktern. Men med alle dei bibelske bileta om mjølk og honning i bakhovudet, trur eg neppe Gud ønskjer at vårt daglege brød skal vere tørt.

Benedikte Vaag er inne på noko av det same i boka Bærekraftig luksus. Ho er opptatt av det enkle livet, bevisst forbruk, rettferdig handel og økologi, samtidig som ho elskar å ha det fint rundt seg. Og det er nettopp denne kombinasjonen som kan vere nyttig å ta med seg vidare inn i advents- og julehøgtida. Vi likar å gjere det fint til jul. Det står ikkje i motsetnad til eit fornuftig forbruk. Vi kan kjøpe ting av høg kvalitet, som kan brukast lenge. Vi kan auke innslaget av gjenbruksgåver.


Nybakt brød. Som julegåver kan vi også vurdere å gi fleire opplevingar og gode matvarer. Sjølv har eg ønska meg fenalår til jul, for fjerde jul på rad. Eg hadde også jubla over gåvelapp på ­nybakt brød.

Det er ikkje for ingenting at ­Jesus i Det nye testamentet lærer oss å be om brød. Sjølv viste han oss korleis fem brød kunne mette 5.000 menneske. Det blei mat i overflod, ja, korger med brød til overs, eit teikn på velsigning. Og Jesus lærte oss å dele brødet gjennom nattverden, eit uttrykk for fellesskapet vi alle er inviterte til å ha med Gud.

All overflod er ikkje av det vonde. Det kan vere greitt å ha in mente når vi endå ein gong gyv laus på å stelle i stand til jul. Men heller enn å bade i vår eigen luksus, kan vi jobbe med å gjere han meir berekraftig.

Gå til innlegget

Forvandling på høge hælar

Publisert 20 dager siden - 1500 visninger

Etter andre verdskrigen fann mange kvinner frå bedehuskulturen på Sørlandet nye måtar å vere kristen på i USA. Erfaringane opna viktige rom.

Når eg tenker tilbake på oppveksten min på Sunnmøre på 1980- talet, er han ikkje prega av moralske peikefingrar og snevre rammer for korleis kristenlivet skulle levast. Ofte tar eg meg i å tenke at eg har vore heldig. Den kristne trua mi fekk utfalde seg i ein heim og i eit miljø der den glade bodskapen var viktigare enn strenge levereglar. Sjølvsagt fanst det visse forventingar til kva kristne kunne seie, gjere og delta på. Men oftast var desse forventingane størst hos personar som sjølve ikkje gjekk i kyrkja eller på bedehuset. Pieteten deira var vel så stor som hos dei kyrkjeaktive.

Ikkje alle har hatt det slik. Og særleg dersom vi går endå nokre tiår attende i tid. Forteljingane om stram kontroll av kristen livsførsel er legio. Tek du turen nedover vestlands- og sørlandskysten, kan du møte dei i nær sagt kvar ei bygd.

Dei seinare åra er eg av private grunnar blitt meir og meir glad i Sørlandet, som uavhengig av min kjærleik går for å vere sjølve sølvspenna i det norske bibelbeltet. For når eg tenker på ordet «belte», er det ikkje berre i tydinga «eit geografisk område», men også som eit middel til å stramme inn, halde ting på plass. Og slik har det nok vore for mange, ikkje minst kvinner.


Gløymt kulturhistorie. Etter andre verdskrigen var det difor fleire sørlandskvinner som søkte seg ut, og reiste til Amerika. Historiene deira formar ei gløymt kulturhistorie. For gjennom denne rørsla frå det pietistiske sør til det moderne vest, endra også den norske bedehuskulturen seg. Kanskje ikkje med sjumilsstøvlar, for mange av dei utvandra sørlandske kvinnene blei verande «over there». Men somme kom attende og hadde meg seg nye impulsar om trusformer, kroppsforståing og livsutfalding. Desse tankane skulle gradvis forme den sørlandske kristne kulturen til det han er i dag.


Ny levemåte. Etnologen, forskaren og forfattaren Siv Ringdal har i fleire utgivingar sett på banda mellom Sørlandet og USA. I haust er ho aktuell med boka På høye hæler i Amerika , der ho blant anna tek for seg den nye stilen og levemåten som sørlandskvinnene tileigna seg i USA. Dei religiøse påboda var på denne tida sterke i det pietistisk prega Noreg og greip ofte langt inn i privatsfæren. Pontoppidans ord om at «Dans, Spil og Komedier, Kroergang og saadant» var «syndige lyster», hadde godt grep om den kristne moralforståinga – kva som var «sømmeleg» og ikkje.

I USA opplevde mange av dei tilflytta sørlandskvinnene at det var større vekt på sjølve trua og mindre vekt på sneversynte leve­reglar. Såleis byrja kvinnene no å barbere leggane og bruke nylonstrømper og høghæla sko. Dei sminka seg, gjekk på kino og dans, og kunne endåtil nyte eit glas vin. For ikkje å seie: Dei kunne finne på å bruke bukser! Dette var ikkje gangbar påkledning for kvinner i mange kriste­lege miljø på Sørlandet etter andre verdskrigen.


Eksotisk. Det er eit interessant historisk tilbakeblikk å lese i Ringdals bok om dei kristne levereglane sørlandskvinnene hadde med seg i bagasjen dei to første tiåra etter krigen. For unge kristne som veks opp i dag, er tanken om at det er synd å sminke seg eller gå på kino, noko særs eksotisk. Mens eldre lesarar av Vårt Land kan hugse at det stod store slag også her i avisa om kor vidt vi skulle skrive om aktuelle kinofilmar og trykke kinoannonsar.

Ringdals bok får fram korleis sørlandskvinnene på 1940- til 1960-talet tilpassa seg dei nye normene i USA og blei mellomklassekvinner med løna arbeid og nylonstrømper. Dei blei, kort sagt, moderne kvinner.


Forvandling. Den nye sjølvstenda og fridomen verka i sin tur inn att på den kristne kulturen som fleire av kvinnene etter kvart reiste attende til. Ikkje som ein revolusjon, for mange av dei som vende heim, måtte tilpasse seg på nytt. Men erfaringane dei sørlandske kvinnene gjorde seg i USA, skulle komme til å forvandle også det norske samfunnet.

Ikkje alt var kan hende av det gode: I dag er motepress og kroppspress kanskje eit like stort problem for samfunnet som pietismen var på sitt strengaste. Og kanskje blei eigentleg berre eitt sett med levereglar bytta ut med eit anna. Men fridomen i trua, som sørlandskvinnene opp­daga på andre sida av Atlantarhavet, den er viktig. «Til fridom har Kristus frigjort oss», som det heiter i Galatarbrevet i Bibelen.

Eg tenker på dette når eg tenker tilbake på oppveksten min. Og som mann kjenner eg behovet for å takke. Takk til kvinnene som gjekk føre – på høge hælar i Amerika.

Gå til innlegget

Satire, ikkje religion

Publisert 2 måneder siden - 627 visninger

Ingen vil skuldast for å vere humørlause, heller ikkje ­religiøse. Men Den europeiske menneskerettsdomstolen bør sette foten ned for at tilbeding av eit spagettimonster er sann religiøs utøving.

‘For ein ukjend Gud’, stod det på altaret som apostelen Paulus merka seg då han gjekk rundt og studerte heilagdomane i oldtidas Athen. Det er lite truleg at denne ukjende Gud var eit flygande spagettimonster.
Slik Paulus gjorde det, lever vi også i dag i religionsmangfaldet si tid. Men nokre av oss har ikkje nok med dei religionane som allereie finst. Stadig kjem det nye aspirerande «religionar» til. Felles for mange av desse er eit sterkt innslag av satire.

 

Dørslag på hovudet. Nederlandsk rett har nyleg underkjent den såkalla pastafarianismen som ekte religion. Tilhengar­ane av denne retninga, som også blir kalla for Kyrkja av det flygande spagettimonsteret, trur at verda blei skapt av ein guddom av spag­etti. Som religiøst kjenne­teikn ber dei eit dørslag på hovudet. Ein av tilhengarane, nederlandske Mienke de Wilde, fekk i retten avslag på kravet om å bere dørslaget på hovudet på passbilete og førarkort.

 

Humor. Avisa VG har vore i Nederland og intervjua de Wilde­, som no har teke saka ­vidare til den europeiske menneskerettsdomstolen. «Bare fordi det er morsomt, betyr ikke at det ikke er et viktig budskap bak. Hadde flere mennesker tatt seg selv mindre høytidelig, ­hadde verden vært et fredeligere sted», seier de Wilde. Til dette er det mange truande som kan seie ja og amen.

 

Skit og kanel. Like fullt er det i denne samanhengen nødvendig å skilje klinten frå kveiten og skiten frå kanelen. Kyrkja av det flygande spagettimonsteret blei oppretta av den amerikanske fysikaren Bobby Henderson så seint som i 2005, som ein respons på at skulane i delstaten Kansas skulle undervise like mykje i ­intelligent design som i evolusjonsteori. Det går an å skjønne frustrasjonen hans, og Henderson skal ha for ein kreativ respons, men reli­gionsstiftar fortener han ikkje å bli omtalt som.
Både Kulturdepartementet og Fylkesmannen i Rogaland har tidlegare avslått søknadar på å få Kyrkja av det flygande spagettimonsteret godkjent som trussamfunn i Noreg. I avslaga har Kulturdepartementet argumentert med at det ikkje er nok å vere ei antireligiøs rørsle, drive med humor og satire og ha reglar for livsutfalding, for å bli registrert etter trussamfunnslova. Her har departementet gjort ein stødig jobb. Trusfridom er retten til å utøve si personlege tru, ikkje retten til å få statleg støtte til nyoppretta satirereligionar.

 

Lite krenking. Ein kan likevel sjå for seg eit aukande press på dette området i framtida. I «Lov om trudomssamfunn og ymist anna» heiter det i den første ­paragrafen at «alle har rett til å driva religiøs verksemd åleine eller saman med andre, og til å skipa trudomssamfunn når rett og sømd ikkje vert krenkt». For kven blir vel krenkt av eit flygande spagettimonster? ­«Religionen» er umog­leg å ta på ­alvor, og eig heller ikkje krenkingas kraft.
Ein oversikt Fri Tanke, nett­avisa til Human-Etisk Forbund, laga i fjor, listar opp fleire forsøk som er blitt gjorde på å bli registrert som trussamfunn i Noreg. Lista er mest av alt eigna­ til å spreie latter i kvardagen. Dudeismen, eller «Church of The Latter Day Dude», tek utgangspunkt i kultfilmen The Big ­Lebowski og oppmuntrar til å vere avslappa i møte med det vanskelege i livet, og heller bade, bowle og henge med venner. «De tiltrekkendes forsamling» ser på magnetismen som si religiøse tru. «Den hattolske kirke» skil seg frå Den katolske kyrkja hovudsakleg ved å sjå på hatten som eit heilagt ­objekt. «Juledommen» hevdar at julenissen har skapt verda, og at reinsdyr er heilage.


Skråblikk. No skal altså pasta­farianismen, Kyrkja av det flygande spagettimonsteret, opp for Den europeiske­ menneskerettsdomstolen i Stras­bourg. Konklusjonen bør vere gitt. Pastafarianismen er underhaldande nok, og gir eit morosamt skråblikk på religiøs praksis. Eg ler gjerne med pastafarianarane, men religion driv dei ikkje med. Dette er satire. Dermed pasta.

Gå til innlegget

Dei spesielle barna

Publisert 3 måneder siden - 716 visninger

Den norske skulen er god til å utruste, danne og innlemme eit breitt mangfald av elevar i det norske samfunnet. Men utfordringane med svake og særs flinke elevar står i kø.

Eg hugsar godt skuffelsen eg kjente på første skuledag. Eg var ikkje eit spesielt evnerikt barn, men eg hadde allereie lært meg å lese, skrive og rekne. I ein førebuande samtale hadde rektoren spurt om eg kunne engelsk. Det kunne eg ikkje – så gjekk eg altså med på å begynne på skulen.


Form og bokstav. Eg veit ikkje kva eg forventa meg då eg troppa opp den første skuledagen med flunkande ny ransel på ryggen. Men eg hugsar at vi lærte vi om rund form. Eg trur ikkje ein einaste bokstav blei nemnt. Først då gjekk det opp for meg at vi kom til å bruke dagar og veker framover på kvar bidige bokstav i alfabetet. Det kunne bli ein lang dags ferd mot Å.
I ettertid kan eg le av denne jyplingutgåva av meg sjølv. Eg hadde godt av å senke farten og vere ein del av klassefellesskapet. Truleg var det fleire enn meg som var i same båt. Eg skal ikkje snakke for dei. Men sjølv opplevde eg nokså raskt det verdifulle i å lære saman med dei andre i klassen. Dei enkelte bokstavane blei etter kvart sette saman til ord, setningar og bøker av mange slag.

 

Problembarn. Det finst mange elevar i den norske skulen som ikkje har den same opplevinga som eg hadde. I staden finst det ei rekke elevar som ikkje berre har lært å rekne, men som har forståing for nokså avansert matematikk – og som samtidig har falle utanfor. Dei blir oppfatta som frustrerte, destruktive og vanskelege – ja, som ordentlege 
problembarn. Jørgen Smedsrud, som har tatt doktorgraden i pedagogikk med forsking på matematisk evnerike elevar, fortalde i Vårt Land i går at manglande stimulering og utfordringar kan føre til problemåtferd i klasserommet. Somme av desse elevane, om dei får mangelfull oppfølging, kan også komme til å tru at dei er dummare enn andre og utvikle ei sterk kjensle av utanforskap.

 

Utfordring. Mange evnerike elevar underpresterer i det norske skulesystemet, fordi potensialet deira ikkje blir fanga opp. I dette ligg det ei stor utfordring for lærarane og PP-tenesta. Det kan også vere at skulane ikkje har tilstrekkeleg søkelys på denne problematikken fordi det ofte er endå større utfordringar i den andre enden av skalaen, dei svake elevane som treng tilrettelagt undervising.
Ein nyleg rapport frå det såkalla Nordahl-utvalet har skapt mykje debatt den seinare tida. Seinast i går blei tematikken debattert på nasjonal nettverkskonferanse for leiarar i PP-tenesta. Nordahl-utvalet har foreslått å fjerne retten til spesialundervising som rundt 50.000 elevar i grunnskulen nyttar seg av i dag. Ifølgje rapporten er spesialundervisninga eit mislykka system, blant anna fordi store delar av undervisinga blir utført av ufaglærte assistentar.

 

Kritikk. Protestane har ikkje latt vente på seg. Blant anna har leiaren av Funksjonshemmedes Fellesorganisasjon (FFO) uttalt at å fjerne retten til spesialundervisning er det same som at politikarane har gitt opp sårbare barn – og at det vil vere eit «gigantisk svik».
Kunnskapsminister Jan Tore Sanner (H) har i eit innlegg her i avisa sagt at regjeringa ikkje vil bytte ut det eksisterande systemet før dei er heilt sikre på at det nye er betre. Truleg kan avgjerda la vente på seg fram mot stortingsmeldinga om tidleg innsats og inkluderande fellesskap skal leggast fram neste haust. Alle innspel skal vurderast grundig.

 

Bevare rettar. Mykje er bra i den norske skulen. Ikkje minst gjer lærarane i landet vårt ein fantastisk jobb med å utruste, danne og innlemme eit breitt mangfald av elevar i det norske storsamfunnet. Likevel er det altså vesentlege utfordringar i yttergruppene, både blant dei frustrerte evnerike og dei svakaste elevane. Eg er skeptisk til å ta ifrå dei svake elevane retten dei har i dag, då er det viktigare å sjå på korleis den særskilte tilrettelegginga kan gjerast betre og meir effektiv.


Må bli sett. I den andre enden av skalaen gjeld det same – korleis kan dei evnerike elevane bli sett og få ei effektiv oppfølging utan at dei hamnar utanfor klasse-
fellesskapet?
Alle barn er spesielle, men somme treng meir spesialtilpassing enn andre. Det er ikkje eit mål for einheitsskulen at alle skal støypast i same form, men at alle får ein sjanse til å blomstre med sine eigne evner og bidra til fellesskapet med desse.

Gå til innlegget

Vi er eit ord med himmel i

Publisert 3 måneder siden - 3370 visninger

Det er stor forskjell på eit raust vi og eit fryktande vi. Måten vi tenker «vi» på, vil definere verda framover. I Sverige allereie på søndag.

‘Det som byrjar med manglande respekt for eitt enkelt menneskeliv, ender altfor ofte opp som ein katastrofe for heile nasjonar.’ Sitatet tilhøyrer Kofi Annan, FNs tidlegare generalsekretær, som døydde i heimen sin i Sveits for tre veker sidan og skal gravleggast i Ghanas­ ­hovudstad, Accra, på torsdag. Annan vaks opp i Ghana, studerte mellom anna i USA og var sidan 1984 gift med ei svensk kvinne – juristen og kunstnaren Nane Maria Lagergren. Då hadde han allereie jobba to tiår først i Verdas helseorganisasjon og deretter i FN. Generalsekretær i FN blei han i 1996, og var det i ti år.
Kofi Annan var ein sann verdsborgar, og ein forkjempar for det globale fellesskapet. I 2001 mottok han Nobels fredspris på vegner av FNs arbeid for fred i meir enn 50 år. I botnen for arbeidet han la ned gjennom mange år, var nettopp respekten for enkeltmennesket – ein respekt som er ein viktig føresetnad i arbeidet for menneskerettar og fred.


Valet i Sverige. I morgon er det val i Sverige, eit land som betydde­ mykje for Kofi Annan, og som han ofte besøkte. Mitt håp for morgondagen er at arven­ ­etter Annan får nedfelle seg i konkrete valresultat. Om respekten for enkeltmennesket blir valvinnaren, er det til gagn for heile Sverige. Dersom framandfrykt og beinhard retorikk vinn fram, går vi vanskelege ­tider i møte.
Det gjer vi kanskje uansett.
Valet i Sverige er ikkje noko som går føre seg ein stad der vi med lett hjarte kan snu ryggen til, dra nisselua over hovudet og tenke at dette ikkje angår oss. Vi er alle ein del av det globale­ fellesskapet, og i vår tid blir det viktigare enn nokon gong å utvide det store vi-et, der alle ­enkeltmenneske i verda til sjuande og sist inngår.
Det tyder ikkje at alle skal få plass innanfor Noregs grenser. Vi har ein velferdsstat å halde ved like, som kan få alvorlege knekkar ved kommande utfordringar dei nærmaste tiår. Men måten vi tenker «vi» på, vil definere verda framover.


Raust eller fryktande. Det er stor forskjell på eit raust vi og eit fryktande vi. Med eit fryktande vi er det logisk om vi forskansar oss i vår eigen pengebinge og rettar kanonen mot skurkar frå B-nasjonar i sør. Då er det til og med logisk å sette opp piggtrådgjerde ved Svinesund, så vi unngår svenske tilstandar i norske byar og bygder.
Med eit raust vi er det logisk å jobbe for å finne ut korleis vi kan spele kvarandre gode. I det rause vi-et finst enkeltmennesket. I det fryktande vi-et forsvinn enkeltmennesket av syne.
Sverigedemokraterna synes dessverre å vere bygd på eit fryktande vi. Det er lov å vere usamde om innvandringspolitikk – det må òg vere lov å stå for ein restriktiv politikk. Men respekten for enkeltmennesket må ligge i botnen. Og det verkar som om denne i mange tilfelle er på vikande front.
Ein generell skepsis til muslimar er eit døme på dette – då ser ein ikkje enkeltmenneska med si religiøse tru, men eit kollektiv av potensiell fare. Det same gjeld skepsisen som veljarane til Sverigedemokratarna har overfor feministar og journalistar, ­eller overfor miljøforkjemparar og vegetarianarar.
I botnen for alt dette ligg det fryktande vi-et, og uroa over alt ein sjølv ikkje kjenner seg komfortabel med. Dette vi-et er aukande i Europa, til ein slik grad at det europeiske fellesskapet fort kan nærme seg eit brestepunkt.


Populistisk framgang. Den ikkje-europeiske innvandringa til Europa har på grunn av det fryktande vi-et skapt grobotn for den framgangen vi fleire stader ser for den ytste politiske høgresida. Marine Le Pen i Front National gjekk vidare til andre valomgang i det franske presidentvalet i fjor, og for fire år sidan blei partiet størst i lokalvalet. På ståande fot kan eg nemne at høgre­ekstreme parti har gjort store innhogg i veljarmassen i land som Ungarn, Hellas og Neder­land. Og i Tyskland blei det høgrepopulistiske partiet AfD («Alternativ for Tyskland» det tredje største partiet ved valet i fjor.
I morgon er det Sveriges tur til å velje. Kva slags samfunn og kva slags politikk ønskjer svenskane seg? Somme ferske meinings­målingar indikerer at Sverigedemokratarna kan få ei oppslutning på rundt 20 prosent.
Det store spørsmålet er kva slags «vi» som får oppslutning i tida framover, det rause eller det fryktande. Det finst ein song som har denne verselinja: «Vi er eit ord med himmel i». Eg tenker ofte på denne songen. Det er ikkje alltid like lett å sjå himmelen blant menneska. Men der vi alle har respekt for enkeltmennesket, kan vi saman jobbe vidare for ei betre verd.

Gå til innlegget

Mest leste

Hareides nødvendige veivalg
av
Ole Paus
2 måneder siden / 77459 visninger
Et barn er født, et barn er dødt
av
Magne Raundalen
rundt 2 år siden / 43490 visninger
Etter fallet kommer hevnen
av
Berit Aalborg
10 måneder siden / 34859 visninger
Stormløpet mot Israel er i gang.
av
Roald Øye
7 måneder siden / 27825 visninger
Kanten av klippen
av
Åshild Mathisen
9 måneder siden / 22451 visninger
Et sosialt ­eksperiment
av
Bent Høie
4 måneder siden / 22154 visninger
Mens vi sover
av
Erik Lunde
10 måneder siden / 20060 visninger
Ord er handling
av
Hilde Frafjord Johnson
3 måneder siden / 19067 visninger

Lesetips

Om å se biskoper ved høylys dag
av
Karl Øyvind Jordell
rundt 8 timer siden / 253 visninger
Kirken er politisk
av
Andreas Masvie
rundt 8 timer siden / 104 visninger
Kontrastenes jul i Frankrike
av
Tom Holta Heide
rundt 8 timer siden / 73 visninger
Hatet mot miljøbevegelsen
av
Eivind Trædal
rundt 8 timer siden / 110 visninger
Når staten misbruker makt
av
Øyvind Håbrekke
2 dager siden / 175 visninger
Trangere og farligere
av
Wenche Fone
3 dager siden / 389 visninger
Hva med menighetene?
av
Dag Brekke
3 dager siden / 142 visninger
La flere unge slippe til
av
Rode Hegstad
3 dager siden / 125 visninger
Taushet og tale om jødene
av
Torleiv Austad
3 dager siden / 216 visninger
Les flere

Siste innlegg

Statsfinansiert hatblogg
av
Usman Rana
rundt 4 timer siden / 250 visninger
Menneskers rettigheter
av
Vårt Land
rundt 6 timer siden / 109 visninger
Om å se biskoper ved høylys dag
av
Karl Øyvind Jordell
rundt 8 timer siden / 253 visninger
Kirken er politisk
av
Andreas Masvie
rundt 8 timer siden / 104 visninger
Kontrastenes jul i Frankrike
av
Tom Holta Heide
rundt 8 timer siden / 73 visninger
Hatet mot miljøbevegelsen
av
Eivind Trædal
rundt 8 timer siden / 110 visninger
En hjelpeløs hånd
av
Ane Bamle Tjellaug
rundt 9 timer siden / 226 visninger
Historisk kirkemøte i Ukraina
av
Alexander Tymczuk
rundt 17 timer siden / 64 visninger
Les flere