Alf Kjetil Walgermo

Alder: 40
  RSS

Om Alf Kjetil

Redaktør kultur og idé

Følgere

Kyrkja som del av fellesskapet

Publisert 8 dager siden - 218 visninger

Nye norske kyrkjer blir bygde som ein del av kommunale kulturhus. Blir den kristne bodskapen vatna ut, eller blir han tvert om tydelegare?

Kyrkja er eit gamalt hus, men tuftene er i ferd med å endre seg. I Røyken kommune har ein ny signalbygning reist seg, eit kombinert kyrkje- og kultursenter med både kyrkjerom, livssynsnøytralt seremonirom og kulturscene i same etasje.
Døra er med andre ord høg og porten vid. Den nye kyrkja på Spikkestad er eit delt gudshus.
Det same skjedde i Stjørdal for tre år sidan. Kronprins Haakon Magnus opna Kimen kulturhus, der kyrkja er integrert som eitt av romma, stor nok for 250 personar.
Spikkestad og Stjørdal gir uttrykk for ei ny vindretning i Den norske kyrkja, der kyrkjelydar synest det er ein god idé å dele kyrkjebygningen sin med menneske av ulike livssyn.


Respekt. Sentralt er Den norske kyrkja imot denne nytenkinga. Kyrkjemøtet har bestemt at livssynsnøytrale rom ikkje skal vere ein del av ei vigsla kyrkje. Kyrkjebyggkonsulent i Kyrkjerådet, Ove Morten Berge, er imot løysingar som på Spikkestad, der store skyvedører skil kyrkjerommet frå eit livssynsnøytralt rom som kan brukast av andre trussamfunn.
Berge meiner at det handlar om respekt både for kyrkja sin del og for dei som ikkje ønskjer å ha noko med kyrkja å gjere. «Et bygg med kors på gjør det jo vanskelig for de andre», sa Berge til Vårt Land då kyrkje- og kultursenteret opna for litt over to veker sidan.


Defensivt. Berge har til dels rett i dette. I Stjørdal prøvde Sosialistisk Venstreparti både å hindre bygginga av kyrkja og å fjerne krossen frå veggen på kulturhuset. Det kan tenkast at det også finst andre som kjenner ubehag ved å møte ein lysande kross kvar gong dei skal på kino.
Gir ikkje Kyrkjerådet likevel uttrykk for ei litt forsiktig og nærmast defensiv haldning? Skal kyrkja la vere å samarbeide med kommunen om lokalar fordi nokon kunne bli støtt av det? Kva ideologiske argument ligg bak den kyrkjelege motstanden mot å gjere felles bu med andre aktørar? Bibelordet om ikkje å dra i same åk?


Kraftsentrum. Historisk sett har kyrkja vore eit kraftsentrum i lokalsamfunnet. Det var på kyrkjebakken folk møttest i gamle dagar. Kyrkjene, med sine høge tårn, er symbolske påminningar om eit samfunn som har rekna Gud med i likninga.
Dei rundt 3.000 kyrkjene som gjennom tidene er blitt bygde her til lands, er eit uttrykk for den sentrale rolla kristendommen har spelt og framleis spelar i samfunnet vårt. Men er det avgjerande for samfunnsutviklinga at kyrkjene kan forkynne den glade bodskapen bak sine eigne fire veggar?


Bygger bru. Vi veit at Gud ikkje bur i hus bygd av menneskehender. Særleg har dette vore hugsa på innanfor den protestantiske tradisjonen. Den sterke lekmannsrørsla i Noreg i etterkant av Hans Nielsen Hauge førte til at kristne forsamlingar fritt kunne samlast også utanfor kyrkjene, ofte med enkle rammer. Det er dei truande og ikkje bygningen som skaper ein kristen lyd.
Men har det noko å seie for den kristne trua dersom gudstenesta går føre seg i det same huset som ein borgarleg konfirmasjon? Opnar fleirreligiøse bygningar for synkretisme eller er dei tvert om brubyggarar for samtalar på tvers av livssyn?
Eg trur dei færraste vil hevde at soknepresten i Røyken vatnar ut den kristne bodskapen ved å la kyrkjelyden samlast med eit livssynsnøytralt seremonirom vegg i vegg. Tvert om kan denne imøtekommande haldninga, der kyrkja er ute blant folket, føre til at det dukkar opp fleire på gudstenesta.


Positivt. Kristne har sjeldan godt av å isolere seg frå resten av samfunnet. Jesus var ute og møtte menneske, det gjorde også Paulus. Sjølv om dei første kristne heldt saman i tette fellesskapar, var dei også kvar dag ute blant folk på tempelplassen.
Eg kan ikkje sjå anna enn at det er positivt med kyrkjer som ligg midt blant menneska der dei ferdast. I Stjørdal og Spikkestad er kyrkja både ein kristen fellesskap og ein tydeleg deltakar i å bygge det lokale fellesskapet. Om dette blir rekna som ei dårleg løysing, kan det jo også vere at det er Kyrkjerådet som bør tenke nytt.

Gå til innlegget

Barnet er ein jordvenn

Publisert 17 dager siden - 308 visninger

Nærleik til naturen gir omtanke og ­ansvarskjensle for skaparverket. Dette bør stå sentralt i den kristne trusopplæringa.

Det er ingen naiv idé å vere ven med jorda. Dei færraste blant oss er motstandarar av å ta vare på skaparverket. Derimot varierer det kor flinke vi er til å gjere nettopp det.
Også innanfor den kristne trua er forvaltaransvaret ein sentral tanke. Gud har skapt verda for at vi skal ta vare på henne. Det vil vere ei overdriving å seie at vi har lukkast godt. Samtidig er det mange som gjer ein ekstra innsats, også innfor kristne ­miljø, med å auke medvitet vårt om ulike miljøproblem og peike på vårt felles ansvar for å motverke den negative utviklinga.


Ressursar. I miljøkampen høyrer også barna naturleg med. Barn har formidable ressursar til å bli miljødetektivar, slik dei nesten meir intuitivt enn vaksne reagerer på forsøpling av naturen og plukkar plast med liv og lyst langs strendene. Blekkulf er ein gammal helt for mange som i dag har fått barn sjølve, og nye versjonar av miljøblekkspruten dukkar framleis opp på TV-en heime i stua.
Difor er det svært positivt at det no er utvikla eit kyrkjeleg opplegg som for alvor tek ­naturen inn i trusopplæringa retta mot barn. I dag kjem boka Jordvenn – venn med hele skaperverket ut på IKO-forlaget, eit konkret resultat av eit prosjekt som IKO – Kirkelig pedagogisk senter har hatt gåande i fleire år. Boka blir lansert på Samisk ­kirkelivskonferanse i Tromsø, før ho også skal lanserast i Oslo seinare denne veka.


Genialt. Jordvenn er eit relativt nytt ord som er like enkelt som det er genialt. Det handlar om å leve i nærleik med naturen og utvikle eit ansvar for å ta vare på han. Kort sagt: Å vere glad i jorda. I dette ligg det ikkje snev av «jordisk» tankegods, men rommar tvert om essensen av det forvaltaransvaret som mennesket er blitt tildelt frå starten av.
Barn er i utgangspunktet jordvennar, det ser vi gjennom den naturlege gleda dei fleste barn viser i møte med ulike plantar og dyr. Samtidig er det kjær-­
kome med meir kunnskap om og forslag til korleis vi kan bruken naturen på ein integrert måte når vi snakkar med barna om Gud.

 

Styrke. Dette praktiske aspektet verkar boka Jordvenn – venn med hele skaperverket å vere gjennomsyra av. Det er også ein styrke­ at ho er blitt til etter innspel frå heile landet, inkludert samisk kyrkjeliv. Nettopp samane har mykje å lære bort når det kjem til å leve nært naturen, og samisk kristent tankegods – og praksisar - utgjer eit tyngdepunkt i boka. Eit prosjekt som på denne måten inkluderer både dei ulike landsdelane og det samiske perspektivet i ei viktig kyrkjeleg miljøsatsing, fortener mange heiarop – og skal iallfall få det frå meg.


Nyttig. Kunstnaren Solveig Egeland, som står bak miljø- og kunstprosjektet Ocean Hope, har også eit kapittel i boka. Kunstnariske perspektiv på miljø-­tematikken er nyttig, og Egeland viser korleis barn og vaksne kan vende det vonde til det gode ved å skape kunst av søppel. Dette gir gode erfaringar av at det ikkje er fåfengt å engasjere seg til beste for jorda.
Trusopplæringa kan godt ­legge vekt på pilegrimstradisjonen og det å oppleve stille i naturen. Både vandringa og stilla er viktige perspektiv som utgjer ei viktig motvekt mot andre typar rørsler barn er utsette for i dag. Barnekulturen er ikkje utprega av stille, noko vi blant anna kan kjenne att i det raske tempoet i moderne barnefilmar og TV-program. Støy er ikkje berre negativt i seg sjølv, for leik kjem sjeldan i lågt volum, men i ei tid der dagane elles blir raskt fylte opp av hektiske aktivitetar og gjeremål, er det eit viktig perspektiv å lære barna opp til også å kjenne på stille.

 

På tur. Vandringa, som vi finn i pilegrimstradisjonen, er også eit fint aspekt ved det å vere jordvenn. Barn likar å gå tur når det finst ting å sjå på og snakke om, og ofte er dei ikkje langt unna å vere små pilegrimsvandrarar i utgangspunktet. Turen er ein god reiskap til å gjere barn – og vaksne! – betre kjent med store og små under i naturen. Kan ein tenne bål eller smake på frukt og bær i tillegg, kan opplevingane bli minneverdige for små og store barnesinn.
Jordvenn-perspektiva bør framover vere ein viktig del av den kristne trusopplæringa.
Barn blir fort entusiastiske­ jordvennar, og kan i neste ­omgang hjelpe oss vaksne til også å vere det.

Gå til innlegget

Betre enn verda

Publisert 20 dager siden - 631 visninger

Eit fleirtal nordmenn er så stolte av vår eigen kultur at det stig eit nytt nasjonalvers fram frå grasrota: Vi er kanskje ikkje perfekte, men verda er iallfall ikkje det.

Innimellom er det nyttig å få blikket retta mot seg frå omverda. Dersom omtalen er fordelaktig, styrkar det sjølvbiletet vårt. Når ei amerikansk avis skriv om kor gode vi nordmenn er til å gå langrenn, er det mest så vi kjenner at blodet brusar. Men når utanforståande ymtar frampå med noko kritisk, er vi flinke til å avfeie det heile. Kritikarane har uansett ikkje god nok innsikt i norske forhold. Vi veit betre enn å la oss såre av slikt.
Nordmenn er eit stolt folkeslag, oppfostra på knattar og berg, langs fjordar og strender. Vi er vande med å stå oppreiste i blesten, lett framoverlente, stadig på offensiven.
Dei 434 åra vi var i union med Danmark, blei av Henrik Ibsen kalla for 400-årsnatta, ei formulering frå Peer Gynt. Uttrykket fekk raskt bein å gå på. Betre enn den mørke natt, er den klåre dag, og etter at nasjonen hundre år seinare blei feit på olje, har sola knappast gått ned her i nord.


Overlegen kultur. Når vi attpåtil nyleg har sett ny verds-rekord i medaljefangst under Vinter-OL, er det hardt å få ein fersk rapport frå det amerikanske Pew Research Center i fleisen no på forsommaren. Seks av ti nordmenn meiner at vår norske kultur er overlegen andre kulturar, har Pew funne ut. Og dette resultatet kjem altså i ei tid der det er tjue år sidan sist det norske herrelandslaget var med i Fotball-VM.
Norsk kultur og norske verdiar er i vinden, ikkje berre som eit resultat av politisk retorikk på den ytre høgresida. Det finst ei ­rimeleg stor semje blant nordmenn om at nokre verdiar, nokre kulturar, er å føretrekke. 58 prosent er samde i utsegna «Folket vårt er ikkje perfekt, men vi har ein kultur som er betre enn andre.» Det er nesten så ein skulle tru at Pew har stole frå og skamfert artisten Cezinando: «Vi er perfekt men verden er ikke det».


Tyn til jul. Det er freistande å minne om julehelsinga til tidlegare kulturminister Linda Hofstad Helleland. Helleland fekk for eitt og eit halvt år sidan ualminneleg mykje tyn for å formulere seg om det norske som vi skulle vere stolte av. Så viser det seg altså at fleirtalet av folket går mykje lenger enn det Helleland gjorde i si varme omfemning av Bjørgen, Bjørndalen, brunost og graut. «Ver stolte av det norske», sa Helleland. «Vår norske kultur er overlegen», svarer folkehopen nokre månader seinare. Tala viser at Noreg er det einaste av 15 vesteuropeiske land i undersøkinga der over halvparten av befolkninga meiner at deira eigen kultur er best.


Sjølvgodheit. Sosialantropologen Thomas Hylland Eriksen uttalte seg om Pew-undersøkinga i gårsdagens Vårt Land og peika på at tala reflekterer ei utbreidd norsk sjølvgodheit, der vi har ein tendens til å meine at vi får til alt: «Mens vi klarer oss også gjennom økonomiske kriser, kan andre gjerne steke i sitt eget fett.» Sosialantropologen saknar meir audmjukskap, nysgjerrigheit og openheit mot andre samfunn og kulturar.
Det er lett å vere einig med han. Der Gro Harlem Brundtlands «Det er typisk norsk å vere god» frå 1992 var eit sjarmerande klapp på vår eiga skulder, står vi no faretruande nær å seie at «Det gode er typisk norsk». Det er ein farleg veg å gå.


Ein vekkar. Eg trur eigentleg ikkje at nordmenn flest kjenner seg igjen i den sterke sjølvgodleiken og farlege nedvurderinga av andre kulturar som kjem fram i undersøkinga frå det amerikanske forskingssenteret. Og stolte over landet vårt skal vi framleis vere. Likevel er undersøkinga ein vekkar. Vi gjer klokt i å ikkje børste ho av oss sånn utan vidare. Kan det tenkast at vi er i overkant sikre på kor fabelaktig den norske kulturen er?
Eit land i verda. I ei verd som i større og større grad deler felles utfordringar og der alt heng saman med alt, er det lite tenleg å male seg inne i eit hjørne og vere stolte av vi har den beste målarkosten. Noreg er eit land i verda, sjølv om vi står støtt utanfor EU. Stordomstankar om eigen kultur kler ikkje ein liten nasjon som vår, det minner fort om mindreverdskompleks.
Vi er ikkje betre enn verda. Derimot kan vi jobbe for å gjere verda til ein betre stad.

Gå til innlegget

Meining trumfar lykke

Publisert rundt 2 måneder siden - 574 visninger

Noreg er for tida det nest mestlykkelege landet i verda. Kan vi likevel risikere å gå glipp av meining, djupne og fellesskap?

Jakta på lykke er eit trekk ved samfunnet vårt. Vi skal skape oss sjølve, ikkje minst på sosiale medier, så vi står fram som i eventyret: «Så levde dei lykkeleg alle sine dagar.»

Vi som bur her i Noreg, er nær ved å leve ut denne hildringa. Ifølgje World Happiness Report, som kom i mars, er vi det nest mest lykkelege landet i verda. Berre Finland snik seg framfor oss på lykkestatistikken. I fjor låg vi heilt på topp.

Så langt alt vel, for vi blir jo reint lykkelege av å lese statistikkar som fortel at det går så godt for oss. Men har vi eigentleg fått pallplass i jakta på det gode liv, eller kan kåringa også vere eit varsel om at vi bør stoppe opp litt og tenke oss om?

Liv utan djupne

Her i avisa hadde vi i fjor ein lengre serie om lykke. Her kom det blant anna fram at auka levestandard ikkje nødvendigvis gir auka lykkekjensle, og at tre av ti norske ungdommar har symptom på angst og depresjon. No er det nyleg komen ut ei ny bok som hevdar at jakta på lykke tvert om gjer folk ulykkelege. I vårt strev etter å oppnå størst mogleg nyting og minst mogleg smerte, risikerer vi skape oss eit liv utan djupne, meining og fellesskap, meiner den amerikanske journalisten og psykologen Emily Esfahani Smith.

Fire søyler 

Smith held fram meining som det vi heller bør streve mot, snarare enn lykke. Ifølgje henne kviler meininga på fire søyler: Gode relasjonar, oppgåver som bidrar til samfunnet, at vi forstår erfaringane våre gjennom forteljingar, og at vi er forbundne med noko større enn oss sjølve.

Det er lett å vere einig med henne. Og punkta hennar samsvarer på ein god måte med det den kristne trua kan tilby oss. Grunntanken ved denne trua er at mennesket er forbunde med Gud – vi er skapte i Guds bilete, vi får vende oss til han i song og bøn, og vi kan tolke våre eigne livserfaringar gjennom Bibelens mange og sterke forteljingar.

Gudstrua legg også nokre etiske føringar inn over oss. Du skal elske nesten din som deg sjølv, sa Jesus. Det er ein standard som dei fleste av oss strevar med å nå opp til, kvar einaste dag. Å bygge gode relasjonar er likevel for dei aller fleste ein føresetnad for eit meiningsfylt liv, slik det også er meiningsskapande å vere aktivt med på å bygge samfunnet. Truande lever ikkje i eit vakuum, men som medmenneske i eit større fellesskap.

Glimt 

«Hva er meningen med livet? Det var det hele – et enkelt spørsmål; et spørsmål som hadde en tendens til å rykke en inn på livet med årene. Den store åpenbaringen hadde hun aldri fått. Den store åpenbaringen fikk en kanskje aldri. I stedet var det små, daglige mirakler, glimt av lys, fyrstikker som uventet ble revet av i mørket; her var ett.»

Forfattaren Virginia Wolfs ord frå romanen Til fyret fortel oss noko om korleis denne meininga kan opplevast – til tider nokså fragmentert, og sjeldan som ei openberring av typen Paulus opplevde på veg til Damaskus. Vi kan bruke eit heilt liv på finne meininga med livet, samtidig som ein truande også skal få stole på at det finst eit fundament for all meiningsfylde – og ferdiglagte gjerningar det er mogleg å gå inn i.

Barn og lykke 

Å finne meining i tilveret handlar ikkje alltid om å finne størst mogleg lykke. Tvert om kan meiningskjensle og lykkekjensle innimellom stå eit godt stykke frå kvarandre. Faktisk viser forskinga at hektiske småbarnsforeldre skårar lågare på lykkeskalaen enn par som ikkje har barn. Kvardagslogistikken går ut over lykkekjensla. Derimot veit alle som har barn kor meiningsfullt det er. Då kjenner ein både lykke og meining på eit djupare plan.

Det gode liv 

Det er eit godt råd i vår tid å vere mindre opptatt av å jakte på individuell lykke, og i staden søke meining og fellesskap i tilveret. Som Smith er inne på i boka Glem lykke, finn mening, gir livet meining når vi utviklar våre sterke sider og brukar dei til å hjelpe andre. Det er også i pakt med den kristne nestekjærleikstanken, og med folkevisdomen destillert i uttrykket «Den største gleda ein kan ha, det er å gjere andre glad».

Der søken etter meining får trumfe jakta på eiga lykke, ligg forholda til rette for det gode liv.

Gå til innlegget

Dikta med eit nærvær av lys

Publisert 2 måneder siden - 1622 visninger

Arnold Eidslott er død, 91 år gammal. Han vil bli ståande som ein av våre aller fremste diktarar.

Arnold Eidslotts dikt er fulle av ånd og lys. Sjømannen og telemontøren frå Sunnmøre skulle bli ein av Noregs fremste lyriske stemmer. Han hadde alltid penn og papir med seg i lomma når han klauv opp i mastene som telemontør. Det hendte at han måtte klyve ned for å skrive ei verselinje eller notere ein idé. Inspirasjonen kom frå Gud. Sjølv var poeten berre ein som formidla dikta vidare til lesarane sine.
Arnold Eidslott sovna stille inn på Sanitetshjemmet i Ålesund torsdag morgon. Det gir meining at han døydde om morgonen. Dikta hans graviterte alltid frå mørke til lys.

Utsyn. Eg møtte han heime i Vegsundstranda for nokre år sidan, der han budde heilt fram til månadsskiftet januar/februar i år. Det var ei stor oppleving å få komme heim til diktaren eg sette så høgt. Han budde med vidt utsyn mot fjord og fjell, noko eg trur var viktig for han.
Det indre utsynet spente like fullt endå vidare og høgare. Arnold Eidslott kunne reknast som ein lærd poet, med oversikt over litteratur-, kunst- og musikkhistoria, over ulike historiske epokar. Han rørte seg diktarisk sett like naturleg i Jerusalems og Romas gater som på heimlege trakter på Sunnmøre. Det gjorde sterkt inntrykk då Eidslott fann fram den gamle Bibelen sin og las høgt for meg. Røysta var fast, men mild. Guds ord kunne knapt ha fått ein betre formidlar.

Kristen tru. Arnold Eidslott la aldri skjul på si kristne tru. Frå debuten i 1953, Vinden taler til den døve, og framover kunne dette innebere ei utfordring for ein ambisiøs forfattar. Samtidig kunne det moderne formspråket hans innebere ei utfordring for meir tradisjonelt orientert kristne lesarar. Eidslott var likevel trufast mot sitt kunstnariske kall, og vann stor respekt i alle leirar for diktinga si.

Eigen kategori. Eidslott kom på sett og vis til å etablere sin eigen kategori innan den norske lyrikken. Jan Inge Sørbø skriv til dømes i Norsk biografisk leksikon at Eidslott representerte ein «original kombinasjon av modernisme, tradisjonalisme, visjonsdiktning og kristen forkynnelse».
Litteraturprofessoren Asbjørn Aarnes og forfattaren Aasmund Brynildsen var blant dei første som oppdaga han og heia han fram. Diktaren Olav H. Hauge omtalte Eidslott med anerkjennande ord. Først rundt 1980 fekk Eidslott det store gjennombrotet, då den danske litteraturkritikaren Poul Borum trekte han fram blant dei aller fremste lyrikarane både i Noreg og internasjonalt.

Åndshøvding. Arnold Eidslott vil bli ståande som ein av våre aller fremste lyrikarar. For meg var han ein åndshøvding, ein framståande diktar med eit nærverande kristent tankegods i botnen. Det var ikkje alle som likte dette, og mitt inntrykk er at ein del personar i det litterære og akademiske miljøet lenge var litt skeptiske til det religiøse i Eidslotts dikting. Dette er det så visst ingen grunn til. Arnold Eidslotts dikt står som noko av det ypparste i norsk dikting på 1900- og det tidlege 2000-talet.
No har diktaren, som fylte oss med så mykje lys, sjølv gått inn til det evige lyset. I dikta hans kan vi framleis kjenne nærværet.

Gå til innlegget

Lesetips

Avlatshandelen i Vennesla
av
Leif Gunnar Sandvand
rundt 5 timer siden / 407 visninger
1 kommentarer
Bokanmeldelse med skylapper?
av
Lyder Storhaug
rundt 5 timer siden / 98 visninger
2 kommentarer
Norge Trenger Kristne høgskoler
av
Erik Waaler
rundt 6 timer siden / 78 visninger
0 kommentarer
VGs karakterdrap
av
Bjarte Ystebø
rundt 6 timer siden / 297 visninger
2 kommentarer
Kravløst og nakent
av
Stein Ellinggard
rundt 7 timer siden / 50 visninger
0 kommentarer
Ute av verden
av
Andreas Ribe
1 dag siden / 1644 visninger
1 kommentarer
Blikket mot himmelen
av
Petter Mohn
2 dager siden / 131 visninger
1 kommentarer
Les flere

Siste innlegg

Rett til liv - heile livet
av
Aase Maren Østgaard
rundt 2 timer siden / 204 visninger
3 kommentarer
Avlatshandelen i Vennesla
av
Leif Gunnar Sandvand
rundt 5 timer siden / 407 visninger
1 kommentarer
Bokanmeldelse med skylapper?
av
Lyder Storhaug
rundt 5 timer siden / 98 visninger
2 kommentarer
Norge Trenger Kristne høgskoler
av
Erik Waaler
rundt 6 timer siden / 78 visninger
0 kommentarer
VGs karakterdrap
av
Bjarte Ystebø
rundt 6 timer siden / 297 visninger
2 kommentarer
Kravløst og nakent
av
Stein Ellinggard
rundt 7 timer siden / 50 visninger
0 kommentarer
Religiøse roboter
av
Hanne Linn Skogvang
rundt 7 timer siden / 113 visninger
0 kommentarer
Dataspel som diagnose
av
Vårt Land
rundt 8 timer siden / 246 visninger
3 kommentarer
Sannhet til besvær
av
Marit Vikan Sævareid
rundt 17 timer siden / 93 visninger
1 kommentarer
Hvor ble det av Jan Bøhler?
av
Erik Lunde
rundt 19 timer siden / 177 visninger
0 kommentarer
Les flere

Siste kommentarer

Martin Sandstad kommenterte på
Dataspel som diagnose
17 minutter siden / 246 visninger
Kjell Haugen kommenterte på
Rett til liv - heile livet
25 minutter siden / 204 visninger
Martin Sandstad kommenterte på
Dataspel som diagnose
34 minutter siden / 246 visninger
Magrethe Rud kommenterte på
Hva skal vi med De ti bud i 2018?
40 minutter siden / 414 visninger
Mette Solveig Müller kommenterte på
Profetisk eller politisk?
42 minutter siden / 420 visninger
Anne Elisabeth Skogøy Fjellstad kommenterte på
Vi har henne ikke
42 minutter siden / 4403 visninger
Eirik A. Steenhoff kommenterte på
Dataspel som diagnose
rundt 1 time siden / 246 visninger
Eirik A. Steenhoff kommenterte på
Rett til liv - heile livet
rundt 1 time siden / 204 visninger
Leif GuIIberg kommenterte på
Endens tid
rundt 1 time siden / 2132 visninger
Dan Lyngmyr kommenterte på
Rett til liv - heile livet
rundt 1 time siden / 204 visninger
Dag Løkke kommenterte på
Det står skrevet, men mange bryr seg fint lite om det.
rundt 1 time siden / 1065 visninger
Bjørn Erik Fjerdingen kommenterte på
Endens tid
rundt 1 time siden / 2132 visninger
Les flere