Svein Helgesen

Alder: 71
  RSS

Om Svein

Seniorrådgjevar som driv mest med prosjektbasert utviklingsarbeid på oppdrag frå kommunar og andre instansar. Hovudområde: barnehage og skole, organisasjons- og leiarutvikling. Samfunnsengasjert, tidlegare politisk aktiv i KrF både lokalt, regionalt og sentralt.

Følgere

"Hit eit steg - og dit eit steg .."

Publisert over 2 år siden

Dersom KrF tar eit nytt steg bort frå «den tredje veg» over mot høgre, vil dei fleste forstå det som eit historisk linjeskifte. Det vil over tid påverka og endra både partiets sjølvforståing og korleis folk flest og media ser på KrF. Svært mange av oss vil også slita med å kjenna igjen det partiet vi fortsatt har eit slags kjærleiksforhold til.


«Hit eit steg, og dit eit steg ...», song Ingebrigt Davik i min barndom. Dersom vi heng på eit spørsmålsteikn, kan strofa på ein god måte illustrera dei politiske utfordringane etter eit stortingsval som har gitt regjeringa ekstra hovudbry og større handlingsrom for opposisjonen.

KrF's paradoks og dilemma
Korleis manøvrerer partia i dette uryddige farvatnet? For Knut Arild Hareide er situasjonen på sett og vis paradoksal. Samtidig som han er skipper på ei skute som har tapt veljarar og stortingsmandat, har han fått nøkkelmakt til å avgjera kven som skal styra landet, og kor lenge. Han sit på skuldrene til partiveteranar som har vore opptatt av å profilera KrF som «ein tredje veg» i norsk politikk, midt mellom parti med sosialisme og kollektivisme som ideologisk fundament og parti med liberalisme som grunnideologi. Dette standpunktet står seg og er meir solid forankra i partiet enn på lenge», skreiv Hareide sjølv i 2015.

Reaksjonane etter valnederlaget reiser likevel tvil om kor djupt forankra standpunket om «den tredje veg» er i delar av partiet sitt grunnfjell. Dagens Vebjørn Selbekk, som i lang tid har vore ein ramsalt kritikar av Hareides ideologiske og politiske kurs, gir klar melding om at KrF står i fare for å havarera ved neste val dersom partiet ikkje dreier kursen tydeleg mot høgre og avlyser motstanden mot forpliktande FrP-samarbeid. Fleire tillitsvalde i partiet, særleg i sørvest, gir redaktøren støtte og ber skipperen leggja kursen fleire hakk mot styrbord, dvs. høgre.

Tre nøkkelspørsmål                                                                                      Ingen parti kan ta lett på svake valresultat; dei lever av tillit frå veljarane. Samtidig er det viktig for ei partileiing å halda hovudet kaldt og hjarta varmt. Å bli tatt av vinden og leggja om kursen på grunnlag av vonbrot, tapte posisjoner og nærsynt og kortsiktig taktikk kan vera skummelt. Mange har gjort dei same erfaringane som den legendariske greske hærføraren og statsmannen Pyrrhos: Kortvarig gevinst kan kosta skikkeleg dyrt på lengre sikt.

 Eg skal ikkje her bruka spalteplass på å argumentera for mine private konklusjonar. Men eg vil gjerne gi partiet tre råd om prosessen dei har starta opp:

1. Sjå til at dei strategiske vegvala blir solid forankra i partiets ideologi og sjølvforståing, ikkje i kortsiktig kost-nytte-vurdering.                       Kva er partiets sjel, og kva vil vi folk skal kjenna KrF mest tydeleg igjen på framover? Har partiet sterke ideologiske og politiske grunnar for å dempa ned sentrumsprofilen og ta eit nytt steg mot høgre og permanent plassering i ei borgarleg blokk der også eit liberalistisk og til dels populistisk ytre høgre høyrer med?

2. Bruk partiets historie som kjelde til læring og kloke framtidsval.     Kva har vore suksessformelen i dei periodane når KrF har skapt entusiasme og oppslutning langt utover eige grunnfjell? Kva veit vi om årsakene til det dramatiske tapet av veljarar frå 13,7 % i jubelåret 1997 til 4.2 % ved katastrofevalet i 2017? Kven er dei mange som partiet har mista undervegs, kor har dei gått og korleis kan mange av desse vinnast tilbake?

3. Sjå inn i glaskula for å avklara kva rolle partiet vil spela for å setja tydeleg fotavtrykk på samfunnsutviklinga fram mot 2030.                   Kva blir 2020-talets store politiske saker og utfordringar? I lys av dette: Kva skal vera KrF’s langsiktige politiske prosjekt, og korleis kan partiet med si verdiforståing og sine tre ideologiske beresøyler vera med på å setja dagsorden og opplevast som relevant langt utover kyrkje og bedehus? Eller ønskjer partiet i staden å spissa profilen, bli smalare og ha eit skjerpa fokus på typisk kristne hjarte- og åndskampsaker?

Eit krevjande vegval                                                                                              Svara på slike nøkkelspørsmål, ikkje spørsmål om posisjonar og kortsiktig gevinst, må avgjera partiets framtidige vegval. Hareide og resten av partileiinga har ein krevjande jobb framfor seg. Heller ikkje KrF er nokon søndagsskule. Tydelege val vil gjera mange skuffa. Det er nemleg med politikken som med teologien: Nokre held seg til Paulus, andre til Apollos.

Knut Arild Hareide har på eitt vis rett når han poengterer at KrF’s sjel ikkje ligg i synet på samarbeid. Samtidig kjem vi ikkje bort frå at samarbeidsstandpunkt er og må vera tett lenka opp til ideologisk og politisk sjølvforståing. Også idag gjeld den gamle sanninga om at berre hus som er bygde på fjell, vil bli ståande etter at ulike "Irmaer" har rasa frå seg. Parti som lar seg freista til å styra etter skiftande vindar og kortsiktig taktisk vurdering av nytte kontra kostnad, står i fare for å bli som ein drivande kork på vatnet, utan tydeleg retning. Det er over tid lite berekraftig.

Høgre-om eller "tredje veg"?                                                                          «KrF må belage seg på at det vil koste å ta ansvar, uansett hva slags samarbeid som avtegner seg etter valget i 2017», skreiv KrF-topp i Oslo bystyre Erik Lunde i 2015. Knut Arild Hareide har i sine kommentarar etter valet gitt han rett. Partiets utfordring er no: Vil skipperen frå Bømlo bli pressa til å leggja kursen høgre-om og gå inn i ei eller anna form for forpliktande samarbeid med eit parti som ideologisk og politisk på saksområde etter saksområde er eit «Atlanterhav» unna? Eller vil vi framover sjå KrF manøvrera etter dagens ideologiske samarbeidskompass, slik Erik Lunde har formulert det: «For et kristendemokratisk parti må det uansett være maktpåliggende å sikre at samarbeidet har en sterkest mulig forankring i det politiske sentrum, og at ytterfløyenes innflytelse reduseres. Det er å være en tredje vei i praksis.»


Quo Vadis, KrF?                                                                                                   Hit eit steg – og dit eit steg ..? KrF tok i 2013 eitt steg mot høgre for å testa ut forpliktande politisk samarbeid med FrP. Erfaringane førte til at partiet i 2017 har tatt eit steg tilbake. Eit regjeringssamarbeid som i 2013 var «lite sannsynleg», er i 2017 utelukka. Partiet har vore klart på sin preferanse om Erna Solberg som statsminister, men har ikkje villa gjenta garantien om at borgarleg fleirtal skal gi borgarleg regjering i fire nye år. Valresultatet viser at denne strategien gav stor veljarlekkasje, både mot høgre og venstre.

Quo Vadis, KrF? Dersom partiet tar endå eit steg bort frå «den tredje veg» over mot høgre, kan ein prøva å forklara vegvalet som strategisk, ikkje ideologisk. Dei aller fleste vil nok likevel forstå det som eit historisk linjeskifte. Det er liten tvil om at det vil påverka og endra både partiets sjølvforståing og korleis folk flest og media ser på KrF. Svært mange av oss vil også slita med å kjenna igjen det partiet vi fortsatt har eit slags kjærleiksforhold til.

Og over tid vil det nok også gjera noko med KrF’s sjel. Det er nemleg slik at sjela vår viser seg fram gjennom handlingane våre.

Gå til innlegget

Vippemakt og berekraftig styring

Publisert over 2 år siden

Mi stemme vil gå til eit vippeparti som vågar å setja kjepphestar på båten og samarbeida med andre styringsparti, i posisjon eller konstruktiv opposisjon, for å bidra til forandring med forankring og innsnevra rommet for politisk populisme og blokkpolarisering.

Eg ser på valet på mandag som eit viktig retningsval. Konfrontert med morgondagens store og krevjande utfordringar treng vi fleire visjonære politikarar som evnar å sjå lengre fram enn til neste val. På heimebane er det behov for langt meir ansvarleg og nøktern forvaltarøkonomi enn den lite berekraftige oljepengebruken vi har sett i mange år. Dei internasjonale utfordringane ropar på større felles vilje til å ta eit politisk, solidarisk og moralsk ansvar over landegrensene. Klimaendringane etterlyser politikarar som har mot til å erstatta «venta og sjå» med å tenkja og handla radikalt. Teknologiutviklinga stiller oss overfor krevjande etiske val som inneber at vi kan koma til å ta nye steg bort frå sjølve grunnmuren i det verdimessige arvegodset vårt, ei erkjenning av at alle menneske har like stor verdi.

Vippepartias val?
Rett før valdagen er den politiske og parlamentariske situasjonen heilt open. Få, om nokon, vågar å satsa mykje pengar på om den neste statsministeren vil heita Erna Solberg eller Jonas Gahr Støre. Svært mykje tyder på at begge dei to største partia vil koma svekka ut og trenga støtte frå parti langt ute på fløyen for å kunna etablera eit parlamentarisk grunnlag for eit skjørt fleirtal. Det kan bli vippepartias val og stortingsperiode.

 

"Forandring med forankring"

«Forandring med forankring», var Dagfinn Høybråtens parole då han for om lag ti år sidan stod i bresjen for ein intern utviklingsprosess i KrF. I dag kan orda gjerne vera ein god visjon for arbeidet med å byggja det nye Norge og leggja grunnlaget for det grøne skifte og anna omstilling som må koma. Alt kan ikkje vera som det har vore. Samtidig bør vi vera på vakt mot raske reformeksperiment som ikkje tar tilstrekkeleg omsyn til nasjonale særtrekk, folks kvardag og det beste av arvegodset vårt.


Vi treng politikarar som er lydhøre for ropa frå dei som har klatra opp på skuldrene til «oss gamle». Vi treng langt større klimapolitisk mot enn det Erna Solberg og Jonas Gahr Støre fram til no har vist. Derfor treng dei å kjenna pusten frå dei mindre partia i nakken. Begge to leier store styringsparti som slit med tilliten i folket. Dersom dei kjem ut med under 50 % oppslutning samla sett, bør dei høyra alarmklokkene ringa.

 

Ansvarleg vippemakt?
Men situasjonen legg også eit tungt ansvar på dei mindre vippepartia, spesielt dei partia som ligg plassert i sentrum. Saman med dei største styringspartia har sentrumspartia eit særskilt ansvar for å skaffa fleirtal for berekraftig styring med ein politisk retning som har relativt brei tillit hos veljarane. Lite tyder på at Erna Solberg på mandag får auka støtte til å føra vidare blåblå politikk saman med FrP, spesielt etterat KrF (og delvis Venstre) har sett foten ned for det. Men også Jonas Gahr Støre kan koma til å sitja med den same utfordringa dersom valresultatet gir han fleirtal med vippemakt til parti på ytterste venstre fløy.


Det ser altså gå mot ein stortingsperiode med små vippeparti i fokus. Det treng ikkje vera negativt for demokratiet vårt. Men det kan samtidig gi lite politisk stabilitet i ei tid med stort behov for berekraftig styring.


Mi stemme vil gå til eit ansvarleg vippeparti som viser vilje til å ta medansvar for å skaffa landet ei regjering som kan sikra berekraftig og stø styring framover på 2020-talet og mot 2030. Eg ser etter det vippepartiet som eg har størst tru på vil våga å setja kjepphestar på båten og samarbeida med andre styringsparti, i posisjon eller konstruktiv opposisjon, for å bidra til forandring med forankring og innsnevra rommet for politisk populisme og blokkpolarisering.


Per i dag ligg Knut Arild Hareide klart best an.


Godt val!

 

Gå til innlegget

Takk for barnetrua!

Publisert over 2 år siden

Undervegs på trusreisa vår kan strevet etter å tru rett og sant gjera oss slitne. Eg er takksam og glad for at eg har fått los til å finna tilbake til den enkle barnetrua der det er guds- og Kristusrelasjonen som står i fokus, ikkje kva eg meiner om små og store teologiske stridsspørsmål.

Eg les alltid Sofie Brauts livssynsrefleksjonar i Vårt Land med stor interesse. Ho skriv godt og utfordrar slik at få kan forholda seg likegyldig til bodskapen. Det er bra. Vi treng alle å bli utfordra til å sjå verda frå ein annan stad enn vår eigen. Det gjeld også den som utfordrar.   

Brauts refleksjonar i VL 15.06. handlar om barnetru, mest i betydninga «ei vakker omskriving av omgrepet åndeleg latskap». Innvendinga mot frasen «barnetru» er mellom anna dette, skriv ho: «ei slags allmenn orsaking for at ein ikkje har teke seg bryet med å konfrontera dei store spørsmåla som livet stiller. At vi ikkje gidd komma til rette med kva som er sant, men prioriterer det som fungerer.»

Brauts refleksjonar er interessante. Eg skal innrømma eg kjenner at utfordringa hennar til tider glir over i provokasjon. Det skjer ofte når vi opplever å bli tatt i skule og belært av folk som kan gi inntrykk av å forstå langt betre. Men mest av alt vekkjer ho til live hos meg spennande og erfaringsbasert refleksjon omkring mi eiga trusreise, som både barn og vaksen.

Eg har reist i snart sytti år. Undervegs har eg lært å kjenna både det folkekyrkjelege og frikyrkjelege landskapet godt – gjennom livslang trusopplæring i søndagsskule, barne- og ungdomsarbeid, skulelag, gudstenester og møte, bibelgrupper, gammal og god kristendomsundervisning i skulen, høgskulestudium i kristendom osb. Eg har med frimot formidla trua mi vidare til andre frå mange talarstolar i bedehus og kyrkjerom, og eg har hatt sentrale posisjonar i kyrkjelege rådsorgan. Slik sett tenkjer eg at eg har reist så mange mil i mi eiga trusutvikling at Sofie Brauts uttrykk «åndeleg latskap» er lite treffande.

Men kva har eg så lært undervegs? Kor er eg med trua mi i dag? Eg trur det mest treffande uttrykket og svaret er dette: Mi lange trusreise har tatt meg tilbake dit eg starta - til mi enkle og trygge barnetru. Eg har hatt fasar då fokuset mitt var å argumentera og slåst for dei rette standpunkta, å utfordra åndeleg latskap og knefallet for tidsånda og å avsløra og gå i rette med ulike former for liberal vranglære.

Men over tid gjorde eg erfaringar som tvinga meg til å skifta perspektiv. Trusutvikling blei etter kvart mindre leit og strev etter å erobra stadig nye teologiske  nutar og sterkare opplevingar, meir å søkja tilbake til den ro og tryggleik som finst i trua på den nådige Gud og ta inn over meg utfordringa til Kristusetterfølging gjennom på ulike måtar å vera hans hender og føter i verda.

Dei krevjande og stigmatiserande debattane om kva som er sant og ikkje sant, kven som trur rett og lærer vrangt, har over tid gjort meg sliten. Frimotet til å gå på talarstolen og dela tankar og erfaringar frå mi eiga trusreise, har skranta. For kven har tru som held mål og gjer ein verdig til ei slik rolle? I staden for å oppsøkja dei store teologiske debattromma er eg heller blitt ein slags vår tids Nikodemus som har søkt å finna svar og trygg grunn for mi eiga modne tru i nattlege rom der kravet for å sleppa inn ikkje er trusstyrke og –kvalitet målt etter menneskegitte teologiske standardar, men at eg kjem for å lytta audmjukt til og kjenna pusten frå han som er den einaste som til alle tider kan skapa tru og gi nåde.

Barnetrua mi var enkel og trygg, eg levde og trudde med stor tillit og låge skuldrer. Undervegs på trusreisa blei skuldrene til tider høge. Strevet etter å tru rett og sant, slåst mot all vranglære og halda avstand til alle som kan utfordra den etablerte sanninga, gjorde i periodar vaksentrua mi sliten. Men etter kvart har eg heldigvis fått los til å finna tilbake til den enkle barnetrua der det er guds- og Kristusrelasjonen som står i fokus, ikkje kva eg meiner om små og store teologiske stridsspørsmål.

Det kan vel henda at både Sofie Braut og andre meiner at mi private trusfortelling er eit bevis på korleis det kan gå når det blir for mykje morsmelk og for lite fast føde undervegs. Det stemmer dårleg; eg har smakt på det meste gjennom ei lang, spennande, erfarings- og kunnskapsrik og spenningsfylt trusreise.

Mest takksam og glad er eg for at eg fann vegen tilbake til sjølve kjernen i barnetrua mi. Først då opplevde eg å koma verkeleg nær kjærleikens og nådens mysterium. Det har gitt meg ei trygg tru, slik eg hadde som liten. Eg trur også ein slik ståstad, uansett korleis Sofie Braut og andre vil karakterisere den, er det beste utgangspunktet for å få til opne og respektfulle samtalar som kan gi ny næring til både barne- og vaksentru og hjelpa oss til å forholda oss til at vi alle er undervegs og ser og forstår stykkevis.

Eg takkar Gud for barnetrua mi!

        

 

Gå til innlegget

Erna og Jonas må gå gjennom sentrum

Publisert rundt 3 år siden

Både det raudgrøne og det blåblå prosjektet har vist seg å vere skjøre konstellasjonar. Båe har flytta det politiske tyngdepunktet mot ytterkantane og auka avstanden til sentrum.

Politisk journalistikk har sjeldan lengre tidsperspektiv enn fram til neste­
val. Det pregar også mange kommentarar om KrFs balansegang fram mot komande stortingsval.

Men kva med dei lange linjene? Knut Arild Hareides samarbeidssignal peikar utover 2017. KrF er eit verdi- og sentrumsparti som ikkje vil bidra til faste partiblokker. Hareide slår fast at den tradi­sjonelle todelinga i ei borgarleg og ei sosialistisk blokk på ingen måte speglar dei reelle politiske skillelinjene i Norge.

Sentrum. Ingen har dei siste ­tiåra vunne regjeringsmakt i Norge utan på ein eller annan måte å gå gjennom sentrum. Slik vil det truleg også bli på 20- og 30-­talet. Frå 2005 har Ap og H rett nok styrt i koalisjon med fløyparti. Men erfaringane har vist kor skjøre slike konstella­sjonar er over tid. Både det rødgrøne og det blåblå prosjektet har flytta det politiske tyngdepunktet mot ytterkantane og auka avstanden til nøkkelparti i sentrum.

KrFs premissar for politisk samarbeid representerer derfor ei utfordring for både Erna Solberg og Jonas Gahr Støre. Når Hareide peikar på Erna Solberg som førsteval, gir han Jonas Gahr Støre klar melding om at det må langt meir til enn venleg verbal invitasjon frå Ap si side før KrF er klar for dialog om meir forpliktande politisk samarbeid. Når han set opp ein tydeleg ­gjerdestolpe mot FrPs politikk og distanserer seg frå ei blokktenking som er sjølve berebjelken i arbeidet for borgarleg samling, torpederer han samtidig Solbergs prestisjeprosjekt.

Til slutt. Erna Solberg og Jonas Gahr Støre vil nok på kort sikt ta Hareides signal til etterretning og halde fram som planlagt fram mot 2017. Sterk oppslutning om H og FrP og støtte frå eit meir borgarleg orientert Venstre kan gi Erna von om fleirtal til å styra vidare. Ho kan også håpa på at det til slutt vil få KrF på plass i falden.

Jonas Gahr Støre kan på si side satsa på sjansen for rødgrønt fleirtal utan KrF si støtte. Det kan gi ny politisk dynamikk og von om at Knut Arild Hareide etter kvart kjem på gli frå høgre mot venstre. Dessutan kan det jo skje at spådommar om at KrFs tid som nøkkel- og vippeparti går mot slutten, kan slå til.

Inst inne ser nok likevel Erna Solberg og Jonas Gahr Støre lengre­ fram enn til 2017. Parti­ med ambisjonar om å sitja i førar­setet i norsk politikk på 2020- og 2030-talet, må vera opptatt av dei lange linjene. Både Erna

Solberg og Jonas Gahr Støre veit at Norge står framfor store behov for omstilling, eit kraftfullt grønt skifte, krevjande ­eutfordringar knytta til inkludering og økonomisk nyorientering og omprioritering.
Mot. Det vil krevja politisk leiarskap med evne og mot til å løfta blikket, tenkja nytt og vera meir opptatt av verdiar og lange linjer enn av neste val. Det vil krevja styringsgrunnlag som er berekraftig over tid

Berekraftig styring handlar ikkje minst om å finna farbare samarbeidsstrategiar også i tider når det ikkje er mogleg å byggja fleirtalskonstellasjonar. ­Sidan samarbeid med fløyparti er så skjørt, vil kampen om sentrum bli avgjerande. Erna og ­Jonas skal ikkje sjå bort frå at også Sp og V etter kvart vil bli meir ­tydelege på at partiet ikkje vil bidra til permanent sementering av blokkene.

Korleis vil Erna Solberg og ­Jonas Gahr Støre skapa berekraftig styringsgrunnlag i norsk ­politikk i eit lengre tidsperspektiv? Dette er av langt større interesse enn kortsiktig strategi for å vinna flertalet i 2017. Den som er mest opptatt av å følgja dagens spor og vegrar seg mot å justera­ kursen, vil truleg ha det dår­legaste utgangspunktet over tid.

FØRST PUBLISERT I VÅRT LAND 12.11.2016

Gå til innlegget

Blir ­Hareide historisk?

Publisert over 3 år siden

Knut Arild Hareide kan bli den første partileiaren som forpliktar KrF i ­regjering saman med Frp. Men han kan også bli den første KrF-leiaren som går inn i ein ministerpost i ei ­regjering av Ap og sentrum.

I september 2017 kan Knut Arild Hareide få nøkkelmakt til å bestemma kva slags regjering landet skal få dei neste åra. Trykket mot partiet aukar både innanfrå og utanfrå. Fleirtalet i KrFrår til at partiet går mot høgre. Vebjørn Selbekk i Dagen gir stemme til konservative og borgarleg innstilte kristne som vil at Hareide skal gå i regjering med H, Frp og V for å demma opp mot eit avkristningsivrig Ap.

Vårt Land åtvarar derimot partiet mot å gi opp sin blokk­uavhengige ståstad og hevdar at «hvis KrF bestemmer seg for å ha en ideologisk binding til en av sidene i overskuelig framtid, kan partiets politiske menighet krympe.»

Krevjande. Då KrF i 2012 forplikta seg til å arbeida for ei ny borgarleg regjering, var Hareide nøye med å poengtera at konklusjonen var situasjonsbestemt, ikkje eit politisk linjeskifte.

Etter åtte år på «tribunen» ­under rødgrønt styre ønskte partiet igjen å bli ein del av regjeringsløysinga. Samtidig slo parti­leiaren fast at KrF som verdi- og sentrumsparti ikkje ønskjer å bidra til faste partiblokker, og at partiet til ei kvar tid vil søkja­ samarbeid med andre parti «når det ikke kolliderer med vår ­ideologi og profil, men samlet sett kan gi økt gjennomslag og forståelse for partiets politikk.»

Utgangspunktet i dag er på fleire vis annleis enn i 2013. KrF har gjort nyttige erfaringar gjennom tre utfordrande år som samarbeidsparti for ei blåblå ­regjering. Erna Solberg har sytt for at draumen om ei regjering utgått av H, KrF og V er så godt som død. Jonas Gahr Støre har skapt ein ny situasjon gjennom å invitera KrF inn i ei Ap-sentrumsregjering. Dermed er den interne prosessen i KrF blitt både meir open og krevjande enn for fire år sidan.

Sjølvforståing i spel. Samtidig som Knut Arild Hareide ser at partiet kan koma i ein ønske­posisjon, erfarer han at utfordringa er enormt krevjande. I samarbeidsdebatten vil sentrale­ aktørar at KrF ideologisk og politisk skal bli eit meir tydeleg konservativt og borgarleg kristeleg parti og dempa ned reservasjonane mot regjeringssamarbeid med eit liberalt og populistisk Frp.

Ein slik argumentasjon set i ­realiteten partiet si sentrumspolitiske sjølvforståing i spel og gjer KrF smalare – og dermed også mindre gjenkjenneleg for mange.

Situasjonen krev klok balanse­kunst på slakk linje. Realpolitikaren Hareide ser at tre år som samarbeidsparti for Solberg-­regjeringa har gitt resultat og veit at nøklar til regjeringskontor gir meir politisk makt.

Men den reflekterte idépolitikaren er samtidig på vakt mot faren for å trø over «kompromissets grense» slik at den ideologiske og politiske integriteten til partiet blir sett på spel. Samarbeidet med H og Frp har lært han at store­ ideologiske og politiske spenningar kan gi skade og smerte både på kort og lengre sikt.

Langt frå Frp. Partileiaren er i dag tydeleg på at det i 2017 igjen bør vera tid for KrF i regjering, men er førebels taus om linjeval. Så langt tar han både Erna Solberg og Jonas Gahr Støre på alvor og styrer ein intern prosess som skal sikra at partiet ikkje konkluderer berre på «refleks» og ut frå gammal erfaring. Dei to «friarane» skal testast ut så langt det er råd ut frå KrFs politiske prioriteringar. Det krev tid og seriøs vurdering.

KrF står svært langt frå Frp i spørsmål som mellom anna ­internasjonal solidaritet, asyl- og flyktningpolitikk, alkoholpolitikk, klima og miljø, skatt, landbruk og distrikt. I ein eventuell brei borgarleg koalisjon vil det vera viktig for KrF at statsminister Erna Solberg viser vilje til å justera den politiske kursen lengre inn mot sentrum enn idag. Vil ho det? Og kva med spørsmål som søndagshandel, fedrekvote og nivået på oljepengebruken i ein slik koalisjon?

Verbal velvilje. Jonas Gahr Støre snakkar raust om dialog­ med KrF om verdipolitiske spørsmål som betyr mykje for partiet: bioteknologi, barn og familie, kyrkje- og livssyns­politikk og så bortetter. Men vil verbal velvilje bli følgd opp i praksis?

For KrF er det vidare viktig å få positive Ap-signal om vilje­ til å stimulera frivillig sektor og styrkja partnarskapen mellom staten og ideelle organisasjonar. Ikkje minst bør Jonas Gahr Støre kunne forplikta seg til at Ap i ­regjering vil gi større konsesjonar­ til samarbeidsparti i sentrum i spørsmål som gjeld klima/miljø og flyktning-/ asylpolitikk enn kva dei vil oppnå i koalisjon med H og Frp.

Historiske Hareide. Knut Arild Hareide står framfor sitt kanskje aller mest utfordrande vegval som partileiar.

Ved å følgja råda om å låsa Ap-døra fortare enn svint og binda partiet fast til den borgarlege «masta» for lang tid, vil han gjera sitt til å endra KrF si sjølvforståing som kristendemokratisk sentrumsparti.

Ved å ta både Erna Solberg og Jonas Gahr Støre på alvor og halda­ døra open for samarbeid med den av «friarane» som samla­ sett kjem KrF lengst i møte, vil han flytta trykket over på desse og signalisera at ingen kan lena seg tilbake og ta KrF for gitt.

Dersom KrF i 2017 på nytt kjem i posisjon, vil Hareide uansett bli historisk. Han kan bli den første partileiaren som forpliktar KrF i regjering saman med Frp. Men Hareide kan også bli den første KrF-leiaren som går inn i ein ministerpost i ei Ap-­sentrumsregjering.

Raus Støre? Vi er mange som ønskjer oss det siste. Men det ­føreset ikkje minst at ein raus Jonas Gahr Støre gjer jobben sin.

Først publisert i Vårt Land 2.9.2016

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere