Svein Helgesen

Alder: 70
  RSS

Om Svein

Seniorrådgjevar som driv mest med prosjektbasert utviklingsarbeid på oppdrag frå kommunar og andre instansar. Hovudområde: barnehage og skole, organisasjons- og leiarutvikling. Samfunnsengasjert, tidlegare politisk aktiv i KrF både lokalt, regionalt og sentralt.

Følgere

Når sant skal seiast

Publisert 10 dager siden - 1677 visninger

Har KrF bruk for ein som fortsatt brenn for alt det «gule», men likevel vil ha Jonas framfor Erna? Er det plass i det nye KrF for oss som er meir redde for populisme og indivualisme enn for sosialisme i ulike variantar, og meir opptatt av totaliteten og retninga på politikken enn av å telle politiske gjennomslag i enkeltsaker, uansett kor stor symbolverdi dei har for delar av partiet? Når vi skal snakke sant, trur eg Kjell Ingolf Ropstad og eg er enige om at svaret gir seg sjølv. No er det framfor alt dei gode og entusiastiske hjelparane som trengst.

Den nye frontfiguren i KrF, Kjell Ingolf Ropstad, har fått eit formidabelt og historisk oppdrag. Å ta partiet inn i ei borgarleg fleirtalsregjering med berre halve partiet bak seg er i seg sjølv ein formidabel jobb. Å vere den som i praksis opphever partiets garanti mot regjeringssamarbeid med FrP, som fram til no har vore skrive i fjell, er historisk.

Alle må med

Å erkjenne at oppdraget ikkje vil kunne oppfyllast med støtte frå berre halve KrF-laget, er ein god start. Ropstads tilbakemelding til unge Simen Bondevik, som har sett ord på tvilen om framtida si i KrF, er derfor krystallklar. Alle må med: «Vi er også helt avhengig av at du og andre engasjerte KrF-ere som nå er skuffet, fortsetter arbeidet for et varmere samfunn og for at KrFs verdier og saker i større grad skal få prege samfunnet. La oss gjøre det sammen.» 


Å snakke saman - ærleg og sant

Å snakke saman og forstå den andre sitt perspektiv er heilt nødvendig. Ei større og vanskelegare utfordring er likevel å snakke ærleg, respektfullt og framfor alt sant både om det som bind saman og det som skiller. 

Kjell Ingolf Ropstad åtvarar i svaret sitt til Simen Bondevik mot å la andre definere KrF. Det er lett å vere enig i det. Det er partiet sjølv, dvs. vi som er ein del av partifellesskapet, som skal definere kven vi er og kva vi står for. Men er det ikkje nettopp her vi er ved stridens kjerne, hovudgrunnen til den alvorgege sprekkdanninga vi i dag erfarer i sjølve grunnfjellet i partiet? 

Eg trur det. På overordna nivået sluttar vi rekkene og mobiliserer entusiasme. Forresten, når sant skal seiast, finst det parti som ikkje vil slutte seg til eit «halleluja» for visjonen om eit varmare samfunn? 


Invitasjon til politisk "flyttedugnad"

Men politikk er meir enn visjonar. Realpolitikken blir til i bestemte samarbeidskontekstar. Derfor inviterer Ropstad heile partiet med på ein historisk "flyttedugnad" inn i felles hus og forpliktande borgarleg sambuarskap med H, FrP, V. Visjonen er ikkje noko mindre enn å skrive KrF inn i ei regjeringserklæring som både uttrykkjer verdifellesskap og eit felles politisk program frå dag til dag. I 2013 uttrykte han det slik: «Et nytt flertall må finne sammen i så mange små og store politiske spørsmål som mulig, i alle de praktiske sakene som utgjør dag-til-dag-politikken. Men en politikk uten himmel blir lett retningsløs og så motløs, uten evne til å manøvrere stødig gjennom politikkens mange daglige krav».


Svaret må bli NEI

Ropstads kraftfulle kamp for å få fleirtalet med på å byggje eit nytt fundament for eit tydelegare KrF har på fleire måtar imponert meg. Mitt svar er like fullt eit klart NEI. Etter ei snart femti år lang reise med partiet, med erfaring både frå ordførarkontor, stortingssal og regjeringsbygg, vil det for min del vere full kollisjon med alt eg brenn for å definere og til og med tru på eit framtids-KrF som del av eit forpliktande verdifelleskap og politiske halvhjarta kompromiss som både kristendemokratar, liberalistar og populistar kan framsnakke og vere stolte av.

Når vi skal snakke sant, må eg vere tydeleg på at eg aldri har sett Erna Solberg som mi eller KrF’s politiske stjerne. For meg er ho berre ei blå lanterne på ei regjeringsskute med ein kurs som eg verken er stolt av eller i det store og heile kan stå inne for. Men eg uttrykkje gjerne stor honnør for den jobben Knut Arild Hareide, Kjell Ingolf Ropstad og resten av KrF-gruppa i Stortinget i over fem år har gjort for å moderere dei mest negative utslaga av blåblå politikk. 


KrF som radikalt alterativ

"Mitt" KrF, slik eg definerer det, kan og skal likevel aldri slå seg til ro med å dra høgrepartia lengre mot sentrum i kampen for klimaet, millionar på flukt, dei fattigaste av dei fattige, mot auka forskjellar i samfunnet osb. Det kristendemokratiske partiet eg møtte då Jon Lilletun midt på 1970-talet definerte det for oss under eit politisk "vekkingsmøte" , skal alltid vere ei radikal stemme og stå aller fremst i dei kampane som betyr mest for dei som treng det mest. Det betyr også å våge å inngå blokkpolitiske alliansar med dei parti som vi i kampen for menneskeverdet i vid forstand, både fødte og ufødte liv, har sterkast verdifellesskap med. Det er i alle fall ikkje FrP!


Eit nødvendig vegskille

Eg skriv ikkje dette innlegget for å mane til omkamp om eit retningsval som partiet no har tatt. Eg har respekt for eit fleirtal og erkjenner at jobb nummer ein no er å spele Ropstad og resten av laget så gode som mogleg i "flytteprosessen". 

Innlegget mitt er først og fremst meint som eit ærleg bidrag til ein tøff intern samtale der vi snakkar sant om kvifor retningsvalet skaper sprekker i sjølve grunnfjellet i partiet. Når sant skal seiast, ville det utan tvil ha vore slik også om fleirtalet hadde vippa motsett veg. 

Anten vi likar det eller ikkje, trur eg partiet står ved eit vegskille der vi må erkjenne at målet om eit tydelegare KrF vil måtte bety ei viss avskalling. Eller kanskje skal vi heller snakke om utskifting av delar av mannskapet? For når sant skal seiast: Kløfta mellom Bjarte Ydstebøs definisjon og min definisjon av kven KrF er og kva det skal og bør vere, synest å vere altfor stor til at vi begge kan vere med på å spele partiet betre.


Treng framtidas KrF slike som meg?

Det er ikkje slik er skulle ha ønskt det, men det slik det er blitt: No må Kjell Ingolf Ropstad få alle dei gode hjelparane han kan oppspore for å kunne  fullføre det formidable og historiske oppdraget han har fått. Utan flust med entusiastar som trur på den nye sentrum-høgrevisjonen og stiller opp for den, vil det ende med forlis. 

Sjølv er eg ikkje der, men spør som Simen Bondevik, men meir spissformulert og utfordrande: Har KrF bruk for ein som fortsatt brenn for alt det «gule», men likevel vil ha Jonas framfor Erna? Er det plass i det nye KrF for oss som er meir redde for populisme og indivualisme enn for sosialisme i ulike variantar? Kva rolle skal vi ha, vi som i tillegg til alt eg har nemnt er meir opptatt av totaliteten og retninga på landbruks-, skatte-, distrikts- og kommunepolitikken enn av å telle politiske gjennomslag i enkeltsaker, uansett kor stor symbolverdi dei har for delar av partiet? 

Når vi skal snakke sant, trur eg Kjell Ingolf Ropstad og eg er enige om at svaret gir seg sjølv. Med så lite entusiasme og så tydeleg motstand vil eg og dei som tenkjer som meg ha lite konstruktivt å tilføre partiet i den prosessen ein no har starta. Slik er det berre. Så får det vere mitt ansvar, ikkje partiets, å bruke tid på å finne min plass framover, både i det politiske landskapet og eventuelt ombord på andre skuter.

Men draumen om "mitt" radikale KrF vil eg alltid bere med meg – «at noko vedunderleg kan skje … at me ei morgonstund skal siga inn på ein våg me ikkje har visst um." » For aller minst i politikken blir vedtak fatta i evighetsperspektiv. 

Gå til innlegget

Hareide – utfordrande og konsistent

Publisert rundt 1 måned siden - 2137 visninger

Vågar KrF’s landsstyre å gi Hareide tillit og følgje partileiaren sin modige marsjordre? Er Ap og Sp villige til å byggje eit felles verdimessig og politisk grunnlag for å ta Norge i ei ny og meir tydeleg sentrumspolitisk retning? Eller vil det meste når Stortinget tar juleferie vere tilbake til det gamle, bortsett frå at dei to blokkene i politikken er endå fastare sementert enn nokon gong?

Knut Arild Hareide har skapt ny dynamikk i norsk politikk. Enkelte kallar det politisk jordskjelv. Uansett korleis KrF’s ekstraordinære landsmøte i november reagerer og konkluderer, har han skrive namnet sitt inn i norsk politisk historie med feite typar.

Utfordring i fleire retningar
Både i boka «Det som betyr noe» og talen til sitt eige landsstyre utfordrar KrF-leiaren både internt og eksternt:

- Med sitt politiske prosjekt med hovudfokus på kampen for eit   varmare samfunn tar han grep om den politiske agendaen og gjer verdiforankring og politisk retning i vid forstand til det viktigaste testspørsmålet for forpliktande politisk samarbeid.
- Han tar eit overraskande kraftfullt oppgjer med ein politikk med forankring i eit tyngdepunkt lengre til høgre enn noko anna regjering i norsk historie.
- Som utgangspunkt for ei ny politisk retning utfordrar han Ap og Sp til samtale om grunnlaget for ei ny regjering forankra i kristen kultur- og verdiarv og med eit tyngdepunkt langt nærare sentrum enn Solbergregjeringa.
- Han utfordrar seg sjølv og sine eigne partifeller til å våge å stå for det partiet har sagt i fleire tiår:  KrF er eit sentrumsparti som kan samarbeide med parti både til høgre og venstre for seg. Utfordringa er krystallklar: No er tida inne for å våge et steg mot venstre!

Konsistent
Slike utfordringar skaper sjølvsagt reaksjonar. Historisk linjeskifte, seier mange. Det er innvendingar som ikkje står seg. For i forhold til kva KrF sa både før og i etterkant av stortingsvavalet i 2017, er Hareide meir konsistent enn dei fleste:

- Han står klippefast på landsmøtepunktet om at KrF er eit kristendemokratisk sentrumsparti som ønskjer ei ny regjering med ein annan politikk enn den som er blitt ført av H og FrP.
- Han bekreftar landsmøtets ønske og vilje til å søkje regjeringsmakt basert på styrkeforhold mellom partia og eit sterkast mogleg sentrum.
- Han gjentar landsmøtets føretrekte ønske om ei sentrum-Høgre regjering, samtidig som han med utgangspunkt i politisk analyse bekreftar konklusjonen om at avstanden til FrP fortsatt er så stor at eit regjeringssamarbeid med partiet er uaktuelt.
- Han refererer til landsmøtets siste punkt som slår fast at dersom Erna Solbergs satsar på FrP framfor sentrum, vil KrF å sjå etter alternative måtar for å oppnå politisk gjennomslag og påverke landets politiske retning.

Motsett bevisbyrde
Å hevde at Hareide bryt med KrF’s historiske linje og løfte til veljarane før valet i 2017 er å snu det meste på hovudet. I den interne prosessen landsstyret no har sett i gong, er det dei to nestleiarane og alle andre som avviser utfordringa og rådet hans, som sit med bevisbyrde og har ei forklaringsutfordring:

- Dei må grunngi politisk kvifor dei vil ha omkamp om regjeringsspørsmålet, og kvifor dei no meiner at den politiske avstanden til FrP i 2018 er blitt så akseptabel at dei er villige til å gå inn i ei regjering som eit samla landsmøte avviste våren 2017.
- Dei må forklare politisk kvifor dei heller vil ta ansvar i ei regjering med eit mellomstort populistisk parti på høgre flanke og med politisk tyngdepunkt langt ute på høgresida enn ei Ap/Sp/KrF-regjering utan fløyparti og med eit tyngdepunkt langt nærare sentrum enn kva ein kan oppnå saman med eit stort H og eit mellomstort FrP.
- Dei må forklare politisk kor mykje dei meiner skal til for å vere villige til å opne for samarbeid med Ap i regjering, eller vere tydelege på at det dei eigentleg helst ønskjer er eit historisk linjeskifte som slår fast at KrF er eit borgarleg parti som berre skal kunne regjere saman med andre parti på høgresida.

Offensivt sentrumsgrep                                                                                    Knut Arild Hareides overraskande tydelege og modige utfordring har endra både det politiske landskapet og skapt ny dynamikk i den politiske debatten, i alle fall for ei stund. Som tilsvar til mantraet om sentrums død minner han om at ca 20 % av folket fortsatt stemmer på sentrumsparti. Han erklærer derimot den etablerte toblokkmodellen som «mosegrodd» - fordi den gir dårlege svar på framtidas store samfunnsutfordringar, flyttar det politiske tyngdepunktet ut frå sentrum mot flankane og gir fløyparti urimeleg stor påverknad på den politiske retninga.

Hareides prosjekt er å ta nye  grep for å ta politikken fleire steg tilbake mot sentrum. Når Erna Solberg gjennom fem år ikkje har vist vilje til å ta ansvar for eit slikt taktomslag, vender han seg til venstre for å få med seg Jonas Gahr Støre og Trygve Slagsvold Vedum.

Brubygging på tvers - eller fastare blokksementering?
Reaksjonane overraskar mange. Aftenpostens Harald Stanghelle er imponert over Hareides klare tale og store mot: «Her er ikke mye taktikkeri, det er som om han gjør dette utifra et samvittighets anliggende.» Forfattaren og artisten Trygve Skaug er ein av langt over tusen som har reagert med å melde seg inn i KrF: «Fordi jeg tror på og drømmer om at Hareide og gjengen med sitt nye tydelige veivalg vil gjøre det varmere i Norge igjen."

Vågar KrF’s landsstyre å gi Hareide tillit og følgje den modige marsjordren? I så fall – er Ap og Sp villige til å byggje eit felles verdimessig og politisk grunnlag for å ta Norge i ei ny og meir tydeleg sentrumspolitisk retning? Eller vil det meste når Stortinget tar juleferie vere tilbake til det gamle, bortsett frå at dei to blokkene i politikken er endå fastare sementert enn nokon gong?

Knut Arild Hareide vil uansett i norsk politisk historie bli ståande som den første (og einaste?) partileiaren i KrF som ikkje berre utfordra blokkpolitikken verbalt, men som i praksis vågde å prøve å byggje bruer på tvers av blokkene – i eit modig forsøk på å ta Norge i ei meir sentrumsorientert og framtidsretta politisk retning enn det som er mogleg å oppnå gjennom konstellasjonar som flyttar politikken lengre ut på flankane.

 

Gå til innlegget

"Hit eit steg - og dit eit steg .."

Publisert rundt 1 år siden - 542 visninger

Dersom KrF tar eit nytt steg bort frå «den tredje veg» over mot høgre, vil dei fleste forstå det som eit historisk linjeskifte. Det vil over tid påverka og endra både partiets sjølvforståing og korleis folk flest og media ser på KrF. Svært mange av oss vil også slita med å kjenna igjen det partiet vi fortsatt har eit slags kjærleiksforhold til.


«Hit eit steg, og dit eit steg ...», song Ingebrigt Davik i min barndom. Dersom vi heng på eit spørsmålsteikn, kan strofa på ein god måte illustrera dei politiske utfordringane etter eit stortingsval som har gitt regjeringa ekstra hovudbry og større handlingsrom for opposisjonen.

KrF's paradoks og dilemma
Korleis manøvrerer partia i dette uryddige farvatnet? For Knut Arild Hareide er situasjonen på sett og vis paradoksal. Samtidig som han er skipper på ei skute som har tapt veljarar og stortingsmandat, har han fått nøkkelmakt til å avgjera kven som skal styra landet, og kor lenge. Han sit på skuldrene til partiveteranar som har vore opptatt av å profilera KrF som «ein tredje veg» i norsk politikk, midt mellom parti med sosialisme og kollektivisme som ideologisk fundament og parti med liberalisme som grunnideologi. Dette standpunktet står seg og er meir solid forankra i partiet enn på lenge», skreiv Hareide sjølv i 2015.

Reaksjonane etter valnederlaget reiser likevel tvil om kor djupt forankra standpunket om «den tredje veg» er i delar av partiet sitt grunnfjell. Dagens Vebjørn Selbekk, som i lang tid har vore ein ramsalt kritikar av Hareides ideologiske og politiske kurs, gir klar melding om at KrF står i fare for å havarera ved neste val dersom partiet ikkje dreier kursen tydeleg mot høgre og avlyser motstanden mot forpliktande FrP-samarbeid. Fleire tillitsvalde i partiet, særleg i sørvest, gir redaktøren støtte og ber skipperen leggja kursen fleire hakk mot styrbord, dvs. høgre.

Tre nøkkelspørsmål                                                                                      Ingen parti kan ta lett på svake valresultat; dei lever av tillit frå veljarane. Samtidig er det viktig for ei partileiing å halda hovudet kaldt og hjarta varmt. Å bli tatt av vinden og leggja om kursen på grunnlag av vonbrot, tapte posisjoner og nærsynt og kortsiktig taktikk kan vera skummelt. Mange har gjort dei same erfaringane som den legendariske greske hærføraren og statsmannen Pyrrhos: Kortvarig gevinst kan kosta skikkeleg dyrt på lengre sikt.

 Eg skal ikkje her bruka spalteplass på å argumentera for mine private konklusjonar. Men eg vil gjerne gi partiet tre råd om prosessen dei har starta opp:

1. Sjå til at dei strategiske vegvala blir solid forankra i partiets ideologi og sjølvforståing, ikkje i kortsiktig kost-nytte-vurdering.                       Kva er partiets sjel, og kva vil vi folk skal kjenna KrF mest tydeleg igjen på framover? Har partiet sterke ideologiske og politiske grunnar for å dempa ned sentrumsprofilen og ta eit nytt steg mot høgre og permanent plassering i ei borgarleg blokk der også eit liberalistisk og til dels populistisk ytre høgre høyrer med?

2. Bruk partiets historie som kjelde til læring og kloke framtidsval.     Kva har vore suksessformelen i dei periodane når KrF har skapt entusiasme og oppslutning langt utover eige grunnfjell? Kva veit vi om årsakene til det dramatiske tapet av veljarar frå 13,7 % i jubelåret 1997 til 4.2 % ved katastrofevalet i 2017? Kven er dei mange som partiet har mista undervegs, kor har dei gått og korleis kan mange av desse vinnast tilbake?

3. Sjå inn i glaskula for å avklara kva rolle partiet vil spela for å setja tydeleg fotavtrykk på samfunnsutviklinga fram mot 2030.                   Kva blir 2020-talets store politiske saker og utfordringar? I lys av dette: Kva skal vera KrF’s langsiktige politiske prosjekt, og korleis kan partiet med si verdiforståing og sine tre ideologiske beresøyler vera med på å setja dagsorden og opplevast som relevant langt utover kyrkje og bedehus? Eller ønskjer partiet i staden å spissa profilen, bli smalare og ha eit skjerpa fokus på typisk kristne hjarte- og åndskampsaker?

Eit krevjande vegval                                                                                              Svara på slike nøkkelspørsmål, ikkje spørsmål om posisjonar og kortsiktig gevinst, må avgjera partiets framtidige vegval. Hareide og resten av partileiinga har ein krevjande jobb framfor seg. Heller ikkje KrF er nokon søndagsskule. Tydelege val vil gjera mange skuffa. Det er nemleg med politikken som med teologien: Nokre held seg til Paulus, andre til Apollos.

Knut Arild Hareide har på eitt vis rett når han poengterer at KrF’s sjel ikkje ligg i synet på samarbeid. Samtidig kjem vi ikkje bort frå at samarbeidsstandpunkt er og må vera tett lenka opp til ideologisk og politisk sjølvforståing. Også idag gjeld den gamle sanninga om at berre hus som er bygde på fjell, vil bli ståande etter at ulike "Irmaer" har rasa frå seg. Parti som lar seg freista til å styra etter skiftande vindar og kortsiktig taktisk vurdering av nytte kontra kostnad, står i fare for å bli som ein drivande kork på vatnet, utan tydeleg retning. Det er over tid lite berekraftig.

Høgre-om eller "tredje veg"?                                                                          «KrF må belage seg på at det vil koste å ta ansvar, uansett hva slags samarbeid som avtegner seg etter valget i 2017», skreiv KrF-topp i Oslo bystyre Erik Lunde i 2015. Knut Arild Hareide har i sine kommentarar etter valet gitt han rett. Partiets utfordring er no: Vil skipperen frå Bømlo bli pressa til å leggja kursen høgre-om og gå inn i ei eller anna form for forpliktande samarbeid med eit parti som ideologisk og politisk på saksområde etter saksområde er eit «Atlanterhav» unna? Eller vil vi framover sjå KrF manøvrera etter dagens ideologiske samarbeidskompass, slik Erik Lunde har formulert det: «For et kristendemokratisk parti må det uansett være maktpåliggende å sikre at samarbeidet har en sterkest mulig forankring i det politiske sentrum, og at ytterfløyenes innflytelse reduseres. Det er å være en tredje vei i praksis.»


Quo Vadis, KrF?                                                                                                   Hit eit steg – og dit eit steg ..? KrF tok i 2013 eitt steg mot høgre for å testa ut forpliktande politisk samarbeid med FrP. Erfaringane førte til at partiet i 2017 har tatt eit steg tilbake. Eit regjeringssamarbeid som i 2013 var «lite sannsynleg», er i 2017 utelukka. Partiet har vore klart på sin preferanse om Erna Solberg som statsminister, men har ikkje villa gjenta garantien om at borgarleg fleirtal skal gi borgarleg regjering i fire nye år. Valresultatet viser at denne strategien gav stor veljarlekkasje, både mot høgre og venstre.

Quo Vadis, KrF? Dersom partiet tar endå eit steg bort frå «den tredje veg» over mot høgre, kan ein prøva å forklara vegvalet som strategisk, ikkje ideologisk. Dei aller fleste vil nok likevel forstå det som eit historisk linjeskifte. Det er liten tvil om at det vil påverka og endra både partiets sjølvforståing og korleis folk flest og media ser på KrF. Svært mange av oss vil også slita med å kjenna igjen det partiet vi fortsatt har eit slags kjærleiksforhold til.

Og over tid vil det nok også gjera noko med KrF’s sjel. Det er nemleg slik at sjela vår viser seg fram gjennom handlingane våre.

Gå til innlegget

Vippemakt og berekraftig styring

Publisert rundt 1 år siden - 111 visninger

Mi stemme vil gå til eit vippeparti som vågar å setja kjepphestar på båten og samarbeida med andre styringsparti, i posisjon eller konstruktiv opposisjon, for å bidra til forandring med forankring og innsnevra rommet for politisk populisme og blokkpolarisering.

Eg ser på valet på mandag som eit viktig retningsval. Konfrontert med morgondagens store og krevjande utfordringar treng vi fleire visjonære politikarar som evnar å sjå lengre fram enn til neste val. På heimebane er det behov for langt meir ansvarleg og nøktern forvaltarøkonomi enn den lite berekraftige oljepengebruken vi har sett i mange år. Dei internasjonale utfordringane ropar på større felles vilje til å ta eit politisk, solidarisk og moralsk ansvar over landegrensene. Klimaendringane etterlyser politikarar som har mot til å erstatta «venta og sjå» med å tenkja og handla radikalt. Teknologiutviklinga stiller oss overfor krevjande etiske val som inneber at vi kan koma til å ta nye steg bort frå sjølve grunnmuren i det verdimessige arvegodset vårt, ei erkjenning av at alle menneske har like stor verdi.

Vippepartias val?
Rett før valdagen er den politiske og parlamentariske situasjonen heilt open. Få, om nokon, vågar å satsa mykje pengar på om den neste statsministeren vil heita Erna Solberg eller Jonas Gahr Støre. Svært mykje tyder på at begge dei to største partia vil koma svekka ut og trenga støtte frå parti langt ute på fløyen for å kunna etablera eit parlamentarisk grunnlag for eit skjørt fleirtal. Det kan bli vippepartias val og stortingsperiode.

 

"Forandring med forankring"

«Forandring med forankring», var Dagfinn Høybråtens parole då han for om lag ti år sidan stod i bresjen for ein intern utviklingsprosess i KrF. I dag kan orda gjerne vera ein god visjon for arbeidet med å byggja det nye Norge og leggja grunnlaget for det grøne skifte og anna omstilling som må koma. Alt kan ikkje vera som det har vore. Samtidig bør vi vera på vakt mot raske reformeksperiment som ikkje tar tilstrekkeleg omsyn til nasjonale særtrekk, folks kvardag og det beste av arvegodset vårt.


Vi treng politikarar som er lydhøre for ropa frå dei som har klatra opp på skuldrene til «oss gamle». Vi treng langt større klimapolitisk mot enn det Erna Solberg og Jonas Gahr Støre fram til no har vist. Derfor treng dei å kjenna pusten frå dei mindre partia i nakken. Begge to leier store styringsparti som slit med tilliten i folket. Dersom dei kjem ut med under 50 % oppslutning samla sett, bør dei høyra alarmklokkene ringa.

 

Ansvarleg vippemakt?
Men situasjonen legg også eit tungt ansvar på dei mindre vippepartia, spesielt dei partia som ligg plassert i sentrum. Saman med dei største styringspartia har sentrumspartia eit særskilt ansvar for å skaffa fleirtal for berekraftig styring med ein politisk retning som har relativt brei tillit hos veljarane. Lite tyder på at Erna Solberg på mandag får auka støtte til å føra vidare blåblå politikk saman med FrP, spesielt etterat KrF (og delvis Venstre) har sett foten ned for det. Men også Jonas Gahr Støre kan koma til å sitja med den same utfordringa dersom valresultatet gir han fleirtal med vippemakt til parti på ytterste venstre fløy.


Det ser altså gå mot ein stortingsperiode med små vippeparti i fokus. Det treng ikkje vera negativt for demokratiet vårt. Men det kan samtidig gi lite politisk stabilitet i ei tid med stort behov for berekraftig styring.


Mi stemme vil gå til eit ansvarleg vippeparti som viser vilje til å ta medansvar for å skaffa landet ei regjering som kan sikra berekraftig og stø styring framover på 2020-talet og mot 2030. Eg ser etter det vippepartiet som eg har størst tru på vil våga å setja kjepphestar på båten og samarbeida med andre styringsparti, i posisjon eller konstruktiv opposisjon, for å bidra til forandring med forankring og innsnevra rommet for politisk populisme og blokkpolarisering.


Per i dag ligg Knut Arild Hareide klart best an.


Godt val!

 

Gå til innlegget

Takk for barnetrua!

Publisert over 1 år siden - 1370 visninger

Undervegs på trusreisa vår kan strevet etter å tru rett og sant gjera oss slitne. Eg er takksam og glad for at eg har fått los til å finna tilbake til den enkle barnetrua der det er guds- og Kristusrelasjonen som står i fokus, ikkje kva eg meiner om små og store teologiske stridsspørsmål.

Eg les alltid Sofie Brauts livssynsrefleksjonar i Vårt Land med stor interesse. Ho skriv godt og utfordrar slik at få kan forholda seg likegyldig til bodskapen. Det er bra. Vi treng alle å bli utfordra til å sjå verda frå ein annan stad enn vår eigen. Det gjeld også den som utfordrar.   

Brauts refleksjonar i VL 15.06. handlar om barnetru, mest i betydninga «ei vakker omskriving av omgrepet åndeleg latskap». Innvendinga mot frasen «barnetru» er mellom anna dette, skriv ho: «ei slags allmenn orsaking for at ein ikkje har teke seg bryet med å konfrontera dei store spørsmåla som livet stiller. At vi ikkje gidd komma til rette med kva som er sant, men prioriterer det som fungerer.»

Brauts refleksjonar er interessante. Eg skal innrømma eg kjenner at utfordringa hennar til tider glir over i provokasjon. Det skjer ofte når vi opplever å bli tatt i skule og belært av folk som kan gi inntrykk av å forstå langt betre. Men mest av alt vekkjer ho til live hos meg spennande og erfaringsbasert refleksjon omkring mi eiga trusreise, som både barn og vaksen.

Eg har reist i snart sytti år. Undervegs har eg lært å kjenna både det folkekyrkjelege og frikyrkjelege landskapet godt – gjennom livslang trusopplæring i søndagsskule, barne- og ungdomsarbeid, skulelag, gudstenester og møte, bibelgrupper, gammal og god kristendomsundervisning i skulen, høgskulestudium i kristendom osb. Eg har med frimot formidla trua mi vidare til andre frå mange talarstolar i bedehus og kyrkjerom, og eg har hatt sentrale posisjonar i kyrkjelege rådsorgan. Slik sett tenkjer eg at eg har reist så mange mil i mi eiga trusutvikling at Sofie Brauts uttrykk «åndeleg latskap» er lite treffande.

Men kva har eg så lært undervegs? Kor er eg med trua mi i dag? Eg trur det mest treffande uttrykket og svaret er dette: Mi lange trusreise har tatt meg tilbake dit eg starta - til mi enkle og trygge barnetru. Eg har hatt fasar då fokuset mitt var å argumentera og slåst for dei rette standpunkta, å utfordra åndeleg latskap og knefallet for tidsånda og å avsløra og gå i rette med ulike former for liberal vranglære.

Men over tid gjorde eg erfaringar som tvinga meg til å skifta perspektiv. Trusutvikling blei etter kvart mindre leit og strev etter å erobra stadig nye teologiske  nutar og sterkare opplevingar, meir å søkja tilbake til den ro og tryggleik som finst i trua på den nådige Gud og ta inn over meg utfordringa til Kristusetterfølging gjennom på ulike måtar å vera hans hender og føter i verda.

Dei krevjande og stigmatiserande debattane om kva som er sant og ikkje sant, kven som trur rett og lærer vrangt, har over tid gjort meg sliten. Frimotet til å gå på talarstolen og dela tankar og erfaringar frå mi eiga trusreise, har skranta. For kven har tru som held mål og gjer ein verdig til ei slik rolle? I staden for å oppsøkja dei store teologiske debattromma er eg heller blitt ein slags vår tids Nikodemus som har søkt å finna svar og trygg grunn for mi eiga modne tru i nattlege rom der kravet for å sleppa inn ikkje er trusstyrke og –kvalitet målt etter menneskegitte teologiske standardar, men at eg kjem for å lytta audmjukt til og kjenna pusten frå han som er den einaste som til alle tider kan skapa tru og gi nåde.

Barnetrua mi var enkel og trygg, eg levde og trudde med stor tillit og låge skuldrer. Undervegs på trusreisa blei skuldrene til tider høge. Strevet etter å tru rett og sant, slåst mot all vranglære og halda avstand til alle som kan utfordra den etablerte sanninga, gjorde i periodar vaksentrua mi sliten. Men etter kvart har eg heldigvis fått los til å finna tilbake til den enkle barnetrua der det er guds- og Kristusrelasjonen som står i fokus, ikkje kva eg meiner om små og store teologiske stridsspørsmål.

Det kan vel henda at både Sofie Braut og andre meiner at mi private trusfortelling er eit bevis på korleis det kan gå når det blir for mykje morsmelk og for lite fast føde undervegs. Det stemmer dårleg; eg har smakt på det meste gjennom ei lang, spennande, erfarings- og kunnskapsrik og spenningsfylt trusreise.

Mest takksam og glad er eg for at eg fann vegen tilbake til sjølve kjernen i barnetrua mi. Først då opplevde eg å koma verkeleg nær kjærleikens og nådens mysterium. Det har gitt meg ei trygg tru, slik eg hadde som liten. Eg trur også ein slik ståstad, uansett korleis Sofie Braut og andre vil karakterisere den, er det beste utgangspunktet for å få til opne og respektfulle samtalar som kan gi ny næring til både barne- og vaksentru og hjelpa oss til å forholda oss til at vi alle er undervegs og ser og forstår stykkevis.

Eg takkar Gud for barnetrua mi!

        

 

Gå til innlegget

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere

Siste kommentarer

Tore Olsen kommenterte på
Spekulative og kyniske pengepredikanter
rundt 6 timer siden / 5459 visninger
Oddbjørn Johannessen kommenterte på
Flukten fra abortargumentet
rundt 6 timer siden / 637 visninger
Eirik A. Steenhoff kommenterte på
Flukten fra abortargumentet
rundt 6 timer siden / 637 visninger
Robin Tande kommenterte på
Spekulative og kyniske pengepredikanter
rundt 6 timer siden / 5459 visninger
Nils-Petter Enstad kommenterte på
Flukten fra abortargumentet
rundt 6 timer siden / 637 visninger
Tore Olsen kommenterte på
Spekulative og kyniske pengepredikanter
rundt 7 timer siden / 5459 visninger
Levi Fragell kommenterte på
Spekulative og kyniske pengepredikanter
rundt 7 timer siden / 5459 visninger
Arvid Merkesvik kommenterte på
KrF ble styrt inn i høyrefellen
rundt 7 timer siden / 677 visninger
Åge Kvangarsnes kommenterte på
Du skal ikke stjele Det gamle testamentet
rundt 7 timer siden / 1464 visninger
Gjermund Frøland kommenterte på
Stormløpet mot Israel er i gang.
rundt 8 timer siden / 25144 visninger
Gjermund Frøland kommenterte på
Spekulative og kyniske pengepredikanter
rundt 8 timer siden / 5459 visninger
Les flere