Knut Arnold Kvalsvik

Alder: 60
  RSS

Om Knut Arnold

Sunnmøring, bur no i Bergen, i «slummen» i Løvstakksiden. Utdanna i realfag. Har jobba med dataprogrammering, er no NAV-ar. Er gift med Heidi Husevåg, verdens flottaste kvinne. Har dei to beste borna i verda, den beste svigersonen, og no også dei to beste borneborna i verda. Medlem av DnK.

Følgere

Homofil sex – kvar ligg problemet?

Publisert 1 dag siden

Stein Solberg hadde eit innlegg om «Homoterapi – hvor ligger problemet?» Eg kjende at eg reagerte på det.

Det verste med innlegget er ein sånn mangel på vilje til å forstå andre synspunkt enn sitt eige, og ei medfylgjande vilje til å karikere kva meinings-motstandarar står for. Saman med dette kjem misbruk av vitenskapelege forskningsresultat. La meg ta det siste fyrst.

Genar, miljø og homofili

Solberg viser til ei stor studie som viser at «Gener kan bare forklare 8-25 prosent av ikke-heteroseksuell atferd», og seier vidare at «Å argumentere med at folk med homofile følelser er «skapt sånn»,  vil nå i enda større grad enn tidligere avsløre at vedkommende mangler kunnskap eller taler mot bedre vitende».

Fyrst av alt synest eg det er påfallande korleis vitenskapen plutseleg kan brukast når den synest å tale til fordel for eins eige syn, medan tilhengarar av homoterapi gjerne elles forkastar vitenskapelege  resultat.

Det kan elles vere litt forskjellig å seie om dette forskningsresultatet. Studia såg på personar som hadde hatt likekjønna sex minst ein gong, i motsetning til dei som ikkje hadde det, og såg på kor mykje av dette dei kunne forklare med genar. Ei bemerkning vert då at det å ha hatt likekjønna sex ein eller nokre få gongar, ikkje nødvendigvis er det same som å vere homofil. 

Men, la oss oversjå det og andre problem, og seie at 8–25 prosent av ei homofil legning skuldast genar. Kva så? Då må resten skuldast «miljøet», men kva for eit «miljø»? Når vi vert fødde, er vi ikkje utelukkande eit resultat av våre genar. Vi har lege 9 månadar i mors liv, og opplevd eit miljø der. Ei rekkje sterke prosessar skjer med oss i løpet av denne tida. Bølgjer av hormonar går gjennom blodet vårt, og bidreg sterkt til å forme korleis vi skal verte.

Det er vanskeleg å seie noko heilt sikkert på dette området. Som så mykje innanfor biologi og medisin, er det noko som er vanskeleg å finne ut av. Men såvidt eg forstår, viser forskninga så langt at det er sannsynleg at når vi vert fødde er vår seksuelle legning i hovudsak gjeva. At ikkje genar forklarer alt av dette, viser ikkje at det er feil, berre at prosessane som skjer medan vi er foster også er viktige.

Å oppleve seg som homofil

Og er det eigentleg så viktig om ein er fødd sånn eller ikkje?

Eg har ikkje personleg erfaring med å vere homofil. Men eg forstår såpass at det å erklære seg som homofil ikkje er lett å gjere. Det vil vel alltid vere vanskelegare enn å vere heterofil. Det er ikkje noko ein gjer utan at ein opplever at det tvingar seg fram i ein, det er noko ein ikkje rår med. Ein kan ikkje vere nokon annan enn den ein er, og korleis ein vart slik, vert då nokså betydningslaust.

Konservative kristne synest å klamre seg til ein tanke om at ein kan terapeutiserast til å verte heteroseksuell. Men her viser vel forskning at dette ikkje virkar. Ein kan i dei aller fleste tilfelle ikkje endre si seksuelle legning. Er denne forskninga mindre viktig? Kan den ignorerast? I motsetning til den omtalte gen-forskninga?

Kva er gale med homoterapi?

Kva er gale med homoterapi? Ja, den som har fylgt litt med, burde ha fått med seg dette no. Det er ikkje berre at det ikkje virkar. Det skadar også menneske. Det fører til triste tankar og fortviling, i den grad at nokre tek livet sitt. Det øydelegg liv, og i nokre tilfelle tek det også liv. Kan dette også ignorerast?

Den som ikkje ser noko gale i homoterapi, vil no i endå større grad enn tidlegare avsløre  at vedkommande manglar kunnskap eller talar mot betre vitande.

Kva er gale med homofil sex?

Men i motsetning til dette, veit i alle fall ikkje eg om at homofil sex skadar nokon. Kva er skadevirkningane? Gjer det folk nedtrykte og fortvila? Tek nokon livet sitt? Øydelegg det for nokon som helst?

Eg kan ikkje sjå at det er noko gale.

Kjønn i fri flyt?

Solberg kjem også inn på dette med kjønnsidentitet. Det er eit anna spørsmål enn homofili, men la meg seie litt om det også.

Solberg snakkar om nokon som

«påvirker våre barn i barnehager og skoler til å tro at det finnes mange kjønn,  at de kanskje er et annet kjønn enn de tror, at det er spennende å eksperimentere med  dusinvis av kjønnsidentiteter, og at det er sunt å leve ut en grenseløs seksualitet.»

Og vidare:

«Mens de er mest formbare og sårbare,  lokkes mange av våre barn og barnebarn nå ut i et liv nesten kjemisk fritt for  seksual-etiske grenser, idealer, rammer og strukturer. Aktivistenes mål er kjønn i fri flyt.»

Kven er det som går inn for noko sånt? Eg kjenner ikkje nokon, og har ikkje høyrt om nokon. Kanskje finst det nokre få, eg kan ikkje garantere at det ikkje gjer det. Men for det store, store fleirtal er alt dette feil.

Ved fødselen vert vi klassifiserte som jente eller gut ut frå våre ytre genitalia. Og dei aller fleste lever greit med det dei har vorte klassifiserte som, og det vert aldri noko meir spørsmål om det.

Men nokre få opplever at det dei vart klassifiserte som, ikkje passar. Dette er heller ikkje noko dei lettvint hevdar, det er igjen noko som tvingar seg fram. Ofte handlar det om at ein har vorte klassifisert som gut, men føler seg som jente, eller omvendt. Då er det framleis ikkje meir enn to kjønn, berre at genitalia og kjønn ikkje samsvarer.

Det kan også hende at ein opplever seg som noko midt imellom jente og gut, eller som litt av begge deler. Men det dreiar seg framleis ikkje om dusinvis av kjønn.

Det dei fleste av oss tenkjer, er at dei få som opplever slike ting skal respekterast, og at vi godtek at det er dei sjølve som veit best kva kjønn dei er. Det er berre dei sjølve som veit korleis dei føler seg inni seg. Kvar av oss er den største eksperten på seg sjølv.

Seksual-moral

Seksual-moralen i vårt samfunn er heller ikkje spesielt laussloppen. Tvert imot. Respekt for andre og andre sine grenser, også på det seksuelle området, er verdiar som står sterkt i dag, og ofte vert framheva. Før var det kanskje ein streng offisiell moral, medan mange overgrep fann stad i det skjulte. No vert slikt mykje meir brakt fram i lyset og fordømt. Heilt andre og betre haldningar pregar samfunnet vårt.

Born og unge veks opp til eit sunnare og betre forhold til kjønn og seksualliv no enn før.

Gå til innlegget

Ugraset i åkeren

Publisert 2 måneder siden

Ei preike som vart helda over likninga i Matteus 13,24–30 har vekt stor interesse her på desse sidene. Eg skal ikkje prøve å seie noko om predikanten Alv Magnus, som eg ikkje veit noko om. Men eg kan ikkje la vere å lure på om mange har misforstede sjølve likninga.

Etter mi meining handlar likninga i Matteus 13 om noko anna enn det mange legg i henne. Så eg vil gjerne komme med mi tolkning. Men før eg gjer det, vil eg seie nokre få ord om seksuelle synder. 

Seksuelle og andre synder i Bibelen

Blant  kristne synest det å vere fleire som betraktar seksuell synd som sjølve Synda med stor «S». Så har det då også vore helde mang ei tordentale  over seksuell umoral. 

Sex i Bibelen

Men når eg les i  Bibelen, så finn eg inga tordning over seksuelle synder. Mange av  personane i Bibelen synest å ha eit ganske avslappa forhold til sex. Ein  finn historia om dei to døtrene som skjenkjer faren sin full og ligg med han etter tur, utan at dette  synest å verte fordømt i teksten. Og der er Juda, ein av dei tolv  grunnleggjarane av Israels-folket og ættefar til Jesus, som har sex med ein prostituert.  Og den prostituerte viser seg å vere hans eiga svigerdotter, Tamar, som  brukar dette som eit middel mot han til å få det som ho vil. Og ho er også i Jesu ætteliste. Berre for å ha nemnt noko. 

Kva som forargar Jesus

Jesus, slik vi møter han i NT,  synest heller ikkje spesielt oppteken av å fordømme seksuell synd.  Ikkje at han neglisjerer det heller, men han går ikkje rundt og tordnar over det. Han vart sagd å vere ven med tollarar og syndarar. Det er neppe for mykje å gjette på at blant desse «syndarane» var det somme som vart rekna for seksuelt umoralske.

Dei  menneska som Jesus syntest å vere mest i klammeri med, var heller den  religiøse eliten, særleg farisearane. Kven var farisearane? Dei var menneske som hadde sett seg føre å strengt overhalde den gammaltestamentlege lova. Dei sette Bibelen høgt, og søkte å leve så  fromt som muleg. Ein skulle tru at dei var ideelle samarbeidspartnarar  for Jesus. Men av ein eller annan grunn kom dei og han dårleg ut med  kvarandre.

I Lukas 7,36–50 høyrer vi om at Jesus er beden heim til farisearen Simon. Dit kjem også  ei såkalla «syndefull kvinne». Det står ingenting om kva slags synder  det er snakk om, men det synest meg ikkje særleg risikabelt å gjette på  at det dreier seg om seksuell umoral. Og farisearen ser sterkt ned på  henne. Men Jesus stiller seg på hennar side, mot den fromme som set Bibelen høgt og fylgjer alle reglane.

Og aller sintast finn vi Jesus i historia der han driv pengevekslarane ut av tempelet. Dette var typar som profiterte på menneske sin inderlege religiøse hengivnad. Noko sånt gjorde Jesus aldeles rasande. Noko å tenkje på i vår samtid? 

Likninga om kveiteåkeren og ugraset

Men så til den aktuelle likninga. Her er teksten, frå Det norske bibelselskap si 2011-omsetjing

Så  sette han fram for dei ei anna likning og sa:  «Himmelriket kan liknast  med ein mann som hadde sådd godt korn i åkeren sin. Men medan folket  sov, kom fienden hans og sådde ugras i kveiten og gjekk sin veg. Då  kornet voks opp og skaut aks, kom ugraset òg til syne. Tenarane gjekk  til jordeigaren og sa: ‘Herre, sådde du ikkje godt korn i åkeren din?  Kvar kjem då ugraset frå?’ ‘Det har ein fiende gjort’, svara han. ‘Vil  du vi skal gå og riva det opp?’ spurde dei. ‘Nei’, svara han, ‘for når  de riv opp ugraset, kunne de samstundes koma til å riva opp kveiten. Lat  dei begge veksa side om side til hausten. Og når tida for innhaustinga  kjem, vil eg seia til dei som haustar inn: Sank først saman ugraset og  bunt det i hop til å brennast. Men kveiten skal de samla i låven min.’» 

Eg  trur vi går glipp av ein del her. Og det er ikkje berre norske  bibel-lesarar si skuld åleine. Noko skuldast kanskje omsetjarane. Og  noko skuldast vel rett og slett at vi lever så fjernt frå kvardagen til  dei menneska som fyrst høyrde dette.

For det fyrste trur eg ikkje  at dette handlar om dommen over alle menneske. Det handlar om dei som  høyrer til «himmelriket», eller synest å gjere det. Eg innrømmer at eg  ikkje er heilt sikker på dette, men fleire ting synest å tyde på det. Vi  har orda som Jesus startar med: «Himmelriket kan liknast med…». Og der  er også ein del andre faktorar som ikkje er så lette å sjå.

Vi  får høyre at ein jordeigar sår kveitekorn i åkeren sin. Deretter sår fienden noko som vert kalla «ugras». Og ugras kan vere så mangt. Men Jesus sikta antakeleg til  ein bestemt type ugras. I ein fotnote i min bibel står det: 

ugras: truleg ein giftig raigrasart (svimling); når han spirer, liknar han på kveite.

Svimlingen  er ein plante som det heldigvis finst lite av i norske kornåkrar, for  den er ganske giftig. Men menneske på Jesu tid kjende godt til, og frykta, denne planten. Og som det sto i fotnoten, så «liknar han på  kveite». På eit tidleg stadium ser ein ikkje at denne planten er der, det ser ut som om der er berre ekte kveiteplantar i åkeren. Legg merke til at det var fyrst då kornet «skaut aks» at det vart muleg å sjå at det var ugras der.

Men på det tidspunktet var det for seint å  luke. Røtene til svimlingen og kveiteplantane var då vortne så samanfiltra at prøvde du å rykkje opp ein svimling, så ville også ekte kveiteplantar fylgje med. Difor svara jordeigaren «nei» då tenestefolket spurde om dei skulle luke; «for når de riv opp ugraset, kunne de samstundes koma til å riva opp kveiten».

Eg har prøvd å ta med eit bilete med kveiteplantar og svimling, håpar det virkar:

 

 Her skulle vore eit bilete av kveitplantar og svimling 


Kveite og svimling, frå wheatandtares.org

 Spør  vi difor kva ugraset er, så står det altså ikkje for personar som klart  ikkje er truande kristne. Om vi skal forstå det som personar, så liknar  desse tvert imot på truande til forveksling, i alle fall til å byrje  med.

For å komme tilbake til det eg byrja med å snakke om, så ser  det ut som for meg at Jesus ikkje var særleg oppteken av å fordømme moralsk forfall på det seksuelle området. Men han var mykje oppteken av falsk religiøsitet. Og når vi har sett kva slags ugras det dreiar seg om her: virkar det ikkje sannsynleg at dette ugraset også handlar om falsk religiøsitet?

Og vil vi identifisere ugraset nærmare som personar, og kanskje vi vil frådømme dei deira kristen-status, då står vi i fare for å gjere nettopp  det som teksten seier vi ikkje skal gjere: Vi skal ikkje prøve å luke. Jesus seier at ja, der er ugras i Guds åker. Men der er også luking forbode.

Og ein vesentleg grunn til det, er at vi kunne komme til å også luke vekk dei ekte plantane.

Lukinga  skal overlatast til Gud åleine. Fyrst under «innhaustinga» vil Gud skilje ekte og uekte kornplantar frå kvarandre. Ingen menneske skal forsøkje å gjere det.

Så kan det vere mykje meir å tenkje på og spørje seg om i samband med denne teksten. Eg stoppar her, så får andre tenkje vidare.

Gå til innlegget

Homofile og kyrkje med opne armar

Publisert 4 måneder siden

Ei kyrkje er ikkje opa og inkluderande nok dersom den fordømer homofili.

Oftast har eg ikkje kapasitet til å skrive så mykje på nettet. Men eg vil likevel prøve å seie nokre ord om dette med homofili og kyrkje/kristendom, særleg ut frå eit innlegg av Torgeir H. Persett: «Ønsket om en kirke med åpne armer og lave terskler». 

Persett skriv m.a.:

Møt gjerne og selvfølgelig alle med likeverdighet og nestekjærlighet, men er det det en nødvendigvis gjør når en sidestiller samliv basert på en formålsløs kjønnsdrift,  med samliv basert på en basal biologisk forutsetning for å kunne innfri hensikten, reproduksjon?

I mitt hode fremstår praktiseringen av Åpen Folkekirkes hovedsak mer som et narrespill, uten respekt for skaperen, skaperverkets oppbygning og menneskenes forskjellighet. Inkludert ulike konsekvenser av denne forskjelligheten. Vi er alle ulike og unike, men har alle likevel samme verd, og ikke minst, dette menneskeverdet sitter ikke i kjønnsdriften. Og takk for det!

Opplevd fordøming

Jau, mon ikkje noko av menneskeverdet sit i kjønnsdrifta? Vår seksuelle legning er ein del av vår identitet, del av oss sjølve. Så når ein seier til homofile at deira seksuelle legning er feil og syndig, så seier ein at ein del av dei er feil og syndig. Då vert bodskapen effektivt at dei er mindre verde og ikkje like velkomne som heterofile. Då seier ein effektivt at «du er ikkje like bra som ein heterofil person, og kan ikkje leve fullt ut som deg sjølv, slik heterofile kan».

Denne bodskapen vert naturlegvis oppfatta, og talar sterkare enn reint verbale forsikringar  om at dei er likeverdige og like velkomne osv. Det siste vert berre tome ord. Homofile møter ei opplevd fordøming. Kvifor er det så vanskeleg å forstå?

Likebehandling og nestekjærleik

Kjerna i mitt eige syn er dette: Som heterofil tillet eg meg å leve med ein seksualpartnar som eg faktisk er tiltrukken av, som eg vart forelska i pga. mi seksuelle legning. Då kan eg ikkje nekte ein homofil å gjere akkurat det same. Då kan eg ikkje nekte vedkommande å leve med ein seksualpartnar som den homofile er tiltrukken av og vert forelska i, på akkurat same måte. Å nekte det er forskjelsbehandling, det er diskriminering, det strider mot nestekjærleik.

Kanskje tek det litt tid å innsjå dette. Det er ein prosess før det går opp for ein. Eg har tenkt på det ein god del år, og det synest ganske så klart etterkvart.

Dei dårlege frukter

Den fordøminga dei homofile opplever, kan vere tung å bere. Det har valda nokre ganske så store sjelekvaler; dei går inn i depresjon pga. denne fordøminga. Nokre har til og med teke livet sitt! Då har fordøminga fått veldig drastiske virkningar.

«På fruktene skal de kjenne dei», sa Jesus (Matteus 7,16–20). «Eit godt tre ber god frukt, eit dårleg tre ber dårleg frukt.» Kan ei lære som har så negative virkningar for menneske, vere rett? Når ein ser kva fordøminga av homofili fører til av tunge tankar, forkrøpla liv og for tidleg enda liv, så er det vanskeleg å forstå at ei slik fordøming kan vere rett. Skal vi ta Jesu tilrådde frukt-test på alvor, så må det vere noko feil med denne fordøminga, same kor «bibelsk» fordøminga tilsynelatande er for nokon.

Menneskearta og individet

Eg må innrømme at eg slit med å forstå Persett sin tankegang. Han synest å bevege seg frå det som gjeld kollektivt for menneskearta, til det individuelle; og frå det som kan beskrivast til det som skal føreskrivast.     

Javisst er naturen si hensikt med sex at ei art skal formere seg. Og då må dette vere ulikekjønna sex. Det gjeld for menneskearta, og det gjeld for dei fleste andre arter, bortsett frå veldig primitive arter som formerer seg på andre måtar. Vi kan beskrive at det er slik. Og vi kan gjerne legge til at det også er skaparen si gode hensikt.    

Men der er ingen tvingande logisk overgang frå det, og til at alle  enkeltindivid i ei art må reprodusere seg. Typisk i naturen vil mange individ av ei art komme til å ikkje reprodusere seg, oftast fordi dei døyr før kjønnsmoden alder. Slik har det i stor grad vore også for menneska, og er det tildels enno i nokre samfunn. Ei art kan godt overleve og vekse, sjølv om ganske mange individ av arta ikkje gjer det.    

Eg kan heller ikkje forstå at fordi ein kan beskrive ulikekjønna sex som måten å reprodusere seg på, så er der ei plikt til å berre ha ulikekjønna sex. Det er ingenting tvingande ved den overgangen heller.

Menneska sine hensikter med sex

Når to menneske bestemmer seg for å leve saman i eit seksuelt samliv, så er det vanlegvis ikkje fyrst og fremst for å reprodusere seg. Det fremste poenget for dei fleste, i alle fall i vestlege samfunn, er å oppleve det nære fellesskapet seg imellom, helst med sex og gledene ved sex som det ytterste uttrykk for dette. Difor har ein ofte heller ikkje sex for å reprodusere seg, men berre for å oppleve den glede og nyting det gjev. Naturlegvis kjem det stunder då heterofile par bestemmer seg for å lage born, og då har det som eitt av poenga ved sex. Men dei aller fleste har vel mykje meir sex enn det som trengst for å lage born. Naturen si hensikt og det enkelte par si hensikt er ikkje nødvendigvis det same.

Og korleis vert, for homofile, slik nyting av sex «et narrespill, uten respekt for skaperen, skaperverkets oppbygning og menneskenes forskjellighet»?   Når menneske bestemmer seg for å ha sex, så kan eg ikkje sjå føre meg at nokon – enten dei er homofile, heterofile eller bifile – gjer det for å gjere narr av skaparen eller skaparverket eller av noko som helst. Dei gjer det vel berre rett og slett fordi sex er godt?

Og er ikkje det at homofile har likekjønna sex, nettopp å vise respekt for at dei er forskjellige frå heterofile? Det respekterer vel nettopp deira «forskjellighet»? Gud har skapt dei annleis enn heterofile, og dei handlar deretter.

Augustin og hans innvirkning

Eg veit ikkje kor mykje Persett hadde kyrkjefaderen Augustin i tankane her. Eg kunne i alle fall ikkje la vere å ane noko av hans innflytelse bak orda. Eg skal ikkje påstå at eg har så veldig god greie på Augustin. Men såvidt eg forstår, utforma han ein del tragiske idéar som dessverre har fått prege store delar av kristendomen i lang tid etterpå. Det fylgjande vert sikkert noko unøyaktig og karikert, men slik forstår eg han:

Augustin meinte at det å reprodusere seg er ei plikt, gjeva oss av Gud. Samtidig er all sex syndig, etter syndefallet. Dette skaper eit umuleg dilemma, der er inga fullgod løysing. Så Augustin søkjer ei «synds-mimimerande» løysing:  Ein må berre ha sex i den hensikt å lage born, og ein må ha så lite glede av det som muleg. Då har ein berre «synda litegrann», og det var nødvendig å «synde» såpass for å oppfylle plikta til å reprodusere seg.

Med dette synet vert naturlegvis all likekjønna sex utelukka. Ein kan heller ikkje ha sex viss ein ikkje (lenger) er i stand til å få born. Ein kan ikkje bruke prevensjon. I det heile teke kan ein ikkje ha sex berre for å ha glede av det, gleda må tvertimot vere så lita som muleg.

Eg er ute av stand til å sjå at det finst noko bibelsk grunnlag for å sjå det slik. Så var vel heller ikkje Augustin berre påverka av Bibelen, han synest meg å vere vel så mykje påverka av diverse filosofar, spesielt Platon og ny-platonske filosofar.

Heldigvis er det få i dag, i alle fall i Norge, som ville vere samde i Augustin sitt syn. Der er i alle fall tre grunnar til at eg mislikar tankegangen hans, ja synest den er direkte frykteleg:

1) Det devaluerer mennesket og ekteskapet. Som ei naturleg fylgje av synet over, meinte Augustin at den fremste hensikta med ekteskapet er reproduksjon. Då vert automatisk fellesskapet dei to imellom av mindre vekt, og dermed dei sjølve av mindre vekt. Dei eksisterer då nærmast berre for å reprodusere seg, ikkje for sjølve å oppleve fellesskap og glede. Frykteleg!

2) Det synest meg også heilt utenkjeleg at Gud skulle gje ei befaling som ein måtte «synde» for å oppfylle, om så berre «litegrann». Det er ikkje den Gud eg kjenner. Gud går ikkje på kompromiss med synd.

3) Der er ingenting i Bibelen som tilseier at sex er synd. Tvert imot framstiller vel Bibelen sex som noko av det Gud har skapt. Og som Paulus seier (1 Timoteus 4,4): «alt det Gud har skapt, er godt, og ikkje noko skal forkastast når det blir motteke med takk».

Er reproduksjon ei plikt?

Eg finn ingen spor i Bibelen av ein tankegang som Augustin sin, heller ikkje at det skal vere noka Gud-gjeva plikt å reprodusere seg. Der er rett nok eit bibelvers som kan misforståast til å tyde det siste. Det er 1 Mosebok 1,28a:

Gud velsigna dei og sa til dei: «Ver fruktbare og bli mange, fyll jorda og legg henne under dykk!»

Ein ting er at dette er sagt til menneske-ætta som heilskap, ikkje til den enkelte. Men det er heller ikkje noka befaling, men ei velsigning. Velsigninga er rett nok gjeva i ei befalande form. Men akkurat som dei mange andre Guds befalingar i same kapittel, så er det ikkje ei befaling til nokon. Ingen styrtar fram for å utføre nokon av befalingane. I staden er det Guds eiga kraft som utfører befalinga. Gud byd, og det skjer.

I dag må vi seiast å både ha vorte mange og fylt jorda, til overmål. Det er altfor mange av oss på denne planeten, vi kunne trenge å verte færre. I staden vert vi berre fleire og fleire. Overbefolkning er eitt av menneska sine største problem, etter mi meining. (Og også eit problem for andre arter.)

La oss fjerne tersklane!

Eg ser ingen rasjonelle grunnar til at ikkje homofile og bifile skulle kunne ha likekjønna sex, like mykje som at heterofile har ulikekjønna sex. Men fordøminga av likekjønna sex, støyter menneske bort frå kyrkja. Det støyter både bort homofile og bifile, og det støyter vekk menneske som ynskjer ei kyrkje utan slik fordøming. Det vert ein terskel, eit unødvendig hinder for å komme inn i kyrkja.

Ei opa folkekyrkje kan ikkje ha unødvendige tersklar. Å påstå at ein er open og ynskjer alle velkomen, men samtidig fordømer, vil ikkje fungere. Menneska er veldig vare for fordøming, og vil halde seg på god avstand om dei luktar det minste snev av fordømande haldningar.

Åpen folkekirke sine nettsider står det m.a.: «Åpen folkekirke vil ha en kirke som løfter mennesker opp». Eg kjenner eit jublande «Ja!» inni meg til dette. Eg har tenkt å stemme på dei til hausten.

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

KRIK - NYE spilleregler
av
Trond Andreassen
13 dager siden / 1325 visninger
Jeg lever ikke lenger selv
av
Merete Thomassen
14 dager siden / 1282 visninger
170 år med misforståelser
av
Joanna Bjerga
rundt 1 måned siden / 1166 visninger
Ingen Disco på Roser
av
Øyvind Hadland
26 dager siden / 856 visninger
Stjernedialektar
av
Ann Kristin van Zijp Nilsen
14 dager siden / 815 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere