Audun Aase

Alder: 1971
  RSS

Om Audun

Pensjonert prest, men framleis engasjert i åndeleg vegleiing. Gift. Barn og barneborn.

Følgere

Gud vil frelse.

Publisert rundt 2 måneder siden

Ja, Gud "vil at alle menneske skal bli frelste", seier Skrifta. Samstundes er det på sin plass med ein viss eksegetisk edruskap i møte med enkelte skriftord.

Når Jesus seier at han skal dra alle til seg, så kjem det på bakgrunn av at nokre grekarar har søkt å få kontakt med han, altså eit misjonsperspektiv. Så langt ein kan forstå, vert dette ei stadfesting for Jesus av det som snart skal skje med liding, død og oppstode. Og i framhaldet talar han om å tru på lyset. Det handlar altså om det som skal skje etter Jesu oppstode og himmelfart. Perspektivet blir dermed det same som han i misjonsbefalinga uttrykkjer med å gjere "alle folkeslag til læresveinar".

At Gud skal vere/ fylle alt i alle står òg i ein tydeleg samanheng. I slutten av Ef 1 står det om noko som gjeld "Kristi kropp", altså Jesu kyrkje. Og der det står i 1. Kor 15, oppstodekapittelet, der er det "dei som høyrer Kristus til" som er den næraste referansen nokre vers framom.

Derfor må evangeliet forkynnast til frelse, så Guds vilje for alle og Jesu visjon for hans verk kan bli ein stadig rikare røyndom både i vårt land og i verda elles. Korleis det skal gå med dei som ikkje har høyrt evangeliet, lyt vi overlate til Gud. Det vi kan kome fram med her, vert berre spekulasjonar, og dei er naturlegvis ikkje eigna tolkingsnøklar til Skrifta.

Gå til innlegget

Frelse og fortaping i Joh 3,16

Publisert 3 måneder siden

Den vesle Bibel er evangeliet i kortform. Ei lovprising av Guds kjærleik og hans frelsargjerning i Jesus Kristus. Men i denne gladmeldinga om kva vi blir frelste til høyrer også med kva vi blir frelste ifrå, nemleg fortapinga. Derfor bør ein halde fast på eit ord som gjer tydeleg kva det her er tale om, nemleg "gå fortapt". Frelse/ fortaping er også tema vidare i det Jesus seier, men med andre ord: Den som trur på han, blir ikkje dømd. Den som ikkje trur, er alt dømd....."

Kyrkja tener ikkje menneske ved å tale uklårt. Men samstundes må alvoret berast fram i kjærleik, altså "sanninga tru i kjærleik". Men blir dette alvoret meir eller mindre borte, så blir også lett Jesus som Frelsar borte, og forkynninga blir meir terapeutisk enn evangelisk. Ikkje at eg trur det er dette Knut Grønvik er ute etter, men evangeliet strålar desto meir når denne bakgrunnen vert tydeleg, og drivet til å forkynne Jesus som Frelsar blir desto sterkare. 

Audun Aase

Gå til innlegget

Kristne verdiar og innvandring.

Publisert 6 måneder siden

"Kristne verdiar" vert stundom brukt nærmast som eit politisk slagord og gjerne i samband med vern om det norske mot alt utanfrå som kan opplevast som ein fare for det, så som innvandring og særleg då av muslimar.

Til det er det fleire ting å seie: Skal innvandring vere eit trugsmål mot kristne verdiar, så fortel det nok mest om oss som folk, at desse verdiane eigentleg betyr så lite for oss at vi ikkje toler å møte andre tankesett. Muslimsk innvandring har forresten ført religion og tru meir fram i dagen.

Dernest: om vi litt meir innhaldsbestemmer dei kristne verdiane, så ser vi at dei ikkje kan nyttast mot innvandrarar. Fleire stader i GT er vi vitne til Guds eksplisitte omsut for innvandrarane: "Han elskar innflyttarane i landet." Derfor heiter det naturleg nok i framhaldet av dette sitatet: "De skal elska innflyttarane", noko Viste og Aarflot har vore tydelege døme på. Og sikkert mange fleire.

Nestekjærleiksbodet: å elske nesten sin som seg sjølv, er her sjølve samanfatninga av kva kristne verdiar er. Og det er eit bod som ikkje sluttar ved landegrensene. Det skulle vere nok å vise til Jesu talande forteljing om den miskunnsame samaritanen som altså tok seg av det som mest truleg var ein mishandla jøde. Her er det ein som høyrde til eit folk som jødane ikkje ville vite av, men som viser både jødar og oss kva som ligg i bodet om nestekjærleik.

Ut frå dette er det derfor all grunn til å spørje: Korleis kan vi kome til rette med den strenge asyl- og innvnadringspolitikken i landet vårt? For ikkje å snakke om korleis flyktningar, utan høve til retur, i lovs form nærmast er gjorde til ein pariakaste?

Utfordringar med ei grei og god integrering er forståeleg grunngjeving. Men det spørst om ikkje det er suta for kulturen vår, for ikkje å snakke om suta for rikdommen vår som er hovudgrunnen. Altså det vi må kalle ein nasjonal egoisme. Vår velferd er iallfall ofte inne i bildet i kommentarar. 

At politikarar med ansvar tek på alvor å syte for best mogelege liv for folk her i landet, er sjølvsagt på sin plass. Men vi kan likevel ikkje gjere grensene våre til murar mot andre folk, som anten lir under krig og forfølging eller på grunn av naud. Når skal vi forresten begynne å sjå desse som ressursar for samfunnet og ikkje berre som problem?

Ein annan ting er at rikdommen vår som folk, den er ikkje vår. Igjen for å sitere Skrifta: "Jorda og det som fyller henne, høyrer Herren til." Skaparen er eigaren. I ei bøn i liturgien i Dnk finn vi ein gjenklang av dette: "Av ditt eige gjev vi deg attende." Eller i songen: "Intet er vårt. Alt er ditt."

Vi menneske er like sidan paradiset sette til å forvalte skaparverket med alle ressursane og med ansvar overfor Skaparen. Det er eit fellesprosjekt og inneber derfor m.a. at vi menneske skal dele, slik at alle i verda får best mogelege liv å leve. Også om det for oss vil bety at levestandarden vår kan gå noko ned. Og det må den vel òg, for det er sagt at den er ikkje berekraftig. Skal "kristne verdiar" bli noko meir enn eit tomt munnhell, må iallfall politikarar og andre som brukar det, innsjå at nestekjærleiksbodet er med og gir dei sin tydelege farge. Ja, at om ei lov gjev slike følgjer som for dei som ikkje kan returnerast, så står nestekjærleiksbodet over norsk lov, for som Skrifta igjen seier: "Ein skal lyda Gud meir enn menneske."

Gå til innlegget

"Det store nattverdsløftet."

Publisert 6 måneder siden

Leiaren i Vårt Land i går sparka i gang ein del tankar. Først: underteikna kjenner også på gleda over at det er blitt "lettare" å gå til nattverd, for å seie det slik, noko truleg opninga for borns deltaking har hjelpt mykje med. Samstundes er her ein lang veg å gå med det siste, når vi tenkjer på kva foreldre og fadrar lovar ved dåp i Dnk, nemleg å hjelpe dåpsbarnet til å bruke Guds ord og delta i den heilage nattverden.

I mi presteteneste har eg, som sikkert mange kollegaer, prøvd å senke terskelen til nattverdbordet ved å påpeike at dette er eit nådebord og ikkje eit premiebord. Har òg med gode minne frå dei som valde å bryte opp frå stengslene og bli med til måltidet. Ein av desse delte følgjande med meg: "Eg valde å seie nei til den stemma inni meg som har halde meg tilbake så lenge."

Samstundes treng vi den viktige påminninga til Åste Dokka i Vårt Land i dag om "Ordet og bordet". Nattverden må omtalast/ forkynnast, så folk både får ei trygg forståing av kva dei blir inviterte til og ikkje minst trong til å vere med. For den eigentleg verten ved dette bordet er Jesus sjølv som deler si dyraste gåve, sitt eige offer, ja, seg sjølv med alle som kjem.

Truleg er det mangelen på denne vegleiinga som gjer at t.o.m. nokre som kallar seg "ikkje kristne" har teke del i nattverdfeiring iflg. undersøkinga "Religion 2019" Men då har det nok gått litt fort. Vår deltaking i nattverden er også vårt takkoffer til Jesus for det han har gjort for oss og deler så tydeleg med oss. Det inneber eit ønske om å ha med Jesus å gjere. Der dette førebels manglar, bør ein vente i respekt for sakramentet, ja, for Jesus sjølv.

Ein annan grunn til denne oppsiktsvekkande breidda i nattverdsøkinga er gjerne den utflytande kyrkjeforståinga vi finn i folkekyrkjetenkinga, og som vedkomande leiar gjer seg til talsmann for med "bredden i medlemsmassen", og "det er det døpte folket som utgjør kirka". Og for riktig å slå det fast blir Paulus sitert på at Gud ikkje gjer forskjell på folk. Til det siste er det berre å seie at her har vi eit typisk døme på å lese eit bibelord utan omsyn til samanhengen. For det Paulus er inne på i vedkomande samanheng, går på korleis både jødar og heidningar skal stå til ansvar for Gud. Det handlar altså ikkje om nattverddeltaking.

Som disiplane den gongen er kyrkja dei som er samla om Jesus og vil vere i hans følgje. Ikkje fordi dei kjenner seg så ovanpå, men fordi Jesus har vekt noko i dei. Og dette fellesskapet er ope for alle. I den store linja blir nattverden ein rasteplass under vandringa mot den dagen då "mange skal koma frå aust og frå vest og sitja til bords i himmelriket", slik Jesus seier det.

Audun Aase

Gå til innlegget

Å kome heimatt til seg sjølv som kyrkje

Publisert rundt 1 år siden

Tida om statskyrkja er over. No kan kyrkja finne tilbake til ei god sjølvforståing.

Kva er det å vere ei kyrkje eller ein kyrkjelyd? Det er å vere eit fellesskap av Jesus-truande og Jesus-søkjande menneske som kjem saman for å byggjast opp og bli sette i stand til teneste, slik NT skildrar det. Og det er her fokuset må vere, for det er dette fellesskapet som i ei stadig rikare tru på Jesus kan bane veg for evangeliet inn i eit sekularisert folk. Dei som faktisk samlast til gudsteneste bør òg ha leiinga av kyrkja og velje inn dei som skal sitje i ulike råd. Og då er det iallfall eit par ting ein må lausrive seg frå.

Arv frå dansketida 

Det eine er handhevinga av folkekyrkja som referanse for kva ei kyrkje er. For folkekyrkjetanken er ein arv frå dansketida og statskyrkja, då alle var nøydde til å høyre til den same kyrkja som kongen og fyrsten, og religiøs praksis bar preg av tvang. Faren her er at trua lett berre vert eit livssyn og ikkje ei kraft til liv og teneste. Folkekyrkja kan altså ikkje identitetsskapande for mange­ kyrkjegjengarar. Kyrkja skal likevel ha ei open dør for alle og ha som mål å nå folket med evangeliet. Dnk må heller forstå seg som fellesskapet av dei lokale kyrkjelydane rundt om og med dei ordningane som dette krev, som biskoppeleg tilsyn og ulike råd.

Når ein tredel av kyrkjemedlemmane, seier om seg sjølve at dei er ateistar (Aftenposten 22.03.16), ser vi kor meiningslaust det er. Kva politisk parti vil tillate folk å røyste ved eit partival om dei seier nei til partiprogrammet? Men i kyrkja skal det vere greitt? Om dei fungerer juridisk, så må nok slike val i kyrkja eigentleg seiast å vere ugyldige, kyrkjeleg og teologisk, for skal det bli eit kyrkjeval, er det naturlegvis kyrkjelyden som må røyste, og den er å finne ved gudstenesta.

Frikopling 

Skal kyrkja bli ei kraft i samfunnet, gjer vi lurt i å kople oss heilt frå den konstantinske og statskyrkjelege æraen og hente inspirasjon frå den tida då kyrkja verkeleg var ei åndeleg kraft, nemleg i oldtida. I ei religiøst sett pluralistisk tid breidde kristentrua og kristenlivet seg utover i eit stadig større omfang. Ei slik kyrkje vil i dag òg ha store sjansar til å lukkast med å gjere menneske til læresveinar.

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Slik jeg ser det
av
Magne Nylenna
24 dager siden / 1498 visninger
Kristnes omtale av president Trump.
av
Kjell Tveter
4 dager siden / 1254 visninger
Sekulariseringen av Rumi
av
Usman Rana
15 dager siden / 1093 visninger
Slappe konspirasjonsteoretikere
av
Øivind Bergh
11 dager siden / 993 visninger
Med vandreskoene på
av
Anita Reitan
rundt 1 måned siden / 817 visninger
Stopp banningen, Vårt Land!
av
Terje Tønnessen
rundt 1 måned siden / 482 visninger
Alle eller ingen?
av
Knut Alfsvåg
20 dager siden / 453 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere