Audun Aase

Alder: 1970
  RSS

Om Audun

Pensjonert prest, men framleis engasjert i åndeleg vegleiing. Gift. Barn og barneborn.

Følgere

Tida om statskyrkja er over. No kan kyrkja finne tilbake til ei god sjølvforståing.

Kva er det å vere ei kyrkje eller ein kyrkjelyd? Det er å vere eit fellesskap av Jesus-truande og Jesus-søkjande menneske som kjem saman for å byggjast opp og bli sette i stand til teneste, slik NT skildrar det. Og det er her fokuset må vere, for det er dette fellesskapet som i ei stadig rikare tru på Jesus kan bane veg for evangeliet inn i eit sekularisert folk. Dei som faktisk samlast til gudsteneste bør òg ha leiinga av kyrkja og velje inn dei som skal sitje i ulike råd. Og då er det iallfall eit par ting ein må lausrive seg frå.

Arv frå dansketida 

Det eine er handhevinga av folkekyrkja som referanse for kva ei kyrkje er. For folkekyrkjetanken er ein arv frå dansketida og statskyrkja, då alle var nøydde til å høyre til den same kyrkja som kongen og fyrsten, og religiøs praksis bar preg av tvang. Faren her er at trua lett berre vert eit livssyn og ikkje ei kraft til liv og teneste. Folkekyrkja kan altså ikkje identitetsskapande for mange­ kyrkjegjengarar. Kyrkja skal likevel ha ei open dør for alle og ha som mål å nå folket med evangeliet. Dnk må heller forstå seg som fellesskapet av dei lokale kyrkjelydane rundt om og med dei ordningane som dette krev, som biskoppeleg tilsyn og ulike råd.

Når ein tredel av kyrkjemedlemmane, seier om seg sjølve at dei er ateistar (Aftenposten 22.03.16), ser vi kor meiningslaust det er. Kva politisk parti vil tillate folk å røyste ved eit partival om dei seier nei til partiprogrammet? Men i kyrkja skal det vere greitt? Om dei fungerer juridisk, så må nok slike val i kyrkja eigentleg seiast å vere ugyldige, kyrkjeleg og teologisk, for skal det bli eit kyrkjeval, er det naturlegvis kyrkjelyden som må røyste, og den er å finne ved gudstenesta.

Frikopling 

Skal kyrkja bli ei kraft i samfunnet, gjer vi lurt i å kople oss heilt frå den konstantinske og statskyrkjelege æraen og hente inspirasjon frå den tida då kyrkja verkeleg var ei åndeleg kraft, nemleg i oldtida. I ei religiøst sett pluralistisk tid breidde kristentrua og kristenlivet seg utover i eit stadig større omfang. Ei slik kyrkje vil i dag òg ha store sjansar til å lukkast med å gjere menneske til læresveinar.

Gå til innlegget

Kyrkjeval og vallokale

Publisert 8 måneder siden

På kyrkjemøtet i vår kom det opp framlegg om å gå bort frå den nære lokaliseringa mellom kyrkjeval og politiske val, sidan kyrkje og stat no skal vere skilde. Dessverre nådde det ikkje fram, og i ettertid har det vore ganske stilt om det, men det må verkeleg haldast varmt med tanke på kyrkjevalet om eit års tid.

For denne knapt ti år gamle ordninga med nærmast samlokalisering tek ikkje på alvor kva ei kyrkje eller ein kyrkjelyd er og dermed korleis eit kyrkjeval må gjennomførast. Det eintydige vitnemålet frå Skrift og vedkjenning er at kyrkjelyden er dei som er samla til gudsteneste og fellesskapet av desse på kvar ein stad.

Når no stat og kyrkje skal vere skilde, så er det derfor tid for også å gjere seg ferdig med det statskyrkjelege påfunnet å gjere ein kyrkjelyd til ei geografisk eining, eit sokn. Det skjedde vel i si tid fordi alle var pålagde å høyre statskyrkja til og kongen lokalt styrde mykje gjennom presteskapet og dermed kyrkja. Men no er då den tida for lengst forbi.

I artikkel 7 i den augsburgske vedkjenninga heiter det: «Kyrkja er samfunnet av dei heilage der evangeliet vert lært reint … (lat. «in qua», altså «i hvilken»). Og Paulus helsar dei kristne i Korint som «Guds forsamling i Korint», ikkje som Korint forsamling, slik Dnk gjer i sine kyrkjelyds- ­eller forsamlingsnamn. I den siste bibelomsetjinga kjem dette også tydelegare fram ved at det greske ordet ekklesia er omsett med forsamling.

Dermed seier det seg sjølv at kyrkje­valet må tilbake til gudstenestefellesskapet, altså skje i samanheng med ei gudsteneste slik det var før endringa. For det er der dei røysteføre er samla. Så får det våge seg om valprosenten igjen går ned, for det er ikkje der den primære utfordringa for kyrkja ligg. Den ligg i det å vere eit levande fellesskap, skapt og verksamt ved evangeliet, slik at truande får trong til å samlast og nye får lyst å bli med. Så kan frukta av det også bli auka valprosent med tid og stund.

Trykket i Vårt Land 17. september 2018.

Gå til innlegget

Gudsbildet og frelsa

Publisert over 1 år siden

Bakom den subjektive forsoningslæra lurer den billege nåden.

I Vårt Land har det vore fleire innlegg og debattar om dei ulike lærene om forsoninga som er komne til under kyrkjesoga. Men i staden for å spele dei ut mot kvarandre bør vi vel heller sjå korleis dei kastar ulike lys over denne livsviktige, bibelske sanninga, og så prøve å halde det mest mogeleg i hop. Særleg treng den såkalla subjektive forsoningslæra denne hjelpa, for bakom den lurer nok den billege nåden.

Å sjå ting i hop er Joh 3,16 eit godt døme på: «For så/ slik elska Gud verda at han gav Son sin …» Og gav han i døden, som teksten rett framfor gjer tydeleg. Vil vi sjå Guds kjærleik til oss menneske, så lat oss framfor alt vende blikket mot Jesus på krossen. Men samstundes blir vi her minna om alvoret med synda. Krossen viser tydeleg både kjærleiken og dommen: Guds kjærleik til oss og hans vreide over syndene våre.

Når det i Vårt Land vert påstått at det skulle vere uttrykk for vondskap om Gud  ofrar Son sin for vår skuld, så må ein lure på kva ein har fått med seg av krossmysteriet. Etter eit år med reformasjonsjubileum skulle vi vonleg også ha fått repetert «die Köste», kva det kosta Gud å frelse oss frå fortaping. Jesu offer er Guds ufattelege kjærleikserklæring til oss menneske. At Gud valde å ordne frelsa slik, lyt vi berre audmjukt bøye oss for.

For ei kristen kyrkje er det iallfall livsviktig å arbeide for å leve i og formidle ein rikast mogeleg fylde av den bibelske forkynninga om frelsa og dermed også eit rikast mogeleg bilde av Gud. Det må også vere målet for den som skal opp på ein preikestol.

Den bortforklaringa av Skrift og vedkjenning som det er litt for mykje av i Dnk i dag, er alarmerande. Derfor treng vi leve i oppropet frå reformasjonen: «Tut Busse!» (Vend om).

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Bli i kirken, Märtha Louise!
av
Vårt Land
12 dager siden / 5180 visninger
Fra utskudd til kraft?
av
Vårt Land
23 dager siden / 4772 visninger
Slutt å gjøre kirken kul!
av
Merete Thomassen
12 dager siden / 2813 visninger
Bekreftet allerede
av
Joanna Bjerga
28 dager siden / 2333 visninger
Bryllup med bismak
av
Trond Langen
7 dager siden / 1889 visninger
Befri oss fra 1. mai
av
Ole Jakob Warlo
26 dager siden / 1833 visninger
Barns frihet til å velge
av
Berit Hustad Nilsen
13 dager siden / 1807 visninger
Spooky sjamanisme?
av
Vårt Land
4 dager siden / 1607 visninger
Hauge og Marx
av
Vårt Land
25 dager siden / 1554 visninger
Biskoper som blir realpolitikere
av
Espen Ottosen
18 dager siden / 1428 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere