Audun Aase

Alder: 1971
  RSS

Om Audun

Pensjonert prest, men framleis engasjert i åndeleg vegleiing. Gift. Barn og barneborn.

Følgere

Kristne verdiar og innvandring.

Publisert 21 dager siden

"Kristne verdiar" vert stundom brukt nærmast som eit politisk slagord og gjerne i samband med vern om det norske mot alt utanfrå som kan opplevast som ein fare for det, så som innvandring og særleg då av muslimar.

Til det er det fleire ting å seie: Skal innvandring vere eit trugsmål mot kristne verdiar, så fortel det nok mest om oss som folk, at desse verdiane eigentleg betyr så lite for oss at vi ikkje toler å møte andre tankesett. Muslimsk innvandring har forresten ført religion og tru meir fram i dagen.

Dernest: om vi litt meir innhaldsbestemmer dei kristne verdiane, så ser vi at dei ikkje kan nyttast mot innvandrarar. Fleire stader i GT er vi vitne til Guds eksplisitte omsut for innvandrarane: "Han elskar innflyttarane i landet." Derfor heiter det naturleg nok i framhaldet av dette sitatet: "De skal elska innflyttarane", noko Viste og Aarflot har vore tydelege døme på. Og sikkert mange fleire.

Nestekjærleiksbodet: å elske nesten sin som seg sjølv, er her sjølve samanfatninga av kva kristne verdiar er. Og det er eit bod som ikkje sluttar ved landegrensene. Det skulle vere nok å vise til Jesu talande forteljing om den miskunnsame samaritanen som altså tok seg av det som mest truleg var ein mishandla jøde. Her er det ein som høyrde til eit folk som jødane ikkje ville vite av, men som viser både jødar og oss kva som ligg i bodet om nestekjærleik.

Ut frå dette er det derfor all grunn til å spørje: Korleis kan vi kome til rette med den strenge asyl- og innvnadringspolitikken i landet vårt? For ikkje å snakke om korleis flyktningar, utan høve til retur, i lovs form nærmast er gjorde til ein pariakaste?

Utfordringar med ei grei og god integrering er forståeleg grunngjeving. Men det spørst om ikkje det er suta for kulturen vår, for ikkje å snakke om suta for rikdommen vår som er hovudgrunnen. Altså det vi må kalle ein nasjonal egoisme. Vår velferd er iallfall ofte inne i bildet i kommentarar. 

At politikarar med ansvar tek på alvor å syte for best mogelege liv for folk her i landet, er sjølvsagt på sin plass. Men vi kan likevel ikkje gjere grensene våre til murar mot andre folk, som anten lir under krig og forfølging eller på grunn av naud. Når skal vi forresten begynne å sjå desse som ressursar for samfunnet og ikkje berre som problem?

Ein annan ting er at rikdommen vår som folk, den er ikkje vår. Igjen for å sitere Skrifta: "Jorda og det som fyller henne, høyrer Herren til." Skaparen er eigaren. I ei bøn i liturgien i Dnk finn vi ein gjenklang av dette: "Av ditt eige gjev vi deg attende." Eller i songen: "Intet er vårt. Alt er ditt."

Vi menneske er like sidan paradiset sette til å forvalte skaparverket med alle ressursane og med ansvar overfor Skaparen. Det er eit fellesprosjekt og inneber derfor m.a. at vi menneske skal dele, slik at alle i verda får best mogelege liv å leve. Også om det for oss vil bety at levestandarden vår kan gå noko ned. Og det må den vel òg, for det er sagt at den er ikkje berekraftig. Skal "kristne verdiar" bli noko meir enn eit tomt munnhell, må iallfall politikarar og andre som brukar det, innsjå at nestekjærleiksbodet er med og gir dei sin tydelege farge. Ja, at om ei lov gjev slike følgjer som for dei som ikkje kan returnerast, så står nestekjærleiksbodet over norsk lov, for som Skrifta igjen seier: "Ein skal lyda Gud meir enn menneske."

Gå til innlegget

"Det store nattverdsløftet."

Publisert rundt 1 måned siden

Leiaren i Vårt Land i går sparka i gang ein del tankar. Først: underteikna kjenner også på gleda over at det er blitt "lettare" å gå til nattverd, for å seie det slik, noko truleg opninga for borns deltaking har hjelpt mykje med. Samstundes er her ein lang veg å gå med det siste, når vi tenkjer på kva foreldre og fadrar lovar ved dåp i Dnk, nemleg å hjelpe dåpsbarnet til å bruke Guds ord og delta i den heilage nattverden.

I mi presteteneste har eg, som sikkert mange kollegaer, prøvd å senke terskelen til nattverdbordet ved å påpeike at dette er eit nådebord og ikkje eit premiebord. Har òg med gode minne frå dei som valde å bryte opp frå stengslene og bli med til måltidet. Ein av desse delte følgjande med meg: "Eg valde å seie nei til den stemma inni meg som har halde meg tilbake så lenge."

Samstundes treng vi den viktige påminninga til Åste Dokka i Vårt Land i dag om "Ordet og bordet". Nattverden må omtalast/ forkynnast, så folk både får ei trygg forståing av kva dei blir inviterte til og ikkje minst trong til å vere med. For den eigentleg verten ved dette bordet er Jesus sjølv som deler si dyraste gåve, sitt eige offer, ja, seg sjølv med alle som kjem.

Truleg er det mangelen på denne vegleiinga som gjer at t.o.m. nokre som kallar seg "ikkje kristne" har teke del i nattverdfeiring iflg. undersøkinga "Religion 2019" Men då har det nok gått litt fort. Vår deltaking i nattverden er også vårt takkoffer til Jesus for det han har gjort for oss og deler så tydeleg med oss. Det inneber eit ønske om å ha med Jesus å gjere. Der dette førebels manglar, bør ein vente i respekt for sakramentet, ja, for Jesus sjølv.

Ein annan grunn til denne oppsiktsvekkande breidda i nattverdsøkinga er gjerne den utflytande kyrkjeforståinga vi finn i folkekyrkjetenkinga, og som vedkomande leiar gjer seg til talsmann for med "bredden i medlemsmassen", og "det er det døpte folket som utgjør kirka". Og for riktig å slå det fast blir Paulus sitert på at Gud ikkje gjer forskjell på folk. Til det siste er det berre å seie at her har vi eit typisk døme på å lese eit bibelord utan omsyn til samanhengen. For det Paulus er inne på i vedkomande samanheng, går på korleis både jødar og heidningar skal stå til ansvar for Gud. Det handlar altså ikkje om nattverddeltaking.

Som disiplane den gongen er kyrkja dei som er samla om Jesus og vil vere i hans følgje. Ikkje fordi dei kjenner seg så ovanpå, men fordi Jesus har vekt noko i dei. Og dette fellesskapet er ope for alle. I den store linja blir nattverden ein rasteplass under vandringa mot den dagen då "mange skal koma frå aust og frå vest og sitja til bords i himmelriket", slik Jesus seier det.

Audun Aase

Gå til innlegget

Å kome heimatt til seg sjølv som kyrkje

Publisert 9 måneder siden

Tida om statskyrkja er over. No kan kyrkja finne tilbake til ei god sjølvforståing.

Kva er det å vere ei kyrkje eller ein kyrkjelyd? Det er å vere eit fellesskap av Jesus-truande og Jesus-søkjande menneske som kjem saman for å byggjast opp og bli sette i stand til teneste, slik NT skildrar det. Og det er her fokuset må vere, for det er dette fellesskapet som i ei stadig rikare tru på Jesus kan bane veg for evangeliet inn i eit sekularisert folk. Dei som faktisk samlast til gudsteneste bør òg ha leiinga av kyrkja og velje inn dei som skal sitje i ulike råd. Og då er det iallfall eit par ting ein må lausrive seg frå.

Arv frå dansketida 

Det eine er handhevinga av folkekyrkja som referanse for kva ei kyrkje er. For folkekyrkjetanken er ein arv frå dansketida og statskyrkja, då alle var nøydde til å høyre til den same kyrkja som kongen og fyrsten, og religiøs praksis bar preg av tvang. Faren her er at trua lett berre vert eit livssyn og ikkje ei kraft til liv og teneste. Folkekyrkja kan altså ikkje identitetsskapande for mange­ kyrkjegjengarar. Kyrkja skal likevel ha ei open dør for alle og ha som mål å nå folket med evangeliet. Dnk må heller forstå seg som fellesskapet av dei lokale kyrkjelydane rundt om og med dei ordningane som dette krev, som biskoppeleg tilsyn og ulike råd.

Når ein tredel av kyrkjemedlemmane, seier om seg sjølve at dei er ateistar (Aftenposten 22.03.16), ser vi kor meiningslaust det er. Kva politisk parti vil tillate folk å røyste ved eit partival om dei seier nei til partiprogrammet? Men i kyrkja skal det vere greitt? Om dei fungerer juridisk, så må nok slike val i kyrkja eigentleg seiast å vere ugyldige, kyrkjeleg og teologisk, for skal det bli eit kyrkjeval, er det naturlegvis kyrkjelyden som må røyste, og den er å finne ved gudstenesta.

Frikopling 

Skal kyrkja bli ei kraft i samfunnet, gjer vi lurt i å kople oss heilt frå den konstantinske og statskyrkjelege æraen og hente inspirasjon frå den tida då kyrkja verkeleg var ei åndeleg kraft, nemleg i oldtida. I ei religiøst sett pluralistisk tid breidde kristentrua og kristenlivet seg utover i eit stadig større omfang. Ei slik kyrkje vil i dag òg ha store sjansar til å lukkast med å gjere menneske til læresveinar.

Gå til innlegget

Kyrkjeval og vallokale

Publisert over 1 år siden

På kyrkjemøtet i vår kom det opp framlegg om å gå bort frå den nære lokaliseringa mellom kyrkjeval og politiske val, sidan kyrkje og stat no skal vere skilde. Dessverre nådde det ikkje fram, og i ettertid har det vore ganske stilt om det, men det må verkeleg haldast varmt med tanke på kyrkjevalet om eit års tid.

For denne knapt ti år gamle ordninga med nærmast samlokalisering tek ikkje på alvor kva ei kyrkje eller ein kyrkjelyd er og dermed korleis eit kyrkjeval må gjennomførast. Det eintydige vitnemålet frå Skrift og vedkjenning er at kyrkjelyden er dei som er samla til gudsteneste og fellesskapet av desse på kvar ein stad.

Når no stat og kyrkje skal vere skilde, så er det derfor tid for også å gjere seg ferdig med det statskyrkjelege påfunnet å gjere ein kyrkjelyd til ei geografisk eining, eit sokn. Det skjedde vel i si tid fordi alle var pålagde å høyre statskyrkja til og kongen lokalt styrde mykje gjennom presteskapet og dermed kyrkja. Men no er då den tida for lengst forbi.

I artikkel 7 i den augsburgske vedkjenninga heiter det: «Kyrkja er samfunnet av dei heilage der evangeliet vert lært reint … (lat. «in qua», altså «i hvilken»). Og Paulus helsar dei kristne i Korint som «Guds forsamling i Korint», ikkje som Korint forsamling, slik Dnk gjer i sine kyrkjelyds- ­eller forsamlingsnamn. I den siste bibelomsetjinga kjem dette også tydelegare fram ved at det greske ordet ekklesia er omsett med forsamling.

Dermed seier det seg sjølv at kyrkje­valet må tilbake til gudstenestefellesskapet, altså skje i samanheng med ei gudsteneste slik det var før endringa. For det er der dei røysteføre er samla. Så får det våge seg om valprosenten igjen går ned, for det er ikkje der den primære utfordringa for kyrkja ligg. Den ligg i det å vere eit levande fellesskap, skapt og verksamt ved evangeliet, slik at truande får trong til å samlast og nye får lyst å bli med. Så kan frukta av det også bli auka valprosent med tid og stund.

Trykket i Vårt Land 17. september 2018.

Gå til innlegget

Gudsbildet og frelsa

Publisert rundt 2 år siden

Bakom den subjektive forsoningslæra lurer den billege nåden.

I Vårt Land har det vore fleire innlegg og debattar om dei ulike lærene om forsoninga som er komne til under kyrkjesoga. Men i staden for å spele dei ut mot kvarandre bør vi vel heller sjå korleis dei kastar ulike lys over denne livsviktige, bibelske sanninga, og så prøve å halde det mest mogeleg i hop. Særleg treng den såkalla subjektive forsoningslæra denne hjelpa, for bakom den lurer nok den billege nåden.

Å sjå ting i hop er Joh 3,16 eit godt døme på: «For så/ slik elska Gud verda at han gav Son sin …» Og gav han i døden, som teksten rett framfor gjer tydeleg. Vil vi sjå Guds kjærleik til oss menneske, så lat oss framfor alt vende blikket mot Jesus på krossen. Men samstundes blir vi her minna om alvoret med synda. Krossen viser tydeleg både kjærleiken og dommen: Guds kjærleik til oss og hans vreide over syndene våre.

Når det i Vårt Land vert påstått at det skulle vere uttrykk for vondskap om Gud  ofrar Son sin for vår skuld, så må ein lure på kva ein har fått med seg av krossmysteriet. Etter eit år med reformasjonsjubileum skulle vi vonleg også ha fått repetert «die Köste», kva det kosta Gud å frelse oss frå fortaping. Jesu offer er Guds ufattelege kjærleikserklæring til oss menneske. At Gud valde å ordne frelsa slik, lyt vi berre audmjukt bøye oss for.

For ei kristen kyrkje er det iallfall livsviktig å arbeide for å leve i og formidle ein rikast mogeleg fylde av den bibelske forkynninga om frelsa og dermed også eit rikast mogeleg bilde av Gud. Det må også vere målet for den som skal opp på ein preikestol.

Den bortforklaringa av Skrift og vedkjenning som det er litt for mykje av i Dnk i dag, er alarmerande. Derfor treng vi leve i oppropet frå reformasjonen: «Tut Busse!» (Vend om).

Gå til innlegget

Mest leste siste måned

Visjon Norge som «Guds forrådshus»?
av
Cecilie Erland
14 dager siden / 1861 visninger
Tilbake til humanismen
av
Hans Anton Grønskag
6 måneder siden / 1722 visninger
Å bli forma til eit kristent liv
av
Hallvard Jørgensen
12 dager siden / 1699 visninger
Hvorfor jeg er kristen
av
Geir Tryggve Hellemo
rundt 1 måned siden / 1064 visninger
Lengselen etter det evige hjem
av
Heidi Terese Vangen
5 dager siden / 994 visninger
Rusreformen som gjør vondt verre
av
Constance Thuv
8 dager siden / 869 visninger
Prestekallet kommer innenfra
av
Maryam Trine Skogen
19 dager siden / 848 visninger
Hva Ari Behn åpenbart gikk glipp av
av
Leif Knutsen
rundt 2 måneder siden / 771 visninger

Lesetips

Les flere

Siste innlegg

Les flere